I SA/Po 1322/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2015r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...], nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A Sp. z o.o. kwotę [...] zł ( [...] złote 00/100 ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. "X." Sp. z o.o. z siedzibą w A. (dalej: "Spółka") złożyła korekty deklaracji podatkowej na podatek od nieruchomości m.in. za 2010 r. i wniosek o stwierdzenie nadpłaty w tym podatku, wskazując, że budynki i budowle wybudowane w ramach linii produkcyjnej, były – zdaniem Spółki - zwolnione od tego podatku na podstawie uchwały Rady Miejskiej z dnia [...], nr [...], w sprawie udzielania przez gminę pomocy regionalnej na wsparcie nowych inwestycji lub tworzenie nowych miejsc pracy związanych z nową inwestycją w formie zwolnienia od podatku (dalej: "uchwała Rady Miejskiej"). Program pomocowy w zakresie zwolnienia od podatku od nieruchomości konstruują bowiem następujące akty prawne: - ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 - dalej: "u.p.o.l."), - decyzja Komisji Europejskiej zatwierdzająca program pomocowy (Decyzja [...] - dalej: "decyzja Komisji"), - rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 sierpnia 2006 r. w sprawie udzielania przez gminy pomocy regionalnej na wspieranie nowych inwestycji lub tworzenie nowych miejsc pracy związanych z nową inwestycją (Dz. U. 06.142.1017 – dalej: "rozporządzenie"), - wskazana wyżej uchwała Rady Miejskiej z dnia [...], nr [...]. Decyzją z dnia [...], nr [...], Burmistrz Miasta i Gminy A. określił Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie [...] zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano art. 21 § 1 pkt 2 i § 5, art. 120, 47 § 3 w związku z art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej: "O.p."), art. 2 – 7 i art. 20d) u.p.o.l., art. 91 Konstytucji RP, art. 93 i 249 oraz art. 87 i 88 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, art. 2 i 3 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE oraz § 1, § 2 i § 5 uchwały Rady Miejskiej z dnia [...], § 1, § 2 i § 5 uchwały Rady Miejskiej z dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy I instancji stwierdził, że uchwała Rady Miejskiej z dnia [...], nr [...], weszła w życie w dniu 6 marca 2007 r., a więc już po dacie obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 sierpnia 2006 r. i wobec tego Spółka nie nabyła prawa do zwolnienia w podatku od nieruchomości. W odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji Spółka podniosła, że jej prawo do zwolnienia w podatku od nieruchomości wynika z samej uchwały, a nie z rozporządzenia. Rozporządzenie adresowane było wyłącznie do rad gmin, które - będąc na mocy art. 7 ust. 3 u.p.o.l. uprawnionymi do ustanawiania zwolnień przedmiotowych w zakresie podatku od nieruchomości - miały uszczegółowić zasady uzyskiwania zwolnienia. Ta uchwała kierowana była wyłącznie do podatników i jej postanowienia odnosiły bezpośredni skutek w sferze praw i obowiązków podatników. Skoro rozporządzenie obowiązywało do dnia 31 grudnia 2006 r., zaś uchwała została podjęta w dniu 26 października 2006 r. to nastąpiło to w czasie obowiązywania rozporządzenia, zaś zarówno w jednym akcie normatywnym jak i w drugim brak było końcowych terminów do spełnienia formalnych warunków uprawniających do skorzystania ze zwolnienia od podatku od nieruchomości. To zaś - zdaniem Spółki - przesądzało o tym, że wypełnienie wymogów wskazanych w obu aktach przez podatników po dniu 31 grudnia 2006 r. uprawniało Spółkę do skorzystania ze zwolnienia podatkowego w podatku od nieruchomości. Spółka powołała się na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 maja 2009 r., o sygn. akt I SA/Po 1572/08. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że uchwała jako akt prawa miejscowego została uchwalona w oparciu o przepis art. 7 ust. 3 u.p.o.l. oraz obowiązujące do dnia 31 grudnia 2006 r. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 sierpnia 2006 r. Rozporządzenie to stanowiło program pomocowy przewidujący udzielenie pomocy regionalnej, który został zatwierdzony przez Komisję Europejską w dniu 11 maja 2006 r. i który umożliwiał gminom udzielanie pomocy regionalnej w formie zwolnień na podstawie uchwał podejmowanych w oparciu o art. 7 ust. 3 u.p.o.l. bez konieczności ich opiniowania przez Prezesa UOKiK oraz notyfikacji Komisji Europejskiej. Z chwilą wejścia w życie rozporządzenia każda opracowana przez gminę uchwała zgodna z jego przepisami, tj. odsyłająca do tego rozporządzenia, nie wymagała uzyskania opinii Prezesa UOKiK, ani notyfikacji Komisji Europejskiej. Zdaniem organu II instancji na przedmiotowy program pomocowy składało się zarówno rozporządzenie, jak i uchwała. Zatem oba te akty należało uznać za wiążące dla podatnika chcącego skorzystać z pomocy w postaci zwolnienia z podatku od nieruchomości. Przedsiębiorca chcąc z tej pomocy skorzystać musiał zatem zgłosić właściwemu organowi podatkowemu przed rozpoczęciem realizacji inwestycji zamiar skorzystania z pomocy i z tym dniem nabywał już do niej prawo - co wynikało z § 7 ust. 1 rozporządzenia. Skoro ten akt prawny obowiązywał do dnia 31 grudnia 2006 r., to do tego dnia można było nabyć prawo do otrzymania pomocy, bo do tego też dnia obowiązywał ten program pomocowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Spółka X., działając przez pełnomocnika, zarzuciła naruszenie: - art. 233 §1 pkt 1 i pkt 2 lit. a) O.p. w związku z § 1 ust. 1 i § 4 uchwały Rady Miejskiej z dnia [...], - art. 120 i 121 § 1 O.p., poprzez utrzymanie w mocy decyzji określającej zobowiązanie skarżącej Spółki w podatku od nieruchomości w wysokości innej aniżeli zadeklarowanej przez skarżącą w wyniku bezpodstawnego zakwestionowania prawa skarżącej do zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie uchwały, - art. 120 i 121 § 1 O.p. oraz art. 153, art. 168 § 1, art. 170 i 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), poprzez nieuwzględnienie w toku rozstrzygania sprawy prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 maja 2009 r., o sygn. akt I SA/Po 1572/08, z uzasadnienia którego jednoznacznie wynika, że stanowisko organów podatkowych odmawiające skarżącej prawa do zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie uchwały z powołaniem się na fakt, iż zgłosiła ona zamiar skorzystania ze zwolnienia po dniu 31 grudnia 2006 r. jest bezpodstawne i poprzez orzekanie w tej samej sprawie mimo powagi rzeczy osądzonej, gdyż kwestia obowiązywania uchwały była już przedmiotem rozpoznania przez WSA w Poznaniu w postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem z dnia 11 maja 2009 r., w którym sąd stwierdził, że uchwała stanowiła samoistną podstawę do nabycia przez skarżącą ulgi podatkowej, - art. 21 § 3 O.p., poprzez uznanie za prawidłową decyzję wydaną przez organ I instancji pomimo istnienia wyroku WSA w Poznaniu z dnia 11 maja 2009 r., o sygn. akt I SA/Po 1572/08 i decyzji SKO w P. z dnia [...], gdyż burmistrz miasta i gminy mógł ewentualnie kwestionować wyliczenie przez Spółkę wysokości przysługującego jej prawa do zwolnienia od podatku, a nie samo prawo do skorzystania ze zwolnienia na mocy uchwały, - § 1 ust. 1, § 4 oraz 5 uchwały, poprzez zakwestionowanie prawa skarżącej Spółki do zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie uchwały, pomimo spełnienia przez skarżącą wszystkich przewidzianych uchwałą warunków do skorzystania z przedmiotowego zwolnienia i w związku z tym nabycia przez skarżącą prawa do tego zwolnienia, - § 1 ust. 1 oraz § 4 uchwały w związku z art.7 ust. 3 u.p.o.l., § 1 oraz § 11 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 sierpnia 2006 r. oraz art. 70 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, poprzez bezpodstawne uznanie, że skarżąca Spółka nie nabyła prawa do przedmiotowego zwolnienia z uwagi na to, że nie dokonała zgłoszenia o zamiarze skorzystania z pomocy publicznej do dnia 31 grudnia 2006 r., tj. do dnia obowiązywania rozporządzenia, podczas, gdy skarżąca dokonała zgłoszenia z dochowaniem wszelkich warunków określonych w uchwale, będącej samoistną podstawą korzystania przez skarżącą Spółkę ze zwolnienia od podatku od nieruchomości oraz poprzez bezpodstawne przyjęcie, że treść decyzji Komisji Europejskiej dnia 11 maja 2006 r. dotyczącej Pomocy Państwa nr [...] - Polska "Programu ramowego pomocy regionalnej udzielanej przez gminy na wspieranie nowych inwestycji i tworzenie nowych miejsc pracy" mogłaby przesądzać o braku mocy obowiązującej uchwały i pozbawić skarżącą tego prawa. W uzasadnieniu skargi Spółka powtórzyła stanowisko prezentowane w odwołaniu od decyzji organu I instancji i rozwinęła argumentację opisaną w zarzutach. SKO w P. odpowiadając na skargę podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i powołując się na argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji, wniosło o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 27 grudnia 2012 r., o sygn. akt III SA/Po 890/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę X. Sp. z o.o. na decyzję SKO w P. z dnia [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że wyrokiem z dnia 11 maja 2008 r., o sygn. akt I SA/Po 1572/08, sąd rozstrzygnął sprawę skargi na decyzję SKO w P. wydaną w sprawie wszczętej wnioskiem skarżącej Spółki o zwolnienie jej od podatku od nieruchomości w ramach pomocy regionalnej na wsparcie nowych inwestycji, zgodnie z postanowieniami § 1 i § 2 uchwały, który to wniosek organ podatkowy I instancji załatwił odmownie, zaś organ odwoławczy rozpatrując odwołanie skarżącej Spółki utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W wyniku skargi złożonej od tej decyzji WSA w Poznaniu wydał w dniu 11 maja 2009 r. wyrok, o sygn. akt I SA/Po 1572/08, w którym uznał, że nie można podzielić stanowiska organów podatkowych, że Spółce, która złożyła wniosek o udzielenie pomocy regionalnej w dniu 30 marca 2007 r. pomoc ta w postaci zwolnienia od podatku od nieruchomości nie przysługuje, skoro rozporządzenie z dnia 4 sierpnia 2006 r. obowiązywało jedynie do dnia 31 grudnia 2006 r. Wobec uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji, SKO w P. uchyliło decyzję organu I instancji kierując sprawę do ponownego rozpatrzenia jej przez ten organ, który z kolei umorzył postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe. Uznając postępowanie za bezprzedmiotowe, burmistrz wskazał, że uchwała przewidująca zwolnienia z podatku od nieruchomości uzależnia nabycie prawa do zwolnienia wyłącznie od spełnienia określonych przesłanek, nie przewidując wydania decyzji w tym zakresie i w związku z tym postępowanie w sprawie wniosku o udzielenie przedmiotowego zwolnienia jest bezprzedmiotowe i jako takie winno ulec umorzeniu. W oparciu o powyższe WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 27 grudnia 2012 r., o sygn. akt III SA/Po 890/12, stwierdził, że po pierwsze: nie ma powagi rzeczy osądzonej, gdyż obecnie rozpatrywana sprawa dotyczy skargi wniesionej na decyzję wydaną w innym postępowaniu (sprawa z wniosku skarżącej o zwolnienie jej z podatku od nieruchomości zakończona została prawomocną decyzją o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego) i po drugie: organ podatkowy uwzględnił w sprawie, której dotyczy obecna skarga stanowisko WSA w Poznaniu wyrażone w wyroku z dnia 11 maja 2009 r., o sygn. akt I SA/Po 1572/08, bowiem ocenił dopuszczalność udzielenia pomocy na podstawie uchwały jako odrębnego środka pomocowego, skoro rozporządzenie w dacie złożenia przez skarżącą Spółkę wniosku już nie obowiązywało. Według Sądu I instancji notyfikowana i dopuszczalna pomoc mogła być udzielona w ramach przedmiotowego programu osobom, które do niego przystąpiły do końca 2006 r. Skoro zatem uchwała weszła w życie w dniu 6 marca 2007 r., to tym samym nie mogła wprowadzić ram czasowych, o których mowa w rozporządzeniu wprowadzającym program pomocowy zaakceptowany przez Komisję Europejską. Uchwała mimo, że w swojej treści powoływała się na notyfikowane rozporządzenie implementujące decyzję Komisji Europejskiej, nie wprowadziła jednak ram czasowych ustanowionych przez to rozporządzenie. Innymi słowy uchwała nie implementowała notyfikowanego rozporządzeniem programu pomocowego, a zamiast tego, na podstawie art. 7 ust. 3 u.p.o.l., ustanowiła odrębny akt pomocowy. W wyroku z dnia 27 grudnia 2012 r., o sygn. akt III SA/Po 890/12, WSA w Poznaniu uznał, że projekt aktu organu samorządowego nie został notyfikowany i zatwierdzony przez Komisję Europejską (jak wcześniej miało to miejsce z projektem rozporządzenia), tak więc na jego podstawie nie można udzielić pomocy regionalnej w postaci zwolnienia od podatku od nieruchomości zgodnie z żądaniem skarżącej Spółki. Sąd I instancji wskazał, że trafnie organ podatkowy uznał, iż pomoc przyznana na podstawie przedmiotowej uchwały stanowiłaby pomoc niezgodną z prawem. Na skutek zaskarżenia skargą kasacyjną powyższego wyroku z dnia 27 grudnia 2012 r., o sygn. akt III SA/Po 890/12, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 maja 2015 r., o sygn. akt II FSK 1149/13, uchylił zaskarżony wyrok w całości, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd odwoławczy za zasadne uznał zarzuty dotyczące naruszenia art. 170 i art. 171 P.p.s.a. i przedstawiając istotę mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu podkreślił, że moc wiążąca orzeczenia może rozciągać się pośrednio na przyjętą w nim podstawę faktyczną rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2012 r., o sygn. akt I FSK 62/12, dostępny: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przytaczając treść przepisu art. 171 P.p.s.a., z którego wynika, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, NSA podniósł, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego może dotyczyć stanu faktycznego i prawnego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, a więc tych wszystkich elementów, które są zawarte w uzasadnieniu orzeczenia sądu administracyjnego. W związku z tym przyjmuje się, że powaga rzeczy osądzonej powinna być oceniania według istoty orzeczenia w związku ze stanem sprawy mającym swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu. Sąd II instancji wskazał, że w chwili rozstrzygania przedmiotowej sprawy przez organ i orzekania przez sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, w obrocie prawnym funkcjonował prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 maja 2009 r., o sygn. akt I SA/Po 1572/08, w którym przesądzona została kwestia możliwości zastosowania wobec Spółki zwolnienia podatkowego w podatku od nieruchomości. W tym ostatni orzeczeniu sąd nie podzielił stanowiska organów podatkowych, że Spółce, która złożyła wniosek o udzielenie pomocy regionalnej w dniu 30 marca 2007 r., pomoc w postaci zwolnienia od podatku od nieruchomości nie przysługuje, skoro rozporządzenie to obowiązywało jedynie do dnia 31 grudnia 2006 r. Sąd ten wyraził ponadto pogląd, że lektura powołanego rozporządzenia uzupełniona wykładnią językową, systemową i celowościową prowadzi do wniosku, że adresatem tego aktu normatywnego jest jedynie rada gminy, która w podjętej uchwale, będącej aktem prawa miejscowego, winna uwzględnić wszystkie uwarunkowania udzielanej pomocy regionalnej wskazane w rozporządzeniu. Do podmiotów gospodarczych mających skorzystać z tej pomocy bezpośrednie zastosowanie ma uchwała rady gminy, a nie rozporządzenie Rady Ministrów. NSA podzielił zatem stanowisko wnoszącego skargę kasacyjną, że zarówno organy podatkowe jak i WSA w Poznaniu nie były uprawnione do wydania rozstrzygnięć stojących w sprzeczności z wydanym wcześniej prawomocnym wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 11 maja 2009 r., o sygn. akt I SA/Po 1572/08. Zarówno organ jak i Sąd były związane treścią tego wyroku, w którym prawomocnie została rozstrzygnięta materialnoprawna kwestia mająca istotne znaczenie w sprawie dotyczącej wymiaru podatku od nieruchomości. W opinii NSA Sąd I instancji nie był uprawniony do ponownej oceny dopuszczalności udzielenia Spółce pomocy w postaci zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie uchwały Rady Miejskiej. Fakt, że przesądzona już została prawomocnie możliwość zastosowania wobec Spółki zwolnienia podatkowego sprawia, iż nie można ponownie oceniać kwestii implementowania i prowadzić rozważań zmierzających, poprzez argumentację o braku notyfikacji uchwały, do pozbawienia Spółki prawa do udzielenia tej formy pomocy regionalnej. Sąd II instancji jednoznacznie przesądził, że Spółka mogła skorzystać ze zwolnienia od podatku od nieruchomości pod warunkiem spełnienia warunków określonych w uchwale Rady Miejskiej wydanej na podstawie rozporządzenia, w tym m.in. wskazanych przez Spółkę § 1 ust. 1 pkt 1 i 2, § 4 ust. 1 pkt 1-4, § 5 ust. 1 i 2 oraz § 6 ust. 1 uchwały. W związku z funkcjonowaniem w obrocie prawnym prawomocnego wyroku WSA w Poznaniu przesądzającego podstawową kwestię dla wymiaru podatku od nieruchomości, tj. nabycia przez Spółkę prawa do zwolnienia podatkowego, aktualizuje się na nowo obowiązek rozstrzygnięcia, czy Spółka wypełniła szczegółowe warunki do uzyskania zwolnienia, wymienione m.in. w przytoczonych w skardze kasacyjnej przepisach uchwały. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Przy ocenie zasadności skargi wniesionej w niniejszej sprawie należy mieć na uwadze przede wszystkim to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka po uchyleniu pierwszego orzeczenia wydanego w tej sprawie przez sąd kasacyjny. W takiej sytuacji stosownie do art. 190 P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Odstąpienie od zastosowania przepisu art. 190 P.p.s.a., jest możliwe w przypadku zasadniczej zmiany stanu faktycznego w sprawie lub podjęcia uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów, zawierającej stanowisko dotyczące wykładni prawa odmienne od wyrażonego w wyroku. Na gruncie przedmiotowej sprawy nie zachodzi żadna ze wskazanych przesłanek. Badając zaskarżoną decyzję według kryteriów przewidzianych w P.p.s.a., Sąd w składzie orzekającym uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo procesowe w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 13 maja 2015 r., o sygn. akt II FSK 1149/13, a mianowicie, że moc wiążąca orzeczenia może rozciągać się pośrednio na przyjętą w nim podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. W piśmiennictwie i w orzecznictwie sądowym wskazuje się bowiem, że powaga rzeczy osądzonej to moc prawna prawomocnego orzeczenia co do istoty sprawy, wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, wykluczająca ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy. Istotą sądowej kontroli administracji publicznej jest ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego, przez które należy rozumieć zarówno jego sentencję, jak i uzasadnienie. Ocena prawna może bowiem dotyczyć stanu faktycznego i prawnego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, a więc tych wszystkich elementów, które są zawarte w uzasadnieniu orzeczenia sądu administracyjnego. W związku z tym przyjmuje się, że powaga rzeczy osądzonej powinna być oceniania według istoty orzeczenia w związku ze stanem sprawy mającym swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 171, LEX 2013 oraz wyroki NSA: z dnia 9 listopada 2011 r., o sygn. akt II FSK 2329/11, Lex nr 1132008 i z dnia 25 lutego 2014 r., o sygn. akt II GSK 1939/12, Lex nr 1447198). Regulacje, przewidujące reguły związania prawomocnym orzeczeniem sądu (art. 170 P.p.s.a. – tzw. prawomocność materialna) oraz granice stanu powagi rzeczy osądzonej (art. 171 P.p.s.a.), stanowią istotne elementy fundamentów demokratycznego państwa prawa i konstytucyjnej zasady legalizmu. Jak trafnie dostrzegł NSA w chwili rozstrzygania sprawy dotyczącej podatku od nieruchomości za rok 2010 przez organ i orzekania przez sąd I instancji w uchylonym wyroku, w obrocie prawnym funkcjonował prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 maja 2009 r., o sygn. akt I SA/Po 1572/08, w którym przesądzona został kwestia możliwości zastosowania wobec Spółki zwolnienia podatkowego w podatku od nieruchomości. W sprawie tej WSA w Poznaniu rozpoznawał skargę na decyzję organu odmawiającą Spółce zwolnienia od podatku od nieruchomości w ramach pomocy regionalnej na wsparcie nowych inwestycji lub tworzenie nowych miejsc pracy związanych z nową inwestycją. Ze stanu tej sprawy wynikało, że Spółka złożyła w dniu 30 marca 2007 r. do Burmistrza Miasta i Gminy A. wniosek o zwolnienie od podatku od nieruchomości w ramach pomocy regionalnej na wsparcie nowych inwestycji zgodnie z postanowieniami § 1 i § 2 uchwały Rady Miejskiej. W wyroku z dnia 11 maja 2009 r., o sygn. akt I SA/Po 1572/08, sąd stwierdził, że ani rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 sierpnia 2006 r. w sprawie udzielania przez gminy pomocy regionalnej na wspieranie nowych inwestycji lub tworzenie nowych miejsc pracy związanych z nową inwestycją, ani uchwała Rady Miejskiej nie przewidywały żadnych ograniczeń czasowych do złożenia wniosku o przyznanie tej pomocy. Tym samym sąd nie podzielił stanowiska organów podatkowych, że Spółce, która złożyła wniosek o udzielenie pomocy regionalnej w dniu 30 marca 2007 r., pomoc w postaci zwolnienia od podatku od nieruchomości nie przysługuje, skoro rozporządzenie to obowiązywało jedynie do dnia 31 grudnia 2006 r. Sąd ten wyraził ponadto pogląd, że lektura powołanego rozporządzenia uzupełniona wykładnią językową, systemową i celowościową prowadzi do wniosku, że adresatem tego aktu normatywnego jest jedynie rada gminy, która w podjętej uchwale, będącej aktem prawa miejscowego, winna uwzględnić wszystkie uwarunkowania udzielanej pomocy regionalnej wskazane w rozporządzeniu. Do podmiotów gospodarczych mających skorzystać z tej pomocy bezpośrednie zastosowanie ma uchwała Rady Gminy, a nie rozporządzenie Rady Ministrów. Wobec powyższego Sąd w składzie obecnie orzekającym zobowiązany jest uwzględnić wydany wcześniej prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 maja 2009 r., o sygn. akt I SA/Po 1572/08, w którym prawomocnie została rozstrzygnięta materialnoprawna kwestia mająca istotne znaczenie w sprawie dotyczącej wymiaru podatku od nieruchomości, a mianowicie, że pomoc w postaci zwolnienia od podatku od nieruchomości stronie przysługuje. W świetle tegoż prawomocnego wyroku WSA w Poznaniu zasadny jest wniosek, że w postępowaniu wymiarowym jeden jego element został już rozstrzygnięty, co Sąd w obecnym składzie uwzględnia. W prawomocnym wyroku WSA w Poznaniu z dnia 11 maja 2009 r., o sygn. akt I SA/Po 1572/08, rozstrzygnięta również została już kwestia wpływu daty obowiązywania rozporządzenia na moment skutecznego przystąpienia przez Spółkę do programu pomocowego wprowadzonego uchwałą Rady Miejskiej. W orzeczeniu tym podkreślono bowiem, że "powołane rozporządzenie obowiązujące przez 4 miesiące i 8 dni adresowane było do rad gminy, a nie do podatników, których wiązała jedynie uchwała rady gminy, a ta w omawianym przypadku nie określała terminu końcowego złożenia wniosku o przyznanie pomocy regionalnej". Wobec treści motywów analizowanego prawomocnego wyroku WSA w Poznaniu i reguł wynikających z art. 170 i art. 171 P.p.s.a. należy w ślad za NSA przyjąć, że uchwała, wydana przez Radę Miejską na podstawie upoważniających ją do tego przepisów rozporządzenia oraz art. 7 ust. 3 u.p.o.l. i uwzględniająca wszystkie warunki udzielenia pomocy w postaci zwolnienia od podatku od nieruchomości określone w rozporządzeniu, nie wymagała odrębnej notyfikacji Komisji Europejskiej. W związku z tym Spółka mogła skorzystać ze zwolnienia od podatku od nieruchomości pod warunkiem spełnienia warunków określonych w uchwale Rady Miejskiej wydanej na podstawie rozporządzenia, w tym m.in. wskazanych przez Spółkę § 1 ust. 1 pkt 1 i 2, § 4 ust. 1 pkt 1-4, § 5 ust. 1 i 2 oraz § 6 ust. 1 uchwały. Mając na uwadze funkcjonujący w obrocie prawnym prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 maja 2009 r., o sygn. akt I SA/Po 1572/08, przesądzający podstawową kwestię dla wymiaru podatku od nieruchomości, tj. nabycia przez Spółkę prawa do zwolnienia podatkowego, rzeczą organów przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie przyjęcie powagi rzeczy osądzonej w tym zakresie, a następnie zbadanie i rozstrzygnięcie, czy Spółka wypełniła szczegółowe warunki do uzyskania zwolnienia, wymienione w przepisach uchwały. Dopiero po rozstrzygnięciu tej kwestii możliwe będzie rozważanie zasadności wydania decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2010 r., bądź umorzenia postępowania. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 P.p.s.a., uchylił wydane w sprawie decyzje organów obu instancji. W przedmiocie kosztów postępowania, na które składają się kwota [...] zł uiszczonego wpisu sądowego od skargi, opłata skarbowa w wysokości [...] zł i koszty zastępstwa procesowego doradcy podatkowego w kwocie [...] zł, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 4 P.p.s.a., jak w pkt II wyroku.