I SA/Po 1384/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont /spr./ Sędziowie NSA Janusz Ruszyński WSA Małgorzata Bejgerowska Protokolant st. sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2009r. sprawy ze skargi Spółki "A" w P. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. – organu upoważnionego do wydawania interpretacji przez Ministra Finansów z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów na rzecz skarżącej Spółki kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. /-/M. Bejgerowska /-/W. Zygmont /-/J. Ruszyński Spółka złożyła w dniu 8 lutego 2008 r. wniosek do Ministra Finansów o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku VAT w zakresie opodatkowania czynności nieodpłatnego przekazywania nagród rzeczowych w formie gadżetów w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, np. w ramach organizowanych promocji handlowych, w tym konkursów oraz akcji promocyjnych kierowanych do kontrahentów spółki, pośredników, przedstawicieli handlowych jak i ostatecznych - odbiorców oraz możliwości odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu materiałów będących przedmiotem przekazań. W szczególności spółka zwróciła się o potwierdzenie, że w świetle zmiany z dniem 1 czerwca 2005 r. brzmienia przepisu art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. nr 54, poz. 535, ze zm.), dalej: VAT czynność polegająca na nieodpłatnym przekazywaniu przez spółkę materiałów w ramach prowadzonych akcji organizowanych przez spółkę nie jest dostawą towarów w rozumieniu przepisów art. 7 ust. 1 i art. 5 ust. 1 ustawy o VAT i w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu VAT a w świetle art. 86 ust. 1 ustawy o VAT kwota podatku VAT naliczonego przy nabyciu materiałów obniża kwotę podatku należnego . Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając z upoważnienia Ministra Finansów, wydał w dniu 8 maja 2008 r. na podstawie art. 14b § i § 6 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - dalej: O.p., oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. nr 112, poz. 770) .interpretację nr [...], w której stwierdził, iż stanowisko spółki przedstawione we wniosku w zakresie opodatkowania VAT przekazywanych w ramach akcji materiałów jest nieprawidłowe oraz interpretację nr [...], w której stwierdził, że stanowisko spółki przedstawione we wniosku w zakresie prawa odliczenia podatku VAT naliczonego od zakupionych materiałów jest prawidłowe. Spółka wezwała Dyrektora Izby Skarbowej do usunięcia naruszenia prawa jakie miało miejsce w obu wskazanych powyżej interpretacjach, zarzucając im: - w odniesieniu do Interpretacji nr [...] będącej przedmiotem skargi naruszenie art. 7 ust. 2 ustawy o VAT, poprzez niewłaściwą interpretację wspomnianych przepisów w przedstawionym przez spółkę stanie faktycznym oraz naruszenie art. 121 Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) -dalej: O.p., poprzez działania naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organu podatkowego. Natomiast w odniesieniu do interpretacji nr [...] zarzuciła naruszenie art. 121 O.p. poprzez działania naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organu podatkowego w związku z brakiem jednoznacznego odniesienia się do problemowego zagadnienia przedstawionego przez spółkę, tj. stwierdzenia czy ma prawo odliczenia podatku VAT naliczonego od zakupionych materiałów w przypadku gdy ich nieodpłatne przekazanie nie podlega opodatkowaniu VAT. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi z dnia [...] na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa znak [...] i znak [...]nie uznał zarzutów za zasadne i stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji sprawie. Stanowisko to motywował stwierdzeniem, że na mocy art. 5 ust. 1 i art. 7 ust. 2 i ust. 3 VAT opodatkowaniu podatkiem VAT podlega co do zasady każde nieodpłatne przekazanie towaru należącego do przedsiębiorstwa, z którym wiąże się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tego towaru, z wyjątkiem przekazania towarów stanowiących drukowane materiały reklamowe i informacyjne bądź spełniających warunki d uznania ich za prezenty o małej wartości lub próbki. Nieodpłatne przekazanie towarów nie podlega natomiast opodatkowaniu, gdy podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego przy ich zakupie. Jeżeli chodzi o prawo do odliczenia podatku naliczonego, to gdy istnieje związek pomiędzy poniesionymi wydatkami a wykonywanymi z tytułu prowadzonej działalności czynnościami opodatkowanym to podatnik ma prawo obniżyć kwotę podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Ponieważ interpretacja art. 7 ust. 2 ustawy w oparciu o wykładnię wyłącznie gramatyczna budzi pewne wątpliwości, zatem nie ma się tylko na niej opierać. Należy wziąć pod uwagę zasadę racjonalności ustawodawcy oraz interpretować przepis art. 7 ust. 2 w zestawieniu z art. 7 ust. 3 ustawy. Przekazanie drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek - niewątpliwie jest związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, wobec tego w przypadku nie objęcia regulacja art. 7 ust. 2 przekazania lub zużycia towarów przez podatnika na cele związane z jego przedsiębiorstwem, przepis art. 7 ust: 3 byłby zbędny. Skoro zatem z zakresu opodatkowania czynności nieodpłatnego przekazania towarów, na cele inne niż bezpośrednio związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, wyłączono na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy, jedynie przekazanie drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek, to należy uznać, iż opodatkowaniu podlegają wszelkie inne przekazania towarów pod warunkiem, że podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od tych czynności w całości lub w części. Gdyby przyjąć, iż opodatkowaniu na mocy ust. 2 podlegają wyłącznie czynności w ogóle nie związane z przedsiębiorstwem, zbędne byłoby wytłaczanie z opodatkowania czynności, które i tak nie podlegałyby opodatkowaniu jako związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Materiały reklamowe i informacyjne - ze swej istoty - zawsze w jakiś sposób związane są z prowadzonym przedsiębiorstwem i mogą mieć wpływ na pozyskanie potencjalnych klientów. W przypadku przekazania materiałów reklamowych lub informacyjnych innemu podmiotowi na cele niezwiązane z promowaniem firmy lub informowaniem potencjalnych klientów o firmie, jej towarach i usługach, materiały te tracą charakter reklamowy i informacyjny. W obowiązującej od 1 stycznia 2007 r. Dyrektywie 2006/112 AA/E Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347.1 i L 384.92), tego rodzaju nieodpłatne przekazania towarów również podlegają opodatkowaniu. Z treści art. 16 Dyrektywy 2006/112MIE Rady Unii Europejskiej wynika, że wykorzystanie przez podatnika towarów stanowiących część majątku jego przedsiębiorstwa do celów prywatnych podatnika lub jego pracowników, które przekazuje nieodpłatnie lub, w ujęciu ogólnym, które przeznacza do celów innych niż prowadzona przez niego działalność, gdy VAT od powyższych towarów lub ich części podlegał w całości lub w części odliczeniu, jest uznawane za odpłatną dostawę towarów: Za odpłatną, dostawę towarów nie uznaje się jednakże wykorzystania do celów działalności przedsiębiorstwa podatnika towarów stanowiących prezenty o niskiej wartości i próbki. Dopiero wnioskowanie z art. 7 ust. 3 ustawy pozwala na interpretację zgodna z art. 5(6) VI Dyrektywy i art. 16 Dyrektywy 2006/112 WE Rady. Ten ostatni przepis ustawy nie miałby bowiem sensu, gdyby na podstawie art. 7 ust. 2 nie podlegało opodatkowaniu nieodpłatne przekazanie towarów przez podatnika na cele prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa. Jeżeli przepis dopuszcza różna interpretację, to należy wybrać takie jego znaczenie, które zapewnia zgodność normy krajowej z normą, wspólnotową. Dlatego literalna przepisu art. 7 ust. 2, w powiązaniu z art. 7 ust. 3 ustawy VAT, pomijająca wykładnię prowspólnotową, a ponadto nieuwzględniajacą zasady racjonalności ustawodawcy nie może stanowić wystarczającej podstawy do dokonania interpretacji. Interpretacja, której źródłem są krajowe przepisy podatkowe i których wykładnia uwzględnia cele wynikające z prawa wspólnotowego, nie stanowi naruszenia zasady praworządności określonej w art. 120 O.p., zaś przedmiot opodatkowania, jak wskazano w powyższej analizie, wynika z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, jest zatem zgodny z art. 217 Konstytucji R.P. W przypadku regulacji dotyczących nieodpłatnego wydania towarów nie można jednak mówić o braku lub błędnej implementacji przepisów Dyrektywy. Jak wyżej wskazano, art. 7 ust. 2 i ust. 3 jest w dużej mierze tłumaczeniem art. 5 ust. 6 VI Dyrektywy oraz art. 16 Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Rolą Dyrektywy jest m. in. wskazywanie właściwej interpretacji przepisów krajowych (pośrednie stosowanie dyrektywy). Jeżeli w procesie wykładni przepisu krajowego pojawia się wątpliwości (tzn. istnieją alternatywne, dopuszczalne z punktu widzenia zasad wykładni tekstów prawnych interpretacje danego przepisu krajowego), należy przyjąć za właściwą, interpretację, która jest zgodna z celem dyrektywy (wykładnia prowspólnotową). Inaczej niż w przypadku bezpośredniego stosowania dyrektywy źródłem prawa jest w takim przypadku nadal przepis krajowy, którego wykładnia jedynie uwzględnia cele wynikające z prawa wspólnotowego. Nieuwzględnienie orzeczeń sądów administracyjnych wskazanych przez spółkę wynika z faktu, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie stanowią wykładni prawa. Powyższe wynika z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) -dale: p.p.s.a., w którym postanowiono, iż wyroki sądów wydawane są w konkretnych sprawach i dotyczą wyłącznie tych spraw, w których zapadły. Sam fakt, iż wydana interpretacja uznaje stanowisko spółki za nieprawidłowe; nie stanowi naruszenia zasady zaufania z art. 121 O.p. ani nie może być wystarczającą przesłanką do stwierdzenia, że organ posłużył się wykładnią przepisów rozstrzygającą wszelkie wątpliwości wyłącznie na korzyść Skarbu Państwa. W skardze spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] jak również o zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa materialnego, które w szczególności art. 7 ust. 2 ustawy VAT poprzez niewłaściwą interpretację przepisów w przedstawionym przez spółkę stanie faktycznym, w szczególności uznanie, iż przez odpłatną dostawę towarów należy rozumieć także przekazanie towarów bez wynagrodzenia, jeżeli przekazania dokonano na cele związane z przedsiębiorstwem a podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu tych towarów, oraz mające wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 121 O.p., poprzez działania naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organu, ze względu na brak merytorycznej poprawności i staranności działania oraz równego traktowania interesów budżetu państwa i podatnika. W uzasadnieniu skargi spółka przekonuje, że z literalnego brzmienia art. 7 ust. 2 ustawy o VAT wynika, że dostawą towarów objętą opodatkowaniem (a więc mieszczącą się w przedmiocie opodatkowania określonym w art. 5 ust. 1 pkt I ustawy o VAT jako odpłatna dostawa towarów) są także niektóre nieodpłatne przekazania towarów. Ustawodawca za takie przekazania uznał te z nich, które są dokonywane na cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem. Zgodnie z art. 7 ust. 2 oraz 3 ustawy o VAT nieodpłatne przekazanie przez podatnika należących do jego przedsiębiorstwa towarów (innych niż drukowane materiały reklamowe i informacyjne oraz prezenty o małej wartości i próbki) wchodzi w zakres objęty pojęciem "odpłatnej dostawy towarów", jedynie o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części, oraz przekazanie nastąpiło na cele inne niż związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem. To ostatnie zastrzeżenie oznacza, iż cel przekazania takich towarów jest niezbędnym elementem dopełniającym zakres znaczeniowy tych czynności. Przyjęcie literalnej wykładni przepisu nie powinno budzić zastrzeżeń. Spółka zwróciła uwagę na fakt, iż zasada prymatu wykładni językowej nad innymi rodzajami interpretacji prawnej znalazła zastosowanie w licznych wyrokach sądów administracyjnych orzekających w kwestiach podatkowych. Z treści przepisu wynika, iż nieodpłatne przekazanie towarów podlega opodatkowaniu jedynie w przypadku gdy jest dokonywane na cele niezwiązane z działalnością przedsiębiorstwa (jeżeli w stosunku do takich towarów przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego). A contrario nieodpłatne przekazanie towarów, które pozostaje w związku z prowadzoną działalnością nie będzie podlegało opodatkowaniu VAT. W rezultacie, w świetle literalnego brzmienia wskazanych powyżej przepisów ustawy o VAT nieodpłatne przekazanie materiałów przez spółkę w ramach akcji, związane z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą, nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu VAT. Nie budzi bowiem wątpliwości fakt, iż nieodpłatne wydanie materiałów przez spółkę kontrahentom, pośrednikom, przedstawicielom handlowym, jak i ostatecznym odbiorcom jest nieodłącznie związane z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą. Przekazanie to ma bowiem na celu zwiększenie przychodów z podstawowej działalności spółki. Nieodpłatne przekazanie materiałów przez spółkę w ramach akcji nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu VAT. W ocenie spółki, jeśli ratio legis art. 7 ust. 2 ustawy o VAT byłoby objęcie zarówno przekazania towarów na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, jak i na cele z nim niezwiązane, wówczas ustawodawca zrezygnowałby ze wskazania celu przekazania, odwołując się jedynie do samej czynności przekazania; cele bowiem ujęte jako "związane" i "niezwiązane" - czyli pozostałe, dopełniają do całości tak określony możliwy zbiór przekazań. Spółka podkreśla, że zaprezentowane przez nią stanowisko jest szczególnie uzasadnione treścią przepisu w wersji obowiązującej od dnia 1 czerwca 2005 r. w myśl której przepisu art. 7 ust. 2 nie stosuje się do przekazywanych drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek (art. 7 ust. 3 ustawy o VAT nie odnosi się już do przekazań związanych bezpośrednio z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem, jak to miało miejsce przed 1 czerwca 2005 r.). Stąd, nie powinno podlegać opodatkowaniu nieodpłatne przekazanie wszelkich towarów na cele związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa podatnika. Spółka przeczy, że zachowanie literalnej wykładni art. 7 ust. 2 ustawy o VAT nie sprawia, iż przepis ust. 3 statuuje wyłączenie z zakresu opodatkowania czynności, które nie podlegają opodatkowaniu. Nie można bowiem zgodzić się z poglądem , iż przekazanie prezentów o małej wartości, próbek czy też drukowanych materiałów reklamowych "bezspornie jest związane z prowadzonym przedsiębiorstwem" Spółka mogłaby przekazywać nieodpłatnie tego typu towar drugiemu podmiotowi np. w formie darowizny na cele charytatywne. W takiej sytuacji czynność przekazania towaru nie realizuje np. celu reprezentacji lub reklamy, a więc celów związanych z prowadzeniem tegoż przedsiębiorstwa. Skarżąca podtrzymała stanowisko, że niedopuszczalna jest prowspólnotowa wykładnia nieprawidłowo implementowanego przepisu, gdyż mogłoby to rozszerzać obowiązek podatkowy i tym samym godzić w konstytucyjną zasadę wyłączności ustawowej w sprawach podatkowych. Odnosząc się przy tym do ewentualnych rozbieżności między art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o VAT - sygnalizowanym przez Dyrektora Izby Skarbowej w interpretacji oraz w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa - a art. 5 ust. 6 VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. oraz art. 16 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r., spółka twierdzi, że przepisy polskiej ustawy o VAT są bardziej liberalne od przepisów wspólnotowych. W sytuacji konfliktu między podatnikiem i polskim organem prawo do odwołania się do postanowień dyrektyw unijnych ma wyłącznie podatnik, a nie państwo. Państwo bowiem jest zobowiązane do zapewnienia wykonania zobowiązań wynikających z regulacji wspólnotowych, a jeżeli zrobiło to nieprecyzyjnie, nie może obciążać konsekwencjami podatnika. Zaskarżona interpretacja omawianego przepisu wykracza poza wyznaczone ramy dopuszczalnej interpretacji prawa podatkowego. Niesłusznie interpretacja wskazuje, iż w świetle brzmienia przepisów art. 7 ustawy o VAT obowiązujących od 1 czerwca 2005 r. nieodpłatne wydanie wszelkiego rodzaju towarów przez spółkę (np. w formie materiałów, tj. nagród rzeczowych wydawanych przez spółkę w związku z organizowanymi przez nią akcjami) związane bezpośrednio z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą, podlega opodatkowaniu VAT. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ocenie sądu skarga zasługiwała na uwzględnienie. Wobec tego, że w osądzanej sprawie kwestią sporną jest czy wydawanie przez skarżącą nagród przyznawanych w ramach organizowanej akcji promocyjnej podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zważyć należy, iż art. 7 ust. 2 ustawy o VAT stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem, w szczególności: 1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, 2) wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny - jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Z kolei zgodnie z ust. 3 powołanego artykułu przepisu ust. 2 nie stosuje się do przekazywanych drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek. Zatem z literalnego brzmienia części wstępnej art. 7 ust. 2 ustawy wynika wprost, że odnosi się on do takiego przekazania towarów, które nastąpiło wyłącznie na cele inne niż związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem. Oznacza to, że przepis ten pomija takie nieodpłatne przekazania towarów, które zostały dokonane na cele związane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podatnika. Czynności wymienione w pkt 1 i 2 zostały wskazane jedynie przykładowo. W konsekwencji również wymienione w pkt 2 omawianego przepisu "wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny" to tylko takie przekazanie towarów, które zostało dokonane na cele inne niż związane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podatnika. Jednocześnie przepis ust. 3 tego artykułu określa tylko rodzaje towarów, których przekazanie wskazane w ust. 2, czyli na cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, zostało wyłączone z zakresu przedmiotowego opodatkowania. Jest on przepisem szczególnym, zawierającym wyjątki w stosunku do ust. 2. Zdaniem sądu zaprezentowanej wykładni nie stoi na przeszkodzie okoliczność, "że towary wymienione w art. 7 ust. 3 ustawy, a zwłaszcza próbki oraz drukowane materiały reklamowe i informacyjne ze swej istoty są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa podatnika. Podatnik może bowiem przekazać materiały reklamowe czy próbki innemu podatnikowi nieodpłatnie do wykorzystania w jego działalności. Podkreślenia wymaga, iż wykładnia językowa art. 7 ust. 2 i ust. 3, wobec braku sprzeczności zapisów ust. 2 i ust. 3, jest na tyle jasna, iż sięganie po inne metody wykładni są wyłączone. Nie jest przede wszystkim dopuszczalna wykładnia celowościowa jako prowadząca do rozszerzenia zakresu przedmiotowego opodatkowania w oparciu o treść ust. 3 poza zakres ust. 2, wynikający z zastosowania wykładni językowej. Poza takową granicę wykracza przyjęcie, że z art. 7 ust. 3 ustawy wynika, iż czynność przekazania bez wynagrodzenia drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek jest związana z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem. Teza taka nie wynika z treści tego przepisu, bowiem przez odwołanie się do ust. 2 nawiązuje do przekazania na cele inne niż związane z tym przedsiębiorstwem. Przedstawione powyżej stanowisko sądu znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyroki NSA: z 13 maja 2008r. I FSK 600/07 Lex nr 371671; z 28 czerwca 2008r. I FSK 743/07 Lex 468860; z 24 września 2008r. I FSK 922/08 niepubl., z 23 marca 2009r. I FPS 6/08 lex nr 492141 , M. Podat. 2009/5/4). Reasumując, przekazanie przez skarżącą spółkę nieodpłatnie towarów, stanowiących nagrody w konkursie, należących do jej przedsiębiorstwa na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem zgodnie z art. 7 ust. 2 i ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, nie stanowi dostawy towarów, nawet jeśli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku naliczonego w związku z nabyciem tych towarów. Zatem takie przekazanie nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Z tych powodów sąd na podstawie przepisu art. 146 § 1, art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. /-/ M.Bejgerowska /-/ W Zygmont /-/ J.Ruszyński