I SA/Po 1412/16

Dnia 14 grudnia 2017 roku Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku doradcy podatkowego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] 2016 roku nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za styczeń-kwiecień 2013 roku, zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj- październik 2013 roku oraz podatku do zapłaty za styczeń-październik 2013 roku postanawia odmówić przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2017 roku starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu przyznał [...] prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia doradcy podatkowego. Pismem z dnia 15 lutego 2017 roku Krajowa Rada Doradców Podatkowych wyznaczyła doradcę podatkowego [...] jako pełnomocnika procesowego skarżącego [...]. Pismem z dnia 3 kwietnia 2017 roku pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2017 roku, sygn. akt I FZ 97/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił przedmiotowe zażalenie. Pismem z dnia 21 września 2017 roku doradca podatkowy skarżącego uzupełnił skargę [...] i wniósł o zasądzenie wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu, według norm prawem przepisanych. Na rozprawie w dniu 13 października 2017 roku pełnomocnik skarżącego wniósł i wywiódł tak jak w skardze oraz w uprzednio przedłożonym piśmie procesowym. Pismem z dnia 16 października 2017 roku pełnomocnik skarżącego wniósł o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 października 2017 roku oddalającego skargę [...]. Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t.j. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z art. 41b ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 794) koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu ponosi Skarb Państwa. Szczegółowe zasady ponoszenia tych kosztów, z uwzględnieniem sposobu ich ustalania, wydatków stanowiących podstawę ich ustalania oraz maksymalnego wynagrodzenia doradcy podatkowego za udzieloną pomoc określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 roku w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31 poz. 153), dalej jako "rozporządzenie z 2011 roku". Stosownie do treści § 4 ust 2 rozporządzenia z 2011 roku wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Niezłożenie wskazanego oświadczenia przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu nie stanowi braku formalnego pisma, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku, który nie podlega uzupełnieniu. Przedmiotowe oświadczenie nie stanowi bowiem żadnego z elementów jaki jest wymagany dla pisma w postępowaniu sądowym, nie może więc być brakiem formalnym pisma, uniemożliwiającym nadanie pismu biegu i podlegającym uzupełnieniu w trybie art. 49 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Brak oświadczenia o jakim mowa § 4 ust. rozporządzenia z 2011 roku wywołuje zatem skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 862/05; postanowienie NSA z 30 czerwca 2009 roku, sygn. akt II GZ 133/09; postanowienie WSA w Łodzi z dnia 27 czerwca 2012 roku, sygn. akt I SA/Łd 322/10). Odnosząc powyższe poglądy do niniejszej sprawy należy zauważyć, że żadne z pism procesowych złożonych przez doradcę podatkowego [...] nie zawierało stosownego oświadczenia w przedmiocie opłacenia w całości lub w części kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Tym samym nie została spełniona przesłanka warunkująca przyznanie wynagrodzenia z tego tytułu. Złożony w tym zakresie wniosek nie może zatem zostać uwzględniony. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. orzeczono jak sentencji postanowienia.