I SA/Po 1422/07
WyrokWSA w Poznaniu2007-11-13
Skład orzekający: Gabriela Gorzan, Katarzyna Wolna-Kubicka, Karol Pawlicki
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy organ podatkowy był zobowiązany do zawieszenia postępowania podatkowego w sytuacji, gdy ustalenie kwoty długu celnego miało znaczenie dla ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług?Ratio decidendi
Organ podatkowy nie był zobowiązany do zawieszenia postępowania podatkowego, ponieważ przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2003 r., uprawniały naczelnika urzędu celnego do orzekania w sprawach podatkowych w drodze decyzji, nawet jeśli ustalenie kwoty długu celnego było przedmiotem odrębnego postępowania. W przypadku braku wyraźnej regulacji intertemporalnej, stosuje się zasadę tempus regit actum, co oznacza bezpośrednie stosowanie ustawy nowej do stosunków prawnych.Stan faktyczny
Sprawa dotyczyła skargi I. H. na decyzję Dyrektora Izby Celnej utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego określającą podatek od towarów i usług od importu towaru. Podatnik zarzucił naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej poprzez nie zawieszenie postępowania, mimo że ustalenie kwoty długu celnego było zagadnieniem wstępnym. Ponadto, skarżący podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego przez zastosowanie nieobowiązującej już ustawy.Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Gorzan Sędziowie WSA Katarzyna Wolna-Kubicka as.sąd. WSA Karol Pawlicki /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2007r. sprawy ze skargi I. H. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę /-/ K.Pawlicki /-/ G.Gorzan /-/ K.Wolna-Kubicka
ISA/Po 1422/07
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego, działając z urzędu w oparciu o treść art. 5 ust. 1 pkt. 3 , art. 6 ust. 7,art.11 ust. 2, art. 11 c ust. 4 , art. 15 ust. 4 i ust. 4 c, art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym ( Dz.U. Nr 11,poz. 50 ze zm.), określił I.H. - Przedsiębiorstwo A. - podatek od towarów i usług od importu towaru wymienionego w zgłoszeniu celnym uzupełniającym z dnia [...].
W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzję uznającą zgłoszenie celne uzupełniające za nieprawidłowe w części dotyczącej stawki celnej i kwoty wynikającej z długu celnego, ustalając go w nowej wysokości.
W odwołaniu z dnia [...] podatnik zarzucił decyzji naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej przez niepodjęcie postanowienia o zawieszeniu z urzędu postępowania w sytuacji, gdy rozpatrzenie i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. W niniejszej sprawie takim zagadnieniem było ustalenie kwoty długu celnego, co miało znaczenie dla ustalenia podstawy opodatkowania. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że postępowanie podatkowe winno być zawieszone do czasu ostatecznego zakończenia postępowania prejudycjalnego.
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Odnosząc się do zarzutu odwołania organ wskazał, że jakkolwiek wymiar podatku od towarów i usług następował na podstawie decyzji organów celnych, to jednak postępowanie prowadzone przez organy podatkowe było postępowaniem odrębnym. Powołane w decyzji organu I instancji przepisy ustawowe nakładały na organ podatkowy obowiązek ustalenia właściwej wysokości podatku w sytuacji, gdy wskutek weryfikacji zgłoszenia celnego organ celny określił wyższą niż pierwotnie zadeklarowaną przez stronę stawkę i kwotę cła.
W skardze z dnia [...] podatnik zarzucił decyzji naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 oraz art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Ordynacji podatkowej oraz naruszenie przepisów prawa materialnego przez zastosowanie przepisów nie obowiązującej w chwili wydania decyzji ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W przedmiotowej sprawie skarga okazała się bezzasadna.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji skład orzekający pragnie podzielić pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, że z mocy art. 11 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2003 r., naczelnik urzędu celnego uprawniony został do orzekania w drodze decyzji w sprawach podatkowych.
Powołany przepis w art. 11 ust. 2 zdanie drugie wskazywał, że naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatków w decyzji dotyczącej należności celnych. Warunkiem wydania takich rozstrzygnięć było stwierdzenie przez organ - w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego - iż kwoty podatków zostały wskazane nieprawidłowo.
W tych okolicznościach niezasadne było powołanie się w skardze na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] o sygn. akt [...], skoro dotyczył on stanu faktycznego i prawnego z lat 1997 -2000. Wobec powyższego w sprawie nie było podstaw do zawieszenia postępowania podatkowego.
Z kolei wskazane w skardze naruszenie art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Ordynacji łączy się z zarzutem naruszenia prawa materialnego, polegającego na niezamieszczeniu w decyzji i jej uzasadnieniu upoważnienia do wydania rozstrzygnięcia na podstawie aktu prawnego, który nie obowiązywał już w dniu orzekania przez organ I instancji. Odnosząc się do powyższego zarzutu skład orzekający zwraca uwagę , że w wielu orzeczeniach sądów administracyjnych i Sądu Najwyższego, a także Trybunału Konstytucyjnego powyższe zagadnienie zostało już rozstrzygnięte .
W wyroku NSA z dnia 7 lutego 2006 r. o sygn. akt I FSK 646/05 ( publ. "Lex" nr 193114 ) wskazano, że w uzasadnieniu wyroku Trybunału z dnia 10 maja 2004 r. sygn. SK 39/03 ( publ. "Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego. Zbiór Urzędowy" Nr 5/A z 2004 r. str. 561 ) Trybunał wyjaśnił, że fakt , iż w jakimiś zakresie ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w kwestii intertemporalnej ( stosowania ustawy do sytuacji zapoczątkowanych przed wejściem w życie ustawy ) - bynajmniej nie oznacza luki w prawie. Ustawodawca, nie regulując wyraźnie kwestii intertemporalnej, otwiera drogę do tego, aby w danej sytuacji stosować zasadę tempus regit actum ( czas rządzi czynnością prawną ). Tak więc wobec braku wyraźniej regulacji intertemporalnej kwestia międzyczasowa i tak będzie rozstrzygnięta, tyle, że na korzyść zasady bezpośredniego stosowania ustawy nowej od momentu wejścia w jej życie, do stosunków nowo powstających i tych, które trwając w momencie wejścia w życie ustawy - nawiązały się wcześniej.
Wobec powyższego należy uznać za prawidłowe rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji i zawartą w niej argumentację.
W tych okolicznościach Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
/-/K. Pawlicki /-/ S. Małek /-/ G. Gorzan
M.R.-Ś.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 26.07.2026. · Źródło