I SA/Po 149/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 lipca 2011r. sprawy ze skargi BS na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] . nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia spod egzekucji ruchomości. oddala skargę Postanowieniem z dnia (...) października 2010 r. Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego w P., na podstawie art. 13 § 1 w związku z art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm. dalej zwanej: u.p.e.a.) odmówił B. S. zwolnienia z egzekucji samochodu dostawczego marki (...) nr rej. (...), zajętego w postępowaniu egzekucyjnym w dniu (...) maja 2010 r. W uzasadnieniu podniesiono, iż w dniu (...) października 2009 r. Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego w P. wystawił tytuł wykonawczy nr (...) obejmujący zaległości w podatku od towarów i usług za okres 2004 r. w wysokości (...) zł. wraz z odsetkami. Zobowiązanym do uregulowania tej zaległości była B. S. zamieszkała w K. przy ul. Ś. (...). Tytuł wykonawczy doręczono Skarżącej w dniu (...) października 2009 roku wraz z zajęciem rachunku bankowego nr (...). Czynność ta, stosownie do treści art. 26 § 5 u.p.e.a., spowodowała formalne wszczęcie egzekucji administracyjnej mającej na celu przymusowe ściągnięcie ciążących na Skarżącej zobowiązań. Tak uruchomione postępowanie upoważniało do podjęcia wszelkich środków egzekucyjnych służących zaspokojeniu należności publiczno-prawnych.. Jednym z nich przewidzianym u.p.e.a. jest egzekucja z rachunku bankowego, którą zastosowano w sprawie, a w jej ramach dokonano zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego należącego do Skarżącej. Zajęcie okazało się skuteczne, jednakże na poczet wspomnianych zaległości do dnia wydania postanowienia bank przekazał łącznie (...) zł. (co stanowi jedynie (...) % należności głównej). Nadto ostatni wpływ z tego tytułu w kwocie (...),- zł odnotowano w dniu (...) grudnia 2009 r. Z uwagi na nieskuteczność zastosowanego środka egzekucyjnego koniecznym było zastosowanie kolejnego środka egzekucyjnego celem zabezpieczenia spłaty zadłużenia i dokonanie czynności egzekucyjnych w myśl art.7 u.p.e.a., który zezwala na wykorzystywanie i zastosowanie wielu środków egzekucyjnych, jeżeli mogą one doprowadzić do wyegzekwowania powstałych zaległości. Mając to na względzie w dniu (...) maja 2010 r. dokonano zajęcia ruchomości należącej do Skarżącej w postaci samochodu dostawczego marki (...) nr rej. (...). Czynności tej Skarżąca nie zaskarżyła ani też nie zakwestionowała w inny sposób, również osoba trzecia nie wniosła żądania o wyłączenie spod egzekucji rzeczy lub prawa majątkowego i nie udokumentowała przez powołanie się na dowody, iż zajęta ruchomość stanowi jej własność. Niemniej w dniu (...) września 2010 r. działając przez ustanowionego zastępcę procesowego Skarżąca złożyła "Wniosek o wyłączenie spod egzekucji zajętej ruchomości". Zwrotu tej samej treści użyto w załączonym do podania pełnomocnictwie. Stosownie do art. 38 u.p.e.a. instytucja wyłączenia spod egzekucji przysługuje wyłącznie osobie, która nie jest zobowiązana w sprawie. Dotyczy więc podmiotu na, którym nie ciążą żadne powinności natury podatkowej i która to, ma roszczenie do zajętej ruchomości. B. S. takiego przymiotu nie posiada, gdyż jest adresatem wierzytelności, których do tej pory nie uiściła. W rezultacie jako zobowiązana traci prawo do ubiegania się o wyłączenie spod egzekucji jej komponentu majątkowego. Jednakże mając na uwadze, iż w treści wniosku pełnomocnik zabiega także o zwolnienie z egzekucji wskazanego powyżej pojazdu marki (...) nr rej. (...), Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego w P., realizując zasadę prawdy obiektywnej tj. dążenia do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także w duchu budowania zaufania do organu przyjął, że złożony wniosek, mimo błędnego oznaczenia wymaga merytorycznego rozpoznania. Podkreślając nadal, iż nie ma tożsamości pomiędzy wyłączeniem spod egzekucji a zwolnieniem z niej oraz że nie można tych pojęć stosować zamiennie, Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego w P. stwierdził, że zgodnie z art. 13 u.p.e.a. organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego i ze względu na ważny jego interes, może zwolnić z egzekucji określone składniki majątkowe zobowiązanego, jeżeli uzyskał na to zgodę wierzyciela. Literalna wykładnia przytoczonego przepisu zakłada, że zwolnienie, o którym mowa wyżej ma charakter fakultatywny, zatem nie ma waloru absolutnego i zależy od uznania administracyjnego. Z kolei za tym uznaniem musi przemawiać ważny interes strony wykazany w jej wniosku. Pełnomocnik Skarżącej w tym zakresie podaje, że zajęty samochód niezbędny jest do prowadzenia działalności gospodarczej Skarżącej i że ta okoliczność wymusza jego używanie zarówno w kraju jak i poza jego granicami. Odnosząc się do tej argumentacji Organ I instancji zauważa, iż zajęty samochód został pozostawiony pod dozorem Skarżącej na mocy art.100 u.p.e.a. podczas doręczenia protokołu zajęcia tej ruchomości oraz podpisania adnotacji o oddaniu pod dozór co stanowi dla dozorcy legitymację do rozporządzania ruchomością. Co więcej taki status zgodnie z art. 101 u.p.e.a. pozwala wnioskodawcy oraz domownikowi razem z nim mieszkającemu na zwykłe używanie zajętej ruchomości, pozostawionej pod ich dozorem, byleby przez to ruchomość nie straciła na wartości. Taki sposób dysponowania pojazdem trudno uznać za wykluczający a nawet ograniczający prowadzenie działalności. Nie zamyka on bowiem drogi do wykonywania nim usług w zakresie dostawy towarów. W efekcie upada przesłanka, na którą powołuje się Skarżąca w tym względzie. Oczywiście wykluczone jest przy tym działanie na szkodę wierzyciela, które zmierzałoby do celowego ukrywania, niszczenia pojazdu czy jego sprzedaży zgodnie z art. 300 kk. Ta ostatnia dolegliwość wpisuje się naturalnie w charakter czynności egzekucyjnych. Wynika też z faktu, że dłużnik, nie wyraził woli dobrowolnego wykonania ciążących na nim zobowiązań ani też w innym trybie nie zabezpieczył interesów wierzyciela. Zajęcie rachunku bankowego, do czego nawiązuje w tej kwestii pełnomocnik Skarżącej, jak wcześniej podkreślano, okazało się być narzędziem niewystarczającym. W konsekwencji należało sięgnąć po inne środki egzekucyjne. W literaturze dominuje pogląd, że zobowiązany musi więc wykazać nie tylko argumenty przemawiające za zwolnieniem z egzekucji określonych składników majątkowych ale także wykazać, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z jego innych składników majątkowych. Jeżeli z ustaleń organów jednoznacznie wynika, iż zobowiązany nie posiada innych składników majątkowych podlegających egzekucji, jak w niniejszej sprawie (...) to odstąpienie od zastosowanego w sprawie środka egzekucyjnego mogłoby doprowadzić do całkowitej bezskuteczności postępowania egzekucyjnego (vide wyrok I SA/ Bd 442/10). W ocenie organu egzekucyjnego, zajęcie ruchomości nie godzi w podstawowe, a tym bardziej w ważne interesy Skarżącej, a jego uciążliwość jest niewielka. Daje to podstawy do odmowy zaniechania tego środka. W uzasadnieniu Organ powołuje się na wyrok WSA w Warszawie w wyroku syg. akt III SA 504/99 z dnia 09 lutego 2009 r., który wypowiadając się w kwestii stosowania art.13 u.p.e.a. konstatuje "Skoro organ egzekucyjny, co wynika z treści postanowienia, nie znalazł innej możliwości zaspokojenia roszczeń wierzyciela, to nie można temu postanowieniu postawić zarzutu naruszenia prawa z tego jedynie powodu, że prowadzona egzekucja jest dla skarżącego uciążliwa. Uciążliwość jest istotną cechą każdego przymusowego działania wobec strony postępowania". Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego w P. w piśmie nr (...) z dnia (...) września 2010 r. zapewnił Skarżącą, że do czasu rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej nie podejmie czynności sprzedaży w/w pojazdu. To powoduje, że również ta okoliczność utrzymuje warunki dla kontynuacji zadań gospodarczych strony w dotychczasowym wymiarze. Organ II instancji zauważa należy, że mimo deklaracji rachunek bankowy Skarżącej nie wykazuje żadnych obrotów. Zatem rodzi się domniemanie, że albo dłużnik uporczywie usiłuje omijać egzekucję albo też wspomnianej działalności nie prowadzi, co z kolei podważa wiarygodność przesłanek podnoszonych we wniosku. Pełnomocnik B. S. złożył zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zwolnienie z egzekucji przedmiotowego samochodu. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik stwierdził, że postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 13 § 1 u.p.e.a. Zdaniem pełnomocnika argumentacja Organu I instancji jest chybiona. Mimo wskazania we wniosku o zwolnienie z egzekucji ważnego interesu strony, jakim jest konieczność prowadzenia działalności gospodarczej oraz szczególnych okoliczności, do których zalicza się m.in. załamanie symbolu zbytu, uniemożliwiające dokonywanie jakichkolwiek przestojów w prowadzonej działalności – organ egzekucyjny wydał odmowne rozstrzygnięcie. Dyrektor Izby Skarbowej w P., postanowieniem z dnia (...) grudnia 2010 r. utrzymał w mocy postanowienie Organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z treścią art. 13 u.p.e.a. na wniosek zobowiązanego i ze względu na jego ważny interes, organ egzekucyjny może zwolnić z egzekucji określone składniki majątkowe zobowiązanego, pod warunkiem, że uzyskał on zgodę wierzyciela. Jak wynika z powyższego, aby organ egzekucyjny mógł zastosować wspomnianą instytucję prawną zaistnieć muszą trzy przesłanki, a mianowicie zobowiązany musi złożyć wniosek o zwolnienie spod egzekucji wskazanego składnika majątkowego, uzyskać zgodę wierzyciela, a ponadto musi istnieć ważny interes zobowiązanego, który przemawia za dokonaniem tego zwolnienia. Zgodnie zaś z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2009r., sygn. akt II FSK -789/2008: "o istnieniu ważnego interesu po stronie zobowiązanego nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz zobiektywizowane kryteria". W tym samym wyroku stwierdzono również, że przesłanka ważnego interesu zobowiązanego nie ma znaczenia przesądzającego, bowiem, aby mogła być zastosowana, wcześniej zgodę musi wyrazić wierzyciel. Brak którejkolwiek z przesłanek wynikających z art. 13 u.p.e.a. powoduje, że organ egzekucyjny nie może dokonać zwolnienia określonego składnika majątkowego spod egzekucji. Z drugiej strony nie można zapominać, że mimo spełnienia wszystkich powyższych przesłanek, organ egzekucyjny nie jest zobowiązany do podjęcia pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia. Jak wynika z powszechnie akceptowanego orzecznictwa sądów administracyjnych konstrukcja zwolnienia z egzekucji składników majątkowych opiera się na tzw. uznaniu administracyjnym, co oznacza, że wypełnienie tych przesłanek nie zobowiązuje organu egzekucyjnego do zastosowania zwolnienia a jedynie stwarza mu taką możliwość. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego istniejącego w omawianej sprawie, Organ II instancji stwierdził, że organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem, wydając postanowienie odmawiające zwolnienia spod egzekucji zajętej ruchomości, dopełnił wszystkich nałożonych przepisami prawa wymagań, a podjęte rozstrzygnięcie, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w P., mieści się w granicach uznania administracyjnego. Z akt sprawy wynika, iż pierwszy z zastosowanych środków egzekucyjnych w postaci zajęcia rachunku bankowego był skuteczny do (...) grudnia 2009 r., kiedy to po raz ostatni na poczet zaległości została przekazana kwota (...),- zł. Organ egzekucyjny z uwagi na dłuższy brak wpływu środków z zajętego rachunku bankowego po ustaleniu przez poborcę skarbowego składników majątkowych zmierzając do wykonania obowiązku zastosował kolejny możliwy środek egzekucyjny w postaci zajęcia ruchomości. Odnosząc się do argumentu zobowiązanej, że ruchomość, wobec której skierowano czynność egzekucyjną a o której zwolnienie wystąpiła Skarżąca, jest jej niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej, zdaniem Organu II instancji nie może w niniejszej sprawie stanowić przesłanki uzasadniającej pozytywne załatwienie wniosku. Ustawodawca nie włączył jej do katalogu składników majątkowych nie podlegających egzekucji administracyjnej (art. 8 § 1 pkt 4 u.p.e.a.). Jak wynika z akt sprawy jest to jedyny składnik majątkowy mogący być przedmiotem skutecznej egzekucji. Zwolnienie jedynej rzeczy do jakiej może być skierowana egzekucja administracyjna, pociągnęłoby za sobą konsekwencje związane z niemożliwością skutecznego prowadzenia dalszego postępowania egzekucyjnego. Zajęty samochód pozostawiono pod dozorem Skarżącej, w związku z czym w myśl art. 101 u.p.e.a. ma Ona prawo zwykłego używania zajętej ruchomości, pozostawionej pod jej dozorem ruchomości, byleby przez to ruchomość nie straciła na wartości. To samo stosuje się, gdy ruchomość zobowiązanego zajęto u innej osoby i pozostawiono pod jej dozorem, jeżeli osoba ta była uprawniona do ubywania tej ruchomości. Skarżąca ma więc pełne prawo do dysponowania środkiem transportu i możliwość uzyskiwania dochodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego w P. zaznaczył, iż wszelkie możliwe czynności podejmowane po dokonaniu zajęcia, a zmierzające do sprzedaży nie zostaną podjęte do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 1081/09 oddalającego skargę wniesioną przez B. S. na postanowienie Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia (...) maja 2009 r. nr (...) w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych. Pełnomocnik B. S. złożył skargę na postanowienie Organu II instancji zarzucając mu naruszenie art. 13 § 1 pkt 2, art. 7, 77, 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 138 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wszystkie okoliczności zostały wyjaśnione w dostateczny sposób. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, iż zachodzą przesłanki określone w art. 13 § 1 u.p.e.a. albowiem interes Skarżącej przejawia się w fakcie, iż zajęty samochód jest jej niezbędny do prowadzenia działalności gospodarczej, będącej dla niej jedynym źródłem utrzymania. Wskazał również na szczególne okoliczności uzasadniające zwolnienie z egzekucji, do których zalicza się miedzy innymi niedawne załamanie rynków zbytu, uniemożliwiające obecnie dokonywanie jakichkolwiek przestojów w prowadzonej przez Skarżącą działalności. Dodatkowo prowadzenie egzekucji oraz uzyskanie egzekwowanych składników majątkowych jest w sposób wystarczający zapewnione poprzez zajęcie rachunku bankowego Skarżącej. Biorąc pod uwagę powyższe, pełnomocnik uznaje, iż wydanie przez organ egzekucyjny rozstrzygnięcia odmownego w zakresie złożonego wniosku o zwolnienie z egzekucji ruchomości Skarżącej, stanowiło jawne naruszenie art. 13 § 1 u.p.e.a. Nadto zdaniem pełnomocnika Organ I instancji naruszył przepisy art. 7 i 77 kpa, albowiem uchybił obowiązkowi ponownej i dogłębnej oceny okoliczności przedmiotowej sprawy, tak pod względem merytorycznym, jak i formalnym, gdyż wydane przez niego postanowienie ogranicza się de facto do powtórzenia ustaleń poczynionych przez Organ I instancji. Wskazane naruszenie procedury postępowania zdaniem pełnomocnika należy uznać za niedopuszczalne. Nadto pełnomocnik podnosi zarzut naruszenia przez Organ egzekucyjny przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia utrzymującego w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji, podczas gdy okoliczności przedmiotowej sprawy nie pozwalały na tego rodzaju rozstrzygnięcie. Podkreśla, iż byłoby ono do zaakceptowania, gdyby postępowanie przed Organem I instancji nie pozostawiało żadnych wątpliwości oraz nie zawierało żadnych uchybień proceduralnych. W niniejszej sprawie - wbrew twierdzeniom organów egzekucyjnych - zaistniały przesłanki do zastosowania zwolnienia spod egzekucji ruchomości Skarżącej. W związku z tym uznać należy, iż Dyrektor Izby Skarbowej w P. powinien wydać postanowienie uchylające postanowienie Organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Określone w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej zwanej: p.p.s.a.) – podstawy uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując akt administracyjny sąd bada zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z przepisami prawa procesowego i materialnego. Rozpoznając wniesioną skargę Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa procesowego i materialnego. Podstawę prawną w niniejszej sprawie stanowi art. 13 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem organ egzekucyjny, na wniosek zobowiązanego i ze względu na ważny jego interes, może zwolnić z egzekucji określone składniki majątkowe zobowiązanego, jeżeli zobowiązany uzyskał na to zgodę wierzyciela. Powyższe oznacza, iż zwolnienie spod egzekucji składników majątkowych należących do zobowiązanego może nastąpić wyłącznie w przypadku łącznego zaistnienia trzech przesłanek. Zobowiązany musi złożyć wniosek, uzyskać na zwolnienie zgodę wierzyciela i za zwolnieniem musi przemawiać ważny interes zobowiązanego. Brak którejkolwiek z wymienionych przesłanek skutkuje odmową dokonania zwolnienia określonego składnika majątkowego spod egzekucji. Z akt sprawy wynika, iż pierwszy z zastosowanych środków egzekucyjnych w postaci zajęcia rachunku bankowego był skuteczny do 24 grudnia 2009 r., kiedy to po raz ostatni na poczet zaległości została przekazana kwota (...) zł. Zatem z uwagi na dłuższy brak wpływu środków z zajętego rachunku bankowego organ egzekucyjny słusznie zastosował kolejny możliwy środek egzekucyjny w postaci zajęcia ruchomości. Należy w pełni podzielić dokonaną przez organy ocenę prawną odnośnie nieistnienia w niniejszym przypadku przesłanki do zwolnienia zajętej ruchomości, określonej w art. 13 u.p.e.a., a mianowicie "ważnego interesu zobowiązanego". Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 października 2009 r., sygn. II FSK 789/08 stwierdził, że przesłanka ważnego interesu zobowiązanego jest "swoistą klauzulą generalną, której znaczenie należy rozpatrywać w kontekście okoliczności faktycznych konkretnej sprawy. O istnieniu ważnego interesu po stronie zobowiązanego nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz zobiektywizowane kryteria". W ocenie NSA "okolicznościom związanym z ważnym interesem zobowiązanego nie można przeciwstawiać okoliczności związanych z interesem wierzyciela skoro ustawodawca interesy tego ostatniego zabezpieczył w ten sposób, iż od jego zgody w ogóle uzależnił możliwość pozytywnego rozpatrzenia wniosku zobowiązanego o zwolnienie z egzekucji". Mając to na względzie Sąd uznał, iż Organy trafnie oceniły, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka ważnego interesu Skarżącej. Otóż, po pierwsze - samochód Skarżącej został pozostawiony pod Jej nadzorem, co pozwala Jej na zwykłe używanie zajętej nieruchomości i w związku z tym prowadzenie przez Nią działalności gospodarczej. Po drugie organ zwrócił uwagę na fakt, że egzekucja z rachunku bankowego okazała się nie wystarczająca do pokrycia należności – Skarżąca zaprzestała dokonywania wpłat na zajęty rachunek, stąd egzekucja w tym zakresie stała się bezskuteczna. Przy tym Skarżąca nie wskazała innych składników majątkowych, z których możliwe byłoby wyegzekwowanie zaległości. Trzeba podzielić pogląd, że zobowiązany musi wykazać nie tylko argumenty przemawiające za zwolnieniem z egzekucji określonych składników majątkowych, ale również to, iż możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z jego innych składników majątkowych. Z ustaleń organów jednoznacznie wynika, iż Skarżąca nie posiada innych składników majątkowych podlegających egzekucji, co sprawia, iż odstąpienie od zastosowanego w sprawie środka egzekucyjnego mogłoby doprowadzić do całkowitej bezskuteczności postępowania egzekucyjnego (wyrok WSA w Bydgoszczy z 14 lipca 2010 r., I SA/Bd 442/10, http.//orzeczenia.nsa.gov.pl). Po trzecie, organ egzekucyjny zapewnił Skarżącą, że do czasu rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej przez NSA w sprawie dotyczącej kontynuowania czynności kontrolnych - nie dokona sprzedaży egzekucyjnej pojazdu. Zatem zarzut naruszenia art. 13 u.pe.a. jest niezasadny. Na uwzględnienie nie zasługują też zarzuty odnośnie naruszenia art. 7 i 77 kpa oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Zarówno organ egzekucyjny, jak i Dyrektor Izby Skarbowej w P. podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie ważny interes Skarżącej. W sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. W ocenie Sądu Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego w P. słusznie odmówił zwolnienia spod egzekucji ruchomości, tj. samochodu dostawczego. W przedmiotowej sprawie brak było przesłanek do wydania pozytywnego rozstrzygnięcia. Powołanie się na niemożność prowadzenia działalności gospodarczej z uwagi na zajęcie samochodu dostawczego, nie znajduje w tym przypadku uzasadnienia, gdyż samochód znajduje się pod dozorem Skarżącej, a więc jest przez nią używany. Podkreślenia wymaga fakt, że był to jedyny możliwy do zastosowania środek egzekucyjny, dający możliwość kontynuowania postępowania egzekucyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę Dyrektor Izby Skarbowej w P. zasadnie wydał postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w P. z dnia (...) października 2010 r. nr (...) w sprawie odmowy zwolnienia spod egzekucji samochodu dostawczego. Konkludując stwierdzić należy, iż zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie pierwszoinstancyjne odpowiadają prawu. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku. uk