I SA/Po 1551/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za II kwartał 2008 r. postanawia: zawiesić postępowanie Decyzją z dnia [...] czerwca 2015r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej: "O.p.", po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez Gminę [...] – dalej jako "Skarżąca" od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] października 2014 r., nr [...] wydanej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za II kwartał 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Skarbowej wskazał m. in., że wystąpienie przez Gminę z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty VAT za II kwartał 2008 r. należało ocenić jako nieuzasadnione. Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o VAT nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Gmina wykonując nałożone na nią przepisami prawa zadania publiczne, dla realizacji których została powołana, tj. m. in. w zakresie kultury fizycznej i turystyki – wybudowała krytą pływalnię w [...]. Zatem – w związku z realizacją zadań publicznych - gmina nie może być uznana w tym zakresie za podatnika VAT, tym samym nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących wydatki poniesione na budowę przedmiotowej inwestycji. Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę, w której zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 6 ustawy o VAT w zw. z art. 13 Dyrektywy 112 poprzez stwierdzenie, że Gmina realizując inwestycję w postaci budowy pływalni, która następnie udostępniana jest odpłatnie przez jej jednostkę budżetową, nie może być uznana za podatnika VAT, a tym samym nie przysługuje jej prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących wydatki poniesione na budowę krytej pływalni w [...]. Zarzuciła także naruszenie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 168 Dyrektywy 112 poprzez przyjęcie, że Gmina nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług związanych z wytworzeniem pływalni, która została ostatecznie przekazana do jednostki budżetowej Gminy. Według gminy organ naruszył art. 91 ust. 8 ustawy o VAT, poprzez uznanie, że przywołana regulacja nie znajduje zastosowania bowiem gmina nigdy nie nabyła prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z zakupami towarów i usług, służącymi do wytworzenia pływalni, a zatem nie istnieje podatek, który można odliczyć poprzez dokonanie korekty. W związku z powyższym spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, umorzenie postępowania w sprawie, poprzez przyjęcie wniosku o stwierdzenie nadpłaty oraz uznanie korekty deklaracji VAT-7K za II kwartał 2008 r., złożonej przez Gminę za prawidłową oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała, że ponosząc wydatki na wytworzenie pływalni, działała jako podatnik VAT, a pływalnia jest wykorzystywana do działalności opodatkowanej za pośrednictwem gminnej jednostki budżetowej, a samo prawo do odliczenia, z uwagi na rozpatrywanie różnych scenariuszy wykorzystywania pływalni jest realizowane na zasadach art. 91 ust. 8 ustawy o VAT. W konsekwencji prawidłowo wystąpiła o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku VAT za II kwartał 2008 r. oraz zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie [...] zł w rozliczeniu za II kwartał 2008 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo wniósł o zawieszenie postępowania sądowego do czasu wydania orzeczenia przez TSUE z uwagi na pytanie prejudycjalne NSA z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. I FSK 311/12, w przedmiocie podmiotowości prawnopodatkowej Gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowe należało zawiesić. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W sprawie występuje tego rodzaju zależność, bowiem postanowieniem z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt. I FSK 311/12 Naczelny Sąd Administracyjny już zawiesił postępowanie, a wcześniej wystąpił do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z następującymi pytaniami prawnymi: czy w świetle art. 4 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana - Dz. Urz. UE z 2012 r., Nr C 326, s. 13 i nast.) jednostka organizacyjna gminy (lokalnego organu władzy w Polsce) może być uznana za podatnika VAT w sytuacji, gdy wykonuje czynności w charakterze innym niż organ władzy publicznej w rozumieniu art. 13 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE z 2006 r., Nr L 347, s. 1 i nast. ze zm.), pomimo, że nie spełnia warunku samodzielności (niezależności) przewidzianego w art. 9 ust. 1 tej Dyrektywy. Wyrok TSUE ma znaczenie dla niniejszej sprawy, gdyż w świetle uchwały NSA z 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 1/13 (wiążącej wszystkie składy sędziowskie na zasadzie art. 269 p.p.s.a.) jednostki budżetowe organów samorządu terytorialnego nie mogą być traktowane, jako odrębni podatnicy VAT. W tej sytuacji sąd doszedł do wniosku, że zasadne jest zawieszenie postępowania sądowego w niniejszej sprawie, bowiem kwestia odrębności jednostek budżetowych od jednostek samorządowych stała się przedmiotem wspomnianego pytania prejudycjalnego. Sądowi z urzędu wiadome jest także, że NSA postanowieniem z 17 marca 2015 r., sygn. akt I FSK 1725/14 przedstawił składowi siedmiu sędziów NSA do rozstrzygnięcia następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy w świetle art. 15 ust. 1, art. 86 ust. 1 oraz art. 86 ust. 13 ustawy o VAT gmina ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupowych związanych z realizacją inwestycji, które zostały następnie przekazane do gminnego zakładu budżetowego i są przez niego wykorzystywane do sprzedaży opodatkowanej podatkiem od towarów i usług?". W orzecznictwie przyjmuje się, że interpretacja dokonywana przez TSUE ma pierwszeństwo przed uchwałami NSA wiążącymi inne sądy administracyjne na podstawie art. 269 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I FSK 720/13 i powołane tam orzecznictwo). Pytania prejudycjalne są bowiem środkiem służącym zapewnieniu jednolitości (spójności) stosowania prawa unijnego w zakresie tych przepisów krajowych, które podlegają procesowi harmonizacji (por. wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 22 lutego 1990 r. w sprawie C-221/88, Zb. Orz. ETS 1990). Oczekiwanie przez inne sądy krajowe na rozstrzygniecie TSUE w przedmiocie pytania prejudycjalnego zadanego przez jeden z sądów krajowych w sprawie istotnej w konkretnym sporze, stanowi realizację zasady lojalnej współpracy wynikającej z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana Dz. Urz. UE z 30 marca 2010 r. Nr C 83, s. 13). Sąd, z uwagi na stan faktyczny sprawy, uznał za zasadne zawieszenie postępowania sądowego. Dlatego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.