I SA/Po 160/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Roman Wiatrowski Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Małecki Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2011r. sprawy ze skargi S sp. z o. o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] . nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2005r. oddala skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. , po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego, decyzją z dnia (...) czerwca 2010r., nr UKS (...) określił spółce ""A"" zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005r. w kwocie (...) zł oraz stwierdził, że spółka zaniżyła podatek dochodowy od osób prawnych za 2005r. o kwotę (...) zł. Różnica pomiędzy wysokością należnego podatku dochodowego określoną w sentencji powyższej decyzji a wysokością podatku wykazaną przez Spółkę w zeznaniu ClT-8 powstała na skutek: 1. Zawyżenia kosztów uzyskania przychodów, w związku z zaliczeniem do tych kosztów: a) wydatków w kwocie (...) zł poniesionych na usługi budowlane udokumentowane fakturami VAT, na których jako wystawcę wskazano firmę "B", ul. (...), Z., b) wydatków w kwocie (...) zł poniesionych na usługi budowlane udokumentowane fakturami VAT, na których jako wystawcę wskazano firmę "C" M.J. , ul. (...), P., c) wydatków w kwocie (...) zł wynikających z faktury nr (...) z dnia (...) 09.2005r. wystawionej przez "D" A.C., P. za montaż lejów zasypowych K., rusztowania, wynajem, transport, odtłuszczanie, malowanie oraz z faktury nr (...) z dnia (...) 09.2005r. wystawionej przez "E" SA, S. za wynajem podestu masztowego. Faktury te zostały dwukrotnie ujęte przez Spółkę w kosztach podatkowych, d) wydatków w ogólnej kwocie (...) zł wymienionych szczegółowo na str. 86 - 88 zaskarżonej decyzji (w 15 punktach). 2. Zaniżenia kosztów uzyskania przychodów o łączną kwotę (...) zł, na którą składa się: - kwota (...) zł stanowiąca wartość produkcji w toku na koniec 2004r., która dotyczy sprzedaży 2005r., - kwota (...) zł stanowiąca koszty ujęte na koncie (...) "wydatki nie stanowiące kosztu". 3. Zawyżenia przychodów podatkowych o kwotę (...) zł stanowiącą należny podatek od towarów i usług. Spółka odwołała się od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, bądź uchylenie w całości i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Spółka zarzuciła: 1) naruszenie ąrt. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 121 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie pogłębiający zaufania do organów podatkowych, 2) naruszenie art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie podejmowanie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, 3) naruszenie art. 188 i art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie przeprowadzenie dowodu wizji lokalnej terenów budowy celem ustalenia rzeczywistego zakresu prac budowlanych wykonanych przez skarżącego w 2005r. oraz nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa, co skutkowało naruszeniem ciążącego na organie kontroli skarbowej obowiązku wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, 4) naruszenie art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez uznanie za udowodnioną okoliczność fikcyjności prac wykonanych przez firmę "C" M.J. oraz firmę "B" w roku 2005 pomimo istnienia dowodu przeciwnego - dokumentów i zeznań świadków stwierdzających iż prace te zostały wykonane, 5) naruszenie art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004r. Nr 97. poz. 970) poprzez błędne przyjęcie, iż faktury wystawione przez firmę "C" M.J. oraz firmę "B" nie stanowią podstawy do obniżenia przez skarżącego podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. 6) naruszenie art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004r. Nr 54 poz. 535) poprzez błędne przyjęcie, iż faktury wystawione przez firmę "C" M.J. oraz firmę handlowo-usługową "B" nie stanowią podstawy do obniżenia przez skarżącego podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. 7) naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ( Dz. U z 2000r. Nr 54 poz. 654 z późn. zm.) poprzez nieuwzględnienie, iż wystawione przez firmę "C" M.J. oraz firmę "B" faktury stanowią podstawę do zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia (...) grudnia 2010r., nr (...) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że Spółka nie przedłożyła dowodów świadczących o wykonaniu na rzecz Odwołującej spornych usług w rozpatrywanym roku podatkowym. Jedynymi dokumentami, na podstawie których Strona zaliczyła przedmiotowe wydatki do kosztów uzyskania przychodów są wyłącznie faktury VAT. Jak słusznie stwierdził organ kontroli skarbowej, fakt wystawienia faktury nie może być powodem do uznania, że dana transakcja miała miejsce. W przedmiotowej sprawie zgromadzony obszerny materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że usługi wymienione na fakturach wystawionych przez firmę "B" nie zostały przez tę firmę wykonane, W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu spółka zaskarżonej decyzji zarzuciła: Naruszenie /art. 7 Konstytucji RP, w związku z art. 121 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie pogłębiający zaufania do organów podatkowych, Naruszenie art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie podejmowanie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, Naruszenie art. 188 i art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez ni przeprowadzenie dowodu z wizji lokalnej terenów budowy celem ustalenia rzeczywistego zakresu prac budowlanych wykonanych przez Skarżącego w 2005r. oraz ni przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa, co skutkował naruszeniem ciążącego na organie kontroli skarbowej obowiązku wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, Naruszenie art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez uznanie za udowodnień okoliczność fikcyjności prac wykonanych przez firmę "C" M.J. ora firmę "B" w roku 2005, pomimo istnienia dowodu przeciwnego dokumentów i zeznań świadków stwierdzających, iż prace te zostały wykonane, Naruszenie art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w związku z art. 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 Nr 97, poz. 970) poprzez błędne przyjęcie, iż faktury wystawione przez firmę "C" M.J. oraz firmę "B" nie stanowią podstawy d obniżenia przez skarżącego podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, Naruszenie art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w związku z art. 8 ust. 3a pkt 1 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług poprzez błędne przyjęcie, iż faktury wystawione przez firmę "C" M.J. oraz firmę handlowo – usługowy "B" nie stanowią podstawy do obniżenia przez Skarżącego podatku należnego kwotę podatku naliczonego, Naruszenie art, 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprze nieuwzględnienie, iż wystawione przez firmę "C" M.J. oraz firm< "B" faktury stanowią podstawę do zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Jednocześnie wnosząca skargę podniosła, że w związku z tym, iż decyzja stanowiąca przedmiot zaskarżenia w całości utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji zarzuty skargi dotyczą głównie nieprawidłowości wykazanych wobec działania organu pierwszej instancji. Wskazując na powyższe naruszenia, spółka wniosła o: - uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy w tym zakresie w całości do ponownego rozpoznania, - wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty w niej zawarte za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego . Zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie, w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynika sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. Dalej zwanej p. p. s. a.). W ocenie Sądu skarga jest niezasadna. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów proceduralnych wskazać należy, że w trakcie postępowania organy podatkowe mają obowiązek podejmować niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z ogólna zasadą postępowania wyrażoną w art. 122 O. p., gdyż ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego, co wiąże się z kolei z realizacją zasady praworządności wyrażonej w art. 120 O. p. których naruszenie zarzuca spółka. Te normy ogólne mają odzwierciedlenie w szczegółowych przepisach procesowych, m. in. w art 187 § 1 i art. 191 O. p. Zgodnie z tymi przepisami organ podatkowy winien podejmować określone czynności procesowe mające na celu zebranie materiału dowodowego, a następnie na tle całokształtu ustalonych faktur ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Natomiast zasada swobodnej oceny dowodu oznacza, że organ podatkowy według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych oraz wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Wszechstronne rozważenie zebranego materiału wiąże się z koniecznością uwzględnienia wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu oraz wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych środków dowodowych, mających znaczenie dla ich mocy i wiarygodności. Co do zasady obowiązek dowodzenia w postępowaniu podatkowym spoczywa na organie podatkowym, co wynika z powołanych art. 122 i art. 187 § 1 O. p. Przepisy te określają dwa istotne wskazania skierowane do organów podatkowych. Pierwsze stanowi, że organy podatkowe muszą określić z urzędu jakie dowody są niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, natomiast z drugiego wynika obowiązek przeprowadzenia z urzędu niezbędnych dowodów lub dopuszczenia ich na wniosek strony.. Podkreśla się przy tym, że organ nie może przyjąć biernej postawy, ograniczając się jedyne do oceny, czy strona udowodniła fakty stanowiące podstawę jej żądania. Zgodnie z art. 181 O. p. dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinię biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. W ocenie Sądu zarzuty naruszenia art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 121 O. p., art. 122, 187 § 1, 188 i art. 191 O. p. są bezpodstawne. Wbrew stanowisku skarżącej materiał dowodowy jest bardzo obszerny, a jego ocena logiczna i wnikliwa. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 188 O. p. poprzez nie przeprowadzenie dowodu z wizji lokalnej terenów budowy celem ustalenia rzeczywistego zakresu prac budowlanych wykonanych przez Skarżącą w 2005r. oraz dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa, Sąd stwierdza, że Spółka w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego nie wystąpiła z wnioskami dowodowymi w wyżej wskazanym zakresie. Jak podkreślił Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. w piśmie z dnia (...) 07.2010 r. stanowiącym ustosunkowanie się do zarzutów odwołania, w trakcie całego postępowania Spółka nie współdziałała z organem kontroli skarbowej, nie przedkładała żądanych dowodów i wyjaśnień, co powodowało przerzucenie całego ciężaru postępowania dowodowego na organ kontroli skarbowej. Ponadto, zdaniem Sądu, przeprowadzenie dowodu z wizji lokalnej terenów budowy oraz z opinii biegłego nie pozwoliłoby ustalić, kto konkretnie wykonał prace budowlane wymienione na fakturach wystawionych przez firmę "B" i firmę "C". Zdaniem Sądu, niezasadne są zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przez organy podatkowe przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, ponieważ przepisy te nie były podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia i nie zostały powołane w zaskarżonej decyzji. Istotę sporu w przedmiotowej sprawie stanowi kwestia rzetelności faktur VAT wystawionych przez firmę "B". W toku postępowania kontrolnego organ pierwszej instancji ustalił, że firma "B", ul. G. (...),(...) Z., NIP: (...) nie figuruje w ewidencji podatników podatku od towarów i usług. Z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia (...) 07.2009 r, wynika, iż pod numerem NIP (...) figurował podatnik A. R. B. odnotowany w bazie Urzędu Skarbowego w Z. na podstawie zgłoszenia NSP-C z dnia (...) 08.1997r. Podatnik ten posiadał otwarty obowiązek w podatku dochodowym od osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej w okresie od (...) 01.1994r. do (...) 11.2002r. A. B. zmarł w dniu (...) 11.2002r. i został wyrejestrowany z ewidencji Urzędu Skarbowego w Z. Pod numerem N!P (...) nie był; odnotowana "B", ul. G. (...),(...) Z. W piśmie z dnia (...) 07.2009 r. Prezydent Miasta Z. poinformował, że firma ""B"" nie była zgłoszona w Ewidencji Działalności Gospodarczej Miasta Z. Z zapisów konta rozrachunkowego Spółki dotyczącego firmy ""B"' (...) i wysokości salda "Ma" na koniec 2005 r. wynoszącego (...) zł wynika, ż Spółka z o.o. "A" nie dokonała żadnych płatności na rzecz tej firmy. W piśmie z dnia (...) 10.2009 r. Spółka wskazała, że nie utrzymuje kontaktu z firmą "B" od kilku lat i nie wie kto jest właścicielem tej firmy. Wyjaśniła że rodzaj zleconych usług wynikał każdorazowo z treści faktury. Spółka nie posiadała i nie posiada żadnych informacji, kto konkretnie wykonywał usługi zlecone firmie "B". Dowodem potwierdzającym wykonanie usług, była zawsze tylko faktura, bowiem w stosunku do podwykonawców innych dokumentów nie wystawiano. Jedynie w wyjątkowych przypadkach na wniosek podwykonawcy sporządzano protokoły odbioru. Spółka stwierdziła, że wstrzymanie płatności na rzecz firmy "B" było wynikiem wadliwego wykonania przez tę firmę zleconych jej robót i odmowy wykonania koniecznych poprawek. Wskazane powyżej faktury wystawione zostały przez podmiot nieistniejący. Numer NIP (...) widniejący na tych fakturach należał do A. B., który był podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej, nie miał zgłoszonej działalności gospodarczej oraz nie był podatnikiem podatku od towarów i usług. Wystawienie sześciu faktur w okresie od (...) 02.2005r. (...) 03.2005r. przez podatnika A. B. nie było możliwe, gdyż zmarł on dniu (...) 11.2002r. i został wyrejestrowany z ewidencji podatników Urzędu Skarbowe w Z. Powyższe pozwala zatem na stwierdzenie, że faktury te są nierzetelne, tj. nie przedstawiające rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych na nich wskazanych. W trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego, organ pierwszej instancji dokonał także szczegółowych ustaleń w zakresie wykonywania robót wskazanych na fakturach wystawionych przez firmę "B" na poszczególnych budowach realizowanych przez Skarżącą w 2005r. Organy wykazały, że faktury wystawione przez firmę "B" nie dokumentują rzeczywistych transakcji albowiem przeprowadzono analizy robót budowlanych dokumentowanych zakwestionowanymi fakturami, skontrolowano wszystkich podwykonawców skarżącej, którzy wykonywali usługi na budowach, do których odnoszą się zakwestionowane faktury. Organy zbadały dokumentacje księgowe, porównały zakresy robót tych firm, przesłuchały świadków. Dowody zebrane w sprawie układają się w jedną całość, organy nie poprzestały na jednym dowodzie, nie opierały się wyłącznie na zeznaniach świadków, ale przeprowadziły szereg innych dowodów w celu weryfikacji zeznań świadków. Porównywały zakres poszczególnych firm, przeanalizowały dokumentacje budowlane, dokumentacje księgowe, porównały zakres robót tych firm oraz rzekomo wykonanych przez firmę "B". W świetle powyższego Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że na podstawie zebranych dowodów organ powinien dojść do wniosku, że firma "B" była rzeczywistym podwykonawcą spółki "A" i że wykonała na jej rzecz prace budowlane.. Podkreślić należy też, że skarżąca nie dokonała zapłaty za usługi wymienione na fakturach wystawionych przez firmę "B", co wynika z zapisów konta rozrachunkowego Spółki dotyczącego firmy "B" (konto (...)). Fakt ten potwierdziła także Spółka w piśmie z dnia (...) 10.2009r., stwierdzając, że wstrzymanie płatności było wynikiem wadliwego wykonania prac i odmowy wykonania koniecznych poprawek. Sąd podziela stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w P. przedstawione w zaskarżonej decyzji, iż wydatki w kwocie (...) zł nie stanowią kosztów uzyskania przychodów Spółki na podstawie przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2000r. Nr 54, poz. 654, ze zm.). Stosownie do ww. przepisu, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Z powyższego przepisu wynika, że aby wydatek mógł zostać uznany za koszt uzyskania przychodów musi spełniać określone warunki: musi być poniesiony w ceiu uzyskania przychodu, nie może być wyszczególniony w katalogu kosztów wymienionych w art. 16 ust.1 oraz musi być należycie udokumentowany. Zasady dokumentowania operacji gospodarczych określone zostały w przepisach art. 20 i art. 21 ustawy z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości (tekst jedn. Dz.U. z 2002r. Nr 76, poz. 694, ze zm.). Zgodnie z art. 20 ust. 2 pkt 1 omawianej ustawy, podstawą zapisów w księgach rachunkowych są m.in. dowody zewnętrzne obce - otrzymane od kontrahentów dowody księgowe stwierdzające dokonanie operacji gospodarczej, zwane dowodami źródłowymi. Z kolei, zgodnie z art. 21 tej ustawy, dowód księgowy powinien zawierać co najmniej: określenie rodzaju dowodu i jego numeru identyfikacyjnego, określenie stron (nazwy, adresy) dokonujących operacji gospodarczych, opis operacji oraz jej wartość, jeżeli to możliwe, określoną także w jednostkach naturalnych, datę dokonania operacji (...), podpis wystawcy dowodu oraz osoby, której wydano lub od której przyjęto składniki aktywów, stwierdzenie sprawdzenia i zakwalifikowania dowodu do ujęcia w księgach rachunkowych (dekretacja), podpis osoby odpowiedzialnej za te wskazania. Stosownie natomiast do normy prawnej, wyrażonej w art. 22 ustawy o rachunkowości, dowody księgowe powinny być rzetelne, to jest zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej, którą dokumentują, kompletne, zawierające co najmniej dane określone w art. 21 oraz wolne od błędów rachunkowych. Z analizy ww. przepisów wynika, że wymogi dotyczące prawidłowo wystawionych dokumentów, w tym faktur mają nie tylko aspekt formalny, ale również materialny - ich treść musi odpowiadać rzeczywistym zdarzeniom gospodarczym, gdyż spełniają one przede wszystkim rolę dowodową w zakresie potwierdzenia faktu wykonania transakcji, w związku z którymi ma nastąpić u podatnika obciążenie kosztów uzyskania przychodów. Dokumenty źródłowe (faktury) stanowią więc podstawę do zaliczenia wynikających z nich wydatków do kosztów podatkowych, gdy rzeczywistą podstawę ich wystawienia stanowią czynności, o których mowa w art. 15 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, faktycznie wykonane (poniesione w celu osiągnięcia przychodów). Jeżeli faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji między podmiotami, to nie mogą one stanowić podstawy, do zaliczenia wynikających z nich wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Reasumując, aby faktury mogły stanowić podstawę do obciążenia kosztów podatkowych danego roku, to muszą być one poprawne pod względem formalnym i materialnym, tzn. odpowiadać rzeczywistym zdarzeniom gospodarczym. W przedmiotowej sprawie, Spółka nie przedłożyła dowodów świadczących o wykonaniu spornych usług w rozpatrywanym roku podatkowym. Jedynymi dokumentami, na podstawie których Spółka zaliczyła przedmiotowe wydatki do kosztów uzyskania przychodów są wyłącznie faktury VAT. Fakt wystawienia faktury nie może być jedynym powodem do uznania, że dana transakcja miała miejsce. W przedmiotowej sprawie zgromadzony obszerny materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że usługi wymienione na fakturach wystawionych przez firmę "B" nie zostały przez tę firmę wykonane. Kolejną kwestią sporną było wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów badanego okresu kwoty (...) zł dotyczącej usług budowlanych wykazanych na (...) fakturach VAT, na których jako wystawcę wskazano firmę "C" M.J. . Na podstawie wyciągów kasowych oraz raportów kasowych, organ pierwszej instancji ustalił, że zobowiązania wynikające z faktur wystawionych przez "C" M.J. zostały uregulowane przelewami w łącznej kwocie (...) zł. Spółka w piśmie z dnia (...) 10.2009 r. podniosła, że prace zlecone firmie "C" M.J. wskazane w wystawionych przez tę firmę fakturach zostały faktycznie wykonane, a Spółka z o.o. "A" nie posiadała i nie posiada żadnych informacji, kto konkretnie wykonywał usługi zlecone firmie "C". Stwierdziła, że takich danych nigdy nie gromadziła, a dowodem potwierdzającym wykonanie usług, była zawsze tylko faktura. W trakcie czynności sprawdzających przeprowadzonych w ramach postępowania kontrolnego w "C" M.J. ustalono, że w dniu (...) 04.2005 r. M. J. zawarł z "F" S.A. umowę najmu pomieszczenia biurowego nr (...) w budynku przy ul. (...)(...) o powierzchni (...) m2. Zgodne z protokołem zdawczo – odbiorczym, M. J. lokal przejął w dniu (...) maja 2005r. Z faktur wystawionych przez "F" S. A. wynika, że M. J. nie korzystał z telefonu w tym lokalu. Słuszne w ocenie Sądu jest stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w P. , że wydatki w kwocie (...) zł poniesione na rzecz firmy "C" nie stanowią kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 u. p. d. o. p., stosownie do którego kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. W przedmiotowej sprawie istotne było zatem ustalenie, czy usługi wskazane na fakturach wystawionych przez firmę "C" zostały faktycznie wykonane, a tym samym, czy wydatki na te usługi poniesione zostały w celu uzyskania przychodu. Zdaniem Sądu zgromadzony w sprawie obszerny materiał dowodowy wskazuje, że firma "C" nie wykonała żadnych usług na rzecz skarżącej. Podkreślić należy, że w przypadku wielu budów zakres prac wynikający z wystawionych przez firmę "C" M.J. faktur pokrywał się z zakresem robót wynikających z faktur wystawionych przez innych podwykonawców, firma ta nie zatrudniała żadnych pracowników, nie stwierdzono również, aby firma ta zlecała wykonanie spornych prac innym podwykonawcom. Większość niezależnych lub nie związanych ze Spółką świadków tj. kierownicy budów z ramienia firm inwestorskich (S., P., G., R., C., były pracownik Spółki S. oraz podwykonawca Spółki G.) jednoznacznie stwierdziło, że nie znają firmy "C" i M. J. M. J. zeznał natomiast, że na żadnej budowie nie był i usług nie wykonywał. W uzasadnieniu swojej decyzji, organ odwoławczy szczegółowo przedstawił swoje stanowisko wraz ze wskazaniem dowodów potwierdzających fakt nie wykonania spornych usług na poszczególnych budowach. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez organ odwoławczy na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości. Reasumując, w rozpatrywanej sprawie skarżący nie wskazał innych okoliczności i nie obalił analizy i logicznej oceny dowodów przeprowadzonych w uzasadnieniu decyzji przez organ odwoławczy. Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów postępowania ani naruszenia prawa materialnego. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 151 p. p. s. a. oddalił skargę.