I SA/Po 1712/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwia Zapalska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Małek Asesor sądowy WSA Roman Wiatrowski Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 marca 2008r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego odo osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów oddala skargę. /-/ R.Wiatrowski /-/ S.Zapalska /-/ S.Małek Postanowieniem z dnia (...) Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wszczął z urzędu postępowanie w zakresie uzyskanych przychodów i wydatków w 2003r. przez podatniczkę A. S. W wyniku przeprowadzonego postępowania Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu (...) wydał decyzję w której ustalił A. S. zryczałtowany podatek dochodowy od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2003r. w kwocie (...) zł. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Dyrektor w pisemnym uzasadnieniu decyzji przyjmuje, że podatniczka poniosła w 2003r. wydatki w łącznej kwocie (...) zł na które składają się: |wydatki na utrzymanie – |(...) zł | |wypłaty na rzecz S. S. (męża) – |(...) zł; | |pożyczka udzielona Spółce A – |(...) zł; | |objęcie udziałów w Spółce B – |(...) zł; | |zakup udziałów Spółki B – |(...) zł; | |utworzenie lokaty terminowej – |(...) zł. | Natomiast podatniczka osiągnęła w roku 2003 przychody w wysokości (...) zł, na które złożyły się: |środki pieniężne uzyskane z tytułu osiągniętych przychodów od umów zlecenia i umów o dzieło wynikających z | | |informacji o dochodach oraz pobranych zaliczek na podatek dochodowy za 2003r. PIT – 8B – | | | | | | |(...) zł | |darowizny pieniężne otrzymane od męża i rodziców – |(...) zł | |środki pieniężne uzyskane z tytułu sprzedaży udziałów Spółki A –– | | | |(...) zł | |środki pieniężne uzyskane z lokaty terminowej w kwocie – |(...) zł. | |środki pieniężne otrzymane od Spółki B tytułem spłaty pożyczki w kwocie – | | | |(...) zł; | Według stanu na dzień 01.I.2003r. podatniczka nie posiadała zasobów pieniężnych. Dyrektor podkreśla, że różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a ujawnionymi dochodami wyniosła (...) zł i stanowiła podstawę do uznania za przychód nie mający pokrycia w ujawnionych źródłach a zgromadzonych w 2003r. oraz w latach poprzednich na które to zasoby finansowe powoływała się podatniczka. Dyrektor nie uznał za dochód pochodzący z ujawnionego źródła pożyczki w kwocie (...) zł udzielonej podatniczce przez męża S., ale jednocześnie nie kwestionuje, że podatniczka taką kwotą dysponowała. Uzasadniając powyższe powołuje się na obszerny materiał dowodowy zebrany w sprawie. W szczególności przesłuchanie podatniczki w dniu (...) i (...), zeznania jej męża S. S. z (...) i pisemne wyjaśnienia z (...) odnośnie udzielenia pożyczki w dniu (...) w kwocie (...) zł (przez męża – żonie). Wskazuje na fakt sporządzenia pisemnej umowy w dniu (...) i na jej treść, z której wynika, że pożyczka w kwocie (...) zł ma być spłacona przez żonę – mężowi do (...). Wskazuje także, na dodatkowy zapis, że umowa pożyczki jest nieodpłatna i pożyczkobiorca zobowiązany jest zwrócić kwotę udzielonej pożyczki powiększoną o ewentualne koszty uboczne wynikłe z faktu jej udzielenia. Natomiast w toku prowadzonego postępowania kontrolnego A. S. zeznała, iż otrzymała w 2003r. od męża pożyczkę, ale nie pamięta w jakiej kwocie i jaka była forma przekazania pożyczki. Całą kwotę pożyczki przeznaczyła na pożyczkę dla Spółki A. W kolejnym zeznaniu podatniczka wyjaśniła, iż nie pamięta okoliczności otrzymania kwoty (...) zł ani formy umowy czy przekazania pieniędzy, jak i warunków ich zwrotu. Zeznający na tę okoliczność S. S. podał, iż w dniu (...) (umowa została spisana (...) a następnie zgłoszona do US; podatek od czynności cywilnoprawnych zapłacono w dniu (...)) udzielił żonie gotówkowej pożyczki we wskazanej kwocie oraz że zwróciła mu część tej pożyczki w roku 2003. Nie potrafił jednocześnie powiedzieć, jakie były ustalenia w zakresie warunków zwrotu oraz ewentualnych odsetek. W związku z udzielona pożyczką podatniczka przedłożyła deklarację w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych z datą wypełnienia (...). Ta okoliczność została potwierdzona pismem z (...) przez Naczelnik Urzędu Skarbowego, że w dniu (...) wpłynęła do Urzędu deklaracja dotycząca umowy pożyczki na kwotę (...) zł oraz, że w dniu (...) dokonano wpłaty podatku w wysokości (...) zł. Oceniając złożone wyjaśnienia i zeznania oraz załączone dowody Dyrektor stwierdza, że zmienność stanowiska w zakresie źródła pochodzenia pieniędzy podważa wiarygodność tych dowodów w zakresie powołanej pożyczki. S. i A. (...) po zawarciu związku małżeńskiego zawarli umowę majątkową małżeńską wyłączającą wspólność ustawową i umożliwiającą rozporządzanie całym swoim majątkiem samodzielnie, może to świadczyć o tym, że byli i są świadomi ochrony swoich interesów majątkowych. Dlatego niewiarygodne wydaje się udzielenie i otrzymanie tak znacznej kwoty w ramach pożyczki, bez równoczesnego pisemnego potwierdzenia tej czynności w dacie otrzymania pożyczki ( z dnia (...)), a sporządzenie umowy pożyczki nastąpiło dnia (...) czyli około trzy lata później. Istotne jest także to, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte w dniu (...), a data spisania pożyczki nosi dzień (...) (dzień wcześniej). Natomiast deklarację PCC – 1 sporządzono (...) i to w trakcie trwania postępowania podatkowego. Zdaniem Dyrektora, biorąc pod uwagę zbieżność dat wszczęcia postępowania kontrolnego ((...)) oraz spisania umowy pożyczki ((...)), a także późniejsze zgłoszenie do Urzędu Skarbowego faktu zawarcia umowy, czynności te zostały dokonane w związku i na potrzeby prowadzonego postępowania. Za niewiarygodnością zeznań podatniczki przemawia ich zmienność (początkowo podała, iż omawiana kwota pochodziła od męża, a następnie, że nie zna źródła jej pochodzenia). Uwzględniając kwotę zarobionych przez A. S. w 2003r. pieniędzy ((...) zł) oraz znaczną kwotę udzielonej jej pożyczki, trudno uznać również za wiarygodne twierdzenie podatniczki, iż w terminie miesiąca od spisania umowy nie pamięta tej kwoty. Wskazana kwota nie wpłynęła na rachunek bankowy podatniczki, która zeznała, iż wydaje jej się, że przekazana została w formie przelewu a mąż twierdził, że – gotówką. Dyrektor także podkreśla, że źródło pochodzenia kwoty (...) zł, której podatniczka nie neguje oraz zaznacza, że kwotą tą dysponowała w 2003r. i udzieliła pożyczki spółce A nie zostało przez nią wiarygodnie udowodnione. O tym, że podatniczka kwotą (...) zł w 2003r. dysponowała, świadczy także częściowy zwrot pożyczki w kwocie (...) zł ((...) na rachunek bankowy w Banku C. Jednak brak jest dowodu takiego, który świadczyłby jakiego pochodzenia faktycznie są te pieniądze. W odwołaniu od powyższej decyzji podatniczka zarzuca błędne przyjęcie i nie danie wiary, że kwota (...) zł to pożyczka od jej męża S. S. Podatniczka zarzuca naruszenie art. 20 ust. 1 i ust. 3, art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26.VII.1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) poprzez bledną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie a nadto przepisów proceduralnych zawartych w Ordynacji podatkowej ustawa z 29.VIII.1997r. (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) art. 121 poprzez złamanie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, art. 122 poprzez pominięcie zasady prawdy obiektywnej i nie wyjaśnienia wszelkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, art. 124 poprzez załamanie zasady wyjaśnienia przesłanek rozstrzygnięcia, art. 191 w związku z art. 187 poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W konsekwencji podatniczka domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania w sprawie. Wniesione odwołanie nie zostało uwzględnione i Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor jako organ odwoławczy wyraża pogląd, że organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie w sposób wyczerpujący nie naruszając powołanych w odwołaniu przepisów zawartych w Ordynacji podatkowej. Również nie naruszył prawa materialnego bowiem A. S. dysponowała środkami finansowymi pozwalającymi na udzielenie pożyczki spółce A (w wysokości (...) zł). Zebrany materiał potwierdza, że nie ma jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że kwota (...) zł została jej przekazana w formie pożyczki od męża. Zwłaszcza w sytuacji, gdy S. S. będąc Prezesem Zarządu Spółki A mógł sam dokonać zasilenia finansowego przedmiotowej spółki tym bardziej, że jak twierdził posiadał środki finansowe z pożyczki, której udzielił mu K. R. (w dniu (...) w wysokości (...) zł – (...)). W tym celu nie musiał posługiwać się osobą żony, tym bardziej, że spowodowało to konieczność poniesienia dodatkowych kosztów – podatek od czynności cywilnoprawnych. Ponadto podatniczka jak i jej mąż nie potrafili podać istotnych elementów udzielonej pożyczki i nie widzieli konieczności dokładnego uzgodnienia m. in. warunków spłaty. Także sposób przekazania pieniędzy – tak znacznych kwot. Wszystkie operacje, co budzi wątpliwości, były przekazywane w formie gotówki i miały miejsce tego samego dnia. Podatniczka zatem nie uprawdopodobniła źródła pochodzenia środków finansowych ((...) zł) a samo przedłożenie umowy pożyczki po trzech latach i zeznanie, że doszło do jej zawarcia nie przesądza jeszcze, że faktycznie umowa pożyczki została zawarta. Wątpliwości budzi także to, że podatniczka nie pamiętała wysokości kwoty udzielonej pożyczki (pierwsze przesłuchanie miało miejsce nieco przed miesiącem od spisania umowy), a pamiętała, że pięć lat wcześniej sprzedała biżuterię za kwotę (...) zł. Zbieżność dat spisania pożyczki i wszczęcia postępowania kontrolnego nasuwa podejrzenie, że zadeklarowanie pożyczki w Urzędzie Skarbowym miało miejsce w celu uniknięcia opodatkowania źródła przychodów stawką 75%. Powoływanie się przez podatniczkę na niewiedzę w zakresie obowiązku zgłoszenia takiej umowy należało uznać za bezzasadne, tym bardziej, że w dniu (...) wpłynęła do Urzędu Skarbowego deklaracja w podatku od czynności cywilnoprawnych dotycząca umowy pożyczki zawartej miedzy A. S. a spółką A. W odniesieniu do zarzutu nieprzeprowadzenia postępowania w zakresie ustalenia, czy S. S. została udzielona pożyczka od K. R. w kwocie (...) zł ((...)). Dyrektor podkreśla, iż zakres prowadzonego postępowania nie obejmował ustalenia takiej okoliczności. Także nie analizował przyczyn zawarcia umowy małżeńskiej, podniósł jedynie, iż było to związane z ochroną interesów podatniczki i jej męża w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. Na decyzję organu II instancji A. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę i podobnie jak w odwołaniu domagała się jej uwzględnienia, przytaczając te same zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego. Przez uwzględnienie skargi rozumiała uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz umorzenie postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej nie znajduje podstaw do zmiany swego stanowiska i wnosi o oddalenie skargi oraz dodatkowo podkreśla, że w trakcie całego postępowania podatniczka nie wskazała konsekwentnie źródła pochodzenia kwoty (...) zł. Najpierw – na przesłuchaniu w dniu (...) (k. akt 25 – 28) zeznała, że w 2003 roku otrzymała pożyczkę od męża, ale nie pamięta w jakiej kwocie, natomiast podczas drugiego przesłuchania w dniu (...) (k. akt 181 – 194) Strona zmieniła swoje stanowisko i podała, że nie pamięta jakie było źródło pochodzenia kwoty (...) zł. Taka zmienność stanowiska podważa w sposób oczywisty wiarygodność składanych zeznań. Zarówno podatniczka jak i przesłuchany w dniu (...) świadek S. S. (k. akt 195 – 197) zeznali, że przedmiotowa pożyczka miała miejsce oraz przedłożyli umowę pożyczki spisaną po upływie trzech lat, ta okoliczność nie stanowi bezwzględnej przesłanki do uznania, iż faktycznie do zawarcia tej umowy cywilno – prawnej doszło. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) – Prawo o ustroju sądów administracyjnych Sąd w zakresie swej właściwości sprawuje kontrole zaskarżonych decyzji wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym, przepisami postępowania i to nie tylko samej decyzji, ale także procedowania organu przed jej wydaniem. Przedmiotem niniejszej sprawy jest opodatkowanie podatkiem dochodowym od osób fizycznych przychodów osiągniętych przez skarżącą A. S. w 2003r. z nieujawnionych źródeł. Zgodnie z treścią art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 ze zm.) za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 uważa się przychody nie znajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzące ze źródeł nie ujawnionych. Według art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wysokość przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartość nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącymi z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Z kolei w myśl art. 30 ust. 1 pkt. 7 powyższej ustawy podatek od dochodów ustala się w wysokości 75% dochodu. Wysokości ustalonego w zaskarżonej decyzji podatku tj. kwota (...) zł jest zgodna z cytowanym powyżej przepisem, ponieważ w myśl art. 5 Ordynacji podatkowej ustawie z dnia 29 sierpnia 1997r. (Dz. U. tj. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) zobowiązanie podatkowe wynika z obowiązku podatkowego określonego ustawą i nie może być oparte na domniemaniach i wykładni rozszerzającej. Skarga A. S. nie jest uzasadniona. Wbrew zarzutom i poglądowi skargi organy podatkowe w sprawie prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego oraz dokonały właściwych ustaleń w zakresie stanu faktycznego. Nie można też skutecznie zarzucić, że organy podatkowe popełniły błędy w toku prowadzonego postępowania dowodowego w szczególności, że nie przeprowadziły istotnych w sprawie dowodów, nie odniosły się do zgromadzonego materiału dowodowego i dokonały dowolnej oceny dowodów. W tym kontekście Sąd stwierdza, że nie doszło do obrazy przytoczonych w skardze przepisów, a mianowicie art. 121, 122, 124, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest zobowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ponadto na podstawie art. 191 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dane okoliczności zostały udowodnione. Analiza tych przepisów prowadzi do wniosku, że organ podatkowy jest zobowiązany do zgromadzenia dowodów w takim zakresie w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Oznacza to, że jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać nie budzące wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Tym samym organ podatkowy na podstawie art. 188 Ordynacji podatkowej nie jest zobowiązany do uwzględnienia wszystkich wniosków dowodowych strony postępowania, jeżeli okoliczności mające znaczenie dla sprawy stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Dopiero tak zebrany materiał dowodowy pozwala organowi na jego rozpatrzenie. O tym, czy dana okoliczność została udowodniona decyduje, Sąd podkreśla, cały a nie wycinkowy materiał dowodowy. Dlatego niezrozumiały jest zarzut zawarty w skardze, że organ podatkowy nie przeprowadził postępowania odnośnie udzielonej S. S. pożyczki w wysokości (...) zł ((...)) przez K. R. Słuszny jest zatem pogląd organów podatkowych, że zakres prowadzonego postępowania odnośnie pożyczki S. S. dla A. S. i z kolei A. S. dla spółki A nie był związany z ustaleniem czy K. R. udzielił pożyczki S. S. Rozliczenia finansowe dokonane pomiędzy panami K. R. i S. S. nie mają znaczenia w przedmiotowej sprawie. W tym miejscu Sąd wskazuje na prezentowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych zasadę, że ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne. Zgodnie z tezą zawartą w wyroku NSA z dnia 30 listopada 2000 r. III SA 1939/99), którą Sąd w pełni podziela "Organy podatkowe mają obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Nie oznacza to jednaj, aby obowiązek poszukiwania dowodów ciążył tylko na organie podatkowym, bowiem strona w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazać dbałość o przedstawienie stosownych środków dowodowych. W postępowaniu administracyjnym również obowiązuje zasada, że ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne". W myśl art. 120 i 121 § 1 Ordynacji postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Zasada wyrażona w art. 121 § 1 wynika z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawa zawartej w art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z 2.IV.1997r. Szczególne wymagania związane są z postępowaniem dowodowym, które powinno cechować się zasadą kompletności – art. 187 § 1, która to zasada w świetle powyższych ustaleń w ocenie Sądu nie został naruszona. Organ I jak i II instancji dopuścił dowód z zeznań świadka S. S. i porównał je z wyjaśnieniami A. S. pragnąc w ten sposób dokładnie rozwikłać kwestię pożyczki gdzie pożyczkodawcą był mąż a pożyczkobiorcą żona, która z kolei tą samą kwotę pożyczyła spółce A, której Prezesem był jej mąż. Natomiast art. 124 Ordynacji wskazuje, iż organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, bez stosowania jakichkolwiek środków zbędnych i bez stosowania środków przymusu. W obu decyzjach I i II instancji oraz w trakcie toczącego się postępowania organy podatkowe nie pominęły oceny zgłaszanych przez skarżącą twierdzeń i przedkładanych dowodów. Odmienna ocena oczekiwań skarżącej nie jest naruszeniem art. 191 Ordynacji. Organy podatkowe zasadnie uznały, że umowa pożyczki zawarta pomiędzy A. S. i jej mężem S. S. została podjęta na użytek postępowania kontrolnego wszczętego postanowieniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z (...). Słusznie również podnosi Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu decyzji i w odpowiedzi na skargę, że brak jest podstaw do przyjęcia, że przyczyną wszczęcia postępowania kontrolnego w stosunku do skarżącej A. S. było postępowanie karne dotyczące "prania brudnych pieniędzy" oraz, że te dwa postępowania są wobec siebie niezależne i autonomiczne. Jak wskazuje Dyrektor "w toku postępowania kontrolnego i odwoławczego strona ani jej kwalifikowany pełnomocnik r. Pr. A. Z. nie podnosili, iż uzyskane przez Panią A. S. przychody pochodziły z czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy (vide art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych). Faktem jest tylko wyłączenie postanowieniem z dnia (...) Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej kserokopii dokumentów z akt sprawy (...) zgromadzony przez Prokuraturę Apelacyjną, do czego organ kontroli skarbowej był umocowany na podstawie przepisu art. 181 Ordynacji podatkowe. Natomiast postępowanie kontrolne zostało wszczęte uprzednio postanowieniem z dnia (...)" W ocenie Sądu prawidłowe jest również stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej zawarte w zaskarżonej decyzji w zakresie wykładni art. 20 ust. 3 ustawy z 26.VII.1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (cyt. na wstępie) przepis wprost stanowi, "że wysokość przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania". Trafnie i słusznie organy podatkowe uznały, że skoro podatniczka poza swoimi twierdzeniami i zeznaniami męża, które się znacznie różniły w poszczególnych okresach oraz dowodami w postaci spisanej umowy pożyczki po trzech latach ((...)) od jej udzielenia i złożenia deklaracji PCC – 1 w dniu (...) (już w trakcie toczącego się postępowania) innymi środkami dowodowymi nie wykazała przychodu ze źródeł ujawnionych (przychodu opodatkowanego lub niepodlegającego opodatkowaniu) to należało zgodnie z art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustalić wysokość tych przychodów ze źródeł nieujawnionych i opodatkować je zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 7 cytowanej ustawy. Takie jednoznaczne stanowisko zajmował wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny w wielu orzeczeniach a mianowicie z dnia 31 lipca 2001r. w sprawie III SA 643/03, z dnia 11 lipca 1997r. w sprawie III SA 281/96, z dnia 21 marca 1996r. w sprawie SA/Wr 1905/96 oraz w sprawach I SA/Po 1719/07 i NSA – FSK 2144/04 Kończąc Sąd zaznacza, że stosownie do art. 123 § 1 i 200 § 1 Ordynacji podatkowej stronę zapoznano ze zgromadzonym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji w I jak i II instancji. Zgodnie z art. 210 § 2 Ordynacji podatkowej uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów którym dał wiarę oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Natomiast uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienia podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. Tym powyższym zasadom w pełni odpowiada uzasadnienie decyzji organu I jak i II instancji, które jest bardzo szczegółowe i zawiera odpowiedzi na wszelkie zarzuty stawiane w trakcie toczącego się postępowania oraz zawarte w odwołaniu do II instancji. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł w oparciu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. NT 153, poz. 1270 ze zm.) jak w sentencji wyroku. /-/ R. Wiatrowski /-/ S. Zapalska /-/ S. Małek AR