I SA/Po 183/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna – Kubicka Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2012r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006r. o d d a l a s k a r g ę Decyzją z dnia [...] września 2011r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...], na podstawie m.in. : - art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 29 ust. 1, art. 86 ust. 10 pkt 3, art. 88 ust. 1 pkt 4, art. 109 ust. 3, art. 111 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: ustawa o VAT); - § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 grudnia 2005r. w sprawie kas rejestrujących (Dz.U. Nr 242, poz. 2043), - § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2006r. w sprawie kas rejestrujących (Dz.U. Nr 51, poz. 375), określił [...] nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia w podatku od towarów i usług za marzec 2006r. oraz zobowiązanie za styczeń, luty oraz od kwietnia do grudnia 2006r. W uzasadnieniu organ wskazał, że podatnik prowadził działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży wysyłkowej akcesoriów komputerowych. W toku kontroli podatkowej stwierdzono, że od września 2006 r. podatnik dokonywał ewidencji obrotu i kwot podatku należnego za pomocą kasy fiskalnej, której zakup udokumentował fakturą VAT z dnia [...] sierpnia 2006 r. na wartość netto [...] zł i VAT [...] zł. Z tytułu zakupu kasy fiskalnej odliczył w miesiącu sierpniu 2006 r. kwotę [...] zł. W okresie od stycznia do sierpnia 2006r. zapisy w rejestrach sprzedaży VAT dokonywane były przez podatnika na podstawie danych wynikających z wystawionych faktur VAT i korekt faktur VAT oraz zestawień "dokumentów sprzedaży" potwierdzających sprzedaż na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Zarówno "dokumenty sprzedaży", jak i przedłożone do kontroli elektroniczne zestawienia operacji o rachunkach bankowych nie zawierały danych osób fizycznych, na rzecz których dokonano wysyłki. Organ I instancji uznał, że prowadzona przez podatnika rejestracja potwierdzająca sprzedaż na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej narusza art. 111 ust. 1 ustawy o VAT. Na podstawie art. 111 ust. 4 ustawy o VAT, organ stwierdził, że podatnik nie miał prawa do odliczenia kwoty [...]zł wydatkowanej na zakup kasy fiskalnej. W trakcie prowadzonych czynności kontrolnych, organ I instancji stwierdził, że podatnik odliczył w miesiącu wrześniu i październiku 2006r. faktury dokumentujące nabycie usług gastronomicznych. Ponadto organ stwierdził, że podatnik od marca do grudnia 2006 r. odliczał podatek z faktur dokumentujących nabycie usług telekomunikacyjnych niezgodnie z art. 86 ust. 10 pkt 3 ustawy o VAT. Na podstawie przedłożonego przez podatnika elektronicznego zestawienia operacji na rachunku bankowym, organ I instancji stwierdził, że w lutym, marcu, maju i listopadzie 2006r. na rachunek ten wpłynęły kwoty za faktury nie ujęte w ewidencji sprzedaży VAT, jak również w deklaracji VAT-7. Natomiast w miesiącu sierpniu 2006r. podatnik omyłkowo ujął w rejestrze sprzedaży VAT fakturę nr [...] dotyczącą zakupu towarów handlowych. W odwołaniu z dnia [...] października 2011r. podatnik wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, względnie o zmianę zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, przy uwzględnieniu oraz zastosowaniu wszystkich, wynikających z odwołania zarzutów i dowodów, m.in. przyjmując, że wszelkie niejasności lub wątpliwości dotyczące stanu faktycznego nie mogą być rozstrzygane na niekorzyść odwołującego się. W uzasadnieniu odwołania strona podnosiła, że w decyzji są błędne obliczenia, gdyż nie odliczono tzw. nadwyżki za marzec 2006 r. w kwocie [...] zł. W dalszej części odwołania podatnik zarzucił, że organy finansowe nie zdołały ustalić, który organ jest właściwy w stosunku do strony, a także zarzucił stosowanie przez organ dowolności w doręczeniach. Zdaniem podatnika, zaskarżona decyzja nie spełnia, ani też nie zawiera elementów z art. 207 § 1 i 2 oraz art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił uwagę, że podatnik nie wskazał na czym polegało naruszenie wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wszystkie wymienione w art. 210 Ordynacji elementy, jakie powinna obejmować decyzja, są zawarte w zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2011 r. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem podatnika, że decyzja powinna zawierać "pretensję główną - podatek na łączną kwotę, odsetki od kwoty, ich wysokość i za okres oraz koszty dotychczasowego postępowania". Powołując przepisy art. 21 § 3, 3a, art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 99 ust. 1, art. 99 ust. 12, art. 109 ustawy o VAT Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wyjaśnił, że organ podatkowy - Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] - kwestionując miesięczne samoobliczenie podatku VAT przez podatnika, miał obowiązek w swej decyzji wskazać fakty z danego miesiąca, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co też uczynił. Odnosząc się do błędnych obliczeń, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że organ I instancji określił w zaskarżonej decyzji poprawną wysokość podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za miesiąc marzec 2006 r. oraz zobowiązanie za miesiąc styczeń i luty 2006 r. oraz od kwietnia do grudnia 2006 r. W załączonym przez podatnika do odwołania zestawieniu i obliczeniu za okres styczeń - grudzień 2006 r. jest błąd, ponieważ strona traktuje w miesiącu marcu 2006 r. – [...] zł, jako zobowiązanie do wpłaty, zamiast kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc. Przytaczając przepis art. 18b Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu za chybiony uznał zarzut podatnika dotyczący dowolności w ustalaniu właściwego organu skarbowego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu [...] maja 2011 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] wszczął postępowanie kontrolne w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem z tytułu podatku od towarów i usług za 2006 r. Odwołujący prowadził wówczas działalność gospodarczą w [...] przy ul. [...]. Zatem zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o VAT, organem właściwym do wszczęcia kontroli podatkowej był Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...]. W trakcie kontroli podatkowej podatnik poinformował kontrolującą, że od dnia [...] czerwca 2011 r. będzie prowadził działalność gospodarczą w [...] przy ul. [...]. Miejscem zamieszkania podatnika jest [...], ul. [...]. Kontrolę zakończono dnia [...] maja 2011 r., tj. w dniu doręczenia podatnikowi protokołu kontroli. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] za okres od stycznia do grudnia 2006 r. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r., wszczął postępowanie podatkowe w sprawie prawidłowości rozliczeń w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2006 r. W skardze z dnia [...] stycznia 2012 r. skarżący powołując art. 2, 3, 54, 61 § 2 pkt 2 § 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uchylenie w całości decyzji, umorzenie postępowania w sprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania od organu. Zdaniem skarżącego rozstrzygnięcie oparto w całości na naruszeniu podstaw prawnych oraz obowiązującego orzecznictwa powołanego w odwołaniu, naruszeniu przepisów prawa materialnego, przewlekłości postępowania odnośnie właściwości organu skarbowego, braku merytorycznego ustalenia w tym zakresie. Skarżący powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011r. (sygn. akt: I PSK 1168-1177/10); artykuły z Gazety Prawnej z dnia 13 października 2010 r., Nr 200 – pt.: "Fiskus pomija niewygodne dla siebie wyroki"; z dnia 11 października 2010r., Nr 198, pt.: "Błędna egzekucja przedawnia podatek", komentarze do Ordynacji podatkowej oraz odpis skargi z dnia [...] stycznia 2012r. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2011r. nr [...]. Skarżący zarzucił Dyrektorowi Izby Skarbowej w Poznaniu: - rażące i niedopuszczalne naruszenie praw podatnika w całym dotychczasowym postępowaniu, - całkowitą i niedopuszczalną dowolność w ustalaniu właściwego organu skarbowego (w decyzji podaje się [...], natomiast w postanowieniu [...], woj. [...]), - bezzasadne traktowanie podatnika jako podejrzanego i nieuczciwego, a nie jako partnera. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z dnia [...] lutego 2012 r. skarżący podtrzymał dotychczasowe zarzuty oraz wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego na okoliczność wszystkich podnoszonych zarzutów. Na rozprawie, która odbyła się w dniu [...] maja 2012 r. skarżący podkreślił, że decyzje wydane zostały przez niewłaściwy organ dla prowadzonej działalności gospodarczej. Wyjaśnił, że prowadzi działalność w dwóch różnych miejscach: w [...] (województwo [...]), oraz w [...], które jest dodatkowym miejscem prowadzonej działalności. Mieszka w [...], zatem powinien być rozliczany w Urzędzie Skarbowym w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granice rozpoznania skargi przez sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych w zaskarżonej sprawie, a z drugiej przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego (zakaz reformationis in peius). Skarga nie jest zasadna. Sąd orzekający w niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny sprawy oraz sformułowane przez skarżącego zarzuty, stwierdził brak podstaw do zakwestionowania stanowiska organu podatkowego wyrażonego w zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji. Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji znajduje podstawy w prawie materialnym, zaś wydanie decyzji poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym. Podkreślenia wymaga, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu szczegółowo ustosunkował do zarzutów podniesionych w odwołaniu, wykazując ich bezzasadność. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu dotyczącego dowolności w ustalaniu właściwości organu skarbowego, wyjaśnić należy, że stosownie do art. 17 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową organów podatkowych ustala się według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika, płatnika, inkasenta lub podmiotu wymienionego w art. 133 § 2. W dalszych przepisach (art. 17a - 18b) zostały w sposób szczegółowy unormowane kwestie związane z tą problematyką. Z przywołanego przepisu wynika, że do właściwości miejscowej organu podatkowego przepisy Ordynacji podatkowej mają zastosowanie jedynie wówczas, gdy przepisy ustaw podatkowych nie regulują tej kwestii w sposób odrębny. Taki przypadek zachodzi w rozpatrywanej sprawie ponieważ w ustawie o VAT, przepisem określającym wyłącznie zasady ustalania właściwości miejscowej organów podatkowych, właściwych rzeczowo w sprawach podatku od towarów i usług, jest art. 3 ustawy o VAT. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o VAT, właściwym jest urząd skarbowy ze względu na miejsce wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem. Natomiast w przypadku, gdy czynności te wykonywane są przez osobę fizyczną na terenie dwóch lub więcej urzędów skarbowych stosownie do art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT właściwy jest urząd skarbowy ze względu na miejsce jego zamieszkania. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] maja 2011 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] wszczął postępowanie kontrolne w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem z tytułu podatku od towarów i usług za 2006 r. Skarżący prowadził wówczas działalność gospodarczą w [...] przy ul. [...]. Zatem mając na uwadze powołany art. 3 ust. 1 ustawy o VAT organem właściwym do wszczęcia kontroli podatkowej był Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...]. Natomiast w trakcie kontroli podatkowej podatnik poinformował kontrolującą, że od dnia [...] czerwca 2011r. będzie prowadził działalność gospodarczą w [...] przy ul. [...]. Jak wynika z protokołu kontroli podatkowej, miejscem zamieszkania podatnika jest [...], ul. [...]. Kontrolę zakończono dnia [...] maja 2011r., tj. w dniu doręczenia podatnikowi protokołu kontroli. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] za okres od stycznia do grudnia 2006r. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011r., doręczonym podatnikowi dnia [...] sierpnia 2011r., wszczął postępowanie podatkowe w sprawie prawidłowości rozliczeń w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2006r. Na podstawie art. 18b Ordynacji podatkowej, organy podatkowe właściwe w dniu wszczęcia postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej pozostają właściwe w sprawie, której to postępowanie lub kontrola dotyczy, chociażby w trakcie postępowania lub kontroli nastąpiło zdarzenie powodujące zmianę właściwości organu. Z treści tego przepisu wynika, że organ właściwy w sprawie w trakcie kontroli podatkowej pozostaje również właściwym do późniejszego wszczęcia i prowadzenia postępowania podatkowego. Dla prawidłowego rozumienia normy tego przepisu istotnym jest odwołanie się w jego treści do ciągłości właściwości "w sprawie", w której organ wszczął kontrolę podatkową lub postępowanie podatkowe. Skoro zatem przepis art. 18b Ordynacja podatkowa stanowi o zachowaniu ciągłości właściwości "w sprawie" w przypadku wszczęcia kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego, brak podstaw do ograniczania określonej w nim zasady do zachowania ciągłości właściwości organu jedynie w zakresie wszczętego w danej sprawie rodzaju postępowania (kontroli podatkowej albo postępowania podatkowego), jeżeli norma tego przepisu stanowi o pozostawaniu tego organu "właściwym w sprawie" bez takiego ograniczenia. W doktrynie i orzecznictwie zwraca się uwagę, że właściwość w przypadku podatku od towarów i usług ma charakter właściwości utrwalonej, co oznacza, że organ podatkowy właściwy w momencie rozpoczęcia się danego okresu rozliczeniowego będzie pozostawał organem właściwym aż do jego zakończenia, choćby nawet uległy zmianie przesłanki, na podstawie których ustalono właściwość (np. zmiana miejsca wykonywania działalności w trakcie okresu rozliczeniowego) (zob. uwagi 3 komentarza do art. 3 [w:] A. Bartosiewicz, R. Kubacki VAT. Komentarz, LEX 2012). Mając na uwadze powyższe za chybiony uznać należy zarzut podatnika, że organy podatkowe nie zdołały ustalić, który organ jest właściwy w stosunku do strony. Skoro Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] jako organ właściwy z uwagi na miejsce wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wszczął postępowanie kontrolne, był również właściwym do wszczęcia postępowania podatkowego. Stanowisko to potwierdza orzecznictwo sądowe (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 08 czerwca 2011r. o sygn. akt I FSK 940/10, z dnia 22 czerwca 2010r. sygn. akt I FSK 1020/09). Odnośnie zarzutu skarżącego że, "w decyzji podaje się [...], natomiast w postanowieniu [...], woj. [...]", należy zwrócić uwagę, że w odwołaniu od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] września 2011r. skarżący podał dwa adresy: [...], ul. [...] i [...], ul. [...]. Tak więc w niniejszym postępowaniu organ II instancji wysyłał stronie decyzję na adres przez podany przez odwołującego, stanowiący miejsce wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług tj. [...], ul. [...]. Ponadto, organ odwoławczy wysłał podatnikowi na jeden z dwóch adresów, przez niego podanych w odwołaniu, tj. [...], ul. [...], pismo w trybie art. 123 Ordynacji podatkowej, jednak strona nie odebrała dwukrotnie awizowanej przesyłki. Wprawdzie w przypadku nieodebrania przez adresata przesyłki przechowywanej w placówce pocztowej, Ordynacja podatkowa w art. 150 § 2 przyjmuje, że nieodebrane pisma pozostawia się w aktach sprawy przyjmując jednocześnie, iż jego doręczenie dokonane zostaje z upływem ostatniego dnia okresu przechowywania w tej placówce. Niezrozumiały jest zatem zarzut dotyczący stosowania dowolności w adresowaniu pism, skoro to podatnik nie odbiera korespondencji wysłanej na adres przez niego wskazany. Artykuł 144 Ordynacji podatkowej wyraża zasadę oficjalności doręczeń, która przesądza o tym, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest doręczanie wszelkich pism (decyzji, postanowień, wezwań, zawiadomień i innych dokumentów) z urzędu. Organ podatkowy, mając na uwadze obowiązującą zasadę szybkości i prostoty postępowania, dokonuje sam nieskrępowanego wyboru podmiotu, za pośrednictwem którego zamierza dokonać doręczenia. Mogą to być: poczta, pracownicy organu podatkowego, osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. Każdy ze sposobów doręczeń, przewidzianych w cytowanym przepisie uznać należy za równorzędny. Mając na uwadze "wybiórczy" odbiór korespondencji przez stronę, organ odwoławczy dokonał doręczenia zaskarżonej decyzji za pośrednictwem pracownika Izby Skarbowej, dostarczając decyzję bezpośrednio do rąk adresata w [...] przy ul. [...]. Nieuzasadniony pozostaje zarzut podniesiony zarówno w odwołaniu, jak i w skardze dotyczący niespełnienia przez zaskarżoną decyzję wymogów określonych w art. 207 § 1 i 2 oraz art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 207 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. Natomiast art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej wymienia elementy jakie zawiera decyzja: oznaczenie organu podatkowego, datę jej wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej. rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie o trybie odwoławczym - jeżeli od decyzji służy odwołanie, podpis osoby upoważnionej, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. Skarżący nie wskazał na czym naruszenie każdego z powyższych przepisów polegało i jaki miało ono ewentualny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja odpowiada wymogom zawartym w art. 210 Ordynacji podatkowej. Nie znajdują uzasadnienia pozostałe zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przepisów prawa materialnego, które nie zostały przez skarżącego sprecyzowane. Zdaniem Sądu organ odwoławczy oparł swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach faktycznych dokonanych w oparciu o materiał dowodowy zebrany przez organ podatkowy I instancji, dokonując jednocześnie jego właściwej oceny, na podstawie obowiązujących w danym czasie przepisów prawa podatkowego. Zarzut podatnika, że decyzja powinna zawierać pretensję główną - podatek na łączną kwotę, odsetki od kwoty, ich wysokość i za okres oraz koszty dotychczasowego postępowania nie znajduje zastosowania w przepisach podatkowych. Przepis art. 21 § 3 i 3a Ordynacji podatkowej stanowi, że jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że kwota zwrotu podatku lub kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa prawidłową wysokość zwrotu podatku lub nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy o VAT, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, tak więc podstawowym terminem rozliczenia jest termin miesięczny. Artykuł 99 ust. 12 ustawy o VAT stanowiący, że co do zasady, zobowiązanie podatkowe w zakresie VAT, jak również kwotę zwrotu różnicy podatku lub kwotę podatku przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości, jest emanacją zasady samoobliczenia podatku przez podatnika, co jest czynnikiem decydującym o specyfice podatku VAT. Na podstawie złożonej deklaracji podatkowej przyjmuje się więc zarówno zobowiązanie do zapłaty podatku, jak i wysokość kwoty różnicy względnie kwoty podatku podlegającej zwrotowi. Deklaracje podatnik przygotowuje i sporządza na podstawie prowadzonej ewidencji zakupów i sprzedaży (zgodnie z art. 109 ustawy o VAT). W przypadku gdy zobowiązanie zostało określone w niewłaściwej wysokości, jego właściwą wysokość określa naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej po przeprowadzeniu odpowiedniego postępowania. Postępowanie takie musi zakończyć się wydaniem, w trybie art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej, decyzji administracyjnej, która "skoryguje" deklarację podatnika. Decyzja ta ma charakter określający - deklaratoryjny, co oznacza, że nie tworzy zobowiązania, ale określa tylko jego poprawną wysokość. W praktyce oznacza to, że podatnik, który zaniżył swoje zobowiązanie podatkowe w złożonej deklaracji, będzie zobowiązany do zapłaty niedopłaconej kwoty wraz z odsetkami należnymi od dnia następnego po terminie wymagalności płatności (jest taki sam jak dla złożenia deklaracji podatkowej - do 25. dnia miesiąca następnego), a zatem 26. dzień miesiąca następującego po miesiącu, za który składana jest deklaracja. Należy zaznaczyć, że nie ma przy tym znaczenia, kiedy podatnik złożył deklarację i wpłacił kwotę ustalonego przez siebie zobowiązania (mógł to zrobić przed 25.) - bieg odsetek liczyć się będzie zawsze od dnia następującego po dniu, w którym upłynął ustawowy termin zapłaty zobowiązania. Tak więc organ podatkowy - Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] - kwestionując miesięczne samoobliczenie podatku VAT przez podatnika, miał obowiązek w swej decyzji wskazać fakty z danego miesiąca, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że prawidłowo organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] września 2011 r. określającą nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2006r. oraz zobowiązanie za miesiąc styczeń i luty 2006r. oraz od kwietnia do grudnia 2006r., czyli w okresach miesięcznych. Zasadnie również organ I instancji pouczył podatnika, na stronie 28 decyzji, że na podstawie art. 53 Ordynacji podatkowej o obowiązku wpłaty określonych decyzją należności wraz z odsetkami za zwłokę. Obecnie obowiązujące przepisy nie obligują organów podatkowych do orzekania o wysokości odsetek w decyzji podatkowej. W myśl art. 53 § 3 Ordynacji podatkowej, odsetki za zwłokę nalicza sam podatnik, a należność ta ma być wpłacana bez wezwania organu podatkowego. Skarżący podnosi, że w decyzji są błędne obliczenia, gdyż nie odliczono tzw. nadwyżki za marzec 2006 r. w kwocie [...] zł. Zdaniem podatnika "końcowe ustalenia kontrolne wynoszą kwotę [...]zł, dowód: załączone zestawienie i obliczenie za okres styczeń i grudzień 2006 r." Prawidłowo organ odwoławczy zauważył, że w załączonym przez podatnika do odwołania oraz do skargi zestawieniu i obliczeniu za okres styczeń - grudzień 2006 r. jest błąd, ponieważ strona traktuje w miesiącu marcu 2006r. – [...]zł, jako zobowiązanie do wpłaty, zamiast kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc. Sąd zauważa, że celem każdej kontroli podatkowej i postępowania podatkowego jest sprawdzenie czy zobowiązane podmioty wywiązują się z nałożonych na nich wszelakich obowiązków podatkowych, wynikających z przepisów ustaw podatkowych. Organy podatkowe orzekają w sprawie w drodze decyzji, która zawiera m.in. podstawę prawną oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. W ocenie Sądu argumentacja skarżącego przedstawiona w piśmie procesowym sprowadza się do polemiki z ustaleniami dokonanymi w sprawie przez organy obu instancji, nie wnosząc nowych, istotnych dla sprawy argumentów. W tych okolicznościach Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.