I SA/Po 1870/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Fornalik po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2015 r., Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] czerwca 2015 r., wymierzającą skarżącemu karę pieniężną z tytułu urządzania gry na automatach poza kasynem gry w wysokości [...] zł. W skardze na powyższą decyzję skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniesiono, że decyzja nakładająca karę jest rażąco nieprawidłowa, gdyż w konsekwencji braku notyfikacji projektu ustawy Komisji Europejskiej, wskazane przepisy ustawy o grach hazardowych nie mogą być stosowane wobec podmiotów będących adresatami decyzji. Nadto biorąc pod uwagę sytuację finansową strony zobrazowaną w deklaracjach podatkowych PIT – dane finansowe nie dają skarżącemu możliwości uiszczenia zaskarżoną decyzją kwoty bez jednoczesnego spowodowania trudności jak też istotnego uszczerbku w stanie majątkowym, a tym samym codziennej egzystencji. Roczny przychód z tytułu prowadzonej działalności wykazany w dokumentacji to [...] zł, jednak koszty związane z uzyskaniem przychodu kształtujące się na poziomie [...] zł stawiają roczny dochód na poziomie [...] zł, przy czym dochód z prowadzonej działalności gospodarczej to w skali roku [...] zł, co wskazuje na słabą rentowność prowadzonej działalności. Pozostałą część ([...] zł) stanowią dochody z pozostałego źródła. Wymierzona kara pieniężna w znacznym stopniu pochłonęłaby roczny dochód uzyskiwany przez stronę, wykazany w deklaracji wspólnie z małżonką. Ponadto przeciwko skarżącemu wszczęte i prowadzone są dwa postępowania w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Już jednostkowa kara może pociągnąć za sobą negatywne konsekwencje dla dalszej działalności strony, a zbiorcze ujęcie kary, której szacowana suma stanowi kwotę [...] zł przekracza roczny zysk strony i daje obraz wielkości szkody grożącej stronie, doprowadzającej do powstania niemożliwych do odwrócenia skutków. Skarżący podkreślił, że należy ocenić skutki mogące wystąpić w przyszłości, a nie tylko stan teraźniejszy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu wynika, że Sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego, uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności w drodze egzekucji administracyjnej, albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Owe niebezpieczeństwo zaistnienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Tym samym, aby nastąpiła ocena Sądu, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona powinna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia, działając we własnym interesie. Należy ponadto wskazać, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13, opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie strona nie wykazała w dostateczny sposób, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżący uzasadniając swój wniosek podniósł wprawdzie, że wykonanie decyzji mogłoby spowodować wyegzekwowanie kary mimo zaskarżenia decyzji, co będzie się wiązało z trudnościami dot. przywrócenia poprzedniego stanu rzeczy. Skarżący przedłożył również deklarację podatkową i aneks do umowy kredytu obrotowego zawarty w dniu [...] lipca 2014 r. na kwotę [...] zł, jednak ani w skardze, ani na dalszym etapie postępowania sądowego nie przedstawił ponadto żadnych konkretnych informacji dotyczących jego sytuacji majątkowej (np. stanu posiadanych ruchomości i nieruchomości, wartościowych rzeczy, czy też ewentualnie posiadanych zobowiązań) popartych stosownymi dokumentami, które pozwoliłyby ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Podkreślić należy, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek szczegółowego opisania jego sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, wnioskodawca powinien uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Użyte do opisu przesłanek pojęcia nieostre, a więc niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy, a gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (por. przywołane już powyżej postanowienie NSA z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13). Wobec powyższego należy stwierdzić, że w niniejszym przypadku skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warto także zaznaczyć, że ustalona decyzjami organów obu instancji kara ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki wykonania takiej decyzji są odwracalne. Dodatkowo wymaga podkreślić, że rozpoznając – na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. – wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, Sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi. Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61, to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05, Lex nr 302251; postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepubl.) W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.