I SA/Po 217/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek Sędziowie NSA Sylwia Zapalska (spr.) as.sąd. WSA Szymon Widłak Protokolant st.sekr.sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2008 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...), nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę /-/ S. Widłak /-/ S. Małek /-/ S. Zapalska W dniu 8 stycznia 2002r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. przyjął zgłoszenie celne [...]. Decyzją z dnia 9 czerwca 2005r. nr [...] Naczelnik uznał powyższe zgłoszenie za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej oraz stawki celnej, określając B. S. dług celny w wysokości [...]. W uzasadnieniu stwierdził, iż świadectwa pochodzenia nie dokumentują pochodzenia towarów, należało więc zastosować stawki autonomiczne. Zakwestionował ponadto wskazane na fakturach ceny zakupu towarów. Dyrektor Izby Celnej w P. uchylił w części zaskarżone rozstrzygnięcie, określając dług celny w wysokości [...] (decyzja z dnia 22 sierpnia 2006r. nr [...],). Wyrokiem z dnia 17 lipca 2007r. sygn. III SA/Po 958/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na powyższą decyzję, uznając, iż strona nie udokumentowała pochodzenia towaru za pomocą prawidłowych i autentycznych świadectw pochodzenia. Wskazał ponadto, że decyzja organu celnego I instancji nie została wydana z naruszeniem 3 - letniego terminu przedawnienia. Wyrok stał się prawomocny 18 października 2007r. Postanowieniem z dnia 6 października 2006r. Naczelnik Urzędu Celnego w P wszczął postępowanie podatkowe, a następnie, decyzją z dnia 8 sierpnia 2007r. nr [...], na podstawie art. 2 ust. 2, art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 7, art. 11 ust. 2, art. 11c ust. 4, art. 11e ust. 1, art. 15 ust. 4 i ust. 4c, art. 18 ust. 1, ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50, z późn. zm.), § 5 i § 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 września 2001r. w sprawie deklaracji skróconych zgłoszeń celnych (Dz. U. Nr 117, poz. 1250) oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005, Nr 8, poz. 60, z późn. zm.), określił B. S. wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług dla towarów objętych zgłoszeniem [....] w wysokości [...]. Naczelnik w uzasadnieniu decyzji podniósł, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, natomiast stosownie do art. 6 ust. 7 cyt. ustawy obowiązek podatkowy powstaje z chwilą powstania długu celnego. Z kolei w świetle art. 15 ust. 4 i ust. 4c ustawy podatkowej podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło oraz koszty transportu, które zostały już poniesione albo będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia w tym kraju. Jeżeli w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego organ celny stwierdzi, iż kwoty podatków zostały wskazane nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatki w prawidłowej wysokości (art. 11 ust. 2 ustawy o VAT). Organy celne za nieprawidłowe uznały zgłoszenie celne SAD nr [...], określając wysokość długu celnego. Wobec tego należało rozstrzygnąć o wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług dla towarów objętych powyższym zgłoszeniem. B. S. wniosła odwołanie, domagając się uchylenia decyzji organu I instancji. Wskazała, iż skoro zobowiązanie podatkowe powstało w dniu powstania długu celnego, tj. 19 września 2002r., to postępowanie podatkowe powinno toczyć się i zostać zakończone w terminach określonych w przepisach kodeksu celnego dla długu celnego. Decyzja określająca wymiar podatku doręczona została stronie w dniu 16 sierpnia 2007r. Nastąpiło to zatem z uchybieniem 3 - letniego terminu przedawnienia (art. 21 § 1 pkt 2 w zw. z art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej). Odwołująca zarzuciła naruszenie przepisów art. 210 § 4, § 5 i § 6 w zw. z art. 120 o.p. Organ podatkowy nie powołał w sentencji decyzji podstaw prawnych rozstrzygnięcia, tj. przepisów art. 21 o.p., art. 4 ust. 3 oraz art. 13 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. Decyzja wydana została więc bez podstawy prawnej. Konsekwencją braku podstawy prawnej był także brak uzasadnienia prawnego oraz faktycznego w zakresie niepowołanych przepisów. Ponadto organ celny wskazał jedynie podstawę opodatkowania, bez wskazania sposobu jej obliczenia. Pozbawił tym samym stronę możliwości merytorycznej kontroli prawidłowości obliczeń. Podatniczka podniosła, że decyzja wydana została w oparciu o nieobowiązujące w dniu wydania decyzji przepisy ustawy o VAT. Ustawa z dnia 8 stycznia 1993r. uchylona została na mocy art. 175 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, natomiast organ podatkowy nie podał przepisu pozwalającego na zastosowanie nieobowiązującego przepisu prawa. W konsekwencji zaskarżoną decyzję wydano w oparciu o niezgodną z prawem decyzję organu celnego w przedmiocie kwoty długu celnego. Natomiast decyzja organu celnego I instancji wydana została z naruszeniem przepisu art. 32 ust. 6 Protokołu nr 4 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między RP a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi. Zawieszenie postępowania celnego w związku z oczekiwaniem na odpowiedź zagranicznego organu weryfikującego świadectwo pochodzenia trwało bowiem jeden rok, podczas gdy powołany przepis stanowi, że oczekiwać na odpowiedź można tylko 10 miesięcy. Ponadto Dyrektor Izby Celnej uchylił decyzję organu I instancji w odniesieniu do poz. 1, 11, 12, 13, 16 i 17 dokumentu SAD, podczas gdy uchylona decyzja dotyczyła poz. 1, 4 - 22 dokumentu SAD. Jednocześnie organ odwoławczy nie wypowiedział się i nie wydał rozstrzygnięcia w stosunku do pozostałych pozycji dokumentu. Brak było zatem kompletnego rozstrzygnięcia. Poza tym Dyrektor Izby Celnej wydał decyzję po upływie 3 lat od momentu dokonania zgłoszenia celnego i został naruszony przepis art. 65 § 5 Kodeksu celnego. Z tego też powodu taka decyzja nie mogła stanowić podstawy dla rozstrzygnięcia o zobowiązaniu podatkowym. Ponadto, skoro decyzja w przedmiocie długu celnego została zaskarżona do sądu administracyjnego, istniały podstawy do zawieszenia postępowania podatkowego zgodnie z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji. Po rozpoznaniu powyższego odwołania Dyrektor Izby Celnej w P. decyzją z dnia 19 grudnia 2007r. nr [...] na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, art. 6 ust. 7, art. 15 ust. 4 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a także art. 33 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wyraził pogląd, że zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług powstaje z mocy prawa. Wydana decyzja ma charakter deklaratoryjny. Nie odnosi się więc do niej przepis art. 68 § 1 Ordynacji regulujący przedawnienie decyzji konstytutywnej, lecz przepis art. 70 § 1, który stanowi, iż zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W niniejszej sprawie zobowiązanie podatkowe powstało w 2002r., a więc nie uległo przedawnieniu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 65 § 4 oraz § 5 Kodeksu celnego, Dyrektor podniósł, iż ustawa ta reguluje zasady i tryb przywozu towarów na polski obszar celny, związane z tym prawa i obowiązki osób oraz uprawnienia i obowiązki organów celnych. Z kolei zgodnie z art. 2 § 4 ustawy zasady powstawania i wygasanie zobowiązań podatkowych, związanych z wprowadzeniem towaru na polski obszar celny lub z jego wyprowadzeniem z tego obszaru oraz zakres praw i obowiązków organów celnych w tych sprawach regulują odrębne przepisy. Wydanie decyzji w przedmiocie należnego podatku VAT nie może więc nastąpić na podstawie Kodeksu celnego. Zmiana innych elementów zgłoszenia celnego, o którym mowa w art. 65 § 4 pkt 2 lit. c nie obejmuje swym zasięgiem podatków a termin na wydanie takiej decyzji nie dotyczy zobowiązań podatkowych. Dyrektor Izby Celnej uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 210 § 1 o.p. W sentencji zawarto wszystkie istotne przepisy prawa materialnego i proceduralnego, zaś pominięcie powołanych przez podatniczkę przepisów nie powoduje, że decyzja wydana została bez podstawy prawnej. Organ I instancji w uzasadnieniu podał sposób obliczenia podstawy opodatkowania, stawkę podatku odpowiednią dla poszczególnych towarów, natomiast w sentencji - kwotę podatku określonego w prawidłowej wysokości. Podatniczka miała więc możliwość merytorycznej kontroli prawidłowości obliczeń. Jeśli chodzi o kwestię zawieszenia postępowania, należy podkreślić, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie było żadnego zagadnienia wstępnego, które musiałoby zostać rozstrzygnięte. Jednak nawet jeśli przyjąć, iż wysokość naliczonego cła stanowi zagadnienie wstępne w stosunku do prawidłowego określenia podatku VAT, to należy uznać, iż zostało ono rozstrzygnięte decyzją ostateczną z dnia 22 sierpnia 2006r. Po wejściu w życie ustawy z dnia 27 czerwca 2003r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu ds. finansów publicznych naczelnicy urzędów celnych uzyskali kompetencje do orzekania w drodze decyzji w sprawach podatkowych. Z kolei zmieniony przepis art. 11 ust. 2 ustawy o VAT z 1993r. dopuszczał nawet jednoczesne rozstrzygnięcie kwestii podatkowych i celnych. Nie było więc obowiązku zawieszenia, skoro postępowanie celne i podatkowe mogły być prowadzone w tym samym czasie. Dyrektor zaznaczył również, że skoro "nowa" ustawa o VAT nie zawiera przepisów przejściowych, skutkujących koniecznością jej stosowania do zobowiązań powstałych przed jej wejściem w życie, to zastosowanie mają przepisy "starej" ustawy, obowiązującej w dacie powstania zobowiązania. Pogląd taki potwierdzony został w wyroku WSA w Łodzi o sygn. I SA/Łd 404/05. Powyższą decyzję zaskarżył pełnomocnik B. S. skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której domagał się uchylenia decyzji organów podatkowych obu instancji. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż decyzja w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe dotyczyła poz. 1, 4 - 22 dokumentu SAD, natomiast Dyrektor Izby Celnej uchylił ją w części odnoszącej się do poz. 1, 11, 12, 13, 16 i 17. Nie wydał jednocześnie rozstrzygnięcia co do pozostałych pozycji. Nie można więc uznać, iż zagadnienie wstępne dla podatku VAT zostało rozstrzygnięte. Ponadto decyzja organu celnego I instancji wydana została z naruszeniem przepisu art. 32 ust. 6 Protokołu nr 4 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między RP a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi. Zawieszenie postępowania w związku z oczekiwaniem na odpowiedź zagranicznego organu weryfikującego świadectwo pochodzenia trwało bowiem jeden rok, podczas gdy powołany przepis stwierdza, że oczekiwanie na odpowiedź może trwać tylko 10 miesięcy. Decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia 22 sierpnia 2006r. narusza przepis art. 65 § 5 Kodeksu celnego, bowiem wydana została po upływie 3 lat od dokonania zgłoszenia celnego. Nie mogła tym samym stanowić podstawy do określenia zobowiązania podatkowego. Poza tym pełnomocnik skarżącej podkreśla, że w dniu 6 sierpnia 2007r. (w ustawowym terminie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego) do organu I instancji wpłynęło jej pismo z 3 sierpnia 2007r., a decyzja została wydana dwa dni później, bez jego rozpatrzenia i uwzględnienia, co stanowiło naruszenie art. 200 Ordynacji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie oraz podniósł, iż zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług powstaje z mocy prawa. Wydana decyzja ma charakter deklaratoryjny. Nie odnosi się więc do niej przepis art. 68 § 1 Ordynacji regulujący przedawnienie decyzji konstytutywnej, lecz przepis art. 70 § 1, który stanowi, iż zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W niniejszej sprawie zobowiązanie podatkowe powstało w 2002r., a więc nie uległo przedawnieniu. Ponadto zwrócił uwagę, iż Kodeks celny nie reguluje spraw podatkowych. Przepisy zawarte w tej ustawie nie mogą więc stanowić o naruszeniu terminów właściwych dla spraw podatkowych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 200 o.p., Dyrektor wyjaśnia, iż wniosek skarżącej dotyczył przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 200a § 1 pkt 1 Ordynacji organ I instancji przekazał wniosek do Dyrektora Izby Celnej, który wezwał stronę do wyjaśnienia czy, w związku z tym, iż pismo zostało skierowane do organu pierwszej instancji w trakcie prowadzonego przez ten organ postępowania podatkowego, jest ono nadal aktualne a jeśli tak, to w jakim zakresie. W odpowiedzi skarżąca wyjaśniła, iż wniosek nie ma zastosowania w postępowaniu odwoławczym. Jeśli chodzi o zarzuty dotyczące postępowania celnego, Dyrektor podkreśla, że są one spóźnione i bezzasadne, sąd administracyjny oddalił bowiem prawomocnie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie długu celnego. Natomiast po wejściu w życie ustawy z dnia 27 czerwca 2003r. nie jest konieczne wcześniejsze rozstrzyganie sprawy celnej przed wydaniem decyzji w sprawie podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sąd w zakresie swej właściwości sprawuje kontrolę zaskarżonych decyzji wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym, przepisami postępowania i nie tylko samej decyzji, ale także procedowania organu przed jej wydaniem. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) w postępowaniu przed sądem obowiązuje zasada oficjalności, w myśl której nie jest on związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest jednak do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa w tym także niepodnoszonych w skardze. Granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych, a z drugiej poprzez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego - zakaz reformationis in peius. W ocenie Sądu skarga jest bezzasadna. Stosownie do przepisu art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50, z późn. zm.), jeżeli w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego organ celny stwierdzi, iż kwoty podatków zostały wykazane nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatki w prawidłowej wysokości. W myśl art. 15 ust. 4 cyt. ustawy podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło. Ponadto z mocy art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (Dz. U. 2001, Nr 75, poz. 802, z późn. zm.) do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej. Tym samym zastosowanie znajduje, wyrażona w art. 128 o.p., zasada trwałości decyzji ostatecznej. Zarzuty skarżącej sprowadzają się przede wszystkim do założenia, że będąca przedmiotem kontroli sądowej decyzja w zakresie podatku VAT oparta została o wynik wcześniej zakończonego postępowania celnego rozstrzygającego, jak podniesiono w skardze, zagadnienie wstępne, jakim było prawidłowe ustalenie kwoty długu celnego. Większość wywodów dotyczy rzekomych nieprawidłowości związanych ze sprawą zakończoną ostateczną i prawomocną decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia 22 sierpnia 2006r. w przedmiocie uznania za nieprawidłowe zgłoszenia celnego w części dotyczącej zastosowania stawek celnych i określenia kwoty długu celnego. Sąd podkreśla, że decyzja określająca wartość celną ma charakter prejudycjalny i wiążący dla organów podatkowych. Zgodnie z poglądem prezentowanym w orzecznictwie, który niniejszy skład w pełni podziela, decyzje organów celnych mają cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 o.p. w postępowaniu podatkowym (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2002r. III SA 653/01, M. Pod. 2003/4/40). Oznacza to, że decyzja taka posiada walor prawdziwości i zgodności z prawdą. Nie podlega swobodnej ocenie przez organ podatkowy, a za udowodnione przyjąć należy to, co wynika wprost z dokumentu. W związku z powyższym, mając na uwadze prawomocne zakończenie sprawy celnej, powołane przez skarżącą zarzuty dotyczące określenia kwoty długu celnego, nie mogły być przedmiotem ponownej oceny w sprawie określenia podatku VAT od importu towarów. Niezasadny jest również zarzut naruszenia przepisu art. 200 o.p. Naczelnik Urzędu Celnego wyznaczył stronie 7 - dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Postanowienie w tym przedmiocie pełnomocnik skarżącej odebrał 30 lipca 2007r. Pismem, które zostało nadane 3 sierpnia 2007r., wniósł, na podstawie art. 200a § 1 o.p., "o przeprowadzenie rozprawy w celu wyjaśnienia istnienia okoliczności stanu faktycznego sprawy, przy udziale biegłego specjalisty z zakresu prawa celnego, w celu jednoznacznego ustalenia kwestii podnoszonych w pkt. 1 i 2 przedmiotowego pisma". Organ odwoławczy zwrócił się do pełnomocnika o wyjaśnienie, czy, wobec zakończenia postępowania przed organem I instancji, wniosek należy uznać jako bezprzedmiotowy czy też jest on nadal aktualny, tyle tylko, że ma być skierowany do Dyrektora Izby Celnej i do jakich kwestii ma się odnosić. W odpowiedzi podano, iż "wnioski z dnia 3 sierpnia 2007r. dotyczyły innego postępowania, które było prowadzone przez inny organ i z tego też powodu nie mają zastosowania w postępowaniu odwoławczym". W świetle tego nie można zgodzić się ze skarżącą, iż jej wnioski, złożone w terminie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału, nie zostały rozpatrzone i uwzględnione. Zgodnie z art. 200a § 1 o.p. rozprawę przeprowadza organ odwoławczy. Za zasadne należało więc uznać przekazanie Dyrektorowi Izby wniosku strony w tym zakresie. Ponadto, w odpowiedzi na wezwanie, pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, iż wniosek ten dotyczy innego postępowania i nie ma zastosowania w postępowaniu odwoławczym. Wobec takiej treści oświadczenia, prawidłowo ocenić trzeba postępowanie organu odwoławczego, który nie przeprowadził rozprawy, tym bardziej że okoliczności mające być jej przedmiotem dotyczyły postępowania celnego a nie podatkowego. Na marginesie Sąd wskazuje, iż powołany przepis nakłada na organ odwoławczy obowiązek przeprowadzenia rozprawy ("przeprowadzi") nie tylko w przypadku wniosku strony, ale również z urzędu - jeżeli zachodzi potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin, lub sprecyzowania argumentacji prawnej prezentowanej przez stronę w toku postępowania (§ 1 pkt 1). W rozpoznawanej sprawie nie zachodziła, zdaniem Sądu, potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego za pomocą wskazanych środków dowodowych w toku postępowania podatkowego. Słusznie przyjął więc Dyrektor Izby, iż nie było podstawy do przeprowadzenia rozprawy z urzędu. Sąd podkreśla, iż umknęło uwadze skarżącej, iż organ podatkowy I instancji w uzasadnieniu decyzji wypowiedział się odnośnie przedmiotowego wniosku, informując o przekazaniu go Dyrektorowi Izby Celnej (str. 4). Również z tego powodu bezpodstawny jest zarzut, iż wniosek nie został w ogóle rozpatrzony. Reasumując postępowanie organu odwoławczego było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 Ordynacji) i skarżąca miała zapewniony czynny udział w postępowaniu, posiadała możliwość wypowiedzenia się co do wszystkich zebranych dowodów (dokumentów). Wobec braku naruszenia przepisów proceduralnych zawartych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997r. (Dz. U. 2005, Nr 8, poz. 60, z późn. zm.) - Ordynacja podatkowa i przepisów prawa materialnego ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50, z późn. zm.) i ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. 2004, Nr 54, poz. 535, z późn. zm.) Sąd wniesioną skargę uznał za nieuzasadnioną. Z tych powodów, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić. /-/ Szymon Widłak /-/ Stanisław Małek /-/ Sylwia Zapalska