I SA/Po 2190/96

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 14 października 1997 r. sprawy ze skargi Barbary K. - Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Transportowe na decyzję Izby Skarbowej w L. z dnia 18 listopada 1996 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług - oddala skargę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Niesporne jest, że skarżąca otrzymała nieodpłatnie od kontrahenta austriackiego w ramach gwarancji części do maszyn /wytłaczarek/. Zgodnie z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ przez import towarów rozumie się przywóz towarów z zagranicy niezależnie od sposobu ich wprowadzenia w polski obszar celny. Import towarów podlega, na podstawie art. 2 ust. 2 tej ustawy podatkowi od towarów i usług. Zgodnie z art. 19 ust. 1 podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Uprawnienie to nie przysługuje jednak podatnikowi, jeżeli nabytymi towarami lub usługami rozporządzono w sposób, nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym /art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym/. Kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są - zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 416 ze zm./ - wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy. Nie może zatem być mowy o kosztach uzyskania przychodu, jeżeli koszt nie został faktycznie poniesiony, a skarżąca żadnych kosztów związanych z nabyciem przedmiotowych części do maszyn nie poniosła. Przepis art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ma zastosowanie zarówno do zakupu towarów i usług w obrocie krajowym, jak i w imporcie. Skoro skarżąca wykazała w ewidencji zakupu nabycie przedmiotowych towarów mimo iż miało ono charakter nieodpłatny i odliczyła od podatku należnego podatek naliczony od nabycia tych towarów, zasadne jest stanowisko organów podatkowych, że podatniczka naruszyła przepis art. 27 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Konsekwencją tego naruszenia jest zastosowanie sankcji określonej w art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela w tym względzie stanowisko wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 1997 r. w sprawie I SA/Po 2188/96 i z dnia 14 października 1997 r. w sprawie I SA/Po 2189/96. Zasadne było także zakwestionowanie przez organy podatkowe przyjęcia przez skarżącą do rozliczeń dwóch oryginałów faktur dokumentujących tę samą transakcję. zgodnie z par. 35 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 grudnia 1994 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 133 poz. 688 ze zm./ w przypadku wystawienia kilku oryginałów faktury lub faktury korygującej, dokumentujących tę samą sprzedaż towarów lub usług, faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu podatku naliczonego. Skoro skarżąca zaewidencjonowała oba oryginały faktur zawyżyła wartość zakupów i wysokość podatku naliczonego. Podniesiony w skardze zarzut, że skarżąca zapłaciła omyłkowo dwa razy za tę samą transakcję, nie mógł być uwzględniony, zważywszy, że zarzut ten został podniesiony dopiero przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, a ponadto podniesiona okoliczność nie ma istotnego znaczenia w świetle jednoznacznego brzmienia wyżej powołanego przepisu rozporządzenia Ministra Finansów. Skoro skarżąca dokonała dwukrotnej zapłaty za dokonany zakup usługi, winna zwrócić się do kontrahenta o anulowanie jednej faktury i zwrot zapłaconej omyłkowo kwoty. Nie zachodziły natomiast podstawy do dwukrotnego zaewidencjonowania przedmiotowych faktur i dwukrotnego ujęcia w ewidencji podatku naliczonego. W tej sytuacji, zważywszy, że na skutek naruszenia przez skarżącą wymogów prowadzenia ewidencji zgodnie z art. 27 ust. 4 ustawy o VAT nastąpiło zawyżenie podatku naliczonego, zasadnie zwiększono kwotę podatku należnego o 3-krotność zawyżenia - zgodnie z art. 27 ust. 5 pkt. 2 ustawy. Skarżąca nie kwestionowała zaskarżonej decyzji w części dotyczącej ujęcia w ewidencji faktur korygujących, co do których skarżąca nie posiadała potwierdzenia doręczenia ich kontrahentom, a także w części określającej podatek należny od usług transportowych wykonywanych na rzecz skarżącej na terenie Polski przez kontrahenta zagranicznego. Sąd, badając zgodnie z art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ zgodność decyzji z prawem również w tym zakresie, stwierdził, iż decyzja nie narusza obowiązujących przepisów. Świadczone przez kontrahenta zagranicznego usługi transportu na terenie Polski podlegały opodatkowaniu, jako usługi importowe - zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Ponadto słusznie organy podatkowe uznały, że kwota korekt sprzedaży została przez skarżącą zawyżona, co spowodowało zaniżenie podatku należnego. Zgodnie bowiem z przepisem par. 25 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 grudnia 1994 r w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym sprzedawca powinien posiadać potwierdzenie odbioru faktury korygującej przez nabywcę. Skarżąca nie posiadała potwierdzeń odbioru przez nabywcę 13 faktur korygujących. Z wyżej wymienionych przyczyn - wobec nie stwierdzenia w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa - sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym skargę oddalił.