I SA/Po 2318/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...]. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr SW [...] Naczelnik Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej M. G. (strona, podatnik, skarżący), byłego członka zarządu Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "[...]", z/s w J., za jej zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za: - miesiąc maj 2011 r. w wysokości [...] zł, za odsetki za zwłokę od ww. zaległości do dnia wydania decyzji w wysokości [...] zł oraz koszty postępowania egzekucyjnego w wysokości [...] zł; - miesiąc czerwiec 2011 r. w wysokości [...] zł, za odsetki za zwłokę od ww. zaległości do dnia wydania decyzji w wysokości [...] zł oraz koszty postępowania egzekucyjnego w wysokości [...] zł; - miesiąc lipiec 2011 r. w wysokości [...] zł, za odsetki za zwłokę od ww. zaległości do dnia wydania decyzji w wysokości [...] zł. Orzeczenie to zostało skierowane przez organ pierwszej instancji oraz przesłane do strony za pośrednictwem Poczty Polskiej, na adres zamieszkania strony, tj. ul. [...], [...]. Z uwagi na nieobecność adresata w domu niemożliwe było doręczenie pisma w trybie art. 145 § 1 oraz art. 148 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. dalej: O.p.) Wobec powyższego, mając na uwadze przepis art. 150 § 1 pkt. 1 O.p., pismo zostało złożone w urzędzie pocztowym w dniu [...] października 2014 r. na okres 14 dni. Wobec niepodjęcia przesyłki do dnia [...] listopada 2014 r. operator pocztowy zwrócił pismo nadawcy. Organ podatkowy uznał decyzję za doręczoną z upływem dnia [...] listopada 2014 r. Zatem, termin do wniesienia odwołania upływał z dniem [...] listopada 2014 r. Pismem z dnia [...] czerwca 2015r. pełnomocnik strony złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P., składając jednocześnie odwołanie od tej decyzji. Uzasadniając wniosek pełnomocnik strony wskazał, że strona nie jest zameldowana pod adresem [...]; ul. [...], wobec tego o istnieniu decyzji Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. dowiedziała się dopiero w dniu [...] czerwca 2015 r. tj. w momencie gdy nastąpiło zajęcie jej wynagrodzenia w Wielospecjalistycznym Szpitalu [...] im. [...] z [...] w P. ul. [...]. Na dowód powyższego strona przedłożyła zaświadczenie z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...] wydane przez Prezydenta Miasta P. Urząd Miasta P. Wydział Spraw Obywatelskich. Postanowieniem z dnia [...] października 2015 r., na podstawie art. 162 § 1 i § 2 i art. 163 § 2 oraz art. 228 § 1 pkt 2 O.p., Dyrektor Izby Skarbowej: I. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji, II stwierdził, że odwołanie z dnia [...] czerwca 2015 r., nadane za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu [...] czerwca 2015 r., od ww. decyzji zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 223 § 1 pkt 1 O.p. w związku z powyższym pozostawił je bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji została uznana za doręczoną w trybie zastępczym, tj. zgodnie z przepisem art. 150 O.p. w dniu [...] listopada 2014 r. Decyzja ta została skierowana na adres P., ul. [...], który wynikał z danych identyfikacyjnych i adresowych strony wskazanych przez nią i będących w dyspozycji organów podatkowych (NIP-3). Do dnia wydania przedmiotowej decyzji strona nie złożyła żadnego innego dokumentu, z którego wynikałaby zmiana jej adresu zamieszkania. Podkreślono również, że wskazany w NIP-3 adres pokrywa się z adresem, na który została skierowana do podatnika decyzja organu pierwszej instancji. Doręczenie decyzji Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] października 2014 r., na znany organom podatkowym adres, tj. P.; ul. [...] odbyło się w sposób prawidłowy, zgodny z danymi jakimi dysponował organ podatkowy pierwszej instancji. Bezsporne jest, że adresat M. G. pisma nie odebrał do upływu 14-to dniowego terminu, tj. do dnia [...] listopada 2014 r. Wskazane zaś przez stronę powody - powzięcie informacji o decyzji organu podatkowego dopiero po zajęciu jej wynagrodzenia oraz wskazywanie, że od dnia [...] kwietnia 2009 r. nie jest zameldowana pod adresem P., ul. [...] - nie uzasadniają przywrócenia terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej. Wobec powyższego, organ podatkowy stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona w sposób prawidłowy, a odwołanie M. G. z dnia [...] czerwca 2015 r. od decyzji Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] października 2014 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego złożenia. Zgodnie bowiem z art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 O.p., odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Przepis art. 162 § 1 i § 2 O.p., przewiduje możliwość przywrócenia terminu procesowego zawitego, w przypadku jego uchybienia, jednakże wyłącznie w sytuacji uprawdopodobnienia braku winy wnioskującego w uchybieniu terminu. Przepis art. 162 § 1 O.p. nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. To zaś oznacza, że każdy nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej ale także dołożenia należytej staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej o własne interesy. Wykluczenie winy w uchybieniu terminu wymaga wykazania, że mimo dołożenia wszelkich możliwych w danych okolicznościach starań, strona nie mogła przezwyciężyć przeszkody uniemożliwiającej jej dokonanie czynności postępowania w terminie ustawowym. Przesłanki niedotrzymania terminu muszą zatem istnieć obiektywnie i muszą stanowić przeszkodę nie do przezwyciężenia. W świetle art. 162 § 1 i § 2 O.p., organ podatkowy oceniając zasadność wniosku o przywrócenie terminu winien zbadać określone w tym przepisie przesłanki. Z akt sprawy wynika, że M. G. złożył w dniu [...] maja 1996 r. w Urzędzie Skarbowym P. - [...] zgłoszenie identyfikacyjne N1P-3. W zgłoszeniu tym podano adres zamieszkania [...] P., ul. [...]. Zgodnie z danymi zawartymi w systemie informatycznym Urzędu Skarbowego [...] M. G. nie składał zgłoszeń aktualizacyjnych dotyczących zmian adresu zamieszkania. Po likwidacji Urzędu Skarbowego P. [...] właściwym dla podatnika stał się Urząd Skarbowy [...]. Również z dokumentów będących w posiadaniu tego urzędu wynika, że podatnik nie składał, żadnych dokumentów wskazujących na zmianę miejsca zamieszkania. Aktualizacja danych dotyczących adresu zamieszkania nastąpiła z dniem [...] maja 2015 r. na skutek złożenia przez podatnika w Urzędzie Skarbowym P. - [...] zeznania o wysokości osiągniętego dochodu/ poniesionej straty za 2014 r. (wpływ do Urzędu Skarbowego w dniu [...].05.2015r.). Ustosunkowując się zatem do kwestii braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, organ podatkowy wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, brak winy strony jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Przesłanka taka zaistnieć może tylko w sytuacji, gdy dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, na pokonanie której strona nie miała wpływu. Taką przeszkodą może być siła wyższa np. powódź, oraz niektóre zdarzenia losowe, których strona nie mogła przewidzieć i im zapobiec i których konsekwencją było, że nie mogła samodzielnie dokonać czynności procesowych, ani też skorzystać z pomocy innych osób w ich dokonaniu. Opisane przez pełnomocnika we wniosku okoliczności tj. wskazywanie, że adres na który organy podatkowe kierowały pisma nie jest adresem zameldowania strony od [...] kwietnia 2009 r. wobec faktu, że właściwość organów podatkowych ustala się wg miejsca zamieszkania osoby fizycznej (art. 17 § 1 O.p.), zaś adres zamieszkania nie został zaktualizowany przez podatnika do 2015 r. - nie może być argumentem przemawiającym na korzyść strony i tym samym uzasadniać braku winy w niedochowaniu terminu do złożenia odwołania. Powyższe okoliczności wskazują raczej na brak zachowania przez stronę należytej staranności i dbałości w prowadzeniu własnych spraw, co w efekcie doprowadziło do zawinionego uchybienia przez stronę terminowi do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji. Organ zaznaczył, że po [...] kwietnia 2009 r., tj. po wymeldowaniu z lokalu położonego w P. przy ul. [...], M. G. nie zameldował się ani na pobyt stały ani czasowy (pismo z dnia [...].09.2015 r. Urzędu Miasta P. Wydział Spraw Obywatelskich ). W efekcie zatem adres zamieszkania jak również adres zameldowania ww. inny niż P. ul. [...] nie był możliwy do ustalenia. Wobec powyższego w sytuacji wskazania organom podatkowym adresu P. ul. [...] jako adresu zamieszkania, strona winna liczyć się z faktem, że na ten właśnie adres kierowana będzie korespondencja urzędowa. W związku z tym, w okolicznościach czasowego bądź długotrwałego nieprzebywania pod ww. adresem, winna zgłosić stosowną aktualizację danych, bądź tak zorganizować odbiór korespondencji aby korespondencja ta do niej docierała w terminie umożliwiającym dokonanie stosownych czynności procesowych. Powyższego strona nie uczyniła, stąd też w ocenie organu, strona nie dbając właściwie o swoje interesy, dopuściła się niedbalstwa, które wyklucza możliwości uznania, że uprawdopodobniła brak winy w złożeniu odwołania po terminie, w związku z czym organ postanowił odmówić przywrócenia terminu do złożenia odwołania od rzeczonej decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie z dnia [...] czerwca 2015r. od decyzji Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] października 2014, zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 223 §2 pkt 1 O.p. Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. skarżący reprezentowany przez pełnomocnika, złożył skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie następujących przepisów postępowania: - art. 162 § 1 O.p. poprzez nieprzywrócenie terminu do wniesienia odwołania w sytuacji, gdy wniosek o przywrócenie terminu był w pełni zasadny, gdyż: a) postępowanie prowadzone przez Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego zakończone decyzją z dnia [...] października 2014 r. zostało przeprowadzone z naruszeniem zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, co przejawiało się w kierowaniu wszystkich pism w sprawie na adres przy ul. [...] w P., w sytuacji, gdy organowi podatkowemu było wiadome, iż adresem zamieszkania strony jest adres przy ul. [...] ([...] P.), b) strona uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy. Mając to na uwadze pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Dyrektora Izby Skarbowej. Ponadto wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, że o istnieniu tej decyzji w obrocie prawnym skarżący dowiedział się w dniu [...] czerwca 2015 r., a więc w momencie gdy nastąpiło zajęcie jego wynagrodzenia w Wielospecjalistycznym Szpitalu Miejskim im. [...] z [...] . Wskazując na przepis art. 148 §1 O.p., zdaniem pełnomocnika Naczelnik Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. błędnie w toku postępowania kierował wszelkie pisma na adres: P. [...] [...], mając wiedzę, iż skarżący posiada inny adres zamieszkania. W aktach sprawy znajdują się bowiem pisma, w których wskazywano, iż adresem zamieszkania skarżącego jest adres: ul. [...] ([...] P.). W szczególności należy podać, iż przed wszczęciem przedmiotowego postępowania Naczelnik Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. wystąpił pismem z dnia [...] lutego 2014 r. o numerze [...] do Sądu Rejonowego P. N. M. i [...] Wydział Krajowego Rejestru Sądowego o wskazanie kto i jakie funkcje pełnił w zarządzie Spółki [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością oraz o wskazanie adresów zamieszkania tych osób. W odpowiedzi na to pismo Sąd Rejonowy wskazał m.in. iż M. G. był jedynym członkiem zarządu spółki, pełniącym również funkcję prezesa zarządu "w okresie od [...].04.2011 do [...].08.2011 r. Ponadto, Sąd wskazał, iż adresem zamieszkania M. G. jest adres: ul. [...], [...]. Ponadto, należy wskazać, iż starszy komisarz skarbowy E. D., z upoważnienia Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P., zapoznała się z aktami rejestrowymi Spółki [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością znajdującymi się w Sądzie Rejonowym P. N. M. [...] [...] Wydział Krajowego Rejestru Sądowego. Z czynności tej została sporządzona notatka, w której wskazano, iż podczas analizy akt rejestrowych Spółki ustalono stan faktyczny (w oparciu o m.in. protokoły Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki). W ustaleniach tych powołano uchwałę o powołaniu do zarządu Spółki na funkcję prezesa zarządu M. G., zamieszkałego w P. [...], ul. [...]. Mając powyższe na uwadze, zdaniem pełnomocnika strony, przed wszczęciem postępowania przez Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P., organ ten posiadał wiedzę, iż adres zamieszkania skarżącego jest inny niż wynikający z danych identyfikacyjnych posiadanych przez ten organ. Podkreślić, przy tym należy, iż istnieje domniemanie prawdziwości danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym. Dlatego też, Naczelnik Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. nie miał podstaw do doręczania pism skarżącemu na adres wynikający z ewidencji podatkowej, w sytuacji, gdy uzyskał informację o innym adresie zamieszkania skarżącego. Art. 148 § 1 O.p. nie wskazuje w jaki sposób organy podatkowe winny ustalać adresy zamieszkania osób fizycznych, stąd należy uznać, iż informacje zawarte w ewidencji podatkowej nie mają pierwszeństwa przed informacjami uzyskiwanymi od innych organów oraz sądów. Ustalenie faktycznego miejsca zamieszkania skarżącego miało w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie. Należy bowiem podkreślić, iż wszystkie pisma Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. były doręczane na adres P. [...] [...] wyłącznie w trybie doręczenia zastępczego. Dlatego też, mając w aktach sprawy urzędową informację o innym adresie zamieszkania skarżącego, organ winien był ustalić, czy dokonuje doręczeń na prawidłowy adres. Nieustalenie prawidłowego adresu zamieszkania skarżącego, prowadzi do wniosku, iż kierowanie pism na adres P., ul. [...] nie może wywołać skutku doręczenia (także doręczenia zastępczego w wyniku niepodjęcia awizowanej przesyłki). Uznać należy, że w tym postępowaniu strona faktycznie pozbawiona została istotnego dla niej uprawnienia jakim jest prawo do czynnego udziału w sprawie. Z uwagi na powyższe, brak jest winy skarżącego w niedochowaniu terminu na wniesienie odwołania od decyzji, gdyż decyzja nie została skutecznie skarżącemu doręczona. W niniejszej sprawie istnieje podstawa do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P., na podstawie art. 162 § 1 O.p. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 27 lipca 2016 r. pełnomocnik skarżącego złożył pismo z dnia [...] lipca 2016 r. wraz z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z PIT-11 za 2013 r. złożonego przez skarżącego, w którym wskazany jest adres P., ul. [...]. W piśmie tym pełnomocnik skarżącego podniósł, że organy podatkowe prowadzące postępowanie w sprawach dotyczących skarżącego prezentują rozbieżne stanowiska na okoliczność tych samych ustaleń faktycznych, dotyczących skuteczności doręczenia pism organów podatkowych. I tak, w sprawie zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu na skutek skargi wniesionej przez Skarżącego pismem z [...] listopada 2015 r. - na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania - Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż decyzja Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. z [...] października 2014 r. została skutecznie doręczona pod adresem: ul. [...] w P.. Organ podatkowy oparł swoje stanowisko na wywodzonym z art. 9 ust. 1 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji organów podatkowych obowiązku aktualizacji danych podatnika podlegających zgłoszeniu identyfikacyjnemu - w tym adresu zamieszkania. Zdaniem ww. organu podatkowego, skoro strona złożyła zgłoszenie identyfikacyjne NIP-3 dnia [...] maja 1996 r., wskazując jako adres zamieszkania [...] [...] w P. i do [...] maja 2015 r., tj. do dnia złożenia zeznania rocznego za 2014 r. nie składał aktualizacji swoich danych w zakresie miejsca zamieszkania, to stwierdzić należy, że w ww. okresie nie ujawniał zamiaru pobytu pod innym adresem zamieszkania niż dotychczasowy. Tymczasem, odmienny pogląd na okoliczność doręczenia rozstrzygnięcia organu podatkowego i wiążący się z tym skutek został wyrażony w postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej w Z. G. z [...] czerwca 2016 r., odmawiającym skarżącemu wszczęcia postępowania w sprawie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż. z [...] czerwca 2015 r. W postanowieniu tym stwierdzono, iż "Pan M. G. dopełnił wynikającego z art. 9 ust. 1d ustawy z dnia 13 października 1995 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 1314, ze zm.) o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników obowiązku zgłoszenia aktualizacyjnego danych osobowych, wskazując w złożonym zeznaniu rocznym nowy adres zamieszkania znajdujący się w P., przy ul. [...]. Zestawienie danych nadania przesyłki pocztowej zawierającej (...) decyzję z [...] czerwca 2015 r. z datą zgłoszenia aktualizacyjnego [...] maja 2015 r., utwierdza organ w przekonaniu o nieskuteczności jej doręczenia adresatowi, spowodowanej skierowaniem na nieaktualny w dacie jej nadania adres miejsca zamieszkania Pana M. G.. W konsekwencji należy uznać, że ww. decyzja nie weszła do obrotu prawnego". Zdaniem pełnomocnika strony, uszło uwadze Dyrektora Izby Skarbowej, iż miejscem zamieszkania strony - na dzień wydania zaskarżonej decyzji - była właśnie ul. [...] w P.. Fakt ten potwierdza załączona do pisma "Informacja o dochodach oraz pobranych zaliczkach w roku 2013." (PIT-11). Odnotować należy, iż ww. dokument został wysłany elektronicznie i przyjęty [...] lutego 2014 r., o czym stanowi adnotacja poczyniona w części nagłówkowej formularza PIT-11. Nie może być zatem żadnych wątpliwości, iż informacja o aktualnym miejscu zamieszkania strony przy ul. [...] w P. została zakomunikowana organom podatkowym przed datą wydania decyzji Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P., tj. przed [...] października 2014 r. Tym samym, twierdzenie organu podatkowego, iż przed dniem wydania zaskarżonej decyzji strona nie ujawniła zamiaru pobytu pod adresem przy ul. [...] w P. stanowi dowód na to, że fakt znany organowi z urzędu (tj. z informacji PIT-11) został całkowicie pominięty w sprawie. W opinii pełnomocnika skarżącego, powyższe fakty w sposób niebudzący wątpliwości dowodzą, iż organy podatkowe podchodzą dowolnie do zagadnienia doręczenia skarżącemu pism, w zależności od tego, co jest aktualnie wygodne organowi prowadzącemu postępowanie w danej sprawie. Niezrozumiałym jest bowiem wyciąganie różnych wniosków (dotyczących skutków doręczenia decyzji) z tych samych ustaleń faktycznych (w zakresie posiadania przez organy podatkowe informacji o aktualnym miejscu zamieszkania strony). Zdaniem pełnomocnika skarżącego, takie postępowanie narusza zasadę wyrażoną w art. 121 O.p Pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej ustosunkował się do treści tego pisma. W odpowiedzi na to pismo, pełnomocnik złożył kolejne pismo z dnia [...] sierpnia 2016 r., w którym powielił argumenty zawarte w piśmie z dnia [...] lipca 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania z dnia [...] czerwca 2015 r. Podkreślić należy, że z w okolicznościach niniejszej sprawy, dla dalszych rozważań konieczne było ustalenie po pierwsze, czy miało miejsce skuteczne doręczenie decyzji Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P., albowiem wniosek o przywrócenie terminu opiera się na założeniu, że decyzja od której wniesiono odwołanie nie została skutecznie doręczona. Doręczenie, które nie jest skuteczne nie powoduje rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania. Zaznaczyć należy, że doręczenie pisma niezgodnie z obowiązującymi przepisami jest bezskuteczne. Z treści art. 220 § 1 O.p., wynika, że od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie środek prawny w postaci odwołania. Co do zasady wniesienie odwołania powinno nastąpić w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji (art. 223 § 2 pkt 1 O.p). Obowiązkiem organu odwoławczego jest zbadanie we wstępnej fazie postępowania, czy wniesione odwołanie zawiera elementy niezbędne do jego rozpatrzenia, wskazane w treści art. 222 O.p., a przede wszystkim czy odwołanie zostało wniesione we wskazanym czternastodniowym terminie, wynikającym z cytowanego przepisu. Uchybienie terminowi jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi, o którym mowa w art. 228 § 1 pkt 2 O.p., oczywiście z zastrzeżeniem, że wcześniej nie został uwzględniony wniosek strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 162 O.p. Uchybienie terminowi nie podlega żadnym ocenom ani stopniowaniu skali tego naruszenia. Nawet nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu stanowi jego uchybienie i obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia w tym zakresie. W opinii Sądu, nie jest możliwe jednoczesne podważenie skuteczności doręczenia decyzji i rozpatrywanie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania. Zauważyć bowiem należy, że przepis art. 162 § 1 O.p. ma zastosowanie jedynie w sytuacji uchybienia terminowi. Uchybienie terminowi możliwe jest tylko w sytuacji, gdy decyzja (mająca być przedmiotem zaskarżenia odwołaniem) została doręczona. Natomiast w przypadku stwierdzenia, że do skutecznego doręczenia nie doszło, okoliczność ta nie mogłaby być podstawą do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, bowiem termin ten nie mógłby rozpocząć biegu, a decyzja wskutek jej niedoręczenia, nie weszłaby do obrotu prawnego. Podkreślić należy, że skuteczność doręczenia decyzji jest zasadniczym aspektem niniejszego postępowania, albowiem wobec braku skutecznego doręczenia nie rozpoczynałby się bieg terminu do wniesienia odwołania, a skoro tak, to nie mógłby on zostać przekroczony, i w konsekwencji również przywrócony stosownie do treści art. 162 § 1 O.p. Oznacza to, że skoro strona, korzystając z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, któremu nieobce winny być przesłanki uzasadniające zastosowanie instytucji przywrócenia terminu wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, to tym samym uznała, że decyzja Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] października 2014 r. wydana w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej M. G., została skutecznie doręczona, bowiem tylko w takiej sytuacji możliwe jest wniesienie odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Jeżeli zatem zdaniem skarżącego, termin przewidziany ustawą dla wniesienia odwołania został przez niego uchybiony, organ odwoławczy zobowiązany był rozpoznać wniosek zgodnie z przesłankami zawartymi w art. 162 § 1 i § 2 O.p. Tym samym zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przepisów art. 162 § 1 O.p. poprzez nieprzywrócenie terminu do wniesienia odwołania w sytuacji, gdy wniosek o przywrócenie terminu był w pełni zasadny, gdyż postępowanie prowadzone przez Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego zakończone decyzją z dnia [...] października 2014r. o numerze [...] zostało przeprowadzone z naruszeniem zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, co przejawiało się w kierowaniu wszystkich pism w sprawie na adres przy ul. [...] w P., w sytuacji gdy organowi podatkowemu było wiadome, iż adresem zamieszkania strony jest adres przy ul. [...] w P., jako stojący w sprzeczności z przesłanką uzasadniającą zastosowanie instytucji przywrócenia terminu do wniesienia odwołania uznań należy za całkowicie nietrafiony. Niemniej z pism składanych przez skarżącego należało wywieść, że jego zdaniem, termin przewidziany ustawą dla wniesienia odwołania został przez niego uchybiony. Tym samym organ odwoławczy zobowiązany był rozpoznać wniosek zgodnie z przesłankami zawartymi w art. 162 § 1 i § 2 O.p. Stosownie do tych przepisów, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Przytoczony powyżej przepis art. 162 O.p. przewiduje możliwość przywrócenia terminu procesowego zawitego, w przypadku jego uchybienia, jednakże wyłącznie w sytuacji uprawdopodobnienia braku winy wnioskującego w uchybieniu terminu. Podkreślić należy, że art. 162 § 1 O.p. nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. To zaś oznacza, że każdy nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej ale także dołożenia należytej staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o własne interesy. Wykluczenie winy w uchybieniu terminu wymaga wykazania, że mimo dołożenia wszelkich możliwych w danych okolicznościach starań, strona nie mogła przezwyciężyć przeszkody uniemożliwiającej jej dokonanie czynności postępowania w terminie ustawowym. Przesłanki niedotrzymania terminu muszą zatem istnieć obiektywnie i muszą stanowić przeszkodę nie do przezwyciężenia. Zgodnie z treścią art. 162 § 1 i § 2 O.p., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. W świetle powołanego przepisu organ podatkowy oceniając zasadność wniosku o przywrócenie terminu winien zbadać następujące przesłanki: uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu, wniesienie przez stronę w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi wniosku o przywrócenie terminu i dopełnienie czynności, dla której był on ustanowiony. Przywrócenie terminu uwarunkowane jest wystąpieniem łącznie wymienionych przesłanek. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że M. G. złożył w dniu [...] maja 1996 r. w Urzędzie Skarbowym P. [...] zgłoszenie identyfikacyjne NIP-3. W zgłoszeniu tym podano adres zamieszkania [...] P., ul. [...]. Zgodnie z danymi zawartymi w systemie informatycznym Urzędu Skarbowego [...] M. G. nie składał zgłoszeń aktualizacyjnych dotyczących zmian adresu zamieszkania. Po likwidacji Urzędu Skarbowego P. [...] właściwym dla podatnika stał się Urząd Skarbowy [...]. Również z dokumentów będących w posiadaniu tegoż Urzędu wynika, że podatnik nie składał, żadnych dokumentów wskazujących na zmianę miejsca zamieszkania. Aktualizacja danych dotyczących adresu zamieszkania nastąpiła z dniem [...] maja 2015 r. na skutek złożenia przez podatnika w Urzędzie Skarbowym P. - [...] zeznania o wysokości osiągniętego dochodu/ poniesionej straty za 2014 r. (wpływ do Urzędu Skarbowego w dniu [...].05.2015r.). Odnosząc się zatem do braku winy strony, należy wyjaśnić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami doktryny i orzecznictwa, brak winy strony w dokonaniu czynności procesowej ma miejsce wtedy, gdy istnieje przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu i gdy przeszkody tej nie można usunąć przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się zatem z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, w tym przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli strony i nie dającej się przezwyciężyć (np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.) - por. wyrok NSA z dnia 18 października 2012 r., sygn. akt I FSK 2179/11, LEX nr 1233075. W tym kontekście wskazać należy, że skarżący brak winy w uchybieniu terminowi upatruje w nieskutecznym doręczaniu korespondencji - na nieaktualny adres. Zauważyć należy, mając na uwadze art. 150 § 1 O.p., że ze znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, że przesyłkę awizowano w dniu [...] października 2014 r. Doręczyciel w treści dokumentu potwierdzenia odbioru zaznaczył, że przesyłkę pozostawiono do dyspozycji adresata na okres 14 dni w Urzędzie Pocztowym przy ul. [...] w P., a zawiadomienie o pozostawieniu pisma w tym Urzędzie Pocztowym umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. W tych okolicznościach przesyłka listowa niepodjęta przez stronę w terminie 14 dni - zwrócona została do nadawcy tj. do Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. w dniu [...] listopada 2014 r. Zasadnie zatem organ pierwszej instancji przyjął, że doszło do skutecznego doręczenia w trybie tzw. doręczenia zastępczego. W ocenie Sądu, całkowicie chybione są zarzuty strony sprowadzające się do wykazania, że organ kierował korespondencję do skarżącego na nieaktualny adres. W powyższym zakresie strona przedstawiając potwierdzenie wymeldowania z pobytu stałego (załączone do wniosku o przywrócenie terminu), czy też w skardze podnosząc, że znany był organom podatkowym inny adres zamieszkania chociażby z faktu przeglądania dokumentów rejestrowych "[...]" Sp. z o.o., oczekuje od organów podatkowych działań zmierzających do ustalenia jej aktualnego adresu zamieszkania. Odnosząc się do powyższego Sąd stwierdza, że to na stronie spoczywał obowiązek informowania organu o zmianie adresu. Dane zgromadzone w ramach ewidencji podatkowej stanowią podstawowe źródło informacji organów podatkowych o podatniku, na co wskazuje art. 9 ust. 1 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 1314 ze zm.). Stosownie do tego przepisu podmioty mają obowiązek aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym przez dokonanie zgłoszenia aktualizacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego, nie później niż w terminie 7 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana danych. Podmioty wpisane do Krajowego Rejestru udowego dokonują zgłoszenia aktualizacyjnego wyłącznie w zakresie danych uzupełniających. Natomiast w przypadku zmiany adresu miejsca zamieszkania przez podatnika będącego osobą fizyczną objętą rejestrem PESEL, nieprowadzącą działalności gospodarczej lub niebędącą zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, za dokonanie aktualizacji uznaje się podanie przez tego podatnika aktualnego adresu miejsca zamieszkania w składanej deklaracji lub innym dokumencie związanym z obowiązkiem podatkowym. Podatnicy mogą również dokonać aktualizacji adresu miejsca zamieszkania według określonego wzoru. Należy podkreślić, że przepis ten a contrario wyłącza możliwość zmiany przez podatnika swoich danych w inny sposób, niż przez złożenie na odpowiednim formularzu stosownej aktualizacji. Skoro bowiem ustawa nałożyła na podatników obowiązek, a nie dała prawo aktualizowania danych objętych zgłoszeniem poprzez dokonanie zgłoszenia aktualizacyjnego bądź wskazanie aktualnego adresu miejsca zamieszkania w składanej deklaracji lub innym dokumencie związanym z obowiązkiem podatkowym (np. poprzez zgłaszanie zmiany danych adresowych w KRS), to tym samym wyłączyła możliwość aktualizowania tych danych w innej formie. Tym samym na podmiotach podlegających ewidencjonowaniu spoczywa obowiązek aktualizacji swoich danych podlegających zgłoszeniu identyfikacyjnemu, w tym adresu zamieszkania - w trybie i na zasadach określonych przepisami prawa. Jak wynika z akt sprawy, M. G. zgłoszenie identyfikacyjne NIP-3 złożył w dniu [...] maja 1996 r. w Urzędzie Skarbowym P. [...] wskazując adres zamieszkania [...] P., ul. [...] i po tej dacie nie składał zgłoszeń aktualizacyjnych dotyczących zmian adresu zamieszkania aż do dnia [...].05.2015 r. kiedy to złożył w Urzędzie Skarbowym P. - [...] zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu/ poniesionej straty za 2014r. Zatem, skoro skarżący składając do urzędu skarbowego ww. dokumenty nie ujawnił zamiaru pobytu pod innym adresem zamieszkania niż dotychczasowy aż do dnia [...] maja 2015 r., tym samym naraził się na ryzyko wynikające z nieodbierania korespondencji i w efekcie uchybieniu terminowi do złożenia odwołania. Zaznaczenia wymaga, że w takiej sytuacji nie można oczekiwać od organu, że ten w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie będzie z urzędu poszukiwał, albo domyślał się, pod jakim adresem obecnie zamieszkuje strona. To podatnikowi powinno zależeć na kontakcie z organem. Skoro skarżący celowo nie ujawnia swojego adresu zamieszkania, (co również odzwierciedlone jest w aktach), tym samym musi liczyć się również z ponoszeniem negatywnych skutków związanych z nieodbieraniem korespondencji. Na temat skutków niewywiązania się przez podatnika z obowiązków aktualizacyjnych sądy administracyjne wypowiadały się już kilkakrotnie. W szczególności można w tym kontekście wymienić prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2007 r. (III SA/Wa 494/07) – w którym stwierdzono, że skoro z akt sprawy nie wynika, aby na dzień wysyłki pisma organ podatkowy dysponował innym adresem, prawidłowe było skierowanie przesyłki na adres wynikający z prowadzonej przez organ ewidencji podatników; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 lutego 2014 r. (I SA/Sz 1485/13) – w którym stwierdzono, że w sytuacji niedopełnienia obowiązku zawiadomienia organu o zmianie adresu podatnika, niedopuszczalne jest przerzucanie na organy podatkowe skutków braku powiadomienia ich o tej zmianie; a przede wszystkim wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 2012 r. (II FSK 123/11) – w którym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skoro podatnik nie zaktualizował danych osobowych, uwzględnianych w zgłoszeniu aktualizacyjnym, wysłanie pism na adres wynikający z tego zgłoszenia – nawet, jeżeli podatnik faktycznie zamieszkiwał w innym miejscu – nie narusza ustawowej procedury wysyłania pism. W świetle powołanych powyżej okoliczności sprawy Sąd stoi na stanowisku, że strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy. W ocenie Sądu uchybienie terminu do wniesienia odwołania jest konsekwencją zaniedbań skarżącego. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, zarzut naruszenia art. 162 § 1 O.p. poprzez nieprzywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie znajduje oparcia w stanie faktycznym sprawy. Odnosząc się do pisma pełnomocnika skarżącego z dnia [...] lipca 2016 r. stwierdzić należy, że dokumenty w postaci postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Z. G. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] dotyczące M. G. oraz informacja o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy w roku 2013 (PIT-11) w żaden sposób nie podważają stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej. Zauważyć bowiem należy, że w przedmiotowej sprawie kluczową kwestią jest prawidłowość doręczenia decyzji Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P.. W przedmiotowej sprawie decyzja organu pierwszej instancji została uznana za doręczoną w trybie zastępczym, tj. zgodnie z przepisem art. 150 O.p. [...] listopada 2014 r. Decyzja ta została skierowana na adres P.; ul. [...], który wynikał z danych identyfikacyjnych i adresowych strony wskazanych przez nią i będących w dyspozycji organów podatkowych (NIP-3). Warto podkreślić, że do dnia wydania przedmiotowej decyzji przez Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. strona nie złożyła żadnego innego dokumentu, z którego wynikałaby zmiana adresu zamieszkania, zaś wskazany w NIP-3 adres pokrywał się z adresem, na który została skierowana do podatnika decyzja organu pierwszej instancji. Wobec powyższego Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie uznał, że doręczenie decyzji Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] października 2014 r., na jedyny znany organom podatkowym adres, tj. P.; ul. [...] odbyło się w sposób prawidłowy, zgodny z danymi jakimi dysponował organ podatkowy pierwszej instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że M. G. złożył w dniu [...] maja 1996 r. w Urzędzie Skarbowym P. [...] zgłoszenie identyfikacyjne [...] W zgłoszeniu tym podano adres zamieszkania [...] P., ul. [...]. Zgodnie z danymi zawartymi w systemie informatycznym Urzędu Skarbowego P. [...] M. G. nie składał zgłoszeń aktualizacyjnych dotyczących zmian adresu zamieszkania. Po likwidacji Urzędu Skarbowego P. [...] właściwym dla Podatnika stał się Urząd Skarbowy [...]. Również z dokumentów będących w posiadaniu tego urzędu wynika, że podatnik nie składał, żadnych dokumentów wskazujących na zmianę miejsca zamieszkania. Aktualizacja danych dotyczących adresu zamieszkania nastąpiła z dniem [...] maja 2015 r. na skutek złożenia przez podatnika w Urzędzie Skarbowym P. - [...] zeznania o wysokości osiągniętego dochodu/ poniesionej straty za 2014 r. (wpływ do Urzędu Skarbowego w dniu [...].05.2015 r.). W piśmie procesowym skarżący podnosi, że odmienny pogląd od przedstawionego przez Dyrektora Izby Skarbowej w zaskarżonym postanowieniu wyrażony został w postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej w Z. G. z dnia [...] czerwca 2016 r. skierowanym do M. G.. W opinii Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, wyżej wskazane postanowienie potwierdza słuszność stanowiska przyjętego przez Dyrektora Izby Skarbowej. Zauważyć bowiem należy, że w swoim postanowieniu Dyrektor Izby Skarbowej w Z. G. wskazuje co prawda, że M. G. dopełnił wynikającego z art. 9 ust. 1d ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników obowiązku zgłoszenia aktualizacyjnego danych osobowych. Stwierdza jednakże, że ta aktualizacja nastąpiła w złożonym zeznaniu rocznym PIT-37 za 2014 r. (takie same informacje zawarte są w zaskarżonym postanowieniu). Skoro zatem aktualizacja danych adresowych nastąpiła w dniu [...] maja 2015 r. to tym samym decyzja Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] października 2014 r. została prawidłowo uznana za doręczoną stronie na adres: [...]; ul. [...] (jej doręczenie miało bowiem miejsce przed aktualizacją danych), zaś decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż. z dnia [...] czerwca 2015 r. doręczona stronie również na adres: [...]; ul. [...] w lipcu 2015 r. (zatem już po aktualizacji danych) słusznie została uznana za niedoręczoną. W ocenie Sądu, za całkowicie chybione należy uznać działania strony sprowadzające się do wykazania, że organ podatkowy pierwszej instancji kierował korespondencję do skarżącego na nieaktualny adres. W powyższym zakresie strona na etapach postępowania czy to podatkowego czy sądowego przedstawiała różne dokumenty, które miały świadczyć, że dopełniła obowiązku zawiadomienia organów podatkowych o zmianie adresu zamieszkania. Na etapie wniosku o przywrócenie terminu był to dowód wymeldowania z pobytu stałego. W skardze z kolei podnoszono, że znany był organom podatkowym adres zamieszkania chociażby z faktu przeglądania dokumentów rejestrowych "[...] Sp. z o.o., z/s w J., której członkiem zarządu strona była do [...] czerwca 2013 r. Obecnie w tym piśmie procesowym strona dowodzi, że znany był organom podatkowym adres z dokumentu PIT-11 za 2013 r. Odnosząc się do tego argumentu Sąd ponownie podnosi, że to na stronie spoczywał obowiązek informowania organu o zmianie adresu. Należy podkreślić, że przepis art. art. 9 ust. 1 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników nakazujący obowiązek aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym, a contrario wyłącza możliwość zmiany przez podatnika swoich danych, w inny sposób, niż przez złożenie na odpowiednim formularzu stosownej aktualizacji. Skoro bowiem ustawa nałożyła na podatników obowiązek, a nie prawo aktualizowania danych objętych zgłoszeniem poprzez dokonanie zgłoszenia aktualizacyjnego bądź wskazanie aktualnego adresu miejsca zamieszkania w składanej deklaracji lub innym dokumencie związanym z obowiązkiem podatkowym (np. poprzez zgłaszanie zmiany danych adresowych w KRS), to tym samym wyłączyła możliwość aktualizowania tych danych w innej formie. Tym samym na podmiotach podlegających ewidencjowaniu spoczywał obowiązek aktualizacji swoich danych podlegających zgłoszeniu identyfikacyjnemu, w tym adresu zamieszkania - w trybie i na zasadach określonych przepisami prawa. Takim dokumentem nie jest natomiast PIT-11 tj. informacja o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy. Formularz ten składany jest bowiem przez pracodawcę (a więc przez płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych, na którym nie ciąży obowiązek aktualizacji danych podatnika) i wskazuje w jakiej wysokości pracodawca wyliczył i odprowadził zaliczki na podatek dochodowy za osoby, które pracowały i uzyskiwały dochody w danej firmie. Warto podkreślić, że w przypadku gdy pracodawca błędnie wpisze adres podatnika na druku, ma on możliwość złożenia korekty rozliczenia PIT-11. Natomiast w przypadku gdy pracodawca wyśle PIT-11 do niewłaściwego organu podatkowego wówczas organ ten przekaże druk do odpowiedniego urzędu skarbowego. W przedmiotowej sprawie płatnik tj. Wielospecjalistyczny Szpital Miejski w P. ul. [...], [...] za 2012 r. złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] (pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] lipca 2015 r. ), zaś [...] za 2013 r. (jak wynika z załączonego do pisma procesowego dokumentu) do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...]. Podkreślić jednak należy, że jak wynika z akt sprawy, PIT-11 za 2013 r. skierowany przez płatnika do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] został przesłany w dniu [...] października 2014 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego P. [...], bowiem M. G. nie figurował w Urzędzie Skarbowym P. - [...] jako podatnik. Zatem po [...] kwietnia 2009 r., tj. po wymeldowaniu z lokalu położonego w P. przy ul. [...] i wskazywaniu w pismach kierowanych do Dyrektora Izby Skarbowej, że adres P. ul.[...] [...] jest nieaktualny skarżący nie zadbał o to, aby płatnik kierował [...] na aktualny adres. W efekcie płatnik tj. Wielospecjalistyczny Szpital Miejski w P. ul. [...], przesyłał PIT- 11 na dwa różne adresy i ten nieaktualny- w opinii skarżącego (PIT- 11 za 2012 r.) i aktualny jego zdaniem (PIT- 11 za 2013 r.). Podatnik zaś otrzymując PIT-11 od płatnika nigdy tej rozbieżności nie wyjaśnił, nie złożył bowiem zeznań podatkowych za ww. lata. Tym samym twierdzenie skarżącego, iż przed wydaniem decyzji przez Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. fakt zmiany adresu w P. z ul. [...] na ul. [...] znany był organowi pierwszej instancji z urzędu został całkowicie pominięty nie zasługuje na uwzględnienie. Ustosunkowując się do pisma pełnomocnika skarżącego z dnia [...] sierpnia 2016 r. stwierdzić należy, iż powiela ono argumenty zawarte w piśmie pełnomocnika z [...] lipca 2016 r. Sąd podkreśla, że organ podatkowy w przedmiotowej sprawie nie miał wątpliwości co do adresu strony, który wynikał z podstawowego źródła informacji organów podatkowych o podatniku, jakim jest ewidencja podatkowa. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.