I SA/Po 234/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu w dniu [...] r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. O. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towaru i usług postanawia zawiesić postępowanie. W dniu [...] r. Gmina O. zwróciła się do Ministra Finansów z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku od towarów i usług, pytając czy ma prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturach zakupowych dotyczących wydatków bieżących związanych z utrzymaniem hali sportowej w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. i czy ma/będzie miała prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturach zakupowych dotyczących wydatków bieżących związanych z utrzymaniem hali sportowej w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. Przedstawiając stan faktyczny skarżąca wskazała, że zakończyła realizację inwestycji – budowę hali sportowej z zapleczem przy Szkole Podstawowej w O. i od momentu oddania obiektu do użytkowania znajduje się on w majątku Gminy, która zajmuje się również jego obsługą administracyjną. Zaznaczyła, że jeszcze w trakcie realizacji inwestycji podjęła decyzję o udostępnieniu hali sportowej nieodpłatnie na potrzeby dzieci i młodzieży Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w O. oraz odpłatnie na rzecz zainteresowanych. Gmina nie jest/ nie będzie w stanie określić precyzyjnie zakresu/podziału w jakim hala sportowa będzie udostępniana odpłatnie a w jakim nieodpłatnie. Zdaniem Gminy w stanie prawnym obowiązującym do końca 2015 r. ma prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturach zakupowych dotyczących wydatków bieżących związanych z utrzymaniem hali, a w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. jest/będzie uprawniona do odliczania podatku VAT od wydatków, które będzie ponosić na bieżące utrzymanie hali z zastosowaniem proporcji z art. 86 ust. 2a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.; dalej: "u.p.t.u."). W wydanej w dniu [...] r. interpretacji indywidualnej, Minister Finansów uznał stanowisko skarżącej w obu sytuacjach za nieprawidłowe. Interpretacja ta stała się przedmiotem skargi wniesionej do tut. Sądu, w której Gmina O. wniosła o jej uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie I FSK 972/15 postanowieniem z dnia 22 grudnia 2016 r. na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana 2012 - Dz. Urz. U.E. z dnia 26 października 2012 r. Nr C 326 s. 1 i nast.) skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytanie prejudycjalne: 1. Czy w świetle art. 167, 168 oraz 184 i nast. dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. z 2006 r. Nr L347, s. 1) oraz zasady neutralności gminie przysługiwać będzie prawo do odliczenia (poprzez dokonanie korekty) podatku naliczonego związanego z jej wydatkami inwestycyjnymi w sytuacji, gdy: - w początkowym okresie po wytworzeniu (nabyciu) dobro inwestycyjne wykorzystywane było na cele działalności niepodlegającej opodatkowaniu (w ramach realizacji przez gminę zadań organu władzy publicznej w zakresie przysługującego mu imperium); - sposób wykorzystania dobra inwestycyjnego uległ zmianie i będzie ono wykorzystywane przez gminę również do wykonywania czynności opodatkowanych; 2. Czy dla odpowiedzi na pytanie, o którym mowa w pkt 1, istotne jest to, że w momencie wytworzenia lub nabycia dobra inwestycyjnego zamiar wykorzystania w przyszłości tego dobra przez gminę do wykonywania czynności opodatkowanych nie był wyraźnie wskazany? 3. Czy dla odpowiedzi na pytanie, o którym mowa w pkt 1, istotne jest to, że dobro inwestycyjne będzie wykorzystywane zarówno do wykonywania czynności opodatkowanych, jak i niepodlegających opodatkowaniu (w ramach realizacji zadań organu władzy publicznej) i nie ma możliwości obiektywnego przypisania konkretnych wydatków inwestycyjnych do jednej z wyżej wymienionych grup czynności?" Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Kluczowe w powołanym przepisie jest słowo "zależy", zgodnie z którym, jeśli coś zależy od danej sytuacji, to ona decyduje o tym lub ma na to decydujący wpływ. Nie chodzi przy tym o jakikolwiek wpływ, ale o wpływ przewidziany prawem. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie występuje zagadnienie wstępne, którego uprzednie rozstrzygnięcie może wpływać na wynik postępowania. W orzecznictwie podnosi się, że zawieszenie postępowania z przewidzianych w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyczyn ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu. Zawieszenie powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej. Rozstrzygając o zawieszeniu postępowania sąd powinien jednak oceniać wszelkie przesłanki w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być także istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania [tak: postanowienie NSA z dnia 19 października 2010 r., II FSK 912/10, dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Rozstrzygnięcie wskazanego w pytaniu prejudycjalnym zagadnienia prawnego będzie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, z uwagi na podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Istota sporu w sprawie zawisłej przed tut. Sądem dotyczy bowiem tego, czy gminie przysługiwać będzie prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z jej wydatkami na bieżące utrzymanie hali sportowej w sytuacji, gdy obiekt ten po wytworzeniu wykorzystywany był i jest w sposób odpłatny i nieodpłatny, a jednocześnie Gmina ponosząc wydatki związane z bieżącym utrzymaniem hali nie będzie w stanie określić precyzyjnie podziału w jakim hala będzie wykorzystywana odpłatnie i nieodpłatnie. Mimo, że Gmina nie pyta o wydatki inwestycyjne na budowę hali, a o wydatki na jej bieżące utrzymanie, a zamiar podwójnego" wykorzystywania hali podjęła już w trakcie realizacji inwestycji, odpowiedź na zadane TSUE pytanie będzie małoistotne znaczenie dla zarzutów zawartych w niniejszej skardze. W świetle powyższego, po dokonaniu oceny z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej należy stwierdzić, że zawieszenie postępowania jest w pełni uzasadnione. Użyte w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., pojęcie "zależy" należy rozumieć stosując także wykładnię systemową i funkcjonalną. Pojęcie to należy rozumieć nie tylko jako związek formalno-instytucjonalny, tj. polegający na tym, że dane zagadnienie wstępne należy do kognicji innej instytucji i musi być przez nie rozpoznane, aby można było kontynuować dane postępowanie sądowe - ale także jako związek treściowo-instytucjonalny, polegający na tym, że dana instytucja realizując swoje ustawowe zadania, przedstawia we właściwym trybie rozstrzygnięcie, którego podstawą jest realizacja celów wskazanych przez ustawodawcę. [por. postanowienie NSA z dnia 26 maja 2011 r., I GZ 119/11, dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.