I SA/Po 2343/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawie ze skargi G. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku od towarów i usług wynikającego z korekty deklaracji VAT-7 za grudzień 2008 r.; postanawia oddalić wniosek. Pismem z dnia [...] października 2015 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata wniósł skargę na wymienioną w rubrum niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. W związku z brakiem formalnym skargi polegającym na niewskazaniu wartości przedmiotu zaskarżenia, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 grudnia 2015 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do wskazana tej wartości w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis wezwania doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu [...] grudnia 2015 r. (k. [...] akt sądowych). Oznacza to, że wynoszący 7 dni termin na uzupełnienie braków formalnych skargi upływał z dniem [...] stycznia 2016 r. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia. W omawianym piśmie wyjaśniono, że wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie wynosi [...] zł. Uzasadniając żądanie przywrócenia terminu wyjaśniono, że pełnomocnik skarżącego w okresie od [...] do [...] stycznia 2016 r. był niezdolny do pracy, na dowód czego przedłożono zaświadczenie lekarskie (k. [...] akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 86 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Na mocy art. 87 § 1 p.p.s.a, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 2 p.p.s.a., w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Stosownie do dyspozycji art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Rozpoczynając rozważania w niniejszej sprawie należy wskazać, że zanim sąd administracyjny przystąpi do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu, zobowiązany jest uwzględnić treść wyżej przytoczonego przepisu art. 88 p.p.s.a. i zbadać czy wniosek o przywrócenie terminu nie jest spóźniony. Wniosek należy przy tym uznać za spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie 7-dniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Termin ten liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a nie od daty, w której strona dowiedziała się o uchybieniu terminu [por. postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. akt I OZ 963/12, dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Wskazaną przez pełnomocnika strony skarżącej przyczyną uchybienia terminu do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia stanowiła niezdolność do pracy w dniach od [...] stycznia 2016 r. do [...] stycznia 2016 r. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu został nadany w dniu [...] stycznia 2016 r., a więc z zachowaniem wynikającego z art. 87 § 1 p.p.s.a. terminu, w związku z czym możliwe jest jego merytoryczne rozpoznanie. Jak wynika z treści przytoczonych powyżej przepisów, warunkiem zgodnego z żądaniem strony skarżącej rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie terminu jest ustalenie, że stronie skarżącej nie można przypisać winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Co przy tym istotne w realiach niniejszej sprawy w przypadku, gdy strona reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, to brak jego winy jest warunkiem przywrócenia terminu przez sąd, bowiem to na nim spoczywa obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Jednocześnie kryterium należytej staranności jest podwyższone, ponieważ adwokat czy radca prawny posiadają stosowne przygotowanie i znajomość procedur sądowoadministracyjnych zapewniające prawidłowe prowadzenie sprawy. Oznacza to, że dla przyjęcia winy pełnomocnika wystarczy nawet lekkie niedbalstwo [por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2009 r. sygn. akt I FZ 69/09, dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona bądź jej pełnomocnik nie mogli usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę lub jej pełnomocnika odpowiedniej staranności w prowadzeniu sprawy udaremniły dokonanie czynności w terminie [por.: postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt I OZ 91/15, dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Przenosząc powyższe rozważania na grunt poddanej sądowej kontroli sprawy należy stwierdzić, że pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił w dostateczny sposób braku winy w uchybieniu terminu do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że nagła choroba może być uznana za przyczynę usprawiedliwiającą uchybienie terminu jedynie wówczas, gdy choroba ta stanowi niemożliwą do przezwyciężenia przyczynę niedochowania terminu. Konieczne jest jednak wykazanie w takim przypadku, że choroba była takiego rodzaju, że nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, a tym bardziej jej rodzaj, czy objawy uniemożliwiały osobiste działanie [tak: postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt II OZ 1053/13, dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Takich okoliczności pełnomocnik skarżącego nie wykazał. Z przedstawionego przez pełnomocnika skarżącego, wystawionego na druku recepty zaświadczenia wynika, że pełnomocnik był w dniach od [...] stycznia 2016 r. do [...] stycznia 2016 r. niezdolny do pracy. Wskazane zaświadczenie nie pozwala jednak na ustalenie przyczyn niezdolności do pracy, a co szczególnie istotne z zaświadczenia tego nie wynika, czy stwierdzona niezdolność do pracy była tego rodzaju, że uniemożliwiła profesjonalnemu pełnomocnikowi podjęcie działań mających na celu dokonanie czynności prawnej objętej wnioskiem o przywrócenie terminu za pośrednictwem osoby trzeciej. Wystawione przez lekarza w dniu [...] stycznia 2016 r. zaświadczenie o niezdolności do pracy w okresie od [...] stycznia 2016 r. do [...] stycznia 2016 r. nie wskazuje w ogóle na przyczyny niezdolności do pracy. Również pełnomocnik skarżącego w swoim piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r. nie wskazał w sposób precyzyjny okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu. Pełnomocnik nie wyjaśnił również, czy w okresie niezdolności do pracy istniała czy też nie możliwość posłużenia się inną osobą, celem dokonania czynności procesowej objętej wnioskiem o przywrócenie terminu. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, w sytuacji gdy strona jest zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika należy wymagać od takiego pełnomocnika daleko idącej staranności w uprawdopodobnieniu braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej. W niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej przedstawiając lakoniczne zaświadczenie o niezdolności do pracy wystawione przed okresem owej niezdolności nie uprawdopodobnił w sposób należy braku winy w uchybieniu terminu do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.