I SA/Po 253/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2014r. sprawy ze skargi MC na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za okres I – II raty 2013 r. wraz z odsetkami oraz odroczenia terminu płatności III – IV raty 2013 r. do dnia 31.12.2013 r. I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu [...] kwotę [...]zł ([...] złotych), uwzględniającą podatek od towarów i usług w wysokości [...] ([...] złotych) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu. Decyzją z dnia [...] października 2013 r. Burmistrz Miasta [...] odmówił [...] (dalej: strona, skarżąca) umorzenia zaległości podatkowej podatku od nieruchomości w wysokości [...] zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł za okres I-II raty 2013 r. oraz odroczył termin płatności podatku od nieruchomości w wysokości [...] zł za okres III-IV raty 2013 roku do dnia [...].12.2013r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż w myśl art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. dalej: O.p.) - w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika, na jego wniosek, organ podatkowy może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe wraz z należnymi odsetkami, jeżeli dopatrzy się ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego przemawiającego za zastosowaniem takiej instytucji. Organ zaznaczył, że każdy podmiot winien szukać możliwości rozwiązania swojej sytuacji finansowej i płatniczej bez udziału budżetu miasta. Zobowiązania podatników wobec gminy z tytułu podatków miejscowych reguluje ustawa z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 80, poz. 526 ze zm.), natomiast wszelkie procedury podatkowe zawarte są w O.p. [...], będąc współwłaścicielką posesji położonej przy ul. [...] w [...], podlega obowiązkowi uiszczania od niej podatku od nieruchomości zgodnie z otrzymaną decyzją wymiarową. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, jak również z przeprowadzonego postępowania podatkowego, wynika, iż w przypadku [...] nie wystąpiły okoliczności, które można byłoby określić jako "ważny interes podatnika", ani też nie występują przesłanki o charakterze "interesu publicznego". Wręcz przeciwnie, [...] posiada środki na uregulowanie podatku, pochodzące z rozliczeń finansowych nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]. Pieniądze te, w kwocie [...] zł znajdują się u współwłaścicielki nieruchomości - [...], która w każdej chwili może je wypłacić. [...], jako pełnomocnik podatniczki, nie zakwestionował istnienia w/w środków, wskazał jedynie, że winny zostać złożone do depozytu sądowego. Nie zajął również stanowiska w kwestii ewentualnego uregulowania należnych podatków skoro takie środki istnieją. Postawa taka nie skłania organu podatkowego do uznania, iż [...] nie ma z czego zapłacić rosnących zaległości i tym samym do uznania ważnego interesu podatnika, o którym mówi art. 67a O.p. Organ podkreślił, że udzielanie ulg podatkowych, w świetle obowiązujących przepisów, nie jest i nie może być uzależnione od sporów toczących się między współwłaścicielami, czy to przed sądem karnym, czy na drodze powództwa cywilnego. Wystąpienie okoliczności nie mających żadnych powiązań z obowiązkiem podatkowym obywatela wobec gminy nie powinno stanowić podstawy do umorzenia podatku. Skoro umorzenie zaległości podatkowej jest instytucją nadzwyczajną, bowiem zasadą jest płacenie podatków, to tym samym przypadki, o których mowa w art. 67a O.p. powinny posiadać tę samą cechę. Ocena, czy w konkretnym przypadku zachodzą wyjątkowe okoliczności wymienione w tym przepisie została pozostawiona organowi administracji, który w niniejszym postępowaniu nie dopatrzył się żadnych szczególnie uzasadnionych okoliczności przemawiających za umorzeniem. Niewątpliwie w interesie podatnika byłoby umorzenie przedmiotowej zaległości, jednakże sam fakt jej wystąpienia - w sytuacji, gdy brak jest obiektywnych przesłanek potwierdzających nadzwyczajny i niezależny od podatnika charakter przyczyn jej powstania - nie może stanowić wystarczającej podstawy dla uznania całości żądania strony. Zgromadzony materiał dowodowy, będący podstawą wyjaśnienia okoliczności faktycznych - nie jest zdaniem organu podatkowego wystarczający do zastosowania instytucji umorzenia zaległości podatkowej podatku od nieruchomości za okres I-II raty 2013r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że ustawodawca upoważnił organy podatkowe do orzekania w ramach tzw. uznania administracyjnego. Powyższe oznacza, że o ile zaistnieją przesłanki uzasadniające umorzenie i odroczenie terminu płatności podatku ( w tym ważny interes podatnika lub interes publiczny ), wówczas organ podatkowy może ale nie musi dokonać umorzenia lub też odroczenia terminu płatności. Ocena czy w określonej sytuacji zachodzi przypadek uzasadniony ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym należy do organu podatkowego. Wydając decyzję ze sfery uznania administracyjnego organ podatkowy obowiązany jest zbadać stan faktyczny sprawy, a w uzasadnieniu decyzji, obok uzasadnienia prawnego zawrzeć również należyte uzasadnienie faktyczne. Organ podkreślił, iż decyzja sprawie umorzenia zaległości podatkowych oraz odroczenia terminu płatności podatku jest decyzją wydaną w indywidualnej sprawie, musi więc w swym uzasadnieniu zawierać szczegółowe ustalenia dotyczące konkretnego podatnika, jego aktualnej sytuacji, zawierać wskazanie faktów, które organ podatkowy uznał za udowodnione i podanie podstaw rozstrzygnięcia. W ocenie organu odwoławczego, organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie. W oparciu o zebrany materiał dowodowy, organ dokonał oceny sytuacji materialnej i życiowej podatniczki, a w ramach uznania administracyjnego odmówił umorzenia jednocześnie przyznając ulgę podatkową w postaci odroczenia terminu płatności. Organ ustalił, że [...] będąca współwłaścicielem nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], obecnie mieszka i pracuje w [...] osiągając wynagrodzenie w wysokości [...] funtów, przy czym wysokość dochodów zmienia się w zależności od ilości przepracowanych godzin, które proponuje agencja pracy. Jako podstawowy wydatek strona wskazała czynsz w wysokości [...] funtów. Co do dochodów z nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] nr [...] [...] stwierdziła, iż nie przekazano jej należnych pieniędzy ani nie złożono ich do depozytu sądowego. Sporządzająca sprawozdania finansowe z dochodów i rozchodów nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], [...] - współwłaścicielka nieruchomości, oświadczyła do protokołu w dniu [...] września 2013 r., iż nie ma prawa dysponować częścią pieniędzy należącą do [...], a tym bardziej do płacenia za nią podatku od nieruchomości jednakże [...] w każdej chwili może odebrać od niej pieniądze w wysokości [...] zł. Wyjaśnienia [...] potwierdził [...] - współwłaściciel nieruchomości w dniu [...] września 2013 r. Opisana sytuacja materialna i życiowa podatnika, zdaniem organu odwoławczego, nie wskazuje na istnienie przesłanki ważnego interesu podatnika w rozumieniu przepisów art. 67a § 1 pkt 3 O.p., a zapłata należnego podatku w kwocie [...] zł wraz z odsetkami nie stanowi uciążliwości zagrażającej egzystencji podatnika. W szczególności Samorządowe Kolegium Odwoławcze wzięło pod uwagę, iż jak wynika z przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania dowodowego podatniczka osiąga dochód z pracy poza granicami kraju jak również osiąga dochód z nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] (w należnej jej jako współwłaścicielowi części), brak jest też powodów dla których dochodu tego nie mogłaby w części przeznaczyć na zapłatę zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponadto stwierdziło, iż pisma kierowane przez pełnomocnika strony w toku postępowania nie odnoszą się do meritum sprawy bowiem dotyczą sporów współwłaścicieli nieruchomości co do jej zarządu rozwiązywanych przed sądami powszechnymi. Przyznana decyzją Burmistrza Miasta [...] ulga podatkowa w postaci odroczenia terminu płatności III i IV raty podatku od nieruchomości za 2013 r. do dnia [...] grudnia 2013 r. zgodna jest z wnioskiem strony z dnia [...] lipca 2013 r. Dokonując oceny zebranego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uznał, iż Burmistrz Miasta [...] nie przekroczył granic uznania administracyjnego odmawiając podatnikowi umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości za 2013 r. Pełnomocnik [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W jego ocenie, sytuacja finansowa skarżącej nie pozwala na zaspokojenie jej podstawowych potrzeb życiowych, a podróż do Polski opłaca jej matka. Nadto w skardze, pełnomocnik opisuje spory toczące się między nim a rodziną [...], dołączając szereg pism. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem decyzje organów obu instancji nie naruszały prawa. Przedstawienie wyniku sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, wymaga uprzedniego wyjaśnienia roli sądu administracyjnego w przypadku kontroli decyzji organu opartej na tzw. uznaniu administracyjnym. W rozpoznawanej sprawie jest to szczególnie istotne, ponieważ zastosowany przez organy art. 67a § 1 pkt 3 O.p., poza uznaniem administracyjnym, zawiera także pojęcia niedookreślone o charakterze klauzul generalnych ("ważny interes podatnika", "interes publiczny"). Pojęcia te ograniczają zakres stosowania uznania, wskazują bowiem sytuację faktyczną, w której można dokonać umorzenia zaległości podatkowej. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem (por. m.in. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2012 r., II FSK 1652/10, LEX nr 1121075), sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych organów podatkowych podlega ograniczonej kontroli sądu administracyjnego, który nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ podatkowy wybór jest trafny. Oznacza to, że sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności decyzji administracyjnej. Uznaniowy charakter decyzji podejmowanych na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 O.p. sprawia, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie kontroluje się merytorycznej zasadności, czy celowości takich decyzji (wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 stycznia 2013 r., I SA/Lu 944/12, LEX nr 1298349). Sąd administracyjny nie rozstrzyga o tym, czy zaległość podatkowa, odsetki za zwłokę winny zostać umorzone, czy też można odroczyć termin płatności. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Natomiast zaskarżona decyzja "uznaniowa" podlega w pełnym zakresie badaniu co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi, a więc do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz czy dokonana ocena mieści się w ustalonych graniach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne. Wystąpienie "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego" stanowi warunek skorzystania przez organ podatkowy z uznania. Organ podatkowy dysponuje pewnym marginesem swobody zarówno w odniesieniu do wykładni tych pojęć, jak i oceny sytuacji faktycznej sprawy. Posłużenie się przez ustawodawcę pojęciami niedookreślonymi wymaga od organu wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych po to, aby na tej podstawie stwierdzić, czy dana sytuacja faktyczna mieści się w zakresie przesłanki ważnego interesu podatnika tudzież interesu publicznego, czy też nie. Problem uznania pojawi się wówczas, gdy organ podatkowy stwierdzi istnienie jednej z tych przesłanek lub obu łącznie. Jeżeli jednak nie stwierdzi wystąpienia sytuacji odpowiadających użytym pojęciom ważnego interesu podatnika tudzież interesu publicznego, wówczas w ogóle nie będzie wchodziło w grę zastosowanie przez ten organ uznania administracyjnego. Oznacza to, że w takim przypadku organ nie będzie dysponował wyborem, tylko decyzja będzie miała charakter związany. Analizując z kolei konstrukcję uznania administracyjnego, także przy uwzględnieniu poglądów piśmiennictwa prawniczego, stwierdzić należy, że w świetle przyjętej w przepisach Ordynacji podatkowej koncepcji uznania administracyjnego, organ jest skrępowany w zakresie oceny przesłanek zastosowania ulgi, ale pozostaje nieskrępowany w zakresie tego, jak postąpić w przypadku ich stwierdzenia. Uznanie nie wyraża się zatem w swobodzie oceny w danym stanie faktycznym sprawy okoliczności odpowiadających użytym pojęciom ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet przy ich ustaleniu. A zatem nawet w sytuacji wystąpienia przesłanek wskazanych w analizowanym tu przepisie, nie zobowiązuje to organu podatkowego do udzielenia ulgi. Przepis ten nie wyznacza bowiem decyzji organu podatkowego, lecz pozostawia mu wybór co do jej podjęcia. W niniejszej sprawie normą prawną upoważniającą do stosowania uznania jest bowiem art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Upoważnienie to zostało sformułowane w sposób wyraźny, niebudzący wątpliwości. Z uwagi na nieostrość pojęć "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego", a przez to ich szeroki zakres, zasadniczy wpływ na sprecyzowanie tych pojęć ma orzecznictwo sądowe. Sądy administracyjne rozpatrując konkretne sprawy wskazują na przesłanki, których wystąpienie świadczyło o istnieniu "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". W świetle orzecznictwa "ważny interes podatnika" to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku. Interes publiczny to z kolei sytuacja, gdy zapłata zaległości podatkowych spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie w stanie zaspokajać swoich potrzeb materialnych. Ponadto przesłanki umorzenia (a więc ważny interes podatnika i interes publiczny) należy oceniać nie tylko w kontekście osobistej sytuacji majątkowej podatnika, lecz także z uwzględnieniem związku zachodzącego pomiędzy obniżeniem zdolności płatniczej, a zajściem wypadków powodujących i uzasadniających niemożność zapłaty. Sądy administracyjne wskazują także, że przesłanka "ważnego interesu podatnika" wymaga ustalenia sytuacji majątkowej podatnika, skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania dla niego i jego rodziny. Jednak organ podatkowy musi mieć na uwadze i to, że między innymi względy społeczne wymagają również, żeby zobowiązanie podatkowe było realizowane, a podatnik pochopnie nie był z nich zwalniany. Istotne też jest, że "ważnego interesu podatnika" nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. Przeciwnie, przez "ważny interes podatnika" należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika i że umorzenie zaległości podatkowych lub odsetek uzasadnione będzie jedynie w takich wypadkach, które spowodowane zostały działaniem czynników, na które podatnik nie może mieć wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania. Pojęcia "ważnego interesu podatnika" nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków. W związku z tym w postępowaniu podatkowym wszczętym wnioskiem podatnika o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych szczególny nacisk winien być położony na analizę sytuacji rodzinnej podatnika. W orzecznictwie podkreśla się przy tym, iż to po stronie podatnika, który ubiega się o przyznanie ulgi w postaci umorzenia zaległości, jako tego, kto występuje o określone uprawnienie, leży obowiązek wykazania, że w dotyczącej go sprawie spełnione są przesłanki, o których mowa w art. 67a § 1 O.p. W kontekście formy pomocy jakiej domagała się skarżąca istotne jest też stanowisko, zgodnie z którym umorzenie zaległości, a więc w istocie całkowita rezygnacja z podatku, jest odstępstwem od konstytucyjnej zasady powszechności i równości opodatkowania. Skoro bowiem zasadą jest, aby zobowiązanie podatkowe zostało zrealizowane, to podatnik nie powinien być z niego pochopnie zwalniany. Ważnego interesu podatnika jako przesłanki umorzenia zaległości podatkowej, nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. Pojęcie ważnego interesu podatnika należy rozumieć możliwie szeroko, lecz jego wystąpienia nie można upatrywać wyłącznie w dolegliwości finansowej, jakiej doświadcza strona. Odnośnie pojęcia "interesu publicznego" analiza orzecznictwa pozwala na sformułowanie jednolitego poglądu, według którego pojęcie to należy rozumieć jako dyrektywę postępowania nakazującą respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy, równość traktowania osób w podobnej sytuacji, czy realizację zobowiązań podatkowych. Co do kwestii proceduralnych podkreślić ponadto należy, że kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes podatnika lub interes publiczny oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. Kontroli sądu nie podlega zatem uznanie samo w sobie, ale sposób, w jaki nastąpiło zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, uzasadnienie stanowiska organu, a także to czy swobodne uznanie organu podatkowego nie przekształciło się w uznanie dowolne. Wobec powyższego ocena, czy przesłanki umorzenia istnieją w konkretnej sprawie, może być dokonana tylko po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, a poprzedzać ją powinno wyczerpujące zebranie całego materiału dowodowego oraz dokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych. Po uwzględnieniu całokształtu materiału dowodowego i po wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych organ winien zatem jednoznacznie stwierdzić, czy zachodzą przesłanki wskazane w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. W okolicznościach faktycznych badanej sprawy szczególnego podkreślenia wymaga, że przez ważny interes podatnika należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika (tak też WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 5 stycznia 2012 r., I SA/Gd 954/11, LEX nr 1106246). Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy wskazać trzeba, że organy podatkowe w treści swoich rozstrzygnięć w sposób poprawny dokonały wykładni wskazywanych pojęć, będących przesłankami zastosowania ulg w spłacie podatków. Przedstawione w opisie stanu faktycznego okoliczności nie mieszczą się w zakresie opisywanych pojęć ważnego interesu podatnika i interesu publicznego. Niewątpliwie powstanie zaległości nie wiązało się z żadną sytuacją nadzwyczajną, co usprawiedliwiałoby odstąpienie od zapłaty podatku. Z pewnością nie może być to wskazywana przez stronę okoliczność wzajemnych sporów pomiędzy właścicielami nieruchomości, tym bardziej, że skarżąca w każdej chwili może odebrać środki z tytułu posiadania nieruchomości. Natomiast czasowy brak środków pieniężnych, nie stanowi pozytywnej przesłanki do zastosowania ulgi podatkowej jaką jest umorzenie zaległości podatkowej. Organ uwzględnił jednak tą okoliczność i odroczył termin zapłaty III i IV raty za 2013 r., umożliwiając stronie i dając jej czas na odebranie środków finansowych od [...]. Organy ustaliły bowiem, że [...] będąca współwłaścicielem nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], obecnie mieszkająca i pracująca w [...] osiąga wynagrodzenie w wys. [...] funtów, przy czym wysokość dochodów zmienia się w zależności od ilości przepracowanych godzin, które proponuje agencja pracy. Jej podstawowym wydatkiem jest czynsz w wys. [...] funtów. [...] posiada środki pieniężne w kwocie [...] zł, należne jej z tytułu rozliczeń finansowych związanych z nieruchomością położoną w [...] przy ul. [...], które znajdują się u współwłaścicielki nieruchomości [...]. [...] potwierdziła, że dysponuje pieniędzmi [...], które skarżąca w każdej chwili może odebrać. Wyjaśnienia [...] potwierdził [...]. Skarżąca nie wskazała żadnych powodów dla których dochodu tego nie mogłaby w części przeznaczyć na zapłatę zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za 2013 r. W ocenie Sądu, organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie, nie dopatrując się wystąpienia ważnego interesu podatnika, a tym bardziej interesu publicznego. Ustalony w sprawie stan faktyczny, nie daje podstaw do przyjęcia, że przesłanki te zaistniały na gruncie rozpoznawanej sprawy. W ocenie Sądu, opisana sytuacja materialna i życiowa skarżącej, nie wskazuje na istnienie przesłanki ważnego interesu podatnika, ani tym bardziej interesu publicznego, w rozumieniu przepisów art. 67a § 1 pkt 3 O.p., a zapłata należnego podatku w kwocie [...] zł wraz z odsetkami nie stanowi uciążliwości zagrażającej egzystencji skarżącej. Na marginesie Sąd zauważa, iż pisma kierowane przez pełnomocnika strony w toku postępowania nie odnoszą się do meritum sprawy, albowiem dotyczą sporów współwłaścicieli nieruchomości co do jej zarządu rozwiązywanych przed sądami powszechnymi. Również uzasadnienie skargi w przeważającej części opisuje konflikty współwłaścicieli nieruchomości, nie zawiera natomiast żadnych argumentów przemawiających za uwzględnieniem stanowiska skarżącej. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej: p.p.s.a.) orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 § 2 i 4 p.p.s.a. i § 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 ust.3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu ( Dz. U. nr 31, poz. 153 )