I SA/Po 27/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka po rozpoznaniu w dniu 09 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku DF o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi DF na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zapłaty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący DF pismem z dnia [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zapłaty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Równocześnie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd. W uzasadnieniu wniosku podał, że kondycja ekonomiczna jego firmy w przypadku uzyskania wnioskowanych rat będzie na tyle dobra, że zagwarantuje to zdolność do ponoszenia bieżących zobowiązań publiczno i cywilnoprawnych z jednoczesną spłatą rat. Tą gwarancję stanowią źródła dochodu wskazane w aktach sprawy (dochody po wznowieniu działalności, zgromadzone oszczędności, zagospodarowanie i rozliczenie majątku stanowiącego zwroty i zapasy) zaś natychmiastowa egzekucja nie zapewni uzyskania kwot należnych i pozbawi skarżącego materialnych zdolności do wznowienia działalności i skutkować będzie koniecznością likwidacji działalności. Zrodzi to skutki szkodliwe zarówno dla skarżącego jako podatnika i równocześnie dla budżetu pozbawiając go wpływów mu należnych i które będą mu należne w przyszłości. Skarżący oświadczył, że w chwili obecnej nie dysponuje wolnymi środkami zabezpieczającymi o jakich mowa w art. 224a Ordynacji podatkowej, a których wniesienie warunkuje wstrzymaniem rzeczonej klauzuli przez organ odwoławczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślenia jednakże wymaga, iż przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, itp. (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2005r., str. 295). Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Nie każdy zatem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie, nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], Nr [...], którą odmówiono skarżącemu rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za [...] w kwocie [...] wraz z należnymi odsetkami za zwłokę, naliczonymi na dzień złożenia wniosku, t.j. [...] w kwocie [...]. Obowiązek wykonania zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za [...] nie wynika bowiem z zaskarżonej decyzji, ale ze złożonego przez skarżącego zeznania podatkowego za [...]. Zaskarżona decyzja nie nakłada zatem na stronę skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak jest zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania. Przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być, jak już wyżej wskazano, jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. postanowienie NSA z 23 października 2008r., sygn. akt II OZ 1075/08, postanowienie NSA z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. akt II GZ 293/08, postanowienie NSA z dnia 25 marca 2009 r., sygn. akt II GZ 59/09, publ. na str. internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.