I SA/Po 282/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Skwierzyńska(spr) Sędziowie NSA Włodzimierz Zygmont as.sąd. WSA Maciej Jaśkiewicz Protokolant sekr.sąd. Magdalena Rossa po rozpoznaniu w dniu 05 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi K.C. na decyzję Izby Skarbowej w Z. G. Ośrodek Zamiejscowy w G. W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 rok od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach o d d a l a s k a r g ę /-/M.Jaśniewicz /-/M.Skwierzyńska /-/Wł.Zygmont Urząd Skarbowy w toku ponownego rozpatrywania sprawy decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 20 ust. 1 i 3 oraz art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) ustalił K. C. podatek dochodowy za rok 1996 od dochodów w wysokości [...] zł nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu w kwocie [...] zł. W toku postępowania podatkowego wskazany organ ustalił, że podatnik w złożonym zeznaniu PIT-32 o wysokości dochodu osiągniętego w 1996 r. wykazał dochód w wysokości [...] zł, poniósł natomiast wydatki związane z budową obiektu rozrywkowego "A" w wysokości [...] zł. Kwota ta nie posiada pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów i stanowi 54,63 % całości wydatków poniesionych na tę inwestycję w okresie 1995-1996 r. Łącznie od 1995 r. podatnik poniósł wydatki na w/w cel o wysokości [...] zł. Kwotę tę K. C. wykazał w ewidencji środków trwałych jako wartość początkową wybudowanego obiektu. Jest ona zgodna z dokumentami źródłowymi tj. fakturami VAT dotyczącymi budowy. Podatnik w toku postępowania podatkowego stwierdził, że poniesione wydatki były pokrywane z zasobów majątkowych zgromadzonych w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą w zakresie gastronomii i handlu papierosami w latach 1991 - 1996, na co organ podatkowy posiada stosowne dowody. Urząd Skarbowy stwierdził, że K. C. świadcząc od [...].1991 r. usługi gastronomiczne opłacał podatek w formie karty podatkowej. Działalność tę prowadził do [...].1993 r., zgłaszając przerwę w działalności gospodarczej - do odwołania. Faktycznie przerwa ta trwała do [...].1994 r., kiedy to podatnik zgłosił likwidacje działalności w zakresie usług gastronomicznych. Następnie [...].1994 r. K. C. zadeklarował działalność w zakresie handlu artykułami tytoniowymi, wnioskując o przyznanie mu w związku z tym karty podatkowej. W/w działalność podatnik prowadził do [...].1995 r., poszerzając ja od tej daty o handel artykułami przemysłowymi. Opłacał następnie ryczałt ewidencjonowany od tej działalności. Od roku 1996 K. C. prowadził działalność gospodarczą opodatkowaną na zasadach ogólnych i prowadził podatkową księgę przychodów i rozchodów. Korzystając ze zryczałtowanych form opodatkowania podatnik wystąpił do Urzędu Skarbowego o wydanie zaświadczeń o dochodach i oświadczył, że uzyskał dochód: od [...].1991 do [...].1992r. w wysokości [...] zł. (po denominacji) [...] zł.), od [...].1992 do [...].1992 r. w wysokości [...] zł. (po denominacji [...] zł) od [...].1992 r. do [...].1993 r. w wysokości [...] zł. (po denominacji [...] zł.) Przyjmując maksymalny uzyskany przez podatnika miesięczny dochód w wysokości [...] zł. (po denominacji) uznano, że w okresie od [...].1991 r. do [...].1993 r. dochód podatnika wyniósł [...] zł (po denominacji [...] zł.). Występując o zaświadczenie o dochodach za okres od [...].1994 r. do [...].1994 r. podatnik oświadczył, że uzyskał dochód w wysokości [...] zł ([...] zł po denominacji), czyli miesięcznie [...] zł. (po denominacji [...] zł.), wobec czego za rok 1994 uzyskał on dochód w wysokości [...] zł ([...] zł po denominacji). Za rok 1995 podatnik nie składał oświadczeń o wysokości dochodu, wobec czego przyjęto dochód ten w wysokości zadeklarowanej przez K. C. w PIT-28 (z tytułu ryczałtu ewidencjonowanego) za trzy miesiące - [...] zł. Kwotę te przyjęto za podstawę określenia dochodu za rok 1995, w związku z czym uznano, że jego średni dochód za rok 1995 wyniósł [...] zł. Za rok 1996 podatnik zadeklarował w zeznaniu PIT-32 dochód z tytułu prowadzonej działalności w kwocie [...] zł. Ustalono więc, że łącznie za okres od [...].1991 r. do [...].1996 r. K. C. uzyskał dochody w wysokości [...] zł. Ponieważ podatnik nie określił wysokości wydatków poniesionych na swoje utrzymanie, firmę i mieszkanie, zgodnie z publikacja Głównego Urzędu Statystycznego za lata 1991-1995 organ podatkowy przyjął, że w/w dochody w całości wydatkowane zostały na w/w cele. W 1996 r. podatnik, po zapłaceniu podatku ([...] zł), składek ZUS ([...] zł) i po uwzględnieniu straty ([...] zł) dysponował kwotą [...] zł, która wystarczyć mogła jedynie na jego utrzymanie. K. C. w obecności swego pełnomocnika wyjaśnił do protokołu w dniu [...].1997 r. że zgromadził zasoby finansowe, które pochodziły z prowadzonej działalności gospodarczej i oświadczył, że może również wskazać inne źródła przychodu. Z podanych względów organ podatkowy nie dopatrzył się możliwości posiadania przez podatnika oszczędności tym bardziej, że nie przedstawił on żadnych dowodów w tym zakresie. Ustosunkowując się zaś do oświadczeń podatnika (pismo z [...] r.), że uzyskiwał dochody z pracy w b. agencji towarzyskiej jako "chłopiec do towarzystwa", co łącznie od jesieni 1992 r. do końca 1993 r. pozwoliło mu uzyskać kilkadziesiąt tysięcy marek (za jeden wieczór w/w zarabiał od [...] - [...] DEM, za weekend [...] - [...] DEM) organ podatkowy stwierdził, że brak podstaw do przyjęcia, że uzyskiwał on dochody z tego tytułu. Urząd Skarbowy, wobec nie przedstawienia przez podatnika żadnych dowodów, nawet paszportu, potwierdzających posiadanie oszczędności przed rokiem 1996, posiłkując się ustaleniami dotyczącymi dochodów ze sprzedaży hurtowej papierosów uzyskanych przez 3 inne podmioty gospodarcze w roku 1994: od straty [...] do dochodu [...] zł, w roku 1995: od [...] zł straty do dochodu [...] zł, uznał, że K. C. nie posiadał oszczędności, które pozwoliłyby mu na dokonanie w 1996 r. wydatków w kwocie [...] zł, wobec czego ustalił mu zryczałtowany podatek dochodowy od wskazanej podstawy wg stawki 75 %. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik podatnika zarzuca jej naruszenie przepisów art. 122, 123 § 1, 187 § 1 i § 3, 188, 191, 192, 210 § 1 i § 4, 233 § 2 oraz art. 68 Ordynacji podatkowej w związku z art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jego zdaniem organ podatkowy nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w sposób prawidłowy i wyczerpujący, w szczególności nie ustalił we własnym zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, nie wykonał też zaleceń Izby Skarbowej wskazanych w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. uchylającej poprzednią wydaną przez Urząd Skarbowy decyzję z dnia [...] r. ustalającą podatnikowi kwestionowany zryczałtowany podatek dochodowy za rok 1996. Nie wzięto też pod uwagę faktu, że K. C. w 1995 r. i na początku 1996 r. poniósł wydatki inwestycyjne w znacznej wysokości, które jak stwierdził, pochodziły z posiadanych przez niego oszczędności, a "dochody roku 1995 i poprzednich lat objęte są przedawnieniem". Odwołujący domaga się też udostępnienia mu dowodów dotyczących dochodów trzech podmiotów, na które organ podatkowy powołał się w swej decyzji. Izba Skarbowa Ośrodek Zamiejscowy, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy ustosunkowując się do poszczególnych zarzutów odwołania uznał je za nieuzasadnione, podkreślając też m.inn., że podatnik wezwany do przedłożenia dowodów mogących mieć istotne znaczenie w sprawie nie przedłożył żadnych dokumentów lecz wniósł o uzupełnienie przez Urząd Skarbowy materiału dowodowego. Zauważył też m.inn., że przy analizie przychodów nie bierze się pod uwagę mienia pochodzącego z innych źródeł niż wskazane w art. 20 ust. 3 ustawy z 26.VII.1991 r., w szczególności nie bierze się pod uwagę mienia pochodzącego z przestępstwa lub ze źródeł nielegalnych, ponieważ mienie takie nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 w/w ustawy. Decyzję tę pełnomocnik K. C. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuca - podobnie jak w odwołaniu - naruszenie: art. 122 i 123 § 1 Ordynacji podatkowej przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności i powoływanie się na dowody i analizy jej nieznane, art. 187 § 1 i § 3 oraz art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej przez nie wykonanie zaleceń Izby Skarbowej i niezgromadzenie dodatkowego materiału dowodowego, art. 188, 191 i 192 Ordynacji podatkowej przez nieuwzględnienie wniosków dowodowych strony i wydanie decyzji nie tylko na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ale także w oparciu o materiały dotyczące innych podatników, których nie udostępniono skarżącemu, art. 210 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej przez ocenę wniosków dowodowych strony bez uprzedniego przeprowadzenia dowodów, art. 68 Ordynacji podatkowej w związku z art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez niewyjaśnienie okresów uzyskania dochodów z nieujawnionych źródeł oraz ich wysokości w poszczególnych latach i nieuwzględnienie z urzędu przedawnienia, gdyż nie przeprowadzono żadnej analizy dochodów podatnika w tym zakresie. Kolejny pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia [...] r. wniósł o przeprowadzenie przez Sąd dowodu z dokumentów w postaci: tłumaczenia wyroku Sądu Grodzkiego we Frankfurcie n/Odrą z dnia 11.III.1998 r. w sprawie karnej skarbowej K. C., tłumaczenia pisma Głównego Urzędu Celnego - Centrala z dnia [...] r. w sprawie zestawienia zobowiązań podatkowych w/w z tytułu wprowadzenia na teren Niemiec wyrobów tytoniowych, decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. w sprawie M.N. na okoliczność ustalenia faktycznych dochodów z handlu detalicznego wyrobami tytoniowym i w strefie przygranicznej w okresie 1993-1994r. oraz o dopuszczenie dowodu na okoliczność, że skarżący w ramach zgłoszonej działalności gospodarczej uzyskiwał z handlu papierosami w latach 1994-1995 dochód rzędu ok. [...] zł., z którego pokrył dokonane w 1996 r. wydatki. W uzasadnieniu pisma pełnomocnik K. C. m.inn. wywodzi, że skarżący dokonywał hurtowego obrotu papierosami z Niemcami, co wynika też z w/w wyroku Sadu Grodzkiego, z czego uzyskał - jak stwierdził w oświadczeniu dla Urzędu Skarbowego - [...] zł. Kwota ta jest realna, skoro jednorazowo wprowadził na teren Niemiec (vide w/w wyrok) [...] sztuk paczek papierosów. Handel hurtowy nie podlega co prawda opodatkowaniu w formie karty podatkowej, jednakże skoro źródło przychodu zostało ujawnione brak podstaw do zastosowania art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Strona skarżąca stwierdza też, że bierna postawa podatnika nie zwalnia organu podatkowego od obowiązku ustalenia wartości zgromadzonych w roku podatkowym i w latach poprzednich zasobów majątkowych, powołuje się też na orzeczenie SN z 8.I.2003 r. sygn. akt III RN 234/01. W kwestii przeprowadzenia przez Sąd wnioskowanych dowodów z dokumentów pełnomocnik skarżącego podnosi, że skarżący uzyskał je po zakończeniu postępowania podatkowego. Dwa z nich zostały sporządzone po dacie wniesienia skargi. Wszystkie one odnoszą się jednak do okoliczności istniejących w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpatrując sprawę na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) zważył, co następuje: Sąd, sprawując kontrolę administracji publicznej przez m.inn. kontrole decyzji administracyjnych, orzeka o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji m.inn. na podstawie stanu faktycznego sprawy na dzień wydania tejże decyzji. W niniejszej sprawie rozważenia wymaga więc, czy decyzja stanowiąca przedmiot skargi została wydana zgodnie z wymogami przepisów Ordynacji podatkowej oraz przepisu prawa materialnego tj. art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.). W myśl art. 20 ust. 1 powołanej ustawy przychody nie znajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach stanowią przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, wobec czego podlegają one opodatkowaniu podatkiem dochodowym zgodnie z art. 9 ust. 1 powołanej ustawy. Organ podatkowy uznał, że poczynione przez skarżącego wydatki w roku 1996 nie znajdują pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu. W tym stanie rzeczy, zgodnie z art. 20 ust. 3 w/w ustawy winien ustalić ich wysokość na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w roku podatkowym mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym lub w latach poprzednich. Okolicznością niekwestionowaną w sprawie jest prowadzenie przez K. C. działalności gospodarczej w zakresie usług gastronomicznych (mała gastronomia), od [...].1991 r. (z przerwa od [...].1993 r. do [...].1994 r.), a od [...].1994 r. w zakresie handlu detalicznego artykułami tytoniowymi, od [...].1995 r. poszerzoną o handel artykułami przemysłowymi. Skarżący w swoich wyjaśnieniach, również złożonych w toku przesłuchania w charakterze strony podnosił, że przed 1996 r. zgromadził ok. [...] zł ze sprzedaży papierosów i [...]DEM z usług świadczonych w B. jako "chłopiec do towarzystwa". Oszczędności nie lokował w banku. W świetle takich wyjaśnień organ podatkowy, wbrew stanowisku strony skarżącej, mógł jedynie przeprowadzić postępowanie dowodowe w granicach swoich możliwości tj. wykazać na podstawie posiadanych danych jakie dochody mógł K. C. osiągnąć w latach 1991 do 1995, opierając się na oświadczeniach podatnika w tej kwestii (k. 15 i 24 akt podatkowych) oraz zeznaniach PIT za rok 1995 i 1996 (k. 34 i 40 akt podatkowych). Wbrew zaleceniom Izby Skarbowej organ podatkowy i instancji nie zdołał ustalić przychodów podatnika ze sprzedaży ewidencjonowanej w okresie od [...].1995 r. do [...].1995 r. bowiem, wbrew obowiązkowi, K. C. nie posiadał dowodów zakupu papierosów. W toku postępowania podatkowego zarówno skarżący jak i jego pełnomocnicy, mimo zapewnienia im czynnego udziału w sprawie i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, z własnej inicjatywy nie przedłożyli żadnego dowodu, mogącego mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, poprzestając na twierdzeniu, że podatnik nie miał obowiązku przechowywania dokumentacji dotyczącej prowadzonej działalności gospodarczej. Pełnomocnik podatnika stał też na stanowisku (pismo z [...] r. - wnioski dowodowe), że to organ podatkowy winien wykazać, że K. C. nie miał możliwości zgromadzenia gotówki, np. z pracy za granicą. Jego zdaniem Urząd Skarbowy winien przeanalizować ruchy kursów walut, opłacalność obligacji i oprocentowania lokat celem potwierdzenia stanowiska podatnika, że lokowanie walut i gotówki w banku jest nieopłacalne (k. 176 akt podatkowych). Winien też ustalić, czy w/w faktycznie nie miał możliwości wprowadzać gotówki do obrotu w innej firmie na procent, a także zebrać dowody świadczące o niemożliwości osiągnięcia przez K. C. znacznych dochodów w latach 1992-1995. W w/w piśmie pełnomocnik skarżącego wnosił też o ponowne przesłuchanie podatnika "co do okresów, w których osiągał duże dochody oraz przechowywanie walorów pieniężnych", a nadto kwestionuje zasadność powoływania się przez organ podatkowy na dane dotyczące anonimowych podatników. Kwestionowanie w dalszym toku postępowania podatkowego oraz w skardze nieuwzględnienia tych wniosków dowodowych przez Urząd Skarbowy w ocenie Sądu uznać należy za nieuzasadnione po pierwsze dlatego, że organ ten nie może przeprowadzać dowodów na okoliczność, co podatnik mógł, a czego nie mógł posiadać, czy wykonywać bądź dlaczego nie posiadał lokat w banku, a po drugie, że wykazanie źródła przychodu i okoliczności, że zgromadzone mienie pochodzi z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania obciąża podatnika. To podatnik bowiem zainteresowany jest wykazaniem tych okoliczności i to na nim spoczywa ciężar dowodowy w tym zakresie, na co wskazał też Naczelny Sąd Administracyjny np. w wyrokach z dnia 21 marca 1996 r. sygn. akt SA/Wr 1905/96 i z dnia 31 lipca 2001 r., sygn. akt III SA 643/00 oraz z dnia 7 kwietnia 1999 r., sygn. akt I SA/Gd 101/97. Podkreślając bierną postawę podatnika, który poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że uzyskał w/w znaczny dochód przed 1996 r., stwierdzić też należy, że organ podatkowy nie naruszył przepisów dotyczących postępowania podatkowego gromadzić w granicach możliwości swego działania materiał dowodowy, którego podatnik mimo wezwań nie uzupełnił. W tym stanie rzeczy zarzuty skargi co do naruszenia art. 188, 191 i 192 Ordynacji podatkowej uznać należy więc za bezzasadne. Zauważyć także należy, że w myśl postanowień art. 293 i 294 Ordynacji podatkowej indywidualne dane zawarte w dokumentach innych podatników objęte są tajemnicą skarbową, co czyni nieuzasadnionym zarzut skargi co do ich anonimowego wykorzystania w sprawie skarżącego. Niezrozumiały jest także kolejny zarzut skargi tj. co do naruszenia art. 210 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej przez ocenę wniosków dowodowych strony bez przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, skoro jak to wyżej wskazano, nie mogły być one przeprowadzone z urzędu, a podatnik uprzednio kilkakrotnie już składał wyjaśnienia w sprawie. Zauważyć też należy, że w bardzo szczegółowo uzasadnionej decyzji organ podatkowy wykazał zasadność swego rozstrzygnięcia, wskazując zarazem na brak podstaw uznania za udowodnione twierdzeń podatnika nie popartych żadnymi dowodami. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi tj. co do naruszenia przez organ podatkowy przepisu art. 68 Ordynacji podatkowej zauważyć należy, że to podatnik nie tylko nie wykazał, że uzyskał dochody w wysokości [...] nowych zł + [...] (?)[...] DEM lecz tym samym nie wykazał też w jakim okresie dochody te (wg siebie) osiągnął. Wskazując na treść art. 68 Ordynacji podatkowej stwierdzić należy, że nie dotyczy on przedawnienia okresu uzyskania dochodów lecz przedawnienia zobowiązania podatkowego, a § 3 tegoż art. 68 ustanawia 5 letni okres przedawnienia wydania decyzji w sprawie określenia (a nie ustalenia mimo brzmienia art. 20 ust. 3 ustawy z 26.VII.1991 r.) podatku dochodowego od dochodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzącego z nieujawnionych źródeł przychodu. Uznając, że organ podatkowy, wbrew twierdzeniom skargi, zastosował się do wskazań organu odwoławczego zawartych w decyzji uchylającej decyzję Urzędu Skarbowego (k. 150 akt podatkowych) ustalając we własnym zakresie wielkość przychodów i wydatków podatnika w latach 1991-1995, bowiem K. C. mimo wezwania z dnia [...] r. (k. 161 akt podatkowych) nie udzielił wystarczających wyjaśnień w tej kwestii, a także nie przedstawił dowodu zakupu papierosów, ani nie uwiarygodnił wyjazdów do B. w celach zarobkowych, nie okazując nawet paszportu, zarzut naruszenia art. 187 § 1 i § 3 oraz art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej również nie znajduje uzasadnienia. Sąd w składzie orzekającym nie podziela też stanowiska skargi, co do naruszenia art. 122 i 123 § 1 Ordynacji podatkowej skoro organ podatkowy dołożył wszelkich starań do prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przy bierności podatnika i jego pełnomocnika co do przedstawienia ewentualnych dowodów w sprawie. Odnosząc się natomiast do wniosków pełnomocnika skarżącego, zawartych w piśmie procesowym z dnia [...] r. ponownie podkreślić należy, że Sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej w granicach stanu faktycznego prawidłowo ustalonego w toku postępowania podatkowego, które zakończyło się wydaniem ostatecznej decyzji. Wobec powyższego strona skarżąca nie może kwestionować prawidłowości zaskarżonej decyzji powołując się na wyrok Sądu Grodzkiego we Frankfurcie n/Odrą z 11.III.1998 r. który był jej znany w czasie kiedy toczyło się postępowanie podatkowe, a którego wówczas nie przedstawiła organowi podatkowemu. Z wyroku tego wynika zaś, ze K. C. uczestniczył w przemycie papierosów w 1994 r., o tej działalności nie powiadomił jednak organu podatkowego w trakcie prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania. Z tych samych względów bez znaczenia dla sprawy jest pismo niemieckich organów celnych. Podobnie nieskutecznie strona w w/w piśmie powołała się na decyzję w sprawie innego podatnika, w której ustalono jego dochody z handlu artykułami spożywczymi, a także papierosami w latach 1993 do 1996 r. również i z tego względu, że stan faktyczny tej sprawy nie jest adekwatny do sprawy K. C., a ponadto decyzja wydana przez inny organ, w innej sprawie i to o odmiennym stanie faktycznym, nie może stanowić dowodu w postępowaniu w rozpatrywanej sprawie. W świetle powyższego uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, wobec bezzasadności skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji. /-/M.Jaśniewicz /-/M.Skwierzyńska /-/Wł.Zygmont LF