I SA/Po 310/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od października do grudnia 2005 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga A. C., reprezentowanego przez pełnomocnika, na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], uchylającą decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] października 2009 r., nr [...] i w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące: październik, listopad i grudzień 2005 r. w wysokości "..." zł – umarzającej postępowanie jako bezprzedmiotowe, w części zaś dotyczącej orzeczenia wysokości zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o VAT – orzekającej kwoty podatku do zapłaty. W petitum skargi strona wniosła m. in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. Jednocześnie skarżący nie zawarł w uzasadnieniu skargi żadnych motywów wskazanego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Z kolei w odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu zaznaczył, że w dniu [...] marca 2011 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do sprecyzowania podstawy prawnej, która ma być uwzględniona przy rozpatrywaniu wniosku. W odpowiedzi strona wskazała jako podstawę prawną wspomnianego wniosku art. 61 § 3 ustawy z dnia 31 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady ukonstytuowanej przez art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako: P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tą możliwość. W następstwie przyjętej przez ustawodawcę w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady dyspozytywności, decyzja strony skarżącej o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie jej ochrony tymczasowej pociąga za sobą obowiązek uzasadnienia przez nią wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia tej ochrony (vide: postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 339/07, publ. LexPolonica nr 2114635). Uzasadnienie takiego wniosku powinno się zatem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do skarżącego. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego konkretnej sytuacji finansowej oraz majątkowej, np. odpisami z zeznań rocznych podatkowych, deklaracji VAT-7, bilansu, rachunku zysku i strat oraz sprawozdania finansowego. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skarżący nie przedstawił – pomimo działania przez profesjonalnego pełnomocnika - żadnych motywów majach świadczyć o zaistnieniu po jego stronie jakichkolwiek okoliczności wypełniających jedną z przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., ani nie dołączył do wniosku żadnych dokumentów na poparcie takich okoliczności. Jednocześnie na Sądzie nie spoczywał obowiązek wyręczania skarżącego w tej kwestii (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09, publ. http.:orzeczenia.nsa.gov.pl), gdyż takie działanie na obecnym etapie postępowania oznaczałoby w pewnym stopniu konieczność rozpoznania meritum sprawy i dokonanie swoistego przedsądu. W tej sytuacji należy stwierdzić, że strona nie wykazała okoliczności, które uzasadniałyby konieczność rozważenia przez Sąd udzielenia jej ochrony tymczasowej. Co więcej, powyższe uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny sytuacji strony w ramach rozpoznania niniejszego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanej normy z art. 61 § 3 P.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji postanowienia.