I SA/Po 310/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Kucznerowicz po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: oddalić wniosek. W skardze z dnia [...] stycznia 2016 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] do czasu rozpoznania skargi przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Poznaniu. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że orzecznictwo sądów administracyjnych podkreśla, iż przedmiotem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż zaskarżony akt prawny jakim jest decyzja wymierzająca skarżącej karę pieniężną za urządzanie gier poza kasynem gry podlega wykonaniu i możliwym jest orzeczenie w stosunku do niej wstrzymania wykonania. Zdaniem pełnomocnika w przedmiotowej sprawie istnieje wysokie ryzyko utraty płynności finansowej przez skarżącą i wyrządzenia znaczniej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, co może doprowadzić do dalej idących negatywnych skutków dla rodziny skarżącej. Pełnomocnik skarżącej wskazał, że: 1. dochód w 2013 roku wyniósł [...] zł; 2. dochód w 2014 roku wyniósł [...] zł; 3. dochód uzyskany w 2015 roku wyniósł [...] zł Szczególnego zaznaczenia wymaga w tym miejscu, że kara jaka została nałożona na skarżącą wynosi [...] zł, co stanowi około 45% dochodu w 2013 i 2014 roku oraz prawie 100% dochodu osiągniętego w 2015 roku. Ponadto skarżąca wskazała, że 1. w 2013 roku zatrudniała 2 osoby za łącznym wynagrodzeniem [...] zł miesięcznie; 2. w 2014 roku: 1) w styczniu, lutym i lipcu, zatrudniała dwie osoby za łącznym wynagrodzeniem [...] zł miesięcznie; 2) w okresie od marca do czerwca i od sierpnia do grudnia zatrudniała trzy osoby za łącznym wynagrodzeniem [...] zł miesięcznie; 3. w 2015 roku: 1) w okresie od stycznia do sierpnia zatrudniała dwie osoby za łącznym wynagrodzeniem [...] zł miesięcznie; 2) w okresie od września do grudnia zatrudniała jedną osobą za wynagrodzeniem [...] zł miesięcznie. Jednocześnie skarżąca wskazała, że wyraźny spadek dochodu w 2015 roku jest spowodowany otwarciem nowego sklepu spożywczego w okolicy sklepu prowadzonego przez skarżącą. Ważnym jest, iż skarżąca prowadzi sklep w sieci franczyzowej, którego prowadzenie charakteryzuje się dużym obrotem i niewielkim w porównaniu do niego dochodem. Z uwagi na powyższe pełnomocnik wskazał, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i prowadzenie ewentualnego postępowania egzekucyjnego spowoduje, że skarżąca, na skutek egzekucji nałożonej na nią kary finansowej, może zostać pozbawiona środków do życia. Brak środków finansowych może przy tym spowodować, że skarżąca popadnie w spiralę zadłużenia, co w sposób oczywisty będzie samo w sobie trudne do odwrócenia. Na chwilę obecną skarżącej grozi zatem wszczęcie postępowania egzekucyjnego, co może doprowadzić do faktycznego pozbawienia jej środków do życia. Na potwierdzenie sytuacji finansowej skarżąca załączyła zeznanie podatkowe za 2013 i 2014 rok oraz podsumowanie dochodów za 2015 roku, a także informację o zatrudnieniu pracowników. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania poddanej sądowej kontroli decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Treść normatywna powyższych przepisów wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia Sądowi merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie, należy zauważyć, że wobec braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu rolą Sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tj. wykazania, że zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłaby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012 r., o sygn. akt I OZ 116/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie skarżąca nie wykazała w treści złożonego wniosku, poza ogólnymi twierdzeniami, że wykonanie decyzji może doprowadzić do wystąpienia nieodwracalnej szkody i utraty płynności finansowej. Nie podała bowiem konkretnych okoliczności (sytuacji materialnej, dochodów i wydatków), z których wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niej istotną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Podkreślenia wymaga, że do wykazania realnej możliwości ziszczenia się przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie jest wystarczający sam gołosłowny wywód strony. Wnioskodawca powinien bowiem poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., o sygn. akt GZ 120/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a tego skarżący w niniejszej sprawie nie uczynił. W części skargi dotyczącej uzasadnienia żądania skarżącej powołano wprawdzie ogólne wywody w kwestii wstrzymania wykonania, jednakże w ocenie Sądu nie wskazują one jednoznacznie na to, że w sprawie w rzeczywistości zmaterializowały się przesłanki warunkujące możliwość udzielenia ochrony tymczasowej. Dochód osiągnięty przez skarżącą w 2013 roku w wysokości [...] zł; w 2014 roku w wysokości [...] zł; w 2015 roku w wysokości [...] zł, a także argumentacja odnosząca się do prowadzenia działalności gospodarczej, zatrudniania pracowników, nie świadczą jeszcze o złej kondycji finansowej skarżącej. Wnioskodawca nie przedstawił pełnego obrazu swojej sytuacji finansowej i stanu majątkowego. W aktach sprawy, poza przedłożonymi zeznaniami podatkowymi, brak jest również dokumentów umożliwiających Sądowi samodzielne dokonanie oceny sytuacji skarżącej i ustalenie czy w sprawie rzeczywiście wystąpiły przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu. Zdaniem Sądu same obawy skarżącej dotyczące ewentualnej egzekucji oraz grożące niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej nie mogą stanowić skutecznej przesłanki do wstrzymania zaskarżonej decyzji. Ponadto argumentacja odnośnie wyraźnego spadku dochodu w 2015 roku, która jest spowodowana otwarciem nowego sklepu spożywczego w okolicy sklepu prowadzonego przez skarżącą, nie stanowi miarodajnej przesłanki wstrzymania. Mając zatem na względzie, że skarżąca nie wykazała okoliczności uzasadniających jej żądania, jak również fakt, że okoliczności takich nie dostrzegł Sąd na podstawie analizy całokształtu akt sprawy, stwierdzić należy, że brak jest podstaw do wydania orzeczenia zgodnego z oczekiwaniami skarżącej. Na marginesie Sąd wskazuje, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.