I SA/Po 345/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędzia WSA Karol Pawlicki Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 października 2019 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległość podatkową spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi oraz za zaległości podatkowe spółki z tytułu odsetek za zwłokę od płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiące luty, marzec, kwiecień, sierpień, wrzesień październik, listopad i grudzień 2015 r. oddala skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...], decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], orzekł o solidarnej ze spółką z o.o. [...], z/s w [...] (dalej: spółką), odpowiedzialności podatkowej J. M. (dalej: skarżąca), członka zarządu ww. spółki za jej zaległość podatkową, powstałą w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy obejmujący okres od dnia [...] stycznia 2015 r. do [...] grudnia 2015 r. w kwocie [...]zł, za odsetki za zwłokę od ww. zaległości, naliczone do dnia wydania niniejszej decyzji, w wysokości [...] zł, a także za niezaspokojone koszty postępowania egzekucyjnego w kwocie [...]zł oraz za zaległości podatkowe ww. spółki z tytułu odsetek za zwłokę od płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych, za następujące miesiące: luty 2015 r. w kwocie [...]zł, marzec 2015 r. w kwocie [...]zł, kwiecień 2015 r. w kwocie [...]zł, sierpień 2015 r. w kwocie [...]zł, wrzesień 2015 r. w kwocie [...]zł, październik 2015 r. w kwocie [...]zł, listopad 2015 r. w kwocie [...]zł, grudzień 2015 r. w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ wskazał, że spółka, w dniu [...] listopada 2016 r. złożyła w [...] Urzędzie Skarbowym w [...] zeznanie (korektę) o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych, za rok podatkowy obejmujący okres od dnia [...] stycznia 2015 r. do [...] grudnia 2015 r. (CIT-8), w którym wykazała podatek do zapłaty w kwocie [...]zł. Spółka nie dokonała wpłaty tego podatku. Termin płatności podatku CIT za 2015 rok przypadł na dzień [...] marca 2016 r. Decyzją z [...] kwietnia 2017 r., nr [...], Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...], określił dla spółki, wysokość odsetek za zwłokę w płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za: luty 2015 r. w kwocie [...]zł, marzec 2015 r. w kwocie [...]zł, kwiecień 2015 r. w kwocie [...]zł, sierpień 2015 r. w kwocie [...]zł, wrzesień 2015 r. w kwocie [...]zł, październik 2015 r. w kwocie [...]zł, listopad 2015 r. w kwocie [...]zł, grudzień 2015 r. w kwocie [...]zł. Organ wyjaśnił również, że w dniu [...] sierpnia 2016 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...], odnoszący się do zaległości w podatku CIT za 2015 rok. Podjęte na podstawie ww. tytułu wykonawczego postępowanie egzekucyjne umorzono, wydając w tej sprawie w dniu [...] grudnia 2016 r. postanowienie nr [...] Stwierdzono bezskuteczność egzekucji, powołując przepis art. 59 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.). Zajęcia rachunków bankowych skierowane do: [...] S.A., [...] S.A., [...] S.A., [...] S.A. [...] S.A., okazały się nieskuteczne. W toku prowadzonych czynności, organ egzekucyjny nie wyegzekwował żadnych kwot. Na podstawie danych z rejestru ksiąg wieczystych ustalono, że spółka nie posiada nieruchomości. Raport z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców informuje, że spółka figuruje jako właściciel przyczepy lekkiej marki [...], nr rejestracyjny [...], rok produkcji [...], jednakże, z uwagi na fakt zawieszenia przez spółkę z dniem [...] grudnia 2016 r. działalności gospodarczej, pozyskanie dodatkowych informacji o miejscu postoju ww. ruchomości i przeprowadzenie skutecznych czynności egzekucyjnych, jest niemożliwe. Ponadto, stwierdzono, że zobowiązana spółka pod adresem wskazanym w tytule wykonawczym, nie prowadzi działalności gospodarczej. W celu dochodzenia zaległości podatkowych z tytułu odsetek za zwłokę od płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiące od lutego do kwietnia oraz od sierpnia do grudnia 2015 r. (ogółem [...] zł), Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...], na podstawie art. 6 § 1c i art. 6 § 1d ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.) w związku z § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 grudnia 2015 r. w sprawie postępowania wierzycieli należności pieniężnych (t. j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1483), pismem z dnia [...] stycznia 2017 r., wezwał spółkę do złożenia oświadczenia o posiadanym majątku lub źródłach dochodu. Powyższe pismo odebrano [...] stycznia 2017 r., jednakże odpowiedzi nie udzielono. Organ wskazał również, że spółka, oprócz przedmiotowych zaległości, posiada niezapłacone zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące marzec - kwiecień 2015 r. w kwocie głównej [...] zł. Nadto, w związku z egzekucją, podjętą wobec zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 rok, wystąpiły niezaspokojone koszty egzekucyjne w kwocie [...]zł, przypisane na podstawie art. 64 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji do tytułu wykonawczego o numerze [...], które po zaokrągleniu do dziesiątek groszy (art. 27 a § 1 i § 2 ww. ustawy) wynoszą [...] zł. W ocenie organu, w niniejszej sprawie jednoznacznym jest, że egzekucja prowadzona z majątku spółki nie przyniosła efektu w postaci wyegzekwowania kwot zaspokajających jej zaległości podatkowe. Nadto, zdaniem organu, analiza materiału dowodowego wskazuje, że spółka na chwilę obecną nie ma realnego majątku, mogącego być źródłem zaspokojenia roszczeń organów podatkowych. Przedstawiane przez skarżącą dokumenty świadczące o wierzytelnościach jako ewentualnie potencjalnym źródle pozyskania przez organ środków pieniężnych, w dostateczny sposób nie udowadniają, że spółka rzeczywiście taki majątek posiada. Zdaniem organu, nie jest to na chwilę obecną mienie faktycznie istniejące i nadające się do efektywnej egzekucji. Wskazane przez skarżącą wierzytelności nie spełniają warunków mienia spółki, o którym mowa w art. 116 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Przedstawione przez skarżącą dowody, organ podatkowy uznał za niewystarczające. Organ wyjaśnił również, że skarżąca jest prezesem jednoosobowego zarządu spółki z o.o. [...] z/s w [...], od dnia [...] grudnia 2013 r. do dzisiaj. Do zarządu spółki została powołana uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Zgromadzenia Wspólników [...] Sp. z o.o., zawartej w protokole Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników. Przyjąć zatem należy, iż skarżąca pełniła funkcję jedynego członka zarządu w dniu [...] marca 2016 r., tzn. wówczas, gdy upływał termin płatności wyżej wskazanych zobowiązań podatkowych. Organ wskazał, że zobowiązania spółki przekroczyły wartość jej majątku już na koniec roku 2011, 2012 i 2013, co wypełniało przesłankę ogłoszenia upadłości z art. 11 ust. 2 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze (stan prawny obowiązujący do [...] grudnia 2015 r.). Dane bilansowe wynikające ze złożonych przez spółkę sprawozdań finansowych, wskazują na trudności finansowe spółki w ww. okresach. Wskazują też na obowiązek skarżącej w zakresie zgłoszenia wniosku o upadłość w I kwartale 2014 roku. Na dzień [...] grudnia 2013 r. zobowiązania spółki przewyższyły jej majątek. W spółce, taka sytuacja majątkowo - finansowa wystąpiła również w latach 2011 - 2012. Powodowało to realne zagrożenie w możliwościach zaspokajania wierzycieli spółki. Stan przewyższania zobowiązań nad aktywami, kwalifikował spółkę do ogłoszenia upadłości już w roku 2012. Poprzedni zarząd spółki takiego wniosku jednak nie złożył. W spółce, z dniem [...] grudnia 2013 r. skład osobowy zarządu uległ zmianie. W momencie objęcia przez skarżącą funkcji prezesa zarządu spółki, istniała przesłanka niewypłacalności, gdyż na dzień [...] grudnia 2013 r. zobowiązania przewyższały jej majątek (aktywa). Zatem, skarżąca zostając z dniem [...] grudnia 2013 r. członkiem jednoosobowego zarządu ponosi odpowiedzialność za niezgłoszenie we właściwym czasie w sądzie upadłościowym wniosku o upadłość. Zła kondycja finansowa spółki, wynikająca z jej bilansu sporządzonego na koniec 2013 roku, zobowiązywała skarżącą do podjęcia działań w kwestii zapoznania się z sytuacją finansową firmy i zgłoszenia wniosku, niezwłocznie tuż po objęciu przez nią funkcji członka zarządu. Organ wskazał również, że spółka, mając niezapłacone zobowiązanie cywilnoprawne wobec firmy [...], sp. j., z/s w [...] w kwocie [...]zł (z terminem płatności do dnia [...] grudnia 2012 r.) za wykonaną usługę transportową, w trakcie 2015 roku zaprzestała płacić zobowiązania podatkowe, tzn. w terminie do [...] marca 2015 r. nie zapłacono zaliczki na podatek CIT za miesiąc luty 2015 r., w terminie do dnia [...] kwietnia 2015 r. - zaliczki za miesiąc marzec 2015 r., itd. Zatem, samo niepłacenie zobowiązań wobec dwóch wierzycieli, w świetle przepisów ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze (stan prawny obowiązujący do [...] grudnia 2015 r.), również uzasadniało zgłoszenie wniosku w sądzie upadłościowym. Pismem z dnia [...] września 2018 r., skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, zarzucając jej naruszenie: 1. art. 120, 121, 122, 124, 125, 180, 187 i 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niedokonanie w sposób rzetelny, profesjonalny i kompletny ustaleń faktycznych, co spowodowało wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o nieprawidłowe i nieprawdziwe ustalenia i miało bezpośredni wypływ na jej treść, 2. art. 107 § 1 i 2 pkt 2 i 4 i art. 116 § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów w niniejszej sprawie, przy braku podstaw faktycznych do ich zastosowania. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżąca nie wskazała mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Skarżąca, w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego przed organem I instancji wskazała mienie w postaci przysługujących spółce wierzytelności od firm: [...] sp. z o.o. w kwocie [...]zł, [...] sp. z o.o. w kwocie [...]zł, [...] sp. z o.o. w kwocie [...]zł, [...] sp. z o.o. sp. k. w kwocie [...]zł tytułem dywidendy za 2015 r. oraz wierzytelność od dłużników K. i S. D. w kwocie [...]zł, jednakże mienie to nie stanowi mienia, o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Przedłożone przez skarżącą dokumenty wskazują na wierzytelności, jakie spółka "potencjalnie" spodziewa się odzyskać od swoich dłużników. Z akt sprawy wynika, że wierzytelności należne od dłużników [...] sp. z o.o. oraz od K. i S. D. objęte są sądowymi postępowaniami egzekucyjnymi, prowadzonymi z nieruchomości dłużników, jednakże skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających przeprowadzenie licytacji, planu podziału środków pieniężnych uzyskanych z tej sprzedaży oraz wskazania przysługującej spółce kwoty z tej sprzedaży. Przedłożone dokumenty dotyczące wierzytelności od [...] potwierdzają bezskuteczność prowadzonej egzekucji sądowej. Natomiast w stosunku do wierzytelności spółki należnej od [...], sp. z o.o. nie przedłożono żadnych dokumentów potwierdzających istnienie powyższego mienia. Zdaniem organu, skarżąca nie uwiarygodniła również możliwości otrzymania dywidendy od [...] sp. z o.o. sp. k. i tym samym nie wykazała możliwości wyegzekwowania przedmiotowego zadłużenia spółki z tego mienia. W ocenie organu odwoławczego, skarżąca nie wskazała również żadnych przesłanek uwalniających od solidarnej odpowiedzialności za przedmiotowe zaległości podatkowe, wymienionych w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a i lit. b Ordynacji podatkowej. Skarżąca nie wykazała, że we właściwym czasie został zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości, jak również nie wykazała braku winy w niezgłoszeniu takiego wniosku. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż skarżąca objęła funkcję członka zarządu, gdy w spółce już występował stan niewypłacalności. Z analizy akt sprawy wynika, że stan niewypłacalności ma charakter trwały. Organ II instancji, biorąc pod uwagę dane finansowe, zawarte w sprawozdaniach finansowych spółki sporządzonych na koniec 2012 r., 2013 r. w tym wartość zobowiązań, wartość majątku oraz ujemną wartość kapitału własnego, które na dzień [...] grudnia 2012 r. wyniosły odpowiednio [...] zł, [...] zł i (-) [...] zł, na dzień [...] grudnia 2013 r. wyniosły odpowiednio [...] zł, [...] zł i (-) [...] zł stwierdził, że ziściła się przesłanka niewypłacalności spółki wskazana w art. 11 ust. 2 Prawa upadłościowego i naprawczego ze względu na fakt, że wartość zobowiązań przewyższa wartość majątku spółki. Wskazać należy również na ujemną wartość kapitału własnego. Ujemny kapitał własny oznacza bowiem, że jedynymi źródłami finansowania działalności są kapitały obce. Brak kapitałów własnych powoduje konieczność ponoszenia dodatkowych kosztów w postaci obsługi długów, co oznacza, że spółka znalazła się w stanie zapaści finansowej. Ujemna wartość kapitału własnego dowodzi niewypłacalności spółki, świadczy bowiem o braku możliwości uregulowania wymagalnych zobowiązań. Organ zaznaczył, że wprawdzie sprawozdania finansowe spółki za następne okresy rozliczeniowe tj. za lata 2014 - 2017 mogą świadczyć o przezwyciężeniu stanu zapaści finansowej przez spółkę, wskazują bowiem, że wartość zobowiązań nie przekraczała wartości majątku, które wynosiły odpowiednio na dzień [...] grudnia 2014 r. [...] zł i [...] zł, na dzień [...] grudnia 2015 r. [...] zł i [...] zł, na dzień [...] grudnia 2016 r. [...] zł i [...] zł oraz na dzień [...] grudnia 2017 r. [...] zł i [...] zł. Podkreślić jednakże należy, że spółka w 2016 r. zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej, a w dniu [...] stycznia 2017 r. zawiesiła prowadzoną działalność gospodarczą. Z pisma z dnia [...] listopada 2018 r. wynika, że spółka nie posiada środków na opłacenie czynności biura rachunkowego oraz na zatrudnienie pracownika. Nadto, organ odwoławczy zaznaczył, że spółka w powyższym okresie miała problemy z terminowym regulowaniem zobowiązań podatkowych. Spółka nie regulowała w terminie podatku od towarów i usług za miesiące luty — czerwiec 2014 r. łącznej kwocie [...]zł, za miesiące październik, listopad 2015 r. w łącznej kwocie [...]zł, zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące marzec - maj 2015 r. w łącznej kwocie [...]zł, zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób prawnych za miesiące luty- kwiecień, sierpień - grudzień 2015 r. w łącznej kwocie [...]zł oraz podatku dochodowego od osób prawnych w kwocie [...]zł. Aktualnie spółka posiada zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę [...] zł i kosztami egzekucyjnymi w kwocie [...]zł oraz zaległość z tytułu odsetek za zwłokę od nieuiszczonych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiące luty - kwiecień, sierpień - grudzień 2015 r, w kwocie [...]zł. Powyższe zadłużenie jednoznacznie świadczy o trwałym zaprzestaniu płacenia długów przez spółkę. Organ zaznaczył również, że Skarb Państwa nie był jedynym wierzycielem spółki [...] sp. z o.o. Z akt sprawy wynika, że spółka posiadała również zadłużenie wobec podmiotu [...] Sp.j. w kwocie [...]zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę, które w drodze cesji zostało przeniesione przez wierzyciela na A. G. (cedenta). Pismem z dnia [...] marca 2019 r., skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję organu odwoławczego, zarzucając wydanemu rozstrzygnięciu naruszenie: 1. art. 122, 180 § 1, 187 § 1, 191 oraz art. 233 § 1 w zw. z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy Ordynacja podatkowa poprzez zaakceptowanie przedwczesnego wydania decyzji przez organ podatkowy pierwszej instancji, pomimo oddalenia wniosków dowodowych zmierzających do ustalenia okoliczności braku winy skarżącej w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, jak również nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego celem ustalenia pełnego stanu faktycznego niezbędnego do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, 2. art. 121 § 2 w zw. z art. 122, 180 § 1, 187 § 1 oraz 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez wydanie decyzji w sprawie pomimo niepełnego i wadliwego ustalenia stanu faktycznego, a w szczególności z pominięciem przeprowadzenia wnioskowanych czynności mających na celu prawidłowe ustalenie okoliczności braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 3. art. 237 w zw. z art. 233 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nierozpatrzenie postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego odmawiającego dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżącą, co doprowadziło do nie ustalenia prawidłowo okoliczności faktycznych i wydania błędnego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, 4. art. 121, 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 oraz art. 192 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez wykorzystanie treści dowodów pomimo ich formalnego niedopuszczenia przez organ pierwszej i drugiej instancji, na podstawie których oparto orzeczenie, a tym samym pozbawiono skarżącą możliwości wypowiedzenia się co do ich treści przed wydaniem decyzji, 5. art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) oraz art. 21 § 2 i 3 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 1 ust. 1 pkt. 1, 11 oraz 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu upadłościowym i naprawczym, poprzez niewłaściwe zastosowanie wyżej wymienionej materialnoprawnej normy stosującej solidarną odpowiedzialność osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe wskutek uznania, że skarżąca zawiniła nie zgłaszając wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, pomimo braku podstaw, a nawet możliwości skutecznego zgłoszenia takiego wniosku w świetle przepisów ustawy, 6. art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy Ordynacja podatkowa, w zw. z art. 1 pkt 1 , art. 11 oraz art. 22 ust. 1 pkt. 3 ustawy prawo upadłościowe i naprawcze poprzez błędną wykładnię wymienionego przepisu ustawy Ordynacja podatkowa, polegającą na uznaniu, że w świetle ustalonego stanu faktycznego skarżąca jest winna niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki z ograniczona odpowiedzialnością, w sytuacji, gdy w świetle materialnoprawnych norm wyrażonych w przepisach ustawy prawo upadłościowe i naprawcze nie istniały ku temu przesłanki, a nawet możliwości skutecznego zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r., złożonym w odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, wniósł o jej oddalenie. W piśmie z dnia [...] lipca 2019 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego ze wskazanych w nim dokumentów ( k. 40- 41 akt sądowych). Pismem z dnia [...] lipca 2019 r. organ odwoławczy ustosunkował się do treści złożonego wniosku. Na rozprawie w dniu [...] października 2019 r. pełnomocnik skarżącej złożył kolejne wnioski dowodowe, o których oddalenie wniósł pełnomocnik Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. W rozpoznawanej sprawie, organ podatkowy, po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, orzekł o solidarnej odpowiedzialności skarżącej ze spółką, za zaległość podatkową spółki. Materialną podstawą wydanej decyzji jest przepis art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej: o.p.). Zgodnie z art. 116 § 1 o.p., za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. poz. 978) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Zgodnie z art. 116 § 2 o.p., odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. W orzecznictwie wskazuje się, że na gruncie przytoczonego wyżej przepisu mamy do czynienia z odwróceniem ciężaru dowodu. Organ podatkowy, orzekając o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe, jest zobowiązany wykazać okoliczność pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową oraz bezskuteczność egzekucji wobec spółki. Natomiast ciężar wykazania którejkolwiek z okoliczności uwalniających od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu (zob. np. wyroki NSA z: 13.04.2016 r., II FSK 394/14, LEX nr 2019372; 7.04.2016 r., I GSK 892/14, LEX nr 2081094; 4.08.2017 r., II FSK 1955/15, LEX nr 2345351; 24.04.2018 r., II FSK 1044/16, LEX nr 2486096 oraz 12.04.2018 r., II FSK 2429/17, LEX nr 2494330, Dowgier Rafał. Art. 116. W: Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany. System Informacji Prawnej LEX, 2019). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącej ze spółką. W pierwszej kolejności wskazać należy, że nie budzi żadnych wątpliwości fakt zaistnienia w sprawie przesłanek pozytywnych zapadłego rozstrzygnięcia. Przede wszystkim, niesporna w sprawie jest wysokość zaległości jakimi obciążono skarżącą. Wynika ona z treści złożonego w sprawie zeznania (korekty) o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty), tytułu wykonawczego i wydanych w sprawie decyzji. Organ w sposób jednoznaczny wykazał także, że skarżąca jest prezesem jednoosobowego zarządu spółki z o.o. [...] z/s w [...]. Do zarządu spółki została powołana uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Zgromadzenia Wspólników [...] sp. z o.o., zawartej w protokole Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki. Skarżąca niewątpliwie pełniła zatem funkcję jedynego członka zarządu w dniu [...] marca 2016 r., tzn. wówczas, gdy upływał termin płatności wyżej wskazanych zobowiązań podatkowych. Okoliczność powyższa nie jest też przez skarżącą kwestionowana. Organ wykazał także, że egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna, wskazując, że egzekucja prowadzona z majątku spółki nie przyniosła efektu w postaci wyegzekwowania kwot zaspokajających zaległości podatkowe. Wszczęte i przeprowadzone postępowanie egzekucyjne wykazało, że spółka nie posiada majątku, nadającego się do przeprowadzenia skutecznej egzekucji. Zastosowano wszystkie środki egzekucyjne, tzn. zajęto rachunki bankowe spółki oraz wystąpiono do organów administracji publicznej z zapytaniem o majątek ruchomy i nieruchomości. Brak majątku dłużnika, jak też bezskuteczność działań egzekucyjnych, stały się dla organu egzekucyjnego podstawą do umorzenia postępowania egzekucyjnego i wydania w tej sprawie w dniach [...] grudnia 2016 r. i [...] marca 2017 r. postanowień z uzasadnieniem, że ustalona sytuacja zobowiązanego nie rokuje uzyskania kwot wystarczających nawet na pokrycie kosztów egzekucyjnych związanych z tą egzekucją. Z uwagi na kolejne zaległości spółki (odsetki od należnych w trakcie 2015 roku zaliczek w podatku CIT za miesiące: luty - kwiecień i sierpień - grudzień 2015 r., w łącznej kwocie [...]zł), organ odstąpił od czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych i posługując się przepisem art. 6 § 1c i art. 6 § 1d ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wezwał spółkę do złożenia oświadczenia o posiadanym majątku lub źródłach dochodu (nieruchomości, rzeczy ruchome, prawa majątkowe, w tym wierzytelności pieniężne bądź środki pieniężne). Pomimo odebrania ww. wezwania, spółka nie udzieliła odpowiedzi. Zgodzić się należy z organem, że powyższa sytuacja jednoznacznie wskazuje na bezskuteczność egzekucji i fakt, że zaległości podatkowe spółki nie zostaną zaspokojone (choćby w znacznej części), ponieważ dłużna spółka nie ma żadnego majątku. Skarżąca w swojej argumentacji kwestionuje ustalenia faktyczne organu dotyczące przesłanek negatywnych wydania decyzji o solidarnej odpowiedzialności skarżącej ze spółką za jej zaległości podatkowe. Sąd zasadniczo nie podziela jednak zgłoszonych przez skarżącą zarzutów. Skarżąca, w pierwszej kolejności wskazuje na swój brak zawinienia w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Wskazać więc należy, że zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 233 ze zm.), upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Zgodnie z art. 11, dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych (ust. 1). Dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje (ust. 2). Skarżąca słusznie wywodzi, że nie sposób przyjąć by niezłożenie wniosku o ogłoszenie upadłości mogło mieć negatywne konsekwencje dla członków zarządu, w sytuacji gdy nie było podstaw do zgłoszenia takiego wniosku. Skarżąca akcentuje w złożonej skardze, że w jej ocenie, w rozpoznawanej sprawie nie było podstaw do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, więc nie sposób przypisać jej winę w jego niezgłoszeniu. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącej, obowiązek ten zaistniał. W zaskarżonej decyzji organ w sposób wyraźny wskazał, że spółka nie regulowała w terminie podatku od towarów i usług za miesiące luty — czerwiec 2014 r. łącznej kwocie [...]zł, za miesiące październik, listopad 2015 r. w łącznej kwocie [...]zł, zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące marzec - maj 2015 r. w łącznej kwocie [...]zł, zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób prawnych za miesiące luty- kwiecień, sierpień - grudzień 2015 r. w łącznej kwocie [...]zł oraz podatku dochodowego od osób prawnych w kwocie [...]zł. Aktualnie spółka posiada zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę [...] zł i kosztami egzekucyjnymi w kwocie [...]zł oraz zaległość z tytułu odsetek za zwłokę od nieuiszczonych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiące luty - kwiecień, sierpień - grudzień 2015 r, w kwocie [...]zł. Powyższe zadłużenie jednoznacznie świadczy o trwałym zaprzestaniu płacenia długów przez spółkę. Organ zaznaczył również, że Skarb Państwa nie był jedynym wierzycielem spółki [...] sp. z o.o. Z akt sprawy wynika, że spółka posiadała również zadłużenie wobec podmiotu [...] Sp.j. w kwocie [...]zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę, które w drodze cesji zostało przeniesione przez wierzyciela na A. G. (cedenta). Z powyższego wynika, że spółka, mając niezapłacone zobowiązanie cywilnoprawne wobec firmy [...] w kwocie [...]zł (z terminem płatności do dnia [...] grudnia 2012 r.) za wykonaną usługę transportową, w trakcie 2015 roku zaprzestała płacić zobowiązania podatkowe, tzn. w terminie do [...] marca 2015 r. nie zapłacono zaliczki na podatek CIT za miesiąc luty 2015 r., w terminie do dnia [...] kwietnia 2015 r. - zaliczki za miesiąc marzec 2015 r., itd. Zatem, samo niepłacenie zobowiązań wobec dwóch wierzycieli, w świetle przepisów ustawy Prawo upadłościowe uzasadniało zgłoszenie wniosku w sądzie upadłościowym. Zauważyć także należy, że w treści złożonej skargi skarżąca powołuje się na trafne tezy z orzecznictwa, wskazując, że w sytuacji gdy spółka kwestionuje istnienie wierzytelności, samo wysunięcie spornych roszczeń przez wierzyciela nie skutkuje automatycznym obowiązkiem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. W ocenie Sądu, powyższe uwagi nie mogą mieć jednak wpływu na rozstrzygnięcie. Jak bowiem wskazano wyżej, przesłankę braku zawinienia w niezgłoszeniu wniosku o stwierdzenie upadłości winna wykazać skarżąca. Z akt sprawy to jednak nie wynika. Skarżąca ograniczyła się w powyższym zakresie do przytoczenia ww. stanowiska i wskazywaniu, że wyrok w sprawie z powództwa firmy [...] nie był prawomocny w momencie zaistnienia zadłużenia z tytułu należności podatkowych. W ocenie Sądu, stanowisko skarżącej jest niewystarczające do uznania, że nie ponosiła ona winy w obowiązku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości (gdyż nie było podstaw do jego zgłoszenia). Skarżąca, poza polemiką ze stanowiskiem organu nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność tego, że wierzytelność firmy [...] była faktycznie sporna. W szczególności, skarżąca nie wykazała by podejmowała zwyczajowe działania w sytuacji zgłoszenia nienależnych roszczeń np. by odesłała fakturę, nie księgowała jej czy wymieniła z wystawcą faktury korespondencję. W ocenie Sądu, samo wskazanie na okoliczność, że wyrok wydany co do tej wierzytelności nie był jeszcze prawomocny nie przesądza o tym, by uznać wierzytelność za sporną w świetle przepisów prawa upadłościowego. Dodatkowo i wyłącznie uzupełniająco, zwrócić należy uwagę, że w treści Protokołu z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników [...] Sp. z o.o. z dnia [...] kwietnia 2016 r. (w którym brała udział skarżąca) wspólnicy spółki wskazują, że Urząd Skarbowy [...] jest "głównym wierzycielem" spółki a firmę [...] nazwano "jedynym pozostałym wierzycielem". Treść tego protokołu również więc wskazuje, że faktycznie wierzytelność firmy [...] nie była sporna. W ocenie Sądu, powyższe wskazuje, że od momentu powstania zaległości w uiszczaniu przez skarżącą spółkę podatku dochodowego za 2015 r., spółkę należało uznać za niewypłacalną. Nieuiszczenie przez spółkę zaliczki na podatek dochodowy od osób prawych do dnia [...] marca 2015 r. spowodowało, że w stosunku do spółki zaistniały podstawy zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Skarżąca była więc zobowiązana do złożenia ww. wniosku w terminie dwóch tygodni, czego niewątpliwie nie uczyniła. Skarżąca nie wykazała również by nie ponosiła za powyższe winy. Na powyższe ustalenia nie mają wpływu twierdzenia podnoszone przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie w dniu [...] października 2019 r., jakoby skarżąca już w 2017 r. nie mogła się zajmować sprawami spółki z uwagi na chorobę oraz okres ciąży i połogu. Przede wszystkim, okoliczności na jakie powołuje się pełnomocnik miały miejsce później niż zaistniała przesłanka złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Nadto, nie sposób tych okoliczności rozpatrywać jako umożliwiających uwolnienie się od odpowiedzialności za zobowiązania spółki. Skoro skarżąca nie mogła zajmować się sprawami spółki nie powinna piastować funkcji jej organu. Brak rezygnacji z zajmowanego stanowiska nie może stanowić o niezawinionej postawie skarżącej. W zaskarżonej decyzji, analizując kwestię niewypłacalności spółki, organ zasadnie powołuje się także na okoliczność, że zobowiązania spółki przekroczyły wartość jej majątku. Zdaniem organu, powyższe miało miejsce już na koniec roku 2011, 2012 i 2013, co wypełniało przesłankę ogłoszenia upadłości. Skarżąca, niewątpliwie więc już po objęciu funkcji prezesa zarządu spółki miała obowiązek złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości spółki. Ujemna wartość kapitału własnego dowodzi, w ocenie Sądu, niewypłacalności spółki, świadczy bowiem o braku możliwości uregulowania wymagalnych zobowiązań. Organ zaznaczył, że wprawdzie sprawozdania finansowe spółki za następne okresy rozliczeniowe tj. za lata 2014 - 2017 mogą świadczyć o przezwyciężeniu stanu zapaści finansowej przez spółkę, wskazują bowiem, że wartość zobowiązań nie przekraczała wartości majątku, które wynosiły odpowiednio na dzień [...] grudnia 2014 r. [...] zł i [...] zł, na dzień [...] grudnia 2015 r. [...] zł i [...] zł, na dzień [...] grudnia 2016 r. [...] zł i [...] zł oraz na dzień [...] grudnia 2017 r. [...] zł i [...] zł. Podkreślić jednakże należy, że spółka w 2016 r. zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej, a w dniu [...] stycznia 2017 r. zawiesiła prowadzoną działalność gospodarczą. Z pisma z dnia [...] listopada 2018 r. wynika, że spółka nie posiada środków na opłacenie czynności biura rachunkowego oraz na zatrudnienie pracownika. Za bezzasadny należy uznać zarzut skarżącej, iż ocena sytuacji ekonomiczno-finansowej Spółki winna dotyczyć tylko 2015 r., gdyż w tym okresie powstały przedmiotowe zaległości podatkowe. Organy podatkowe aby dokonać prawidłowej oceny sytuacji ekonomiczno-finansowej Spółki poprzez pryzmat "właściwego czasu", o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a o.p. muszą odnieść się do całego okresu, w którym członek zarządu pełnił tę funkcję, a nie tylko do tego roku, w którym powstały zobowiązania spółki kapitałowej, za które jest orzeczona odpowiedzialność w trybie art. 116 § 1 o.p. Ograniczenie badania sytuacji ekonomiczno-finansowej Spółki tylko do 2015 r. świadczyłoby o wybiórczej ocenie dowodów, skutkującej nierzetelnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy poprzez pryzmat wystąpienia przesłanki, o której mowa w ww. art. 116 § 1 pkt 1 o.p. Zdaniem Sądu bez znaczenia dla oceny braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości jest również podnoszona przez skarżącą okoliczność istnienia jednego wierzyciela Spółki. Powyższa okoliczność nie pozbawia członka zarządu spółki możliwości zgłoszenia takiego wniosku, a ocenę skuteczności dokonuje sąd upadłościowy w prowadzonym postępowaniu. Powyższe stanowisko ma pełne odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowym m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 06 czerwca 2017 r. sygn. akt. I FSK 1951/15, który wskazał, że dla określenia czasu właściwego do złożenia wniosku o upadłość spółki nie ma znaczenia okoliczność istnienia tylko jednego jej wierzyciela. Natomiast w wyroku z dnia 15 stycznia 2016 r. sygn. akt. I FSK 992/14 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że nawet w przypadku gdy jedynym wierzycielem jest Skarb Państwa, nie można przyjąć, że członkowie zarządu nie mają z tego powodu obowiązku zgłaszać wniosku o ogłoszenie upadłości w ramach przesłanek egzoneracyjnych. Ponadto jak wynika z akt sprawy, Skarb Państwa nie był jedynym wierzycielem spółki [...] sp. z o.o. Spółka posiadała również zadłużenie wobec podmiotu [...] Sp.j. w kwocie [...]zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę, które w drodze cesji zostało przeniesione przez wierzyciela na A. G. (cedenta). Przy czym podkreślić należy, że w dacie objęcia przez skarżącą funkcji członka zarządu występował stan niewypłacalności Spółki z uwagi na fakt, iż wartość zobowiązań Spółki przekraczała wartość jej majątku. W ocenie Sądu, zgodzić się również należy z organem, że skarżąca nie wykazała w sprawie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Organ szeroko wyjaśnił, że żadna z wierzytelności na które wskazywała skarżąca nie może zostać uznana za mienie spółki w rozumieniu art. 116 § 1 pkt 2 o.p. Jak słusznie wskazał organ, przedłożone przez skarżącą dokumenty wskazują na wierzytelności, jakie spółka "potencjalnie" spodziewa się odzyskać od swoich dłużników. Z akt sprawy wynika, że wierzytelności należne od dłużników [...] sp. z o.o. oraz od K. i S. D. objęte są sądowymi postępowaniami egzekucyjnymi, prowadzonymi z nieruchomości dłużników, jednakże skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających przeprowadzenie licytacji, planu podziału środków pieniężnych uzyskanych z tej sprzedaży oraz wskazania przysługującej spółce kwoty z tej sprzedaży. Przedłożone dokumenty dotyczące wierzytelności od [...] potwierdzają bezskuteczność prowadzonej egzekucji sądowej. Natomiast w stosunku do wierzytelności spółki należnej od [...], sp. z o.o. nie przedłożono żadnych dokumentów potwierdzających istnienie powyższego mienia. Trafny jest więc wniosek, że skarżąca nie uwiarygodniła również możliwości otrzymania dywidendy od [...] sp. z o.o. sp. k. i tym samym nie wykazała możliwości wyegzekwowania przedmiotowego zadłużenia spółki z tego mienia. Wskazać należy, że także zgłoszone przez skarżącą wnioski dowodowe nie pozwalają na poczynienie w sprawie odmiennych ustaleń i z tej przyczyny podlegają oddaleniu. W żadnym zakresie, dla rozstrzygnięcia sprawy nie mogą mieć znaczenia przyczyny dla których [...] Sp. z o.o. Sp. k. - kontrahent spółki, której udziałowcem jest skarżąca nie uzyskał zwrotu podatku. Nawet bowiem uznanie, że temu podmiotowi przysługuje zwrot podatku nie jest wystarczające dla uwolnienia się przez skarżącą od odpowiedzialności. Skarżąca winna była bowiem wykazać "mienie spółki" a nie wierzytelność, przysługującą podmiotowi, który ma być wierzycielem wierzyciela spółki. Nawet bowiem, gdyby podmiot ten uzyskał faktyczne środki finansowe, organ nie miałby możliwości samodzielnie po nie sięgnąć dla zaspokojenia długu spółki [...] Sp. z o.o. Z powyższych podwodów, w ocenie Sądu nie było w sprawie także podstaw do odroczenia rozprawy. Wniosek pełnomocnika skarżącej o odroczenie rozprawy uzasadniono bowiem wyznaczonym na dzień [...] listopada 2019 r. terminem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej wywiedzionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2019 r., sygn. akt: III SAB/Wa 50/18, dot. skargi [...] Sp. z o.o. Sp.k. na bezczynność organu w przedmiocie dokonania zwrotu nadwyżki VAT. Jak już wyżej wyjaśniono, rozstrzygnięcie ww. sprawy nie wpływa bowiem na ocenę istotnych okoliczności w rozpoznawanej sprawie. Tym samym, brak było podstaw do odroczenia rozprawy. Za nietrafne uznać również należy twierdzenia skarżącej dotyczące uchybień organu w toku prowadzenia postępowania dodowego. Sąd nie dopatrzył się w sprawie naruszeń wskazywanych przez skarżącą przepisów art. 121 § 2 o.p., art. 122, art. 180 § 1 o.p., art. 187 § 1 o.p., art. 191 o.p., art. 200 § 1 o.p., czy art. 237 o.p. Podkreślić bowiem należy, że uwzględnienie skargi na wydaną w sprawie decyzję, w przypadku naruszenia przez nią przepisów postępowania, może mieć miejsce tylko wówczas, gdy mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie, zarzuty podnoszone przez skarżącą mają natomiast charakter polemiczny. Skarżąca nie wskazuje jakie okoliczności, jej zdaniem, należało jeszcze w postępowaniu ustalić a w jakim zakresie poczynione ustalenia są wadliwe. W ocenie Sądu, także odmowa organów przesłuchania P. N., nastąpiła bez uszczerbku dla przepisów regulujących postępowanie przed organem. Nie sposób bowiem oczekiwać od organu, że będzie on prowadził postępowanie dowodowe w sytuacji, gdy okoliczności faktyczne sprawy zostały wyjaśnione a skarżąca, składając wniosek dowodowy nie wskazuje adresu świadka, zobowiązując się do jego uzupełnienia i następnie tego nie czyniąc. Skoro skarżąca nie wykazała się minimalnym poziomem zaangażowania w wykazywaniu okoliczności, które uważa za istotne, nie sposób oczekiwać od organu, że będzie podejmował w tym zakresie działania. Skarżąca wyjaśnia, że organ, celem ustalenia adresu świadka, miał możliwość sięgnięcia do dokumentów KRS, jednocześnie jednak skarżąca nie wyjaśnia dlaczego nie uczyniła tego we własnym zakresie i nie wskazała organowi adresu, na jaki mógł on wezwać świadka. Skarżąca nie wyjaśniła również w jaki sposób wpływ na wynik sprawy mogłoby mieć wykorzystanie przez organ treści dowodów pomimo ich formalnego niedopuszczenia, zwłaszcza wobec aktywnego uczestniczenia skarżącej (za pośrednictwem pełnomocnika) w postępowaniu i bieżącym zapoznawaniu się z aktami sprawy. Zasadnie, w ocenie Sądu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. odmówił przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka, szczegółowo wyjaśniając dlaczego wnioskowane dowody nie mogły służyć do wykazania okoliczności, które mogłyby skutkować odstąpieniem od orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącej za należności podatkowe Spółki (k.401-404 akt adm.). Wskazać też należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej, organ II instancji rozpoznał zastrzeżenia skarżącej dotyczące nieprzeprowadzenia w sprawie dowodu z zeznań P. N., zatem zarzut naruszenia art. 237 o.p. również uznać należy za chybiony. Sąd nie podziela także stanowiska skarżącej, iż w przedmiotowej sprawie organy podatkowe zobowiązane były do skorzystania ze specjalistycznej wiedzy biegłego, celem ustalenia czy sytuacja ekonomiczno - finansowa uzasadniała zgłoszenie wniosku o upadłość. Dokonanie oceny kondycji finansowo - ekonomicznej Spółki pod kątem wystąpienia stanu niewypłacalności Spółki oraz ustalenia właściwego czasu na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki nie wymaga wiadomości specjalnych i w związku z tym nie było konieczne powoływanie biegłego z dziedziny rachunkowości w tym zakresie. Pracownicy organów podatkowych posiadają stosowną wiedzę i kwalifikacje umożliwiające dokonanie takiej oceny. Powyższe stanowisko organu podatkowego ma pełne odzwierciedlenie w linii orzeczniczej sądów administracyjnych, w tym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2015 r, sygn. akt II FSK 3868/14, w którym wskazano, że "organ podatkowy nie musi korzystać z opinii specjalisty, jeśli z innych dowodów jednoznacznie wynika, kiedy zarząd spółki powinien był złożyć wniosek o jej upadłość". Natomiast w wyroku z dnia 02 lutego 2017 r. sygn. akt 4106/14 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "organy nie mają obowiązku przy dokonywaniu ustaleń dotyczących przesłanek ogłoszenia upadłości powoływać biegłych z zakresu rachunkowości na okoliczność ustalenia faktu oraz daty powstania niewypłacalności, jeśli materiał dowodowy jest wystarczający do stwierdzenia danego stanu faktycznego". Reasumując, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.