I SA/Po 390/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi [...] na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2018 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] marca 2018 r. [...] wystąpiła o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku zapłaty tego podatku z tytułu sprzedaży działek. W opisie zdarzenia przyszłego wnioskodawczyni podała, że jest emerytem, była rolnikiem. Nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, nigdy nie była podatnikiem VAT, nigdy nie była rolnikiem ryczałtowym. Wnioskodawczyni ma wiek emerytalny ([...] lat) i nie zamierza prowadzić żadnej działalności gospodarczej. Podatniczka posiada w swoim majątku osobistym m.in. wymienione we wniosku dwie działki budowlane z przeznaczeniem pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne położone w [...]. Przedmiotowe działki nabyła ok. 20 lat temu i traktowała je jako lokatę kapitału i swój majątek własny. W momencie zakupu przez wnioskodawczynię powyższe działki były ujęte w planie zagospodarowania Miasta [...] jako działki budowlane, ale w 2004 r. Miasto [...] uchyliło ten plan. Mąż wnioskodawczyni, z którym ma rozdzielność majątkową, wystąpił w 2017 r. o warunki zabudowy i obecnie dla powyższych działek zostały wydane warunki zabudowy. W grudniu 2017 r. wnioskodawczyni podpisała umowę na sprzedaż części działki nr [...] położonej w [...] (dokładnie ok. [...] m2) z firmą, która wpłaciła zadatek wraz z podatkiem VAT, gdyż firma kupująca zażądała od wnioskodawczyni aby sprzedała z podatkiem VAT. W związku z powyższym wnioskodawczyni jako osoba fizyczna zgłosiła się do tej jednorazowej transakcji jako płatnik podatku VAT wypełniając zgłoszenie rejestracyjne w zakresie podatku od towarów i usług po to by móc wypełnić obowiązek odprowadzenia podatku VAT i wpłacony przez tą firmę podatek VAT odprowadziła do właściwego urzędu skarbowego. W urzędzie skarbowym powiedziano wnioskodawczyni, że teraz przez cały 2018 r. musi funkcjonować jako podatnik VAT mimo, że sprzedaż jest jednorazowa. Wnioskodawczyni nie poniosła i nie zamierza ponosić żadnych nakładów finansowych w celu przygotowania działek budowlanych do sprzedaży. Podatniczka 5-6 lat temu sprzedała 3 działki, a w 2016 r. sprzedała 3 działki (nr [...] i nr [...] położone w [...] i nr [...] położona w [...] pochodzące z jej majątku osobistego i pieniądze przeznaczyła na konsumpcję osobistą. Powyższe działki zostały nabyte z majątku własnego i jeśli nastąpi dalsza sprzedaż to nastąpi do majątku własnego. Działki wymienione we wniosku wchodzą w skład majątku osobistego wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni nie zamierza podjąć żadnej działalności gospodarczej, a sprzedaż powyżej wymienionych działek stanowi wyprzedaż jej majątku osobistego zakupionego przed 20-stu laty, a uzyskane pieniądze przeznaczy na konsumpcję. W piśmie z dnia [...] marca 2018 r., stanowiącym uzupełnienie do wniosku, wnioskodawczyni udzieliła następujących informacji: 1. Od momentu zakupu obie działki wymienione we wniosku leżały odłogiem, nie były w ogóle wykorzystywane. 2. Przedmiotowe działki nigdy nie były udostępniane innym osobom. 3. Działki wymienione we wniosku nie zostały przez wnioskodawczynię wydzielone z większych działek. Wnioskodawczyni zakupiła je w takiej wielkości w jakiej są obecnie i jaką podała we wniosku i zamierza je sprzedać w takiej postaci w jakiej je nabyła. 4. Wnioskodawczyni nie zamierza nabywać kolejnych nieruchomości, jest emerytem. 5. Sprzedaż nieruchomości stanowi wyprzedaż jej majątku osobistego zakupionego przed ok. 20 laty, a uzyskane pieniądze przeznaczy na konsumpcję. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: czy sprzedając którąś z dwóch wymienionych we wniosku działek wnioskodawczyni będzie musiała zapłacić podatek VAT, gdyż Urząd uznał ją na podstawie transakcji z grudnia 2017 r. jako podatnika VAT? Zdaniem podatniczki w przypadku sprzedaży tych działek nie będzie obowiązywać podatek VAT, ponieważ przedmiotowe działki stanowią jej majątek własny, a otrzymane pieniądze przeznaczy na konsumpcję. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia [...] marca 2018 r. uznał stanowisko podatniczki za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji organ przytoczył treść przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm. dalej: "u.p.t.u."), wyjaśniając, że określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności działa jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem "podatnik" tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przepisy w zakresie podatku od towarów i usług nakładają na podatników, zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 u.p.t.u., którzy wykonują czynności podlegające opodatkowaniu - szereg obowiązków. Jednym z takich obowiązków jest określony w art. 96 ust. 1 ustawy wymóg złożenia zgłoszenia rejestracyjnego. Obowiązki m.in. w zakresie rejestracji jako podatnika VAT ustawodawca, co do zasady, nałożył na podmioty, które działają w charakterze podatnika VAT zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy, a zatem podmioty prowadzące działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Organ zaznaczył, że w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT. Powyższe potwierdzone zostało w orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 oraz C-181/10. Inaczej jest natomiast w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE.L z 2006 r. Nr 347 str. 1 z poźn. zm. – dalej: "Dyrektywa 112"). Zatem w przypadku sprzedaży działek przez osoby fizyczne koniecznym staje się ustalenie, czy z okoliczności mających związek ze sprzedażą wynika, że sprzedawca w celu sprzedaży działek podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez handlowców w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., co będzie skutkować koniecznością uznania go za podmiot prowadzący "działalność gospodarczą" w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż ta nastąpi w ramach zarządu jego majątkiem prywatnym. W ocenie organu brak jest podstaw do uznania wnioskodawczyni w związku ze sprzedażą części działki nr [...] i planowaną sprzedażą działek o nr [...] i nr [...] za podatnika od towarów i usług. Organ podkreślił, że żądanie nabywcy działki naliczenia w związku ze sprzedażą podatku VAT nie jest przesłanką do opodatkowania transakcji tym podatkiem. Opodatkowanie podatkiem VAT czynności polegającej na sprzedaży działek, determinuje wyłącznie status sprzedawcy i okoliczności w jakich transakcja ma/będzie miała miejsce. Dla opodatkowania sprzedaży działek podatkiem VAT nie jest natomiast istotny status nabywcy nieruchomości, np. że jest to firma oraz to, że nabywca wyraża wolę/żądanie nabycia towaru z naliczonym podatkiem VAT. Zatem, jeżeli wnioskodawca zarejestrował się jako podatnik VAT i opodatkował podatkiem VAT sprzedaż części działki nr [...] wyłącznie ze względu na to, że nabywca zażądał naliczenia od tej transakcji podatku VAT, postąpił on nieprawidłowo. W rozpatrywanej sprawie sprzedaż działek o nr [...] i nr [...] można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W związku z tym, wnioskodawczyni będzie korzystała z przysługującego jej prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania. Mając na uwadze opis sprawy oraz przywołane przepisy prawa należy stwierdzić, że nie stanowi przesłanki opodatkowania dostawy działki podatkiem od towarów i usług żądanie nabywcy naliczenia podatku. Tym samym, jeżeli ww. żądanie nabywcy było jedynym powodem, dla którego wnioskodawczyni zarejestrowała się jako podatnik VAT, to postąpiła ona nieprawidłowo, i zarówno sprzedaż części działki nr [...], jak i działek, które są przedmiotem wniosku, tj. nr [...] oraz nr [...] nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Jeżeli natomiast zainteresowana wraz ze sprzedażą części działki nr [...] postanowiła rozpocząć działalność gospodarczą polegającą na handlu nieruchomościami i to był główny powód dokonania rejestracji, to sprzedaż działek, które są przedmiotem wniosku, tj. nr [...] oraz nr [...] będzie dokonywana w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, i wnioskodawczyni jako podatnik VAT będzie zobowiązana każdą transakcję sprzedaży działki opodatkować tym podatkiem. W skardze z dnia [...] marca 2018 r. skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji i wydanie interpretacji indywidualnej zgodnie z istniejącym stanem faktycznym dotyczącym zdarzenia przyszłego. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że jedynym powodem, dla którego dokonała rejestracji, jako podatnik VAT, była konieczność wystawienia faktury przy sprzedaży części działki o nr [...]. Podkreśliła, że rejestracji dokonała tylko i wyłącznie w celu dokonania tej jednej transakcji. Jednocześnie zaakcentowała, że nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, a sprzedaż gruntów stanowić będzie sprzedaż majątku osobistego. Na potwierdzenie słuszności swojego stanowiska powołała wyrok TSUE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10 oraz uchwałę NSA z dnia 29 października 2007 r. o sygn. akt I FPS 3/07. Odpowiadając na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w sprawie, w kontekście przedstawionych we wniosku okoliczności faktycznych, nie dotyczy naruszenia przez organ interpretacyjny przepisów prawa materialnego i oceny, czy skarżącą należy uznać za podatnika podatku od towarów i usług w świetle treści art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u., ale sprowadza się do oceny naruszenia przepisów postępowania, tj. czy organ udzielił odpowiedzi na zadane przez skarżącą pytanie. Powyższą wątpliwość skarżąca przedstawia odwołując się do bezspornego faktu jej rejestracji jako podatnika podatku od towarów w związku z konkretną, opisaną we wniosku transakcją, a następnie odnosi ją do skutków rejestracji w przypadku kolejnych transakcji sprzedaży, wymienionych we wniosku działek pochodzących z jej majątku osobistego. Przystępując do kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej z punktu widzenia zarzutów skargi zauważyć należy, że wyżej wskazane kwestie były przedmiotem oceny prawnej dokonanej przez WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 14 czerwca 2018 r. w sprawie o sygnaturze I SA/Po 331/18, którym to wyrokiem oddalono skargę innego podatnika na interpretację indywidualną dotyczącą w istocie tożsamych co w niniejszej sprawie okoliczności i argumentacji obu stron. Podobnie w wyroku z 20 czerwca 2018 r. o sygn. I SA/Po 399/18 ze skargi skarżącej. Dlatego też w dalszej części uzasadnienia przytoczona zostanie argumentacja prawna zawarta w uzasadnieniu powołanych powyżej wyroków, bowiem Sąd w składzie orzekającym w pełni ją podziela i przyjmuje jako własną. Mając na uwadze tak nakreśloną płaszczyznę sporu na wstępie rozważań zwrócić należy uwagę na charakter postępowania wywołanego wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, cel wydania interpretacji indywidualnej i jej istotne cechy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się m.in., że indywidualna interpretacja prawa podatkowego nie jest aktem administracyjnym, a więc nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach jej adresata. Jest to czynność, która nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a tylko o nich się wypowiada. Polega ona bowiem wyłącznie na udzieleniu informacji, nie wiąże się z przyznaniem, stwierdzeniem albo uznaniem uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego nie tworzy w stosunku do jej adresata jakichkolwiek prawnie znaczących uprawnień i/lub obowiązków. Tworzy jedynie stan udzielenia informacji o możliwościach stosowania i wykładni prawa, do której jej adresat może się zastosować, choć niewątpliwie nie ma takiego obowiązku. Na etapie uzyskiwania interpretacji dochodzi jedynie do niewiążącej "wymiany poglądów" na możliwość zastosowania konkretnych przepisów prawa podatkowego do pewnego stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1550/12 – wszystkie orzeczenia powołane w dalszej części uzasadnienia dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się natomiast do charakteru postępowania interpretacyjnego z punktu widzenia podatnika, zwrócić należy uwagę, że w celu zabezpieczenia swojego interesu prawnego, zainteresowany (wnioskodawca) ma prawo oczekiwać wyjaśnienia przez właściwy organ nasuwającej wątpliwości regulacji ukształtowanej przepisami prawa podatkowego. Dlatego w orzecznictwie akcentuje się także, że instytucja indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego pełni dwie funkcje, tj.: 1) informacyjną, ponieważ ma na celu usunięcie ewentualnych wątpliwości, co do prawno-podatkowych skutków dotyczących zastosowania konkretnego przepisu prawa podatkowego w konkretnym stanie faktycznym oraz 2) gwarancyjną, ponieważ chroni podmiot, który zastosował się do wydanej w jego sprawie interpretacji indywidualnej przed ewentualnymi negatywnymi skutkami wynikającymi z zastosowania się do jej treści. Ponadto wskazuje się też, że wniosek zainteresowanego o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, składany w jego indywidualnej sprawie, może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm. – dalej: "O.p."). Stosownie do art. 14b § 3 O.p., składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 - § 2 O.p.). Podkreśla się ponadto, że pojęcie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, którym posługują się przepisy O.p., nie jest tożsame z pojęciem wykładni prawa, ani też nawet interpretacji rozumianej, jako wynik przeprowadzonej wykładni. Postępowanie, które jest prowadzone w sprawie wydania pisemnej interpretacji prawa podatkowego jest postępowaniem, w którym organ uprawiony do jej wydania ma udzielić podatnikowi informacji w zakresie zastosowania i wykładni prawa podatkowego w przedstawionym przez podatnika stanie faktycznym sprawy. Ponadto należy zaznaczyć, że choć w art. 14b § 1 O.p. mowa jest o tym, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydaje się na wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie, to błędne jest rozumienie tego przepisu w ten sposób, że każdy wniosek podatnika o wydanie interpretacji podatkowej w jego indywidualnej sprawie zobowiązuje organ podatkowy do wydania takiej interpretacji. Leżące u podstaw wprowadzenia instytucji interpretacji indywidualnych prawo podatnika do uzyskania informacji o sposobie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego nie ma bowiem charakteru absolutnego. Jego realizacja nie jest bezwarunkowa, a wręcz przeciwnie, obwarowana została przez ustawodawcę pewnymi przesłankami, na jakich prawo to może znaleźć swój wyraz w procesowej formie pisemnej interpretacji podatkowej w indywidualnej sprawie podatnika. Warunki te, to nie tylko wymogi formalne wniosku o jej udzielenie, jak obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz przedstawienie własnego stanowiska, ale w równym stopniu także kryteria materialnoprawne, tj. związane m.in. z tym, o co pyta podatnik. Jak już wyżej wskazano, przepis art. 14b § 3 O.p. nakłada na składającego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązek do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W judykaturze wyrażono pogląd, że wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Stan faktyczny musi więc być opisany w sposób konkretny i jednoznaczny (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1803/13). Organ podatkowy nie może domniemywać intencji podatnika, ani za podatnika ustalać stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), uzupełniać, zmieniać, weryfikować, czy oceniać jego zgodność z rzeczywistością. Uwaga ta dotyczy również sądu administracyjnego, tym bardziej, że nie jest on organem interpretacyjnym w rozumieniu Ordynacji podatkowej i udzieloną (w określonym stanie faktycznym) interpretację indywidualną tylko kontroluje pod względem zgodności z prawem i legalności postępowania, w którym została wydana. Skutkiem tego, ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 12 grudnia 2011 r., II FPS 2/11; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 268/14). Kontrola sądu administracyjnego w swojej istocie polega na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawiony przez podatnika we wniosku o interpretację, a jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa (wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 listopada 2017 r., I SA/Kr 994/17). Mając powyższe na uwadze, w pierwszej kolejności odnieść się należy do treści zadanego pytania. Opiera się ono na założeniu, że organ podatkowy dokonał oceny opisanej we wniosku transakcji i w sposób wiążący wypowiedział się w kwestii skutków rejestracji skarżącej jako podatnika VAT, w przypadku przyszłych transakcji, Jak stwierdziła skarżąca w uzasadnieniu wniosku – "[...] w urzędzie skarbowym powiedziano mi...". Określony w taki sposób element stanu faktycznego nie może być dla organu interpretacyjnego wiążący. Prawnopodatkowa ocena opisanej transakcji i towarzyszących jej okoliczności (m.in. wymuszona przez kontrahenta rejestracja skarżącego jako podatnika VAT), w tym konsekwencji dla statusu skarżącej przy kolejnych transakcjach, byłaby dla organu interpretacyjnego wiążąca (jako element stanu faktycznego), gdyby w tym przedmiocie organ podatkowy wydał decyzję określającą skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług. W takiej sytuacji, aby odpowiedzieć skarżącej na zadane pytanie organ interpretacyjny postąpił prawidłowo, dokonując w pierwszej kolejności analizy przedstawionych przez skarżącą okoliczności, w celu ustalenia, czy skarżąca działała przy sprzedaży działki nr [...] położonej w [...] jako podatnik VAT, uwzględniając dotychczasowy dorobek orzeczniczy i sformułowane tam kryteria (m.in. powołane przez organ: wyrok TSUE z dnia 15 września 2011 r. wydany w sprawach C-180/10 i C-181/10 oraz uchwała NSA z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07). W konkluzji organ doszedł do słusznego wniosku, że z przedstawionych okoliczności nie wynika, aby w związku ze sprzedażą ww. działki skarżąca wystąpiła w charakterze podatnika VAT. W kontekście akcentowanych przez skarżącą faktów (rejestracja pod presją kontrahenta), organ trafnie zauważył, że dla opodatkowania sprzedaży działek podatkiem VAT nie jest istotny status nabywcy nieruchomości. Oznacza to, że w tych okolicznościach nie jest ważne, że nabywcą jest podatnik podatku od towarów i usług, który wyraził wolę nabycia towaru z naliczonym podatkiem od towarów i usług. Z tych względów, mając na uwadze okoliczności analizowanej transakcji, organ interpretacyjny trafnie uznał, że skarżąca postąpiła nieprawidłowo, rejestrując się dla potrzeb jednorazowej transakcji, a w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 96 ust. 1 u.p.t.u. Z uwagi na powyższe organ udzielił skarżącej wyczerpującej odpowiedzi, przedstawiając w sposób wariantowy skutki rejestracji jako podatnika VAT, w zależności o tego, jak zamierza postąpić skarżąca w przypadku sprzedaży kolejnych działek (strona 7 zaskarżonej interpretacji). W skardze skarżąca podniosła dodatkową kwestię, związaną z możliwością "anulowania transakcji" i wycofaniem się z "tej rejestracji". Organ interpretacyjny słusznie zauważył, że ta kwestia i zadane pytanie nie były objęte zakresem wniosku. Przypomnieć w tym miejscu należy, że podatkowe postępowanie interpretacyjne kończy się z datą wydania pisemnej interpretacji prawa podatkowego, postępowanie przed sądami administracyjnymi nie jest kontynuacją, ani też uzupełnieniem postępowania administracyjnego. Z tych zasadniczych powodów skarga sądowa nie może zmieniać, weryfikować lub uzupełniać pism procesowych zainteresowanego, na podstawie których organ interpretacyjny odtworzył stan faktyczny, w relacji do którego i w zakresie którego została wydana interpretacja (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2017 r., II FSK 3159/15). W ocenie Sądu organ interpretacyjny nie naruszył przepisów postępowania, odnoszących się do sposobu uzasadnienia indywidulanej interpretacji prawa podatkowego (art. 14c§ 1 i 2 O.p.). Przede wszystkim podkreślić należy, że w postępowaniu zmierzającym do wydania interpretacji indywidualnej rolą organu jest ocena poprawności zaprezentowanego stanowiska i dopiero w razie negatywnej jego oceny organ jest zobowiązany do wydania interpretacji indywidualnej, w której zostanie zawarte wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. W ocenie Sądu zadanie to zostało prawidłowo wykonane przez organ interpretacyjny. Organ wydał interpretację na podstawie obowiązujących przepisów prawa podatkowego. W uzasadnieniu interpretacji wyraźnie wyszczególniono przepisy podatkowe, które były przesłanką uznania stanowiska skarżącej zawartego we wniosku za nieprawidłowe. Organ przedstawił pogląd prawny dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposób ich zastosowania do niniejszej sprawy. Podkreślić należy, że wydając interpretację indywidualną organ podatkowy nie jest zobowiązany do polemiki z wnioskodawcą co do powołanych przez niego twierdzeń i argumentów oraz orzecznictwa sądowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że organ interpretacyjny nie ma obowiązku ustosunkowania się do wszystkich argumentów wnioskodawcy, zawartych we wniosku o wydanie interpretacji. Do uprawnień organu należy wybór racji argumentacyjnych, które jego zdaniem będą wystarczające dla oceny merytorycznej problemu podatkowego objętego wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Wynikający z art. 14c § 1 O.p. obowiązek przedstawienia oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny nie oznacza konieczności dokonywania oceny innych interpretacji oraz orzeczeń sądów administracyjnych, przywołanych przez zainteresowanego dla wzmocnienia prezentowanej przez niego argumentacji (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2015 r., II FSK 731/13). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w sentencji.