I SA/Po 394/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 07 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi: [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...] w przedmiocie uznania wniesionego przez zobowiązanego zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej za bezzasadny postanawia: odrzucić skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] uchylił zaskarżone przez [...] postanowienie z dnia [...] października 2014 r., nr [...] Dyrektora [...]. Na postanowienie organu II instancji skargę wniósł organ orzekający w l instancji , w którym domagał się uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej, z uwagi na okoliczność, że została wniesiona przez nieuprawniony podmiot. Skarżącemu jako organowi egzekucyjnemu nie przysługuje legitymacja do składania tego środka zaskarżenia,. Stroną w postępowaniu jest zobowiązany. Strona skarżąca pismem procesowym z dnia [...] lutego 2015 r. cofnęła skargę (k. [...] akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Natomiast stosownie do art. 50 ww. ustawy, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Przepisy te nie wskazują, by uprawnionym do wniesienia skargi był organ I instancji. Dyrektor [...] wydając postanowienie w I instancji nie działał jako podmiot, którego własnego interesu prawnego dotyczy sprawa, ale jako organ administracji realizujący przyznane mu kompetencje do rozstrzygania indywidualnych spraw. Nie mieści się on więc w pojęciu podmiotu, który ma interes prawny w rozumieniu wyżej powołanego przepisu i nie może w związku z tym żądać skontrolowania postanowienia drugiej instancji. W ustawowej roli organu orzekającego nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek także wówczas, gdy w rzeczywistości postanowienie jednak dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw lub obowiązków. Taka pozycja organu wyłącza możliwość równoczesnego występowania w charakterze strony kierującej się własnym interesem i zabiegającej o uzyskanie korzystnego dla siebie postanowienia. W piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. strona skarżąca cofnęła skargę i wniosła o umorzenie postępowania, jednak cofnięcie nie mogło wywołać skutków procesowych. Przesłanki niedopuszczalności skargi mają pierwszeństwo przed okolicznościami warunkującymi umorzenie postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. II OSK 3150/13 oraz z dnia 3 stycznia 2008 r. sygn. I OSK 1829/07; postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 3 sierpnia 2012 r. II SA/Rz 687/12 - dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 oraz art. 16 § 2 i art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.