I SA/Po 423/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna - Kubicka Sędziowie WSA Izabela Kucznerowicz WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 listopada 2022 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 8 kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie określenia i zabezpieczenia na majątku przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2017 rok oddala skargę Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego [...] decyzją z 08 grudnia 2021 r., nr [...]: 1) określił K. K. (dalej zwanej również skarżącą) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT-36L) za 2017 r. w wysokości [...] zł oraz przybliżoną kwotę odsetek należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji w wysokości [...] zł; 2) orzekł o zabezpieczeniu powyższych kwot na majątku skarżącej. Skarżąca w zeznaniu PIT-36L za 2017 r. wykazała przychody w wysokości [...] zł oraz koszty w wysokości [...] związane z uczestnictwem w K. sp. z o.o. sp.k. oraz A. sp. z o.o. sp.k. W toku postępowania ustalono, że K. sp. z o.o. sp.k. zawyżyła przychody o kwotę [...]zł. Skarżąca zadeklarowała przychody wskazanej spółki w kwocie [...]zł, a z kont spółki wynikają przychody w kwocie [...]zł. Spółka zawyżyła również wartość kosztów uzyskania przychodów o kwotę [...]zł. Skarżąca zadeklarowała koszty spółki w kwocie [...]zł, gdy tymczasem z kont spółki wynikają koszty w kwocie [...]zł. Niezależnie od powyższego stwierdzono, że K. sp. z o.o. sp.k. organ zakwestionował 128 umów zakupu katalizatorów na łączną wartość [...] zł od zagranicznych osób fizycznych. Zdaniem organu transakcje nie miały faktycznie miejsca. Na powyższe wskazują informacje pozyskane od administracji skarbowych [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...]. Zagraniczne osoby fizyczne zaprzeczyły przeprowadzeniu transakcji. Stwierdzono również, że wynikające z umów kupna ilości katalizatorów (przekraczające dziesiątki, czasami setki oraz tysiąc sztuk) i ich wartości (często kilka, kilkadziesiąt tysięcy, a nawet ponad [...] EUR z jedną osobą) wskazują, że gdyby transakcje te w rzeczywistości miały miejsce, to skarżąca byłaby świadoma prowadzenia działalności gospodarczej przez sprzedawców. W tym kontekście zaznaczono, że transakcje zakupu nie były dokumentowane fakturami. Wskazano również na brak ujęcia w raportach kasowych spółki operacji pobrania przez pracowników zaliczek na poczet zakupów i inne potrzeby związane z podróżą oraz rozliczenia tych zaliczek. Zdaniem organu K. sp. z o.o. sp.k. zawyżyła również koszty uzyskania przychodów o kwotę [...]zł, z uwagi na ujęcie w kosztach faktur zakupu katalizatorów wystawionych przez I., [...], [...] Ustalono, że właścicielem wszystkich udziałów wskazanej spółki był I. K. ([...]). Zdaniem organu transakcje zakupu od I. nie miały w rzeczywistości miejsca. Wskazano na brak dokumentów potwierdzających zakup przez I. katalizatorów zbytych rzekomo na rzecz K. sp. z o.o. sp.k. I. K. poinformował brytyjską administrację podatkową, że księgi i dokumenty źródłowe I. są w posiadaniu podmiotu F. , jednak podmiot ten zaprzeczył, że posiada dokumenty, wyjaśniając, że nigdy nie był agentem I., nie posiada jej faktur, umów, dokumentacji transportowej, wyciągów bankowych, itp. Organ wskazał również na brak potwierdzeń dokonania zapłaty za katalizatory. Zapłata na rzecz I. miała mieć miejsce w formie kompensaty z wierzytelnościami z tytułu umów pożyczek, które według treści tych umów zostały udzielone gotówkowo przez K. sp. z o.o. sp.k. Postępowanie wykazało również, że K. sp. z o.o. sp.k. zawyżyła również koszty uzyskania przychodów o kwotę [...]zł z tytułu różnic kursowych zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów naliczonych od zaksięgowanych fikcyjnych faktur zakupu, w których jako sprzedawcę wskazano I. oraz zaniżyła koszty o kwotę [...]zł z tytułu różnic kursowych zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów naliczonych od zaksięgowanych fikcyjnych wypłat pożyczek. Ponadto stwierdzono, że A, sp. z o.o. sp.k. zaniżyła przychody o kwotę [...]zł. W zeznaniu podatkowym skarżąca zadeklarowała przychody wskazanej spółki w kwocie [...]zł, gdy tymczasem z konta spółki wynikają przychody w kwocie [...]zł. Spółka zaniżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę [...]zł. W zeznaniu skarżąca zadeklarowała koszty uzyskania przychodów spółki w kwocie [...]zł podczas gdy z konta spółki wynikają koszty w kwocie [...]zł. Uwzględniając stwierdzone nieprawidłowości, organ obliczył, że przybliżona łączna kwota podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT-36L) za 2017 r. wynosi [...] zł, zaś przybliżona kwota odsetek za zwłokę wynosi [...] zł. W ocenie Naczelnika zachodzi uzasadniona obawa, że przewidywana kwota zobowiązania podatkowego nie zostanie uregulowana. Świadczy o tym m.in. wysokość przewidywanej kwoty zobowiązania podatkowego, która wraz z odsetkami za zwłokę wynosi na dzień wydania decyzji [...] zł. Nadto K. K. odmówiła złożenia oświadczenia o nieruchomościach oraz prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej i rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego. Skarżąca nie wskazała na posiadanie środków pieniężnych na rachunkach bankowych. W ocenie Naczelnika skarżąca nie posiada również majątku, który mógłby być przedmiotem zabezpieczenia. Posiada udziały w spółkach kapitałowych o stosunkowo niewielkich wartościach nominalnych oraz jest komandytariuszem w A. sp. z o.o. sp.k., przy czym wartość sumy komandytowej stanowi stosunkowo niewielką wartość. Skarżąca posiada również dwie nieruchomości, z których jedna jest obciążona hipoteką umowną z tytułu kredytu. Skarżąca posiada przy tym zaległości podatkowe, które wraz z odsetkami wynoszą [...] zł. Nadto wydano wobec skarżącej wynik kontroli z 09 września 2021 r., w którym stwierdzono nieprawidłowości skutkujące zaniżeniem podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT-36L) za 2016 r. w kwocie [...]zł. W związku z tym zdaniem organu istniały podstawy do wydania decyzji zabezpieczającej. W odwołaniu od decyzji strona wnosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z 8 kwietnia 2022 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie Dyrektora, mając na uwadze zebrany dotychczas materiał dowodowy, istnieje prawdopodobieństwo powstania zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2017 r. we wskazanej przez organ pierwszej instancji kwocie. Organ stwierdził, że określenie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w decyzji o zabezpieczeniu nie stanowi określenia wymiaru podatku. Wydanie decyzji o zabezpieczeniu nie pozbawia skarżącej możliwości kwestionowania ustaleń dokonywanych w postępowaniu wymiarowym. W ocenie organu odwoławczego opisane w zaskarżonej decyzji okoliczności stanowią wystarczającą podstawę do przyjęcia, że została uprawdopodobniona obawa niewykonania przybliżonej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2017 r. Brak wartościowego majątku nieruchomego i majątku ruchomego, znaczna wysokość przewidywanego zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych stanowi o zaistnieniu uzasadnionej obawy, że przyszłe zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, a ewentualna egzekucja tej należności z braku zabezpieczenia mogłaby stać się całkowicie lub częściowo bezskuteczna. W ocenie Dyrektora decyzja została wydana po przeanalizowaniu wszystkich istotnych okoliczności i nie naruszono przepisów Ordynacji podatkowej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. art. 33 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm. – dalej w skrócie: "O.p.") poprzez utrzymanie w mocy skarżonej decyzji podczas, gdy Naczelnik w sposób nieprawidłowy zastosował ww. przepis w wyniku uznania, że w niniejszej sprawie zachodzi potrzeba dokonania na majątku skarżącej zabezpieczenia zobowiązania podatkowego, w sytuacji, gdy nie uprawdopodobnił on, że zobowiązanie podatkowe w przyszłości powstanie oraz pomimo braku wykazania uzasadnionej obawy, że ewentualne zobowiązanie nie zostanie wykonane. W tych okolicznościach Dyrektor zobowiązany był do uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie (art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p.), względnie zobowiązany był do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania (art. 233 § 2 ww. ustawy); 2) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3, § 4 pkt 2 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji w konsekwencji uznania, że okolicznościami świadczącymi o tym, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, są nieprawidłowości stwierdzone w toku prowadzonej kontroli celno-skarbowej oraz wysokość przewidywanego zobowiązania podatkowego podczas, gdy prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów winna prowadzić do uznania, że fakt prowadzenia kontroli celno-skarbowej i stwierdzonych w jej toku nieprawidłowości - w przypadku, gdy strona nie podejmuje jakichkolwiek czynności celem utrudnienia bądź uniemożliwienia wyegzekwowania przyszłej należności oraz posiada majątek - nie stanowi przesłanki dokonania zabezpieczenia na jej majątku. Organ podatkowy nie wykazał również, aby strona trwale nie uiszczała zobowiązań o charakterze publicznoprawnym. W tych okolicznościach organ drugiej instancji niezasadnie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika; 3) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Naczelnika w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji w sposób nieprawidłowy ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz zaniechał jego kompletnego zgromadzenia, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, a także poprzez: – uznanie, iż istnieją podstawy do dokonania zabezpieczenia na majątku podatnika, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby podejmował on jakiekolwiek czynności, które mogą utrudnić lub udaremnić wykonanie w przyszłości ewentualnie określonego zobowiązania; – naruszenie zasad logicznego rozumowania i brak oparcia ustaleń organu w posiadanej przez niego wiedzy o okolicznościach faktycznych sprawy oraz doświadczeniu życiowym, dokonywanie wyłącznie subiektywnej oceny, wpisującej się w przyjętą przez organ a priori tezę, podczas gdy organ podatkowy nie uprawdopodobnił, że ewentualne zobowiązania podatkowe może w ogóle w przyszłości powstać. W konsekwencji powyższych okoliczności, uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów określonych w treści art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p.; – poprzez brak należytego przeprowadzenia postępowania mającego na celu ustalenie majątku skarżącej; – oparcie obawy niewykonania przez stronę mogącego powstać zobowiązania podatkowego na podstawie przewidywanej kwoty zobowiązania podatkowego, ustalonej w toku kontroli celno-skarbowej; 4) art. 120, art. 121 § 1, art. 124, i art. 210 § 4 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji podczas gdy uzasadnienie rzeczonej decyzji nie zawiera w istocie motywów rozstrzygnięcia, w szczególności Naczelnik nie uprawdopodobnił przesłanek uprawniających do wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia. Z uwagi na te okoliczności Dyrektor zobowiązany był do uchylenia spornej decyzji, albowiem nie spełnia ona wymagań ustawowych przewidzianych dla tego typu aktu administracyjnego i nie wypełnia warunku określonego w art. 33 O.p.; 5) art. 120, art. 121 § 1 O.p. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami i niebudzący zaufania do organów podatkowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, którą utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji orzekającą o zabezpieczeniu na majątku skarżącej przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT-36L) za 2017 r. wraz z odsetkami za zwłokę. W ocenie organów w sprawie zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe w przewidywanej kwocie nie zostanie wykonane. W ocenie Sądu skarga jest nieuzasadniona, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 33 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio. Na mocy art. 33 § 2 powołanego aktu, zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, przed wydaniem decyzji: ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego (pkt 1); określającej wysokość zobowiązania podatkowego (pkt 2); określającej wysokość zwrotu podatku (pkt 3). Zgodnie z art. 33 § 3 O.p. w przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. Zabezpieczenie wykonania zobowiązania podatkowego służy ochronie interesów wierzyciela podatkowego. Celem tego zabezpieczenia jest nie tyle pobór podatku, ile zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych. Zabezpieczenie to nie jest więc formą wykonania zobowiązania podatkowego, zwiększa jedynie gwarancję, że zobowiązanie podatkowe zostanie w przyszłości wykonane. Celem postępowania zmierzającego do wydania decyzji o zabezpieczeniu jest ustalenie, czy istnieją przesłanki zabezpieczenia, a w przypadku zabezpieczenia dokonywanego w trybie art. 33 § 2 O.p., także określenie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego, które ma być zabezpieczone [tak: wyrok NSA z 10 stycznia 2017 r., I FSK 1980/16]. W kontekście brzmienia art. 33 § 1 O.p. należy podkreślić, że przesłanką zabezpieczenia jest tylko i wyłącznie uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego. Wymienione wprost w powołanym przepisie zdarzenia w postaci trwałego nieuiszczania wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych lub zbywanie majątku są tylko przykładami zachowań wskazujących na zaistnienie powyższej przesłanki. Oznacza to, że organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich okoliczności i dowodów wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości, przy czym uzasadniona obawa musi istnieć w chwili rozstrzygania w przedmiocie zabezpieczenia [tak: wyrok NSA z 25 czerwca 2019 r., I FSK 1261/17]. Brzmienie art. 33 § 1 O.p. świadczy o tym, że warunkiem wydania decyzji o zabezpieczeniu jest wykazanie uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, nie zaś udowodnienie powyższej okoliczności. W orzecznictwie wprost stwierdza się, że w przypadku orzekania w sprawie zabezpieczenia nie można mówić o klasycznym postępowaniu dowodowym i tradycyjnych dowodach [tak: wyrok NSA z 10 listopada 2015 r., II FSK 2725/13]. Na gruncie art. 33 O.p. mowa jest o sytuacjach, w których wprawdzie przepisy podatkowe wprost nie wskazują na możliwość uprawdopodobnienia pewnych okoliczności, natomiast posługują się sformułowaniami o skutkach porównywalnych. W powołanym przepisie mowa jest o przesłankach zabezpieczenia zobowiązania podatkowego na majątku podatnika, które mogą uzasadniać przypuszczenie, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Oznacza to, że organy mogą uprawdopodobnić brak zapłaty podatku w przyszłości, nie są zaś zobowiązane do udowodnienia tego faktu. Uprawdopodobnienie nie prowadzi do pewności, lecz jedynie daje lub wskazuje na prawdopodobieństwo istnienia lub nieistnienia faktu. Uprawdopodobnienie nie wymaga odnoszenia się do wszystkich dowodów znanych organowi na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. Ocena wszystkich dowodów w ich wzajemnych powiązaniu musi nastąpić w ramach postępowania wymiarowego lub kontroli podatkowej, gdzie zastosowanie znajdują wszystkie rygory postępowania dowodowego. Na etapie postępowania zabezpieczającego organy oceniają sytuację skarżącej jedynie pod kątem uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego. Postępowanie, którego efektem jest wydanie decyzji o zabezpieczeniu (określane zwykle jako postępowanie zabezpieczające) ma charakter szczególny jest prowadzone w toku już wszczętego i prowadzonego postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, a wydana w tym odformalizowanym postępowaniu decyzja służyć ma za podstawę podjęcia działań zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych, których prawidłowa wysokość nie została jeszcze określona lub ustalona. Postępowanie zmierzające do wydania decyzji o zabezpieczeniu ma zatem charakter incydentalny, ściśle wiążąc się z postępowaniem podatkowym lub kontrolą podatkową, w ramach których jest prowadzone [tak: wyrok NSA z 4 marca 2020 r., I FSK 1640/17]. W realiach niniejszej sprawy kierując się zasadami logicznego rozumowania, wiedzy oraz doświadczenia życiowego prawidłowo wywiedziono istnienie uzasadnionej obawy niewykonania przez skarżącą zobowiązania podatkowego w przewidywanej przez organy kwocie. W konsekwencji za bezzasadne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów O.p. W uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć organy przytoczyły poczynione dotychczas w toku kontroli celno – skarbowej ustalenia świadczące m. in. o zawyżeniu przez skarżącą kosztów uzyskania przychodów związanych z działalnością K. sp. z o.o. sp.k. W tym kontekście zidentyfikowano ryzyko zawyżenia przez spółkę kosztów uzyskania przychodów w związku z wykazanymi zakupami katalizatorów od zagranicznych osób fizycznych. W toku dotychczasowego postępowania poddano w wątpliwość 128 umów kupna katalizatorów na łączną kwotę [...]zł. Twierdzenie organu, że wskazane transakcje w istocie nie miały miejsca, znajduje uprawdopodobnienie w informacjach pozyskanych od administracji skarbowych [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...]. Z informacji tych wynika, że osoby, od których wykazano nabycie katalizatorów, zaprzeczyły przeprowadzeniu transakcji ze skarżącą. Nadto ilości katalizatorów (przekraczające dziesiątki, czasami setki oraz tysiąc sztuk) i ich wartości (często kilka, kilkadziesiąt tysięcy, a nawet ponad [...] euro z jedną osobą) wskazują, że gdyby transakcje te w rzeczywistości miały miejsce, to podmioty te powinny dokonywać transakcji w ramach działalności gospodarczej i wystawić fakturę. Trafnie zwrócono również uwagę na brak ujęcia w raportach kasowych spółki operacji pobrania przez pracowników zaliczek na poczet zakupów i inne potrzeby związane z podróżą oraz rozliczenia tych zaliczek. Organ wskazał również na prawdopodobne zawyżenia przez K. sp. z o.o. sp.k. kosztów uzyskania przychodów o kwotę [...]zł przez zaliczenie do kosztów faktur zakupu katalizatorów wystawionych przez I. z siedzibą w [...], której właścicielem był I. K. ([...]). Z dotychczas poczynionych ustaleń organów wynika przy tym, że brak jest dokumentów zakupu przez I. katalizatorów zbytych rzekomo na rzecz K. sp. z o.o. sp.k. I. K. poinformował brytyjską administrację podatkową, że księgi i dokumenty źródłowe I. są w posiadaniu podmiotu F.. Wskazany podmiot zaprzeczył jednak , że posiada wskazane dokumenty. Nadto wskazano, że zapłata na rzecz I. miała mieć miejsce w formie kompensaty z wierzytelnościami z tytułu umów pożyczek, które według treści tych umów zostały udzielone gotówkowo przez K. sp. z o.o. sp.k. Umowy pożyczki ujęte w księgach wskazanej spółki nie znalazły potwierdzenia w księgach i dokumentach I. z uwagi na ich brak. Zatem brak jest również dowodu zapłaty. Wbrew zarzutom skargi w ocenie Sądu dokonano prawidłowego ustalenia sytuacji majątkowej skarżącej. Podkreślić należy, że mimo wezwania skarżąca nie złożyła oświadczenia o nieruchomościach oraz prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej i rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego. Niemożliwe było ustalenie czy na rachunkach skarżącej znajdują się jakiekolwiek środki pieniężne. Zdaniem Sądu wykazano, że skarżąca nie posiada majątku o wartości wystarczającej na pokrycie zobowiązania podatkowego w przewidywanej kwocie. Skarżąca jest właścicielem nieruchomości położonej [...] przy ul. [...] o pow. 0,5129 ha. Na nieruchomości tej ustanowiono hipotekę umową na kwotę [...]zł na rzecz banku. celem zabezpieczenia kredytu. Do skarżącej należy również wynoszący ˝ udział w prawie własności nieruchomości położonej w miejscowości [...] gmina [...] o pow. 0,1497 ha sklasyfikowanej jako grunty orne. Szacując wartość nieruchomości trafnie oparto się na danych wynikających z umów zbycia podobnych nieruchomości. Ustalono w ten sposób, że cena 1 m2 gruntu w [...] wynosi [...] zł, zaś cena 1 m2 gruntu w [...] wynosi [...] zł. W konsekwencji szacunkowa wartość nieruchomości skarżącej położonej w [...] wynosi (bez uwzględnienia obciążenia z tytułu hipoteki) [...] zł, zaś szacunkowa wartość całej nieruchomości położonej w [...] wynosi [...] zł. Nadto ustalono, że skarżąca posiada 999 udziałów o łącznej wartości nominalnej [...] zł w K.. z o.o., 50 udziałów o łącznej wartości nominalnej [...] zł w W. sp. z o.o., 500 udziałów o łącznej wartości nominalnej [...] zł w A. sp. z o.o. oraz 500 udziałów o łącznej wartości nominalnej [...] zł w K. sp. z o.o. Skarżąca jest przy tym komandytariuszem w A. sp. z o.o. sp.k., a wartość jej sumy komandytowej wynosi [...] zł. Istotną kwestią jest, że skarżąca nie uregulowała zobowiązania podatkowego wynikającego z zeznania PIT-36L za 2020 r. w wysokości [...] zł oraz, że wydano względem skarżącej decyzję w przedmiocie zabezpieczenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. oraz określenia wysokości zobowiązania podatkowego we wskazanym podatku za 2015 r. Okoliczność, że decyzja w przedmiocie zabezpieczenia oraz określenia wysokości zobowiązania podatkowego są nieostateczne nie ma w sprawie znaczenia. Jak wyjaśniono to już bowiem wcześniej obowiązkiem organu orzekającego w przedmiocie zabezpieczenie jest uprawdopodobnienie obawy niewykonania zobowiązania podatkowego, nie zaś jej udowodnienie. Wydanie względem strony nieostatecznych decyzji podatkowych może stanowić jedną z okoliczności branych przy uwadze przy ocenie występowania ryzyka niewykonania zobowiązania podatkowego. W ocenie Sądu przedstawione powyżej okoliczności ocenione we wzajemnym połączeniu przez pryzmat reguł wiedzy, logicznego rozumowania oraz zasad doświadczenia życiowego uzasadniają obawę niewykonania przez skarżącą spornego w niniejszej sprawie zobowiązania podatkowego w przewidywanej kwocie. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) należało orzec jak w sentencji.