I SA/Po 429/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione oddala skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. wydanym wobec M. B. uznał za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia [...] czerwca 2017 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w K., działając jako organ egzekucyjny, doręczył zobowiązanej tytuł wykonawczy wystawiony dnia [...] czerwca 2017r. przez wierzyciela Prezydenta Miasta S., obejmującego należności pieniężne z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacenie postojów w strefie płatnego parkowania w dniu [...] sierpnia 2016 r. oraz w dniu [...] września 2016 r. Wszczęcie egzekucji administracyjnej nastąpiło w dniu [...] lipca 2017 r. tj. z chwilą doręczenia zobowiązanej odpisu tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2017 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w [...] S.A. Zastosowany środek egzekucyjny okazał się nieskuteczny. Bank [...] S.A. poinformował organ egzekucyjny, że nie prowadzi rachunków M. B.. Pismem z dnia [...] lipca 2017 r. M. B. zgłosiła zarzut w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej, podnosząc "nieistnienie obowiązku". Uzasadniając wniesiony zarzut zobowiązana uznała obciążenie jej opłatą dodatkową za parkowanie bez wniesienia opłaty w dniu [...] września 2016 r. przy al. [...] w S. za bezpodstawne. Zdaniem zobowiązanej miejsce, w którym nałożono opłatę dodatkową, nie znajdowało się w strefie płatnego parkowania. Argumentując to stwierdzenie, strona podniosła, że zgodnie z art. 13 b ust. 1 ustawy z dnia [...] marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2016 r. , poz. 1440 ze zm. dalej u.d.p.) opłatę o której mowa w art. 13 ust 1 pkt 1 ww. ustawy pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym - zgodnie z warunkami określonymi w Rozporządzeniu - miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Warunkiem pobierania opłat jest oznakowanie miejsca zarówno znakami pionowymi, jak i poziomymi. Brak podwójnego oznakowania oznacza, iż miejsce w strefie płatnego parkowania nie zostało wyznaczone i pobieranie opłat w tym miejscu jest nielegalne. Strona zwróciła uwagę na wymóg prawidłowego oznakowania miejsc postojowych według zasad określonych przez Ministra Infrastruktury, na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm. dalej u.p.r.d.) w rozporządzeniu z dnia 3 lipca 2003 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1326 ze zm. dalej rozporządzenie). Zgodnie z rozporządzeniem, w brzmieniu obowiązującym od dnia 14 lutego 2014 r. w strefie oznakowanej znakiem D-44 miejsca dla postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi określonymi w pkt 5.2.18 oraz znakami poziomymi określonymi w załączniku nr [...] do rozporządzenia w: pkt 5.2.4, pkt 5.2.5 pkt 5.2.6 i pkt 5.2.9.2. Na poparcie swojego stanowiska strona powołała orzeczenia sądów administracyjnych, w których sądy wskazywały na brak możliwości pobierania opłat za parkowanie w dowolnym miejscu w strefie płatnego parkowania. Podsumowując zobowiązana stwierdziła, że warunkiem zastosowania sankcji administracyjnej z art. 13 ust 1 pkt 1 u.d.p. jest odpowiednie oznakowanie strefy płatnego parkowania tak, aby korzystający z dróg publicznych mieli świadomość ciążącego na nich obowiązku. Jak wywodzi zobowiązana opłatę wolno pobierać jedynie wtedy, gdy spełnione są określone warunki, tzn. postój odbywa się w strefie płatnego parkowania oraz w wyznaczonym miejscu spełniającym określone przepisami prawa warunki. Do pisma z zarzutami strona załączyła kopie fotografii przedstawiających zaparkowane na chodniku auto nr rej. [...] W związku ze złożonymi zarzutami Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w sprawie zgłoszonego zarzutu. Jednocześnie w tym samym dniu, na podstawie art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm. dalej u.p.e.a.), organ egzekucyjny przekazał pismo strony wierzycielowi celem uzyskania jego stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów. Wierzyciel Prezydent Miasta S. w dniu [...] września 2017 r. wydał postanowienie, w którym ustosunkował się do wniesionego zarzutu, uznając go za nieuzasadniony. Na powyższe rozstrzygnięcie strona złożyła zażalenie, które zostało utrzymane w mocy ostatecznym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2017 r. Organ egzekucyjny odmawiając uznania wniesionych zarzutów przywołał argumenty sformułowane w stanowisku wierzyciela na potwierdzenie istnienia obowiązku. Stwierdził ponadto, że w przypadku wniesienia zarzutu nieistnienia obowiązku, stanowisko wierzyciela wyrażone w wydanych przez niego postanowieniach, jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Zaznaczył przy tym, że zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Natomiast w myśl przepisu zawartego w ww. artykule organ egzekucyjny z urzędu bada dopuszczalność egzekucji administracyjnej, w tym także prawidłowość wystawionego tytułu wykonawczego oraz kwestię doręczenia upomnienia. Pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. M. B. wniosła zażalenie na ww. postanowienie, zarzucając mu naruszenie art. 13b ust. 1 u.d.p., art. 33 pkt 1 i art. 45 pkt 1 u.p.e.a. W treści zażalenia zobowiązana wystąpiła o uchylenie postanowienia oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Uzasadniając wniesione zażalenie, strona powieliła argumenty podniesione w zarzutach. Powołując uchwałę NSA z dnia 9 października 2017 r. sygn. akt II GPS 2/2017, zobowiązana zakwestionowała powtórzone za wierzycielem w postanowieniu organu egzekucyjnego stwierdzenie, że do wyznaczenia miejsca postojowego wystarczy wyłącznie znak pionowy. W świetle omawianych w uchwale przepisów prawnych, miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania to, co do zasady, miejsca podwójnie oznakowane : znakami pionowymi D-18 i znakami poziomymi typu P-18. Ponadto powołując się na orzecznictwo i doktrynę strona wskazała, że użyte w "u.d.p." wyrażenie "wyznaczyć" oznacza konieczność wytyczenia miejsca za pomocą linii i znaków oraz że wyłączona jest możliwość pobierania opłaty za postój w innym niż wyznaczone miejsce, przy czym niedopuszczalnym jest uznanie za wyznaczone miejsce terenu całej strefy płatnego parkowania. W ocenie strony strefa płatnego parkowania w S. nie jest oznakowana zgodnie z obowiązującym prawem. Z tego względu nie powstaje tam obowiązek wnoszenia przez kierujących opłat, a ich pobieranie jest czynem bezprawnym i nosi znamiona przekroczenia uprawnień i wyłudzenia nienależnych świadczeń. Skarżąca uznała, że umieszczenie na znaku D-44 dodatkowych napisów typu "Podstrefa A" czy "Podstrefa B" jest bezprawne, a fakt ich umieszczenia powoduje, że znak taki jest niezgodny z określonym prawnie wzorem. Czyni go to w świetle prawa nielegalnym i nie rodzi on obowiązku stosowania się do jego treści. Ponadto uzasadniając naruszenie art. 45 par. 1 u.p.e.a., strona zauważyła, że do zażalenia z dnia [...] września 2017 r. dołączyła zdjęcia z miejsca postoju, potwierdzając fakt nieistnienia obowiązku. Zdaniem zobowiązanej stosownie do art. 45 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny powinien odstąpić od egzekucji, a nie, jak to uczynił, zawiesić postępowanie. Zobowiązana stwierdziła, że w wyniku działań organu została doprowadzona do niekorzystnego rozporządzenia majątkiem własnym, z powodu zablokowania zajętych kwot na koncie. Dyrektor Izby Skarbowej po zapoznaniu się z materiałem zebranym w sprawie oraz po dokonaniu analizy stanu faktycznego i prawnego postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w rozpoznawanej sprawie, w której wierzyciel i organ egzekucyjny to dwa różne podmioty, zarzuty zgłoszone przez zobowiązaną zostały zakwalifikowane jako oparte na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. tj. zarzut nieistnienia obowiązku. Organ egzekucyjny zobligowany był zatem wystąpić do wierzyciela o zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Stanowisko takie wierzyciel Prezydent Miasta S. wyraził w postanowieniu z dnia [...] września 2017 r. Po rozpatrzeniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało postanowienie z dnia [...] listopada 2017r. utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Tym samym stanowisko wierzyciela stało się ostateczne w administracyjnym toku instancji. Z uwagi na fakt, że postanowienie wierzyciela nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, organ egzekucyjny (oraz obecnie organ odwoławczy) związany był zawartym w nim stanowiskiem odnośnie zarzutu nieistnienia obowiązku z art. 33 § 1 pkt 1 i nie mógł ocenić go inaczej, niż uczynił to wierzyciel. Z powyższych względów organ odwoławczy, w ślad za wierzycielem uznał, że zarzut nieistnienia obowiązku zgłoszony przez zobowiązaną nie może być uwzględniony. Wierzyciel wskazał, że kontroler zarejestrował zdarzenie nieopłaconego postoju pojazdu [...] na al. [...] w dniu [...] września 2016 r. na drodze publicznej w strefie płatnego parkowania, co potwierdzają zdjęcia przedmiotowego pojazdu wykonane przez kontrolera w dniu zarejestrowanego zdarzenia niepłaconego postoju, zdjęcia przedstawione przez zobowiązaną oraz wydruk zdjęcia ze strony Geoportal (www.geoportal.gov.pl) z naniesionymi granicami drogi publicznej. Ponadto dokumentacja fotograficzna wskazuje, że pojazd zobowiązanej był zaparkowany w pasie drogowym - al. [...], działka [...]. Załączone przez zobowiązaną zdjęcie miejsca postoju pojazdu znajduje się w obszarze strefy płatnego parkowania, na której za postój pojazdu jest pobierana opłata zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. Organ odwoławczy zaznaczył również, że Kolegium w postanowieniu z dnia [...] listopada 2017 r. uznało nie do zaakceptowania stanowisko organu pierwszej instancji, że cała strefa płatnego parkowania może być uznana za miejsce wyznaczone w rozumieniu przepisu art. 13b ust. 1 u.d.p. Na poparcie tego stanowiska SKO przywołało uchwałę podjętą przez NSA w składzie 7 sędziów w dniu [...] października 2017 r. sygn. akt II GPS 2/17. Ponadto powołując się na przepisy wykonawcze do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 128), tj. w rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych i rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach, uznał, że oznakowanie strefy płatnego parkowania w S. jest zgodne z obowiązującym prawem. Wskazał, że pojazd zobowiązanej zaparkowany był w całości w pasie drogowym al. [...] oraz w miejscu wyznaczonym znakiem pionowym D-18 "parking", pod którym umieszczona została tabliczka [...] informująca o sposobie postoju na chodniku - równolegle do krawężnika. Stwierdził ponadto, że niewyznaczenie tego miejsca znakami poziomymi nie ma znaczenia w sytuacji, gdy miejsce postoju pojazdu zostało wyznaczone przez znak D-18. Orzekając powyższe, powołał pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z dnia 9 października 2017 r. sygn. akt. II GPS 2/17, że co do zasady miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania powinny być podwójnie oznakowane : znakami pionowymi D-18 i poziomymi typu P-18. Wierzyciel przyjął jednak interpretację, że to znaki informacyjne mają rolę decydującą w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju. Mają one na celu poinformowanie kierujących pojazdami o rodzaju drogi i sposobie korzystania oraz obiektach znajdujących się przy drodze lub w jej pobliżu przeznaczonych dla użytkowników dróg. Natomiast znaki poziome służą zwiększeniu bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnieniu ruchu pojazdów i ułatwieniu korzystania z dróg. W powyższej sytuacji wierzyciel uznał zarzut nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony. Jednocześnie stwierdził, że na stronie ciążył obowiązek uregulowania opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania w okresie objętym wystawionym przez wierzyciela tytułem wykonawczym. Organ odwoławczy oceniając natomiast podniesiony w zażaleniu zarzut naruszenia przez organ egzekucyjny art. 45 § 1 u.p.e.a. poprzez zawieszenie postępowania, a nie odstąpienie od egzekucji, wskazał, że nie może on być uwzględniony. Dowody na potwierdzenie nieistnienia obowiązku przedstawione w związku z wniesionymi zarzutami przez zobowiązaną podlegały zbadaniu przez wierzyciela. Skoro wierzyciel potwierdził istnienie obowiązku i jego stanowisko jest ostateczne, organ egzekucyjny musi je zaakceptować. Co więcej, regulacja przewidziana w art. 45 § 1 u.p.e.a. ma zastosowanie, gdy przedstawione dowody w sposób oczywisty wskazują, że dochodzony obowiązek został wykonany, umorzony, wygasł lub nie istnieje, odroczono termin jego wykonania , rozłożono na raty spłatę należności albo gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego. Żadna z powyższych okoliczności do tej chwili nie wystąpiła. Zobowiązana zakwestionowała istnienia obowiązku w postaci zarzutu, który jest aktualnie rozpoznawany w trybie przewidzianym dla tej instytucji. Ponadto organ stwierdził, że zarzut niekorzystnego rozporządzenia majątkiem własnym nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy, ponieważ nie wyegzekwowano żadnych środków i nie zablokowano konta strony. Bank [...] S.A. poinformował organ egzekucyjny, że nie prowadzi rachunku M. B.. Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, że argumentacja sformułowana przez stronę w zażaleniu, która nie była podnoszona w terminie do wniesienia zarzutów, nie może być rozpatrywana na etapie postępowania odwoławczego. W skardze skierowanej dp Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww postanowienie, strona zarzuciła naruszenie art. 13b ust. 1 w zw. z art.13b ust. 6 u.d.p. poprzez uznanie, że pojazd został zaparkowany w miejscu wyznaczonym, w strefie płatnego parkowania. Uzasadniając wniesioną skargę, strona podzieliła stanowisko organu egzekucyjnego w zakresie związania stanowiskiem wierzyciela. Podkreśliła jednak, że stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 dalej p.p.s.a.) na postanowienie wierzyciela w sprawie złożonych zarzutów nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Natomiast zobowiązany swoje uprawnienie do obrony praw może realizować poprzez wniesienie skargi do sądu administracyjnego na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów jako rozstrzygnięcia wydanego w sprawie głównej. W treści wniesionej skargi, strona zgłosiła zarzuty odnoszące się wprost do stanowiska wierzyciela. Zdaniem strony w sprawie nie budzi wątpliwości, że miejscem wyznaczonym w myśl art. 13b ust. 1 u.d.p. nie jest teren całej strefy płatnego parkowania, a konkretnie wyznaczone miejsce w tej strefie, natomiast osią sporu jest sposób wyznaczenia tego miejsca postojowego. Prezentując swoje stanowisko w tym zakresie, strona nawiązała do ww. uchwały NSA z dnia 9 października 2017 r., sygn. akt II GPS 2/17, w której sąd rozpoznał kwestię oznakowania. Opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się wyłącznie za postój w wyznaczonym do tego miejscu Ponadto miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania to, co do zasady, miejsca podwójnie oznakowane: znakami pionowymi D-18 i znakami poziomymi typu P-18. Niemniej jednak to znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i dlatego tym znakom, należałoby przypisać rolę decydującą w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju. Uzasadniałoby to stwierdzenie, że miejsca postoju oznakowane w strefie płatnego parkowania wyłącznie znakiem poziomym nie spełniają wymagania miejsca wyznaczonego w rozumieniu art. 13b ust. 1 u.d.p. Tym samym skarżąca zarzuciła wierzycielowi odstąpienie od zasady podwójnego oznakowania miejsc postojowych, bez wskazania popartych dowodami okoliczności uzasadniających takie stanowisko. Na poparcie zaprezentowanej oceny skarżąca wskazała wyrok z dnia 14 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 987/17, w którym WSA w Szczecinie, rozpoznając identyczna kwestię, uznał za niewystarczające wyznaczenie miejsca postoju tylko znakiem pionowym D-18. Mając na uwadze powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzających postanowień wydanych w sprawie, umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, powołując motywy zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestia sporną w przedmiotowej sprawie jest ocena pod względem legalności postanowień organów administracji wydanych w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W myśl art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że jeżeli wierzyciel w ostatecznym postanowieniu uznał zarzut za bezzasadny, to organ egzekucyjny jest takim stanowiskiem związany. Organ egzekucyjny nie jest bowiem uprawniony do kwestionowania stanowiska wierzyciela co do istnienia i wymagalności egzekwowanego obowiązku (m.in. prawomocny wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 października 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 1313/13, lex nr 1383900). Z akt sprawy wynika, że wierzyciel Prezydent Miasta S. postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. uznał wniesiony zarzut za niezasadny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] listopada 2017 r. wydało postanowienie, w którym utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji, przy czym postanowienie to jest ostateczne w postępowaniu administracyjnym. Mając na względzie przepis art. 34 § 1 u.p.e.a., postanowienie organu egzekucyjnego uznać należy za wydane prawidłowo. Z art. 34 § 1 u.p.e.a. wprost wynika, że stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Organ egzekucyjny nie jest zatem uprawniony do prowadzenia odrębnego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie podstaw do uwzględnienia zarzutów i do podważenia w tym trybie stanowiska wierzyciela. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. (por. NSA w wyroku z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 359/12 dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl), Przechodząc do oceny zasadności zarzutu należy wskazać, że wobec skarżącej prowadzone jest postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] wystawionego przez Prezydenta Miasta S. obejmującego należności pieniężne z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacenie postojów w strefie płatnego parkowania (nr rej. [...]) w dniu [...] sierpnia 2016 r. oraz w dniu [...] września 2016 r. Skarżąca zakwestionował wystawienie ww. tytułu wykonawczego z powodu nieistnienia obowiązku, z uwagi na fakt błędnego oznakowania miejsca postojowego. Skarżąca podniosła, że warunkiem pobierania opłat jest oznakowanie miejsca zarówno znakami pionowymi, jak i poziomymi. Brak podwójnego oznakowania oznacza, iż miejsce w strefie płatnego parkowania nie zostało wyznaczone i pobieranie opłat w tym miejscu jest nielegalne. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy wskazać, że zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.d. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. W myśl art. 13b ust. 1 opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Wobec rozbieżnego orzecznictwa sądów administracyjnych Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 9 października 2017 r. uchwałę o sygn. akt II GPS 2/17 w zakresie wykładni art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. , że zgodnie z art. 13b ust. 1 , w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się od korzystającego z drogi publicznej wyłącznie za postój w odpowiednio wyznaczonym do tego miejscu. NSA w uzasadnieniu uchwały wskazał, że w świetle omawianych przepisów prawnych miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania to, co do zasady, miejsca podwójnie oznakowane: znakami pionowymi D-18 i znakami poziomymi typu P-18. Niemniej jednak – na co wskazały organy w rozpoznawanej sprawie - to znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i dlatego tym znakom należałoby przypisać rolę decydującą w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju. Zauważyć należy, że organy w rozpoznawanej sprawie nie zajęły stanowiska przeciwnego do wyrażonego w ww. uchwale. Nie zakwestionowały bowiem wskazanej przez NSA zasady, zgodnie z którą opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się od korzystającego z drogi publicznej wyłącznie za postój w odpowiednio wyznaczonym do tego miejscu jak i zasady wyznaczania miejsc płatnego postoju w strefie płatnego parkowania podwójnym oznakowaniem, tj. zarówno ww. pionowym jak i ww. poziomym. Wskazały w myśl ww. uchwały NSA, że znakom pionowym należy przypisać decydującą rolę w wyznaczaniu miejsca płatnego postoju jako, że znaki te informują o sposobie korzystania z drogi. W rozpoznawanie zaś sprawie, z dokumentacji zdjęciowej odzwierciedlającej zdarzenia objęte opłatą dodatkową wynikało, że objęty opłatą dodatkową postój odbywał się w miejscu bezpośredniego sąsiedztwa posadowionego znaku pionowego D-18 "parking", który to znak wyznacza w istocie miejsce do parkowania. Ponadto wskazać należy, że ustawiony pionowy znak D-18 (parking) wyznacza miejsce postoju nie tylko w SPP, ale też poza nią. Decydujące znaczenie znaków pionowych dla wyznaczenia miejsca postoju wynikać będzie przykładowo w sytuacji, gdy poziome znaki na drodze uległy zatarciu czy też są pokryte śniegiem. Znaki poziome P-18 "stanowisko postojowe" (wyznacza miejsce przeznaczone do postoju pojazdów), czy znak P-19 "linia wyznaczająca pas postojowy" (wyznacza pas przeznaczony na postój pojazdów wzdłuż krawędzi jezdni lub oddziela od niej zatokę postojową) w istocie porządkują sposób parkowania pojazdów na drodze. W przypadku gdy oznaczenie poziome wskazuje na sposób parkowania pojazdów wzdłuż krawędzi drogi lub w poprzek drogi to naruszenie tych oznaczeń przez korzystającego z drogi np. zaparkowanie pojazdu wzdłuż krawędzi drogi a nie w poprzek drogi, jak wyrysowane są miejsca postojowe nie stwarza sytuacji, w której korzystający z drogi nie ponosi stosownej opłaty za postój w SPP. W związku z powyższym Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organów, które za nieuzasadniony uznały zarzut skarżącej w zakresie nieistnienia obowiązku, z uwagi na naruszenie przez organy art. 13b ust. 1 w zw. z art. 13b ust. 6 u.d.p., przez nieprawidłowe przyjęcie, że pojazd został zaparkowany w miejscu wyznaczonym, w strefie płatnego parkowania. Tym samym należało uznać, że podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, gdyż postanowienia organów obu instancji zostały wydane zgodnie z przepisami prawa. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ) Sąd skargę oddalił.