I SA/Po 471/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Wolna – Kubicka po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Ł. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Ł. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] nr: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia kary porządkowej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. /-/ Katarzyna Wolna - Kubicka Do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga Ł.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] o odmowie uchylenia kary porządkowej w wysokości [...] nałożonej na skarżącego postanowieniem tego organu z dnia 6 stycznia 2010 r. W petitum powyższej skargi strona wniosła o wstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w P., z uwagi na to, iż jej wyegzekwowanie spowoduje znaczną szkodę dla skarżącego, gdyż nie jest on w stanie uiścić tej kary bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla niego i rodziny. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł natomiast, że wstrzymanie wykonania postanowienia jest uzasadnione, z uwagi na jego trudną sytuację materialną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady ukonstytuowanej przez art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej w skrócie: P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść powyższych norm prawnych, należy stwierdzić, iż - po pierwsze - wstrzymaniu podlegają tylko takie akty i czynności organów podatkowych, które posiadają przymiot wykonalności, po drugie zaś - może ono wywodzić się jedynie z wniosku skarżącego, który obowiązany jest wykazać w nim zaistnienie jednej z dwóch przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W niniejszym postępowaniu strona wniosła o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie odmowy uchylenia kary porządkowej. Należy wskazać, że orzeczenie to ma charakter odmowny, dlatego jako takie nie podlega ono wykonaniu zob.: postan. NSA z 20 grudnia 2006 r., I FZ 513/06, CBOSA). Z istoty zaś ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym wynika, iż przedmiotem wniosku o ochronę tymczasową może być jedynie akt podlegający wykonaniu w chwili orzekania o wstrzymaniu jego wykonania (por. też postan. NSA z 6 sierpnia 2009 r., II FZ 278/2009, LexPolonica nr 2066922). Dlatego należy stwierdzić, że postanowienie odmawiające uchylenia kary porządkowej, jako nienadające się do wykonania, nie mieści się w zakresie przedmiotowym normy z art. 61 § 3 P.p.s.a. Ponadto należy wyjaśnić, iż niezależnie od powyższej przyczyny odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, samoistną podstawę uniemożliwiającą uwzględnienie przedmiotowego wniosku stanowi zaniechanie przez stronę wykazania zaistnienia po jej stronie okoliczności z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd nie działa w tym zakresie z urzędu, gdyż takie działanie na obecnym etapie postępowania oznaczałoby w pewnym stopniu konieczność rozpoznania meritum sprawy i dokonanie swoistego przedsądu. Tymczasem badanie legalności przedmiotowego postanowienia może nastąpić dopiero we właściwym stadium postępowania sądowoadministracyjnego, kończącego się wydaniem przez Sąd wyroku po zamknięciu rozprawy (art. 133 § 1 in principio). Tym samym w postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie poszukuje okoliczności uzasadniających złożony przez stronę w tym zakresie wniosek (por. m. in. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09, "Przegląd Orzecznictwa Podatkowego" z 2009 r. nr 2, poz. 22). W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych norm oraz art. 61 § 5 P.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji postanowienia. /-/ Katarzyna Wolna - Kubicka