I SA/Po 480/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 października 2017 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego we W. nadał rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] października 2016 r. nr [...], którą określił [...] (dalej: strona, podatnik, skarżąca), zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące: luty 2011 r. w wysokości [...] zł, marzec 2011 r. w wysokości [...] zł, maj 2011 r. w wysokości [...] zł oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące: styczeń 2011 w wysokości [...] zł i kwiecień 2011 r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu wskazano, że Naczelnik Urzędu Skarbowego we W. wydał w dniu [...] października 2016 r. decyzję, od której podatniczka wniosła odwołanie. Zgodnie z powyższym w/w decyzja była nieostateczna. Na dzień wydania niniejszego postanowienia nie zapadło jeszcze rozstrzygnięcie organu odwoławczego w zakresie określenia w/w zobowiązań podatkowych. Organ wskazując m.in. na przepis art. 239b § 1 pkt 4,§ 2 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U z 2017 r., poz. 201 ze zm. dalej: O.p.), uznał, że zachodzą przesłanki uprawdopodobniające, że zobowiązanie podatkowe wynikające z nieostatecznej decyzji nie zostanie wykonane. Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. podatniczka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, żądając jego uchylenia w całości. Zaskarżonemu postanowieniu strona zarzuciła naruszenie przepisów art. 216, 219, 239a i 239b § 1 pkt. 4, § 2 i § 3 O.p. oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegających na niewłaściwym uznaniu, że istnieją przesłanki do wydania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu zażalenia podatniczka wskazała, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji i zajęcie rachunku bankowego uniemożliwiło jej normalne funkcjonowanie i dokonywanie rozliczeń oraz płatności. Blokada rachunku bankowego obniżyła natomiast reputację strony jako przedsiębiorcy w oczach [...] kontrahentów. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano na przepisy art. 239 a, art 239b § 1 i art. 239b § 2 O.p. Organ stwierdził, że z językowej wykładni przytoczonych przepisów prawa wynika że organ podatkowy może nadać decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności, gdy wystąpi przynajmniej jedna z wymienionych w § 1 przesłanek, a ponadto gdy uprawdopodobni on okoliczność wskazaną w § 2 cytowanego przepisu prawa, tj. że zobowiązanie wynikające z decyzji nieostatecznej nie zostanie wykonane. Z interpretacji w/w przepisów prawa wynika, że warunkiem koniecznym do nadania nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w związku z jedną z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art 239b § 1 O.p. jest zgodnie z art. 239b § 2 uprawdopodobnienie przez organ podatkowy, że zobowiązanie podatkowe wynikające z nieostatecznej decyzji nie zostanie wykonane. W rozpatrywanej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego we W. swoje rozstrzygnięcie w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej oparł na wystąpieniu przesłanki wynikającej z art. 239b § 1 pkt 4 O.p., na podstawie której, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Dyrektor Izby Skarbowej oceniając zasadność nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie przez organ podatkowy pierwszej instancji, w pełni pozwalał na podjęcie takiego rozstrzygnięcia w trybie art. 239 b O.p. Uznano bowiem, że w/w postępowanie przeprowadzone zostało w sposób rzetelny, z zachowaniem zasad postępowania, a ustalenia na jego podstawie podjęte uzasadniają wydanie przez organ pierwszej instancji w/w postanowienia. Przeprowadzone postępowanie zażaleniowe potwierdziło bowiem wypełnienie przesłanki wynikającej z art. 239 b § 1 pkt 4 O.p., a także ryzyka związanego z możliwością niewykonania wskazanych w nieostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. zobowiązań podatkowych. Z akt sprawy wynika bowiem, że działania prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego we W., podyktowane były obawą, że [...] może nie wykonać ciążącego na niej zobowiązania podatkowego. Biorąc bowiem pod uwagę, że w dniu wydania przedmiotowego postanowienia termin przedawnienia zobowiązania podatkowego określonego w/w nieostateczną decyzją był krótszy niż trzy miesiące (zobowiązanie podatkowe określone w w/w decyzji przedawniało się z dniem [...] grudnia 2016 r.) a podatniczka wniosła od tej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. odwołanie, to obawa niewykonania rzeczonych zobowiązań podatkowych była w pełni realna. Dyrektor Izby Skarbowej w pełni podzielił stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego we W., że zobowiązanie podatkowe określone w/w nieostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. uległoby przedawnieniu w okresie krótszym niż trzy miesiące. Mając zatem na uwadze fakt prowadzenia postępowania odwoławczego przez Dyrektora Izby Skarbowej, w/w nieostateczna decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. do dnia upływu terminu przedawnienia rzeczonych zobowiązań mogłaby nie uzyskać przymiotu ostateczności. W takiej sytuacji organ podatkowy pierwszej instancji bez nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji nie mógłby podjąć czynności egzekucyjnych wobec [...], a strona nie miałaby również obowiązku jej dobrowolnego wykonania. Tym samym, organ podatkowy pierwszej instancji uprawdopodobnił również, że zobowiązania określone w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] października 2016 r. mogłyby nie zostać wykonane. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów ustawy Ordynacja podatkowa oraz błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegających na niewłaściwych uznaniu, że istnieją przesłanki do wydania zaskarżonego postanowienia, Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że zgodnie z obowiązującą w postępowaniu podatkowym zasadą, wyrażoną w art. 239a O.p. decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu chyba, że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Natomiast rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji zgodnie z art. 239b § 3 nadaje organ podatkowy pierwszej instancji w drodze postanowienia, jak prawidłowo uczynił Naczelnik Urzędu Skarbowego we W.. Aby można było nadać decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności muszą zostać spełnione łącznie dwie przesłanki, tj. musi zaistnieć co najmniej jeden z czterech warunków określonych w art. 239b § 1 O.p. oraz organ podatkowy musi uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z tej decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.). Wskazane powyżej warunki służące do nadania nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie mają jednorakiego charakteru. Pierwsze trzy warunki odnoszą się bowiem do sytuacji majątkowej podatnika, zatem uprawdopodobnienie ich istnienia wiąże się z wykazaniem, że z uwagi na sytuację majątkową podatnika, jeśli egzekucja należności podatkowych zostanie przeprowadzona w późniejszym terminie, to będzie ona nieskuteczna. Natomiast ostatni z wymienionych warunków jest związany z przedawnieniem zobowiązania podatkowego, a więc okolicznością, której zaistnienie powoduje jego wygaśnięcie z mocy prawa. W tym przypadku, skoro do upływu terminu przedawnienia pozostał bardzo krótki okres, przez ustawodawcę wyznaczony na czas krótszy niż 3 miesiące, to organ podatkowy, jest zobowiązany wskazać na okoliczności, z którymi jest związane uzyskanie przez decyzję waloru ostateczności. Tym samym warunek ten z przyczyn oczywistych nie wymaga wykazania przez organ podatkowy sytuacji majątkowej podatnika i ewentualnego jej wpływu na wywiązanie się ze zobowiązań podatkowych, ciążących na podatniku. Wielkość majątku podatnika, jego zasobów finansowych, czy dotychczasowej postawy w zakresie uiszczenia danin publicznoprawnych nie ma żadnego znaczenia, ponieważ z uwagi na krótki okres do upływu terminu przedawnienia istnieje ryzyko, że nawet przy bardzo dużym majątku, przekraczającym wartość określonych zobowiązań podatkowych, zobowiązanie to nie zostanie wykonane, z uwagi na nie ostateczność decyzji. Stąd też, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej okoliczności związane z sytuacją majątkową, czy też jego działaniami dotyczącymi majątku mają znaczenie wyłącznie w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 239b § 1 pkt 1-3. Organ podatkowy postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. nadał rygor natychmiastowej wykonalności w/w nieostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego we W., od której podatniczka w dniu [...] listopada 2016 r. (data nadania w placówce Pocztowej) złożyła odwołanie skierowane do Dyrektora Izby Skarbowej. Przenosząc powyższe wyjaśnienia na grunt niniejszej sprawy organ stwierdził, że zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r. wskazane w zaskarżonym postanowieniu przedawniłyby się z upływem [...] grudnia 2016 r. Zatem warunek określony w art. 239b § 1 pkt 4 O.p. został spełniony (w dniu wydania postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji okres do upływu terminu przedawnienia tego zobowiązania podatkowego był krótszy niż 3 miesiące). Z uwagi na przysługujące stronie prawo do wniesienia odwołania decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. do dnia upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego mogłaby nie uzyskać waloru ostateczności, co mogłoby skutkować przedawnieniem zobowiązań. Tym samym zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej organ podatkowy pierwszej instancji spełnił również nakaz płynący z art. 239b § 2 O.p. Uprawdopodobnienie, o jakim mowa w w/w przepisie prawa, jest bowiem środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, nie dającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych, pozwalający na przyspieszenie postępowania. Dlatego też w ocenie organu odwoławczego, mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, zarzut strony nie znajduje uzasadnienia. Dyrektor Izby Skarbowej odnosząc się do zarzutu, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji i zajęcie rachunku bankowego uniemożliwia stronie normalne funkcjonowanie i dokonywanie rozliczeń i płatności oraz obniża reputację w oczach banku i kontrahentów wyjaśnił, że zasadniczą rolą, jaką spełnić ma wydanie postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji jest przyspieszenie, określonych w art. 239a O.p. przypadkach, momentu wymagalności obowiązku nałożonego decyzją i w konsekwencji skrócenie czasu wdrożenia egzekucji administracyjnej, co ma na celu zapobieżenie negatywnym skutkom w postaci trwałej utraty możliwości domagania się od strony wykonania zobowiązania określonego w decyzji jak w niniejszej sprawie się stało z uwagi na zbliżający się termin przedawnienia zobowiązań określonych w w/w nieostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego we W.. Ponadto organ stwierdził, że strona mogła złożyć wniosek do administracyjnego organu egzekucyjnego jakim w niniejszej sprawie jest Naczelnik Urzędu Skarbowego we W. o zwolnienie lub częściowe ograniczenie zabezpieczenia rachunku bankowego lub wskazać mienie, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatniczki by mogła prowadzić rozliczenia z kontrahentami. Strona również mogła dobrowolnie wykonać zobowiązania podatkowe określone w/w decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego we W.. Dlatego też zdaniem organu odwoławczego powyższy zarzut należy uznać za bezzasadny. Organ odwoławczy odniósł się także do nie sprecyzowanych naruszeń przepisów prawa określonych w art. 216 i art. 219 O.p. Pismem z dnia [...] marca 2017 r. podatniczka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów art. 216, 219, 239a i 239b § 1 pkt 4, § 2 i § 3 O.p. oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na niewłaściwym uznaniu, że istnieją przesłanki do wydania zaskarżonego postanowienia. Ponadto skarżąca zaznaczyła, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego we W., określająca zobowiązanie w podatku od towarów i usług nie jest ostateczna, bowiem wniosła od niej odwołanie. Zauważyła, że rozpatrzenie odwołania zajmie z pewnością kilka miesięcy, a w tym czasie dochody z działalności gospodarczej prowadzonej przez nią mogą jeszcze wzrosnąć. Podała również, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji i zajęcie rachunku bankowego uniemożliwia jej normalne funkcjonowanie i dokonywanie rozliczeń i płatności, natomiast blokada rachunku bankowego obniża jej reputację jako przedsiębiorcy w oczach banku oraz kontrahentów. W ocenie skarżącej rygor natychmiastowej wykonalności nie powinien zostać nadany decyzji w sytuacji gdy z treści decyzji oraz odwołania wynika, że decyzja ta powinna zostać uchylona. Strona podniosła również, że jako nabywca paliwa nie może odpowiadać finansowo za to, że osoby trzecie w porozumieniu z właścicielem firmy sprzedawały paliwo nielegalnie. Jak podkreśla skarżąca kupowała paliwo w dobrej wierze, wierząc że sprzedający jest uczciwy i uczciwie prowadzi firmę. W końcowej części skargi skarżąca zaznacza, że w jej ocenie ewentualna odpowiedzialność skarżącej, uległa już przedawnieniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 239a O.p. decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek, podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Podstawą nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności jest zaistnienie łącznie dwóch przesłanek, a mianowicie: 1) musi zaistnieć jedna z okoliczności wymienionych w art. 239b § 1 pkt 1-4 O.p., 2) musi być spełniona przesłanka z art. 239b § 2 O.p. Poza sporem jest fakt, że w sprawie ziściła się przesłanka z art. 239b § 1 pkt 4 O.p., a mianowicie okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w momencie wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności był krótszy niż 2 miesiące. W ocenie Sądu spełniona została również druga przesłanka. Zgodnie z art. 239b § 2 O.p., przepis § 1 tego artykułu stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Przesłanki z art. 239b § 2 O.p. nie można bowiem odczytywać w oderwaniu od treści normatywnej art. 239b § 1 O.p. W związku z tym, jeżeli okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące (art. 239b § 1 pkt 4 O.p.), to uprawdopodobnienie przesłanki przedstawionej w art. 239 § 2 O.p. polega na wykazaniu, że do upływu terminu przedawnienia pozostał bardzo krótki okres, w którym nie nastąpi wykonanie zobowiązania. Skoro do upływu terminu przedawnienia pozostał bardzo krótki okres, wyznaczony przez normodawcę na czas krótszy niż 3 miesiące, to w aspekcie prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania podatkowego nie mają żadnego znaczenia okoliczności faktyczne dotyczące wysokości majątku podatnika, jego zasobów finansowych, czy dotychczasowej postawy w zakresie uiszczenia danin publicznoprawnych, bowiem nawet przy dużym majątku zobowiązanie to nie zostanie wykonane bez nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, albowiem wygaśnie na skutek przedawnienia (takie stanowisko prezentuje Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z dnia 13 grudnia 2013 r. sygn. akt II FSK 1807/12, z dnia 15 grudnia 2015 r. sygn. akt II FSK 2903/13, z dnia 13 stycznia 2016 r. sygn. akt II FSK 2317/15, z dnia 16 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 519/16, z dnia 13 lipca 2016 r. sygn. akt II FSK 1648/14, z dnia 3 marca 2017 r. sygn. akt II FSK 214/15). W okolicznościach zaistniałych w niniejszej sprawie organ podatkowy postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. nadał rygor natychmiastowej wykonalności ww. nieostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego we W., od której podatniczka w dniu [...] listopada 2016 r. (data nadania w placówce pocztowej) złożyła odwołanie skierowane do Dyrektora Izby Skarbowej. Z treści skarżonego postanowienia wynika jednoznacznie, że z upływem dnia [...] grudnia 2016 r. zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za w/w miesiące 2011 r. ulegały przedawnieniu. Zatem warunek określony w art. 239b § 1 pkt 4 O.p. został spełniony (w dniu wydania postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji okres do upływu terminu przedawnienia tych zobowiązań podatkowych był krótszy niż 3 miesiące). Z uwagi na przysługujące stronie prawo do wniesienia odwołania, z którego strona de facto skorzystała, decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. do dnia upływu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych mogłaby nie uzyskać waloru ostateczności, co mogłoby skutkować przedawnieniem zobowiązań. Tym samym spełniony został również nakaz płynący z art. 239b § 2 O.p. Uprawdopodobnienie, o jakim mowa w ww. przepisie prawa, jest bowiem środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym nie dającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych, pozwalający na przyspieszenie postępowania.Organ podatkowy w rozpatrywanej sprawie uprawdopodobnił istnienie przesłanki z art. 239b § 2 O.p. Reasumując, należy stwierdzić, że przesłanki wymienione w art. 239b § 1 O.p. stanowią odrębne punkty odniesienia do uprawdopodobnienia (przewidzianego w art. 239 § 2 O.p.), że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Jeżeli organ podatkowy powołuje się na to, że w myśl art. 239b § 1 pkt 4 O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, ponieważ okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące, to chcąc wypełnić kryterium przewidziane art. 239b § 2 o.p., powinien wskazać na takie okoliczności stwarzające ryzyko niewykonania zobowiązania podatkowego, które wiążą się z krótszym niż 3 miesięcznym okresem jego przedawnienia. Taką okolicznością może być między innymi czas niezbędny do uzyskania przez decyzję nieostateczną waloru ostateczności. Uwzględniając wszystkie powyższe argumenty Sąd rozpoznający sprawę doszedł do przekonania, że organy prawidłowo przyjęły w sprawie wystąpienie przesłanek z art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 O.p., pozwalających na nadanie w dniu [...] listopada 2016 r. nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Odnosząc się zaś do podniesionych zarzutów naruszenia przepisów prawa, określonych w art. 216 i art. 219 O.p. Sąd zauważa, że skarżąca w treści skargi nie sprecyzowała na czym owe naruszenie miałoby polegać. Wyjaśnić jednak należy, że w judykaturze przyjmuje się pogląd, że postępowanie w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności toczy się w ramach sprawy, w której wydano decyzję mogącą zostać objętą rzeczonym rygorem. Jest to więc postępowanie wpadkowe prowadzone w zakresie postępowania podatkowego dotyczącego, tak jak w rozpatrywanej sprawie, rozliczeń w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do maja 2011 r. Należy traktować je zatem w analogiczny sposób jak inne postępowania incydentalne. Dlatego też w ocenie Sądu, zarzuty naruszenia zarówno art. 239a i 239 b § 1 pkt 4, § 2 i § 3 jak i art. 216 oraz art 219 należy uznać za chybione. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu zawartego w uzasadnieniu niniejszej skargi, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji i zajęcie rachunku bankowego uniemożliwia stronie normalne funkcjonowanie i dokonywanie rozliczeń i płatności oraz obniża reputację w oczach banku i kontrahentów Sąd wyjaśnia, że zasadniczą rolą, jaką spełnić ma wydanie postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji jest przyspieszenie, w określonych w art. 239a O.p. w przypadkach, momentu wymagalności obowiązku nałożonego decyzją i w konsekwencji skrócenie czasu wdrożenia egzekucji administracyjnej, co ma na celu zapobieżenie negatywnym skutkom w postaci trwałej utraty możliwości domagania się od strony wykonania zobowiązania określonego w decyzji jak stało się w niniejszej sprawie z uwagi na zbliżający się termin przedawnienia zobowiązań określonych w ww. nieostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego we W.. Ponadto stwierdzić należy, że strona mogła złożyć wniosek do administracyjnego organu egzekucyjnego jakim w niniejszej sprawie był Naczelnik Urzędu Skarbowego we W. o zwolnienie lub częściowe ograniczenie zajęcia rachunku bankowego lub wskazać mienie, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatniczki by mogła prowadzić rozliczenia z kontrahentami. Strona również mogła dobrowolnie wykonać zobowiązania podatkowe określone w/w decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego we W.. Dlatego też, zdaniem Sądu, powyższy zarzut należy uznać za bezzasadny. Odpowiadając na zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego zawarty w uzasadnieniu niniejszej skargi, Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Powyższy przepis prawa ma zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy nie wystąpiła żadna z okoliczności określonych w art. 70 § 2 - § 8 O.p., która może powodować przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W myśl art. 70 § 4 bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania I podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zwieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienie przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania (art. 70 § 6 pkt 1). W przedmiotowej sprawie, zobowiązania podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2011 r. powinny co do zasady ulec przedawnieniu z dniem [...].12.2016 r. Z akt sprawy wynika, ż w stosunku do zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług wskazanych w zaskarżonym postanowieniu zastosowano po nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności następujące środki egzekucyjne: - na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. dokonano wpisu zastawu skarbowego do rejestru zastawów skarbowych na ruchomości [...] rok produkcji 2012 nr rejestracyjny [...], będącej własnością Podatniczki, w dniu [...] listopada 2016 r. dokonano zajęcia ruchomości [...] nr rejestracyjny [...], - w dniu [...] listopada 2016 r. zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w [...] W., o którym podatnik został zawiadomiony w dniu [...] listopada 2016 r., - w dniu [...] listopada 2016 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, zgodnie z art 70c O.p. w dniu [...] listopada 2016 r. wysłano do strony zawiadomienie nr [...] o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, zawiadomienie to zostało doręczone stronie w dniu [...] grudnia 2016 r. Zgodnie z powyższym stwierdzić należy, że na skutek zastosowanych środków egzekucyjnych został przerwany bieg terminu przedawnienia, a w związku z wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe nowy bieg terminu przedawnienia został zawieszony. Z powyższego wynika zatem jednoznacznie, że w/w zobowiązania podatkowe określone nieostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] października 2016 r. są nadal wymagalne. W kontekście uzasadnienia skargi, podnieść należy, że postępowanie prowadzone w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie zastępuje postępowania podatkowego w zakresie weryfikacji ustaleń prawidłowości i wysokości zobowiązań podatkowych. Ocena dowodów, stanowiących podstawę przyszłych -merytorycznych rozstrzygnięć, dotyczących m. in. prawidłowości decyzji wymiarowej wykracza poza przedmiot postanowienia wydanego w przedmiocie nadania nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności i zakres tego postępowania. Dlatego też z uwagi na powyższe, zarzuty dotyczące wadliwości decyzji wymiarowej - co do zasady - nie mogły być rozpatrzone w postępowaniu zakończonym zaskarżonym postanowieniem. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. dalej: p.p.s.a.) i art. 119 pkt 3 p.p.s.a. oddalił skargę.