I SA/Po 511/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Małecki Sędziowie NSA Maria Skwierzyńska /spr./ as. sąd. WSA Maciej Jaśniewicz Protokolant st. sekr.sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2007r. sprawy ze skargi B.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące kwiecień, czerwiec i wrzesień 2001r. oraz czerwiec i grudzień 2002r. oddala skargę /-/ M. Jaśniewicz /-/ J. Małecki /-/ M. Skwierzyńska Decyzją z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił B.P. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2001r., a mianowicie za [...] w wysokości [...]zł, [...] w wysokości [...] zł, [...] w wysokości [...]2001r. oraz [...] 2002r. w wysokości [...]zł i [...] 2002r. w wysokości [...]zł. Z uzasadnienia przedmiotowej decyzji wynika, że B.P. w latach 2001 i 2002 prowadziła działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami. Działalności tej nie zgłosiła jednak do ewidencji działalności gospodarczej, ani nie zarejestrowała w urzędzie skarbowym, nie dokonywała więc z tytułu sprzedaży nieruchomości rozliczeń w zakresie podatku od towarów i usług. Od sprzedaży [...].działek zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi w stanie surowym otwartym odprowadziła natomiast, na podstawie art. 10 ust. 1 pkt. 8 lit a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 ze zm.) 10% podatek dochodowy. W związku z tym uzasadnione było określenie w. w. podatku od towarów i usług od dokonanych w określanych miesiącach sprzedaży budynków położonych na nieruchomościach w wysokości odpowiadającej wysokości jej udziału w sprzedawanych budynkach wg stawki 7%. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej zarzutów podniesionych w odwołaniu i orzeczenie co do istoty sprawy. Przedmiotowej decyzji podatniczka zarzuciła naruszenie prawa materialnego. podnosząc, że z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego wyciągnięto nieprawidłowy wniosek, a mianowicie, że prowadzi ona działalność gospodarczą. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...]. utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego I instancji. Organ podatkowy II instancji podkreślił, iż działania podatniczki polegające na zakupie, wspólnie z R.M., praw własności nieruchomości niezabudowanych, a w dalszej kolejności na ich podziale, budowie domów jednorodzinnych do stanu surowego i w konsekwencji ich sprzedaż oraz systematyczne poszukiwanie w środkach masowego przekazu i biurach obrotu nieruchomościami indywidualnych odbiorców poszczególnych nieruchomości, świadczą o tym, że zamiarem strony było wykonywanie czynności sprzedaży nieruchomości w sposób częstotliwy. Zdaniem organu podatkowego II instancji w niniejszej sprawie wystąpiły wszystkie przesłanki o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług przesadzające o uznaniu strony za podatnika podatku od towarów i usług. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że B.P. stała się podatnikiem podatku VAT z chwilą dokonania pierwszej sprzedaży nieruchomości w [...]. 2001r., gdyż nie skorzystała z możliwości wyboru zwolnienia od opodatkowania przewidzianego w art. 14 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług, tzn. przed dniem dokonania pierwszej sprzedaży nie złożyła w urzędzie skarbowym pisemnego oświadczenia o wyborze zwolnienia. Bezskuteczne jest również, według organu podatkowego II instancji, powoływanie się przez podatniczkę na fakt poniesienia straty z przeprowadzonych transakcji sprzedaży nieruchomości, albowiem bezsporny jest zarobkowy charakter tej działalności. Na powyższą decyzję B.P. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca konsekwentnie wskazuje na błędną kwalifikację przez organy podatkowe przychodów uzyskanych z odpłatnego zbycia nieruchomości jako uzyskanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącej immanentną cechą działalności gospodarczej jest osiąganie zysku, tymczasem ona z przeprowadzonych transakcji sprzedaży nieruchomości prawdopodobnie osiągnęła stratę Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej , w uzasadnieniu faktycznym i prawnym zaskarżonej decyzji zawarto prawidłową wykładnię przepisów prawa z właściwym odniesieniem się do stanu faktycznego sprawy i wskazaniem elementów istotnych dla zakresu stosowanych przepisów. Wobec powyższego Dyrektor Izby Skarbowej wnosi o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W rozpatrywanej sprawie między stronami sporny jest fakt prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej polegającej na nabywaniu i następnie sprzedawaniu nieruchomości, po dokonaniu ich wcześniejszego podziału na działki, na których następnie budowano budynki mieszkalne w stanie surowym. Organy podatkowe stanęły na stanowisku, że działalność podatniczki we wskazanym wyżej zakresie wyczerpuje dyspozycję przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) skoro wykonywana jest w sposób zorganizowany i ciągły. W związku z tym sprzedaż budynków znajdujących się na gruncie nabytym w celu sprzedaży, zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 08 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) podlega podatkowi VAT. Od opodatkowania tym podatkiem, w myśl art. 4 pkt 1 w. w. ustawy wolne były sprzedawane grunty. Stanowisko dotyczące prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej znalazło wyraz w decyzjach w sprawie określenia jej podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2001, 2002 i 2003, a decyzje w tych prawach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał za odpowiadające prawu oddalając skargi B.P. wyrokami sygn. akt I SA/Po 335, 336 i 337/06. W tym stanie rzeczy zasadne było określenie podatniczce podatku od towarów i usług skoro nie korzystała ona ze zwolnienia od tego podatku i nie dokonała zgłoszenia rejestracyjnego, a w konsekwencji nie składała deklaracji VAT - 7 i nie odprowadzała podatku od dokonanych sprzedaży budynków. Skład orzekający nie podziela więc argumentów skargi co do błędnego zakwalifikowania sprzedaży przez B.P. nieruchomości jako działalności gospodarczej. Fakt, że skarżąca nie dokonała zgłoszenia do ewidencji działalności gospodarczej w żadnym stopniu nie może rzutować na ocenę charakteru prowadzonej przez nią działalności. Odnosząc się do zawartego w skardze argumentu dotyczącego ewentualnego poniesienia przez w. w. straty z prowadzonej działalności zauważyć należy, że skarga wniesiona została w 2006r. zaś sprzedaż nieruchomości miała miejsce w 2001 i 2002, wobec czego w ciągu ponad 4 lat podatniczka winna mieć rozeznanie w tej kwestii i przedstawić stosowne dowody na tę okoliczność. Nadmienić też należy, że strata nie stanowi elementu kalkulacyjnego podatku od towarów i usług. Mogłaby ona jedynie rzutować na wymiar podatku dochodowego Z tych względów uznając skargę za bezzasadną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. /-/ M. Jaśniewicz /-/ J. Małecki /-/ M. Skwierzyńska AR