I SA/Po 517/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwia Zapalska (spr.) Sędziowie WSA Maciej Jaśniewicz as.sąd. WSA Roman Wiatrowski Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Ajnbacher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...), nr (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę. /-/ R. Wiatrowski /-/ S. Zapalska /-/ M. Jaśniewicz [...] S. A. – Pion Administracji Region Zachodni z siedzibą [...] w pierwotnej deklaracji podatku od nieruchomości z dnia 9 lutego 2007r. wykazała, że jest właścicielem oraz użytkownikiem wieczystym gruntów położonych na terenie Gminy [...], zgodnie z ewidencją gruntów i budynków o łącznej powierzchni [...], oraz, że z tymi gruntami związane są budynki zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej o łącznej powierzchni [...]. Z deklaracji tej wynika, że na dzień 1 stycznia 2007r. [...] S. A. jest właścicielem budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o łącznej wartości [...]. W dniu 19 marca 2007r. [...] S. A. Pion Administracji Region Zachodni złożyła korektę deklaracji pierwotnej, w której zmieniła wartość budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wykazaną w dniu 9 lutego 2007r. w wysokości [...] na [...]. W piśmie dołączonym do zmienionej deklaracji z dnia [...] (data wpływu [...] k. 12 i 15 akt administracyjnych) wyjaśniła, że powodem złożonej korekty jest "błędne ujęcie w podstawie do opodatkowania wartości linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych" oraz wyliczyła niższy niż pierwotnie podatek od nieruchomości w kwocie [...]. W uzasadnieniu stwierdziła, że linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie mogą być kwalifikowane jako samodzielne budowle w rozumieniu prawa budowlanego. Takiej kwalifikacji również nie podlegają instalacje lub urządzenia stanowiące wraz z budowlą całość użytkową techniczną i urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem. Uznanie linii kablowych za budowle wymagałoby stwierdzenia, że są one wyodrębnione w przestrzeni i połączone z gruntem w sposób trwały. Z uwagi na to, że nie jest możliwym przyporządkowanie linii kablowych konkretnym obiektom budowlanym, należy przyjąć, iż linie kablowe prowadzone w kanalizacji kablowej nie są urządzeniami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy prawo budowlane, a tym samym nie są budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007r., za nieruchomości położone w [...], których właścicielem jest [...] S. A. z siedzibą [...]. W dniu [...] Prezydent Miasta [...] wydał decyzję o nr [....], którą określił [...] S. A. wysokości podatku od nieruchomości za 2007r. w kwocie [...] (doręczoną 15 października 2007r.). W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta [...] nie podzielił stanowiska spółki i wyraził pogląd, że zgodnie z definicją art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 121 poz. 844 z 2006r. z późn. zm.) i art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, budowlą jest obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury oraz urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym, który zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Definicja ta obejmuje także sieć techniczną i instalacje umożliwiające użytkowanie budowli, a tym samym są to linie kablowe wraz z kanalizacją kablową stanowiącą całość sieci telekomunikacyjnej. Całość jest budowlą w rozumieniu powołanych przepisów i środkiem trwałym, którego wartość stanowi podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Nie ma żadnej różnicy między kablem położonym w studzienkach, a kablem podwieszonym na słupach telekomunikacyjnych, czy też kablem umieszczonym bezpośrednio w gruncie, ponieważ wszystkie linie służą celom gospodarczym tworząc z budynkiem, w którym są umiejscowione urządzenia telekomunikacyjne gospodarczą całość, chociaż całość tą technicznie da się zdemontować, ale oddzielnie istnieć nie może. Na poparcie swego stanowiska Prezydent powołał wyrok SN z dnia 28 czerwca 2002r. sygn. akt I CK 5/02. W odwołaniu z 29 października 2007r. spółka powołując argumentację zawartą w piśmie dołączonym do korekty deklaracji z 19 marca 2007r. zarzuciła, że decyzja narusza art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180, art. 187 § 1, art. 191 oraz 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zdaniem spółki organ I instancji nie przeprowadził żadnego dowodu w kwestii uznania, że linie telekomunikacyjne są budowlami oraz jaka jest faktycznie wartość tych budowli. Ponadto z uzasadnienia decyzji nie wynika czy linie kablowe to samodzielne budowle, czy instalacje lub urządzenia stanowią wraz z budowlą całość użytkowo – techniczną, czy też urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym, zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W konsekwencji Spółka domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji. Po rozpoznaniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreśla, że organ I instancji prawidłowo jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołał art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Również nie naruszył przepisów proceduralnych, ponieważ nie prowadził postępowania "materialnie", nie dokonał oględzin i nie zasięgnął opinii biegłych. Dokonanie oględzin i powołanie biegłego byłoby uzasadnione gdyby stan faktyczny sprawy nie był znany lub budził wątpliwości, bądź dla ustalenia stanu faktycznego wymagane byłyby wiadomości specjalne. Natomiast stan faktyczny nie budził wątpliwości, bowiem przedmiotem w sprawie była sieć telekomunikacyjna (kable) umieszczone w kanałach technologicznych. Dla celów opodatkowania wszystkie elementy sieci stanowią jedna całość, od wartości, której jest naliczony podatek. Jedynym odstępstwem od tej zasady są znajdujące się w budynkach instalacje wewnętrzne, które stanowią elementy wyposażenia budynku jako obiektu budowlanego. Po dniu 1 stycznia 2003r. pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać tylko w oparciu o przepisy powołane prawidłowo przez organ I instancji. Odnośnie zarzutu dotyczącego braku ustosunkowania się organu I instancji do pisma Dyrektora Departamentu Podatków i Opłat Lokalnych Ministra Finansów z dnia 31 stycznia 2007r. należy zauważyć, że w kwestii opodatkowania sieci jako budowli Dyrektor Departamentu wypowiedział się dwukrotnie w pismach z dnia 9 czerwca 2006r. i z dnia 31 stycznia 2007r., jednakże organy podatkowe nie są związane tym stanowiskiem, a rozstrzygając sprawę muszą stosować przepisy prawa podatkowego, co w przypadku [...] S. A. Prezydent Miasta [...] uczynił. Prawidłowo też Prezydent przyjął zawarte w pierwotnej deklaracji dane i wartość budowli, ponieważ podatniczka – spółka nie zgłaszała "przyrostu" lub "zmniejszenia" wartości budowli, a ma taki obowiązek w przypadku zmiany. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] [...] S. A. zarzuciła naruszenie przepisów: 1) Art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż pomimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy te nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałaby nieprawidłowość deklaracji 2) Art. 21 § 2 i § 3 oraz art. 81 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż zakwestionowały wysokość zobowiązania podatkowego zadeklarowaną w korekcie deklaracji danymi wynikającymi z deklaracji złożonej pierwotnie 3) Art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. la ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na pominięciu przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych 4) Art. 121 § 1 w związku z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, gdyż nie wyjaśniono podatnikowi, czy linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej są samodzielną budowlą, czy też częścią składową budowli (kanalizacji kablowej) stanowiącą z nią całość techniczno-użytkową, czy może urządzeniem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego 5) Art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. la ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżąca w uzasadnieniu skargi kwestionując uzasadnienie zaskarżonej decyzji, szczegółowo przedstawia swoje argumenty i twierdzi, że skoro linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie stanowią części składowej kanalizacji, ani nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym i zapewniającymi jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem, to nie stanowią budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Kwestionując opodatkowanie podatkiem od nieruchomości telekomunikacyjnych linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej. Skarżąca spółka wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...], umorzenie postępowania podatkowego w sprawie podatku od nieruchomości za 2007r., zwrot kosztów postępowania w tym zastępstwa procesowego i wstrzymanie zaskarżonych decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] nie znajduje podstaw do zmiany swojej decyzji i wnosi o oddalenie skargi oraz podnosi, że utrata przez deklarację mocy prawnej jako źródła zobowiązania podatkowego, nie spowodowała zmiany wartości budowli ani zmiany pozostałych danych o opodatkowanych nieruchomościach, a zatem prowadzenie w tej kwestii dodatkowego postępowania dowodowego nie było potrzebne. Także powołuje się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2006r. sygn. akt FSK 2316/04 (Lex 38/2006 nr 181362). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i procesowego powołanych w skardze. Na wstępie należy podkreślić, że w sprawie kwestią sporną jest czy linie kablowe (telekomunikacyjne) umieszczone w kanałach kablowych stanowią budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007r. (Dz. U. 06.249.1828 ust. 1) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzaniem działalności gospodarczej. Z kolei budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa Budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem – art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Definicję budowli zawiera art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, natomiast definicję urządzenia budowlanego art. 3 pkt 9. Zgodnie z prawem budowlanym za budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury jak m. in. sieci techniczne. Ponadto w art. 3 pkt 1 lit. "b" ustawodawca wyjaśnia, iż obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Jednocześnie w świetle art. 3 pkt 9 pod pojęciem urządzenia technicznego należy rozumieć urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (m. in. urządzenie instalacyjne). Kable i kanały połączone w całość techniczno – użytkową stanowią sieć i stanowią budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa Budowlanego. Z wyżej przytoczonych przepisów i zawartych w nich definicji wynika, iż linie telekomunikacyjne jako sieci techniczne są budowlą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Ponadto brak uzasadnienia dla odwołania się przy wyjaśnieniu pojęcia budowli do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury jak i do słownikowego znaczenia tego pojęcia co skarżąca podnosiła w uzasadnieniu skargi. Jeśli chodzi o naruszenie przepisów postępowania taksatywnie wymienionych w skardze to zarzut w tym zakresie jest niezasadny. Organ podatkowy wyliczając wartość zobowiązania podatkowego oparł się na danych dotyczących wartości przedmiotu opodatkowania zawartych w pierwotnej deklaracji za 2007r. Dane w niej zawarte nie budziły wątpliwości organu I i II instancji. Także nie zostały zakwestionowane przez spółkę, skoro w skardze nie wskazała na niezgodność tych danych z rzeczywistym stanem rzeczy. Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne. Ustalenia wartości sieci telekomunikacyjnej co do zasady dokonuje się na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. Nr 54 poz. 654 z późn. zm.) regulujących amortyzację środków trwałych. Przepisem tym jest art. 16a i następne powołanej wyżej ustawy oraz wykaz stawek amortyzacyjnych – załącznik nr 1 do ustawy. W załączniku dokonany jest podział środków trwałych na podstawie symbolu klasyfikacji środków trwałych. Sieci telekomunikacyjne – linie kablowe składnik budowli – to grupa "2" wykazuje sklasyfikowanie w podgrupie "21". Wobec tego, że postępowanie podatkowe nie wymagało przeprowadzenia postępowania w zakresie ustalenia stanu faktycznego, to zarzut dokonania oględzin przedmiotu opodatkowania (linii kablowych) przy udziale biegłego, czy wydania przez niego opinii okazał się bezzasadny. Kończąc należy podkreślić, że wartość linii kablowej została ustalona w konsekwencji na podstawie danych wskazanych przez samą skarżącą spółkę. Jak z powyższego wynika stan faktyczny sprawy był w istocie niesporny, a kwestia sporna dotyczyła jedynie interpretacji przepisów prawa. Stanowisko organów podatkowych zawarte w obu decyzjach znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie miedzy innymi w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 2 kwietnia 2008r. sygn. akt I SA/Sz 733/07; WSA w Łodzi z dnia 8 lipca 2008r. sygn. akt I SA/Łd 139/08; WSA w Bydgoszczy z dnia 1 lipca 2008r. sygn. akt I SA/Bd 223/08 i w wyroku NSA z dnia 27 stycznia 2006r. sygn. akt FSK 2316/04 oraz w doktrynie – L. Etel, Komentarz do art. 1a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ABC 2003r. Zbieżne stanowisko z powyższymi wyrokami wyraziło Ministerstwo Finansów Departamentu Podatków i Opłat Lokalnych w piśmie z dnia 31 stycznia 2007r. PL-833/13/PP/07/183, co również Sąd pragnie podkreślić dla jednolitości poglądów i orzecznictwa. Rozpoznając tę sprawę Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać w szczególności wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, którym odmówił wiarygodności, albo uznał za nie mające znaczenia w sprawie. Uzasadnienie prawne natomiast powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawnych. Zaskarżona decyzja w ocenie Sądu zawiera prawidłowe uzasadnienie prawne. Natomiast stan faktyczny został w pełni wyjaśniony i organ podatkowy w uzasadnieniu odniósł się do twierdzeń skarżącej spółki podnoszonych w toku postępowania podatkowego. Organ także wyjaśnił, dlaczego nie uwzględnił niektórych wniosków skarżącej spółki. Należy zaznaczyć, że rozbieżności pomiędzy organem podatkowym a skarżącą spółką sprowadzały się do odmiennej interpretacji przepisów prawa przytoczonych w zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej organu I instancji. Reasumując Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego i procesowego oraz na podstawie art. 151 ust. 2 z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. /-/ R. Wiatrowski /-/ S. Zapalska /-/ M. Jaśniewicz AR