I SA/Po 518/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Fornalik po rozpoznaniu w dniu 05 kwietnia 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi X na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2016r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. X, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę na wskazaną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W sytuacji nieuwzględnienia tego wniosku przez Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu, skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji przez Sąd. W uzasadnieniu wniosku powołał się na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków, jakie dla niego może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji. Wnioskodawca wskazał, że nieuwzględnienie wniosku skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu skarżącego i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami Skarżący podał, że pozostaje w związku małżeńskim i wraz z żoną (która jest u niego zatrudniona i z tego tytułu otrzymuje wynagrodzenie miesięczne w wysokości [...] zł), utrzymują się z prowadzonej przez skarżącego działalności handlowej, polegającej na prowadzeniu sklepu spożywczo - przemysłowego w miejscowości L. przy ul. [...]. W roku obrotowym 2014, skarżący osiągnął dochód brutto (przed opodatkowanie podatkiem dochodowym) w wysokości [...] zł, co dało średnio miesięczny dochód brutto na poziomie [...] zł. Z analizy zestawienia obrotów dla prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, porządzonej za okres od stycznia 2015 r. do grudnia 2015 r. wynika, że skarżący za ten okres uzyskał stratę brutto z działalności, która wyniosła [...] zł. Wpływ na powstanie ww. straty ma nie tylko niski obrót w sklepie prowadzonym przez skarżącego, ale również samo zatowarowanie sklepu, bez którego jednak prowadzenie działalności nie byłoby możliwe. Jakikolwiek dochód uzyskiwany przez skarżącego i jego żonę w całości przeznaczany jest na zaspokojenie ich potrzeb życiowych, w tym na spłatę kredytu zaciągniętego na zakup samochodu w łącznej wysokości [...] zł, którego termin spłaty przypada na [...] r. Do czasu całkowitej spłaty kredytu samochód pozostaje własnością Banku (w związku z jego przewłaszczeniem na zabezpieczenie). Skarżący wraz z żoną są właścicielami domu, w którym zamieszkują (dom stanowi przedmiot współwłasności majątkowej małżeńskiej), nie posiada nadto żadnych innych składników majątkowych, z których orzeczona zaskarżoną decyzją kara pieniężna mogłaby zostać wyegzekwowana, w szczególności nie posiada składników, które mogłaby łatwo spieniężyć, celem zaspokojenia ww. kary pieniężnej. Skarżący nie posiada także oszczędności, z których mógłby zaspokoić roszczenie Urzędu Celnego, oczekując następnie na rozstrzygnięcie merytoryczne niniejszej skargi. W tym stanie oczywistym jest, że egzekucja, której przedmiotem będzie ww. kara pieniężna w kwocie [...] zł skierowana zostanie do jedynego składnika majątkowego skarżącego - towaru znajdującego się w sklepie oraz bieżących wpływów z tytułu prowadzonej działalności, które są skarżącemu niezbędne dla bieżącego regulowania należności za zakupione do sklepu celem dalszej odsprzedaży towary. Reasumując skarżący podkreślił, że choć kwota [...] zł, która stanowi wymierzoną przez organ celny w niniejszym postępowaniu karę, nie jest znaczną szkodą w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a."), to jednak nie można odmówić jej takiego charakteru, uwzględniając, że przekracza ona kwotę rocznego dochodu skarżącego i stanowi dla niego kwotę niemożliwą do uregulowania. Na potwierdzenie przywołanych okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wnioskodawca załączył do wniosku: PIT-36 za 2014r., zestawienie za 2015 r. oraz zaświadczenie z CEiDG. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu, Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, a użycie przez ustawodawcę zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Oznacza to że wnioskodawca, dążąc do wstrzymania wykonania aktu, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek uzasadniających odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14). Gdy zaskarżony akt nakłada na skarżącego zobowiązanie pieniężne niewystarczające jest wykazanie, że na skutek wykonania tego aktu dojdzie do egzekucji kwoty zobowiązania, a także wywód uzasadniający przekonanie strony, iż wykonanie aktu wywoła szczególnie niekorzystne dla niej konsekwencje. Dokonując oceny wniosku, Sąd musi oprzeć się na wiarygodnym materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. Celem ustalenia, czy w stanie faktycznym sprawy rzeczywiście może dojść do wyrządzenia stronie szkody majątkowej i że szkoda ta będzie znaczna, konieczne jest odniesienie kwoty zobowiązania do stanu majątkowego wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13). Zawarte w uzasadnieniu wniosku twierdzenia powinny znajdować odzwierciedlenie w odpowiednich dokumentach źródłowych. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku i nie poparcie go odpowiednimi dowodami uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04). W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę stwierdzić należy, że argumentacja skarżącego zmierzająca do wykazania, iż wykonanie zaskarżonej decyzji narazi go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niemożliwych do odwrócenia skutków nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z poglądami orzecznictwa strata z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie jest przesłanką do wstrzymania wykonania decyzji. Strata powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej [tak: postanowienie NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt I GZ 105/12, dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Z przedłożonych przez skarżącego dokumentów wynika, że wnioskodawca w 2014 r. uzyskał dochód brutto w kwocie [...] zł, a poniósł stratę w 2015r. w kwocie [...] zł. Przedstawiona przez skarżącego dokumentacja nie pozwala jednak na precyzyjne ustalenie jego sytuacji majątkowej, informacja o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2014 r., jak też zestawienie za 2015 r. nie pozwalają bowiem na ustalenie wartości majątku skarżącego, przykładowo poprzez wskazanie stanów rachunków bankowych. Na podstawie materiału znajdującego się w aktach sprawy nie sposób zatem ustalić wartości środków pieniężnych jakimi dysponuje skarżący, co implikuje również brak możliwości ustalenia czy wykonanie objętej skargą decyzji – nakładającej obowiązek zapłaty kary w kwocie [...] zł – skutkować będzie takim uszczerbkiem w środkach skarżącego, który spowoduje zachwianie bytu jego, jak też jego rodziny. W kontekście powyższych mankamentów wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy podkreślić, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego do zapłaty kary, jednak co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody, poza tym ma niewątpliwie charakter odwracalny. W tej sytuacji obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami [tak: postanowienie NSA z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 1020/14, dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. W ocenie Sądu na podstawie wniosku strony i złączonych do niego dokumentów nie sposób ustalić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dopiero bowiem porównanie wydatków skarżącego z jego majątkiem czynnym mogłoby pozwolić ustalić jakie skutki w odniesieniu do sytuacji finansowej skarżącego i osób pozostających na jego utrzymaniu wywoła wykonanie decyzji. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji