I SA/Po 518/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Protokolant ref. staż. Natalia Puchalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę. Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. - w skrócie: "O. p."), w związku z art. 2 ust. 3 i 4, art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1a, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 oraz art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 612 - w skrócie: "u.g.h."), wymierzył X (dalej także jako: strona lub skarżący) karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że funkcjonariusze celni w dniu [...] grudnia 2013 r., w toku czynności kontrolnych przeprowadzonych w miejscowości L. przy ul. [...] w lokalu w którym działalność gospodarczą pod nazwą [...] prowadził X ustalili, że znajdowało się tam [...] automatów do gier. Kontroli poddano cztery automaty o nazwie: [...], [...] nr [...], [...] nr [...] oraz [...] nr [...], które były podłączone do sieci elektrycznej, sprawne i gotowe do gry (piąte urządzenie było wyłączone i nie można było go uruchomić). Przeprowadzony eksperyment potwierdził, że gry oferowane na powyższym urządzeniu są grami na automatach w rozumieniu u.g.h., urządzanymi z naruszeniem przepisów tej ustawy. Na podstawie umowy najmu części powierzchni lokalu z dnia [...] grudnia 2013 r. stwierdzono, że wynajmujący X oddaje najemcy do użytkowania część lokalu o powierzchni [...] m2, którą najemca będzie użytkował w celu eksploatowania automatów lub innych urządzeń do gier. Najemca zobowiązał się płacić wynajmującemu czynsz najmu w wysokości [...] zł miesięcznie od każdego automatu, a także natychmiast reagować na informacje o nieprawidłowościach w funkcjonowaniu eksploatowanych automatów i niezwłocznie usuwać awarie. Przedmiotem umowy był najem części lokalu, będącego we władaniu wydzierżawiającego (skarżącego) w celu zainstalowania na tej powierzchni urządzeń do gier. Ustalenia organu co do charakteru automatów zostały potwierdzone w opiniach biegłego [...], którą włączono do akt. W oparciu o powyższy materiał dowodowy stwierdzono, że gry na zabezpieczonym urządzeniu elektronicznym są grami na automatach w myśl art. 2 ust. 3 i 4 u.g.h. W tym kontekście wskazano, że gry były urządzane na urządzeniu elektronicznym i grający miał możliwość uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, gra miała charakter losowy (grający nie miał wpływu na wynik gry, który zależał od przypadku). Stwierdzono także, że gry urządzane były z naruszeniem przepisów u.g.h., albowiem lokal w którym znajdował się powyższy automat do gier, nie posiadał statusu kasyna. Za urządzającego gry uznano X, posiadającego tytuł prawny do korzystania z lokalu, w którym znajdował się automat do gier. Zaznaczono, że strona wyrażając zgodę na najem części powierzchni lokalu wyposażyła go świadomie w automaty i zapewniła warunki umożliwiające uruchomienie tych automatów (dostęp do energii elektrycznej) oraz jego właściwą eksploatację. Wstawiając te automaty do ogólnodostępnego lokalu strona udostępniła urządzenie osobom trzecim i umożliwiła tym osobom prowadzenie gier na tym urządzeniu. Kwestionując powyższą decyzję w odwołaniu strona wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji oraz o umorzenie postępowania oraz zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie sprawy o sygn. akt II GSK 686/13, gdyż sprawa ta ma bezpośredni związek z problematyką prawną przedmiotowej sprawy. pytania prawnego skierowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w dniu 21 maja 2012 r. (sygn. akt III SA/Gl 1979/11). Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu odmówił zawieszenia postępowania. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zastosowania w sprawie przepisów technicznych u.g.h. organ odwoławczy zwrócił uwagę, że art. 14 ust. 1 u.g.h., nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia w sprawie. Zdaniem organu, zawartego w przepisie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. sformułowania nie należy bezpośrednio utożsamiać z art. 14 ust. 1 u.g.h. W ocenie Dyrektora Izby Celnej TSUE wydając wyrok z dnia 19 lipca 2012 r., nie miał na celu pozbawienia działalności hazardowej jakichkolwiek regulacji, czy też kontroli. Z orzecznictwa TSUE można wyciągnąć wnioski, że co do form hazardu jak gry na automatach, dopuszcza on daleko idącą swobodę reglamentacji - sięgającą aż po jej zakazanie - z zastrzeżeniem jedynie, że zastosowane środki nie powinny mieć charakteru dyskryminacyjnego. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu uznanie przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. za przepis techniczny z uwagi na brak jego notyfikacji i pozbawienie państwa możliwości sprawowania nadzoru nad działalnością hazardową, jest naruszeniem podstawowych norm prawnych pochodzących wprost z Konstytucji RP. Organ odwoławczy podniósł, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 11 marca 2015 r., o sygn. P 4/14 orzekł, że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są zgodne z art. 2 i art. 7 w zw. z art. 9 Konstytucji oraz art. 20 i art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Trybunał stwierdził m.in., że odstąpienie przez ustawodawcę od możliwości urządzania gier na wszelkich automatach w salonach gier, w punktach handlowych, gastronomicznych i usługowych, a więc poza kasynami gry, spełnia konstytucyjne wymogi ograniczenia wolności działalności gospodarczej. Ograniczenie możliwości organizowania gier na automatach wyłącznie do kasyn jest niezbędne dla ochrony społeczeństwa przed negatywnymi skutkami hazardu oraz dla zwiększenia kontroli państwa nad tą sferą, stwarzającą liczne zagrożenia nie tylko w postaci uzależnień, ale także struktur przestępczych. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu strona prawidłowo została uznana za urządzającego gry na przedmiotowych automatach. Organ wskazał, że poprzez odpłatną zgodę na wprowadzenie automatów do gier do swojego lokalu, otwieranie tego lokalu dla swoich klientów – w tym także dla osób grających na automacie, umożliwianie gry na tych automatach, a także zasilanie ich energią elektryczną skarżący urządzał gry na automatach poza kasynem gry, w związku z czym podlega karze pieniężnej Organ odwoławczy podniósł, że przeprowadzony przez funkcjonariuszy celnych w dniu [...] grudnia 2013 r. eksperyment dowiódł, że gry na automatach o nazwie [...] nr [...], [...] nr [...], [...] nr [...] oraz [...] nr [...] są grami losowymi w rozumieniu u.g.h. W tym kontekście wskazano, że gra na powyższych automatach polega na zdobywaniu punktów, a wygrane zależą od odpowiedniego układu symboli na obracających się bębnach. Aby uruchomić którąkolwiek z gier niezbędnym jest zasilenie automatu środkami pieniężnymi, co stanowi o charakterze komercyjnym przedsięwzięcia. Ponadto automat wyświetla obracające się symbole na bębnach, po czym zatrzymują się one samoczynnie, bez udziału gracza. Komercyjny charakter prowadzonej działalności w lokalu skarżącego potwierdził w znacznym zakresie także świadek [...] obecny podczas kontroli w charakterze opiekuna przedmiotowego lokalu. Organ odwoławczy podkreślił, że powyższe ustalenia zostały potwierdzone w opiniach biegłego [...]. Mając na względzie powyższe organ II instancji stwierdził, że gry na wskazanych wyżej automatach, są grami podlegającymi przepisom ustawy o grach hazardowych. Toczyły się one o wygrane rzeczowe oraz pieniężne, a ponadto były organizowane w celach komercyjnych, a także posiadały charakter losowy. W konsekwencji uznano, że Naczelnik Urzędu Celnego dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego sprawy, a w uzasadnieniu decyzji trafnie wskazał, że gry na spornych automatach spełniają kryteria określone dla gier na automatach w rozumieniu u.g.h. Zdaniem organu odwoławczego postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo – organ pierwszej instancji w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu X, reprezentowany przez adwokata, wniósł o uchylenie powyższej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie: Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1 Dyrektywy 98/34/WE w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 14 u.g.h. poprzez ich błędną wykładnię wyrażającą się mylnym założeniem, że przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h. mógł być zastosowany względem strony skarżącej, podczas gdy przepis ten, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 u.g.h., współtworzy "regulację techniczną" w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE, a w konsekwencji, w braku notyfikacji projektu u.g.h. Komisji Europejskiej, nie może być on stosowany, zaś postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej wobec strony powinno zostać w tym stanie rzeczy umorzone; z powyższym błędem wiąże się zaś mylne niezastosowanie przez organ wynikającej z ww. przepisów Dyrektywy 98/34/WE oraz orzecznictwa TSUE sankcji bezskuteczności względem art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h. w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h., co przesądza o niezasadności wymierzonej kary pieniężnej, - art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na objęciu dyspozycją tego przepisu skarżącego mimo że jako podmiot nieposiadający statusu "osoby urządzającej gry na automatach" nie jest adresatem art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.; - art. 122 w zw. z art. 120 O.p. poprzez zaniechanie przez organ przeprowadzenia wykładni zastosowanych w sprawie przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. pod kątem ich zgodności z prawem europejskim, w szczególności art. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1 Dyrektywy 98/34/WE, W uzasadnieniu skargi strona skarżąca szczegółowo rozwinęła argumentację podniesionych w petitum zarzutów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpoczynając rozważania prawne w poddanej sądowej kontroli sprawie należy zauważyć, że najdalej idącym jest zarzut naruszenia art. 1 pkt 11 oraz art. 8 ust. 1 Dyrektywy 98/34/WE oraz art. art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 14 u.g.h. Strona skarżąca twierdzi, że art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h., wespół z art. 14 ust. 1 u.g.h., współtworzą regulację techniczną w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE. Konsekwencją technicznego charakteru kwestionowanej regulacji jest niemożność jej stosowania z uwagi na brak notyfikacji jej projektu Komisji Europejskiej. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 89 ust. 1 u.g.h., karze pieniężnej podlega: urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry (pkt 1); urządzający gry na automatach poza kasynem gry (pkt 2); uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia (pkt 3). Stosownie z kolei do postanowień art. 89 ust. 2 u.g.h., wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa: w ust. 1 pkt 1 - wynosi 100 % przychodu uzyskanego z urządzanej gry (pkt 1); w ust. 1 pkt 2 - wynosi 12.000 zł od każdego automatu (pkt 2); w ust. 1 pkt 3 - wynosi 100 % uzyskanej wygranej (pkt 3). Odnosząc się do spornego, a zarazem kluczowego z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy zagadnienia, czy art. 89 u.g.h., stanowi przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE należy wskazać na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16 (dostępną pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). W uchwale tej NSA stwierdził, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. – stanowiący podstawę wydania poddanego sądowej kontroli aktu – nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy. Przepis ten może zatem stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h. Dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w omawianym przepisie, oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny, w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE, charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. Cytowana uchwała ma charakter wiążący w niniejszej sprawie, zgodnie bowiem z dyspozycją art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że z treści przytoczonego przepisu wynika moc ogólnie wiążąca uchwał, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować [por.: wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 1474/14, dostępny pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Mając na uwadze sentencję przywołanej uchwały należy stwierdzić, że Rzeczpospolita Polska nie była zobowiązana do notyfikowania projektu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., Komisji Europejskiej, co świadczy o bezzasadności zarzutu naruszenia art. 8 dyrektywy 98/34/WE przewidującego obowiązek notyfikacji projektu przepisów technicznych, jak i zarzutu naruszenia art. 1 pkt 11 tej dyrektywy definiującego na potrzeby tego aktu pojęcie przepisów tego rodzaju. W świetle powołanej powyżej uchwały dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., oraz stosowalności tego przepisu w sprawach o nałożenie kary pieniężnej nie ma również znaczenia techniczny – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 wskazanej ustawy oraz okoliczność nieprzekazania projektu tego przepisu Komisji Europejskiej, zgodnie z art. 8 ust. 1 tej dyrektywy. Na podkreślenie zasługuje zwłaszcza ten fragment rozważań NSA gdzie stwierdza się, że fakt uznania przepisu art. 14 ust. 1 u.g.h., za przepis techniczny, nie oznacza, że bezskuteczność tego przepisu, w znaczeniu nadawanym w orzecznictwie europejskim przepisom technicznym, których projekty nie zostały notyfikowane, realizuje się w wymiarze bliskim utracie jego mocy powszechnie obowiązującej, a przez to w swoistego rodzaju generalnym uwolnieniu (poluzowaniu) zasad prowadzenia działalności polegającej na organizowaniu i urządzaniu gier na automatach z konsekwencją w postaci generalnej niestosowalności art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., penalizującego urządzanie gier na automatach w sposób niezgodny z prawem oraz redukowania istotnych funkcji tego przepisu. Zdaniem NSA nie jest więc tak, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., pozostaje w tego rodzaju (funkcjonalnym) związku z technicznym przepisem art. 14 tej ustawy, który zawsze i bezwarunkowo – a więc, bez względu na elementy i okoliczności konkretnych stanów faktycznych – uzasadnia odmowę jego zastosowania, jako podstawy nałożenia kary pieniężnej, ilekroć podmiot urządzający gry na automatach czyni to poza kasynem gry. Również na uwzględnienie nie zasługuje podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 122 w zw. z art. 120 O.p., którego strona skarżąca dopatruje się w zaniechaniu przeanalizowania przez organ, czy art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h., są zgodne z prawem UE, w szczególności z art. 1 pkt 11 oraz art. 8 ust. 1 Dyrektywy 98/34/WE. Zgodnie z art. 122 O.p., w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis ten wyraża zasadę prawdy materialnej nakładającej na organy podatkowe obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego. Tymczasem ustalenie zgodności wskazanych przez skarżącą przepisów u.g.h., z prawem UE, a zwłaszcza z Dyrektywą 98/34/WE jest kwestią o charakterze stricte jurydycznym, nie wymagającą dokonywania jakichkolwiek ustaleń faktycznych, a jedynie dokonania wykładni prawa. Jak wynika przy tym z powyższych rozważań art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE. Co więcej dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., oraz stosowalności tego przepisu w sprawach o nałożenie kary pieniężnej nie ma również znaczenia techniczny – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 powołanej ostatnio ustawy. Na akceptację nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., poprzez objęcie jego dyspozycją skarżącego. Uzasadniając ten zarzut należy wskazać się, że skarżący wynajmował jedynie [...], prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Q z siedzibą w P., część powierzchni lokalu. W ocenie strony skarżącej również przyjęcie obowiązków pieczy nad automatami nie czyni jej jeszcze urządzającym gry na automacie. W uzasadnieniu skargi podnosi się również, że rola skarżącego ograniczała się do oddania firmie Q części powierzchni lokalu do wyłącznej dyspozycji. W ocenie Sądu posłużenie się przez ustawodawcę na gruncie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., pojęciem "urządzającego gry", w celu identyfikacji sprawcy naruszenia prowadzi do wniosku, że podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za delikt polegający na urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry, jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu. Nie ma istotnego znaczenia, czy podmiot ten legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry. Przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, nawet wówczas, gdy gry te urządza bez koncesji lub zezwolenia, od 14 lipca 2011 r. także bez zgłoszenia lub wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry, podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., nie zaś karze pieniężnej przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. W niniejszej sprawie Sąd podziela wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, według którego wyrażenie "urządzanie gier" należy rozumieć szeroko. Sięgając do wykładni językowej wskazać należy, że pojęcie "urządzać" w języku polskim rozumiane jest jako synonim takich pojęć, jak: "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994). Według zaś Słownika języka polskiego pod red. Mieczysława Szymczaka (PWN, Warszawa 1981 r.) urządzić to m.in. zorganizować jakąś imprezę, jakieś przedsięwzięcie, itp. W tym kontekście "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), w znaczeniu art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h. Natomiast urządzający gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h., to podmiot realizujący (wykonujący) te działania, czynności. Urządzanie gier na automatach obejmuje nie tylko fizyczne jej prowadzenie, ale także inne zachowania aktywne, polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego automatu nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatu w stanie stałej aktywności, umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, związane z obsługą urządzenia czy zatrudnieniem odpowiednio przeszkolonego personelu i ewentualnie jego szkolenie. W konsekwencji warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzenia oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 czerwca 2016 r., I SA/Po 402/15; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 31 maja 2015 r., II SA/Rz 1094/15; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 3 września 2015 r., II SA/Sz 439/15; dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Ze znajdującej się w aktach sprawy umowy najmu części powierzchni lokalu z dnia [...] grudnia 2013 r. wynika, że skarżący wynajął Q część powierzchni skontrolowanego przez organy celne lokalu. Skarżący zobowiązał się, że klienci jego lokalu będą mieć swobodny dostęp do automatów bądź innych urządzeń do gier. Skarżącego obciążał obowiązek ochrony wstawionych do jego lokalu automatów przed uszkodzeniem lub dewastacją. Skarżący w okresie obowiązywania omawianej umowy zobowiązał się do nieeksploatowania w wynajętym lokalu innych urządzeń do gier. Zobowiązał się dostarczać energię elektryczną konieczną dla działania automatów. Jego obowiązkiem było informowanie najemcy o wszelkich utrudnieniach i zakłóceniach w pracy automatów, jak również zapewnienie do nich dostępu pracownikom i służbom serwisowym najemcy. Wynagrodzenie należne z tytułu umowy najmu zostało określone poprzez odwołanie się do liczby wstawionych do skontrolowanego lokalu urządzeń. Treść stosunku zobowiązaniowego łączącego stronę skarżącą z Q., pozwala na uznanie skarżącego za urządzającego gry na automatach poza kasynem gry. Skarżący wbrew zarzutom skargi nie ograniczył się bowiem jedynie do udostępnienia swojego lokalu, lecz przyjął na siebie wskazane powyżej obowiązki mające na celu zabezpieczenie możliwości sprawnego eksploatowania przedmiotowych urządzeń. W ocenie Sądu organy celne nie naruszyły ustawowych reguł prowadzenia postępowania, prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy, pozwalający na wydanie rozstrzygnięcia. Organy podjęły wszelkie niezbędne czynności mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia reguł oceny dowodów. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ocena dowodów, jakiej dokonano w tej sprawie nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p. Ocena ta została dokonana z poszanowaniem zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego oraz została poparta przekonującą argumentacją. Końcowo wyjaśnić należy, że dokonanie ustaleń faktycznych w sposób odbiegający od oczekiwań podatnika nie może być automatycznie utożsamiane z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych [tak: wyrok NSA z 16 października 2014 r., sygn. akt II FSK 2504/12, orzeczenie dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Podkreślenia wymaga, że organy celne uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w przedmiocie uznania urządzenia skarżącej za automat do gier w rozumieniu u.g.h., uzasadniły je obszernie odnosząc się do wszystkich zarzutów skarżącego. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał za prawidłowe ustalenie przez organy celne podstawy faktycznej zaskarżonych rozstrzygnięć i przyjął je jako własną faktyczną podstawę rozstrzygnięcia, w ramach sądowej kontroli zaskarżonej decyzji (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., o sygn. akt II FPS 8/09; dostępna na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja, jak też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane w toku postępowania prowadzonego w sposób zgodny z przepisami Ordynacji podatkowej. Organy nie dopuściły się żadnych naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sąd przyjął, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające konieczność wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji