I SA/Po 557/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka po rozpoznaniu w dniu 08 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku MP o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi MP na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległość w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami egzekucyjnymi postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący MP pismem z dnia [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. W skardze wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ podatkowy, z uwagi na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia jemu znacznej szkody oraz wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków, jakie dla niego może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji ostatecznej. W przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku przez organ, wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji przez Sąd. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...], nr [...] odmówił wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...] utrzymanej w mocy decyzją z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako "P.p.s.a.") zasadą, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi na decyzję - organ, który wydał decyzję, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (por. art. 61 § 2 P.p.s.a.). Art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z ugruntowaną już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładnią art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że obowiązek uprawdopodobnienia zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnoszącym o zastosowanie tymczasowej ochrony, uregulowanej w tym przepisie (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 03 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1427/11, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt I FZ 370/13, publikowane na str. Internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Samo przedstawienie zakresu żądania, a mianowicie wniesienie o wstrzymanie wykonania decyzji, uniemożliwia zweryfikowanie sytuacji strony w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Wstrzymanie wykonania decyzji uzasadniać mogą jedynie konkretne okoliczności będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację majątkową strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Innymi słowy strona musi wykazać, że w powiązaniu z jej sytuacją majątkową, wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu wystąpienia tych okoliczności. Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy zauważyć, że skarżący zaniechał uprawdopodobnienia zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Za takowe nie może być uznane jedynie ogólnikowe wskazanie, zaistnienia ryzyka ich wystąpienia. Sąd zauważa, że za takie przesłanki nie może być uznane to, że skarżący znajduje się w trudnej sytuacji majątkowej, której rezultatem było przyznanie jemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Podkreślić bowiem należy, że przesłanki wstrzymania wykonania decyzji i przyznania prawa pomocy są inne, co może skutkować odmiennym wynikiem tych postępowań, nawet przy analogicznych danych co do sytuacji finansowej, rodzinnej i majątkowej wnioskodawcy. W orzecznictwie przyjęto, że sam fakt uwzględnienia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych nie oznacza, że również należy uwzględnić wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2018 r., sygn. akt I FZ 80/18, publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto Sąd zauważa, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie wskazał w ogóle jakie okoliczności z uwagi na jego osobistą sytuację finansową i majątkową mogą stanowić o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zatem zauważyć, że twierdzenia skarżącego, które nie odnoszą się do konkretnej sytuacji o znamionach znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w żadnym razie nie mogą uzasadnić tezy, że zaistniała chociażby jedna z wymienionych przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący nie uprawdopodobnił zatem, że wykonanie decyzji może doprowadzić do zdarzenia mającego wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał okoliczności, które uzasadniałyby konieczność rozważenia przez Sąd udzielenia jemu ochrony tymczasowej. Biorąc po uwagę powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji postanowienia.