I SA/Po 586/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Roman Wiatrowski Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Małecki Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2011r. sprawy ze skargi IK na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] . nr [...] w przedmiocie określenia kwoty zwrotu, wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych oraz odmowy zwrotu części wydatków poniesionych za zakup materiałów budowlanych. oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. decyzją z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], działając na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm., dalej w skrócie: O.p.) oraz art. 6 w związku z art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r. o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym (Dz. U. nr 177, poz. 1468 ze zm., dalej jako: ustawa o zwrocie), określił I. K. kwotę zwrotu części wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych w okresie od dnia [...] września 2006 r. do dnia [...] stycznia 2008 r. w wysokości [...] zł, oraz odmówił zwrotu części wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych w wysokości [...] zł. Z uzasadnienia rozstrzygnięcia organu I instancji wynika, że w dniu [...] września 2008 r. I. K. wystąpił z wnioskiem [...] o zwrot niektórych wydatków na zakup materiałów budowlanych w łącznej kwocie [...] zł, poniesionych w latach 2006-2008 na budowę 3 budynków mieszkalnych, z czego 2 położone w miejscowości W., a 1 - w S. Jednocześnie wskazano, że 2 domy jednorodzinne w stanie surowym zadaszonym w miejscowości W. gmina G. stały się następnie przedmiotem sprzedaży potwierdzonych: - aktem notarialnym Repertorium A nr [...] z dnia [...] października 2007 r. na rzecz K. (dom usytuowany na działkach oznaczonych numerami geodezyjnymi [...] i [...]), - aktem notarialnym Repertorium A nr [...] z dnia [..] grudnia 2007 r. na rzecz J. (dom usytuowany na działkach oznaczonych numerami geodezyjnymi [...] i [...]). Organ I instancji podniósł, że ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], uznano, że dokonana przez podatnika sprzedaż powyższych 2 budynków w miejscowości W. nastąpiła w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej jako: u.p.t.u.). i w związku z tym I. K. z tego tytułu stał się podatnikiem VAT, a dokonana sprzedaż podlega opodatkowaniu tym podatkiem. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. powołał się na ustalenia dokonane w toku powyższego postępowania w przedmiocie podatku VAT, a mianowicie, że I. K., wspólnie z Z. W., zakupili w 2005 r. grunty w miejscowości W. (działki nr [...]i nr [...] oraz działki nr [...] i [...]). Dnia [...] lipca 2006 r. I. K. wraz z drugim kupującym wystąpili do Wójta Gminy G. o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu 4 domów jednorodzinnych na terenie położonym w miejscowości W. oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka nr [...] i nr [...]. Decyzją z dnia [...] września 2006 r., nr [...], Wójt Gminy G. ustalił warunki zabudowy dla powyższej inwestycji. W dniu [...] grudnia 2006 r. inwestorzy (I. K. i Z. W.) złożyli do Wydziału Architektury i Budownictwa S. wniosek, z załączonym projektem architektoniczno-budowlanym, o pozwolenie na budowę zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na wskazanych wyżej działkach. Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...], S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Z przedstawionych przez I. K. faktur VAT wynika, że pierwszych udokumentowanych zakupów związanych z budową 2 domów w miejscowości W. podatnik dokonał w dniu [...] marca 2007 r. Jak wcześniej wspomniano w dniach [...] października i [...] grudnia 2007 r. doszło sprzedaży powyższych inwestycji (w stanie surowym zadaszonym), po uprzednim zniesieniu współwłasności nieruchomości pomiędzy dotychczasowymi inwestorami. W tym samym okresie I. K. realizował także budowę własnego domu jednorodzinnego, o znacznie większych gabarytach, położonego w miejscowości S. gmina O. Okres realizacji inwestycji trwał od 2004 r. do końca 2008 r., przy czym na tę budowę I. K. zaciągnął kredyt budowlano-hipoteczny w banku P. w kwocie [...] zł. W budynku tym strona zamieszkała od dnia [...] stycznia 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K., rozpoznając niniejszą sprawę wskazał, iż osoby fizyczne, które nabywają materiały budowlane przeznaczone na remont lub budowę własnego domu bądź mieszkania, mają prawo do odzyskania części poniesionych wydatków na ten cel. Chodzi tu o zwrot części podatku VAT zawartego w cenie nabytych towarów, a wynikającej z różnicy stawki 22 % i 7 % VAT, gdyż od 1 maja 2004 r. (z dniem przystąpienia Polski do Wspólnoty Europejskiej), stawka VAT na materiały budowlane wzrosła z 7 % do 22 %. Stąd, na podstawie powołanej na wstępie ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r. o zwrocie, osoby fizyczne, które po 30 kwietnia 2004 r. poniosły wydatki na zakup materiałów budowlanych związanych z inwestycją mieszkaniową i objętych podwyżką VAT, mogą odzyskać część wydatków poniesionych na ten cel. Zwrot części VAT zawartego w cenie materiałów budowlanych w związku z inwestycją mieszkaniową można otrzymać po spełnieniu określonych warunków. Stosownie do postanowień art. 3 ust. 1-4 ustawy o zwrocie, osoba fizyczna ma prawo do zwrotu części wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych w związku z: 1. budową budynku mieszkalnego; 2. nadbudową lub rozbudową budynku na cele mieszkalne lub przebudową (przystosowaniem) budynku niemieszkalnego, jego części lub pomieszczenia na cele mieszkalne, w wyniku których powstał lokal mieszkalny spełniający wymagania określone w odrębnych przepisach; 3. remontem budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, jeżeli zwrot części wydatków dotyczy wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych, na które po 30 kwietnia 2004 r. wzrosła stawka podatku VAT z 7% na 22%, udokumentowanych fakturami w rozumieniu przepisów ustawy o podatku VAT wystawionymi dla osoby fizycznej od dnia 1 maja 2004 r. W myśl art. 4 ust. 1 przywołanej ustawy o zwrocie, prawo do zwrotu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, przysługuje, pod warunkiem, że osoba fizyczna lub jej małżonek nie dokonywali czynności, o których mowa w art. 3 ust. 1 jako podatnicy podatku VAT, w celu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Jednocześnie, jak stanowi art. 4 ust. 2 ustawy o zwrocie, prawo do zwrotu części wydatków przysługuje pod warunkiem, że osoba fizyczna posiada: 1. prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) albo tytuł prawny do budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego w przypadku inwestycji polegającej na remoncie budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, 2. pozwolenie na budowę w przypadku inwestycji, dla której zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane wymagane jest takie pozwolenie. Organ I instancji podkreślił, że celem powyższych regulacji jest okresowe zrekompensowanie wydatków na zakup materiałów budowlanych, zwiększonych wskutek podwyższenia stawki podatku VAT z 7% do 22% z dniem 1 maja 2004r., osobom fizycznym, jako konsumentom, ponoszącym ekonomiczny ciężar podatku VAT, w związku z zaspokojeniem własnych potrzeb mieszkaniowych. Oznacza to, że zwrot części wydatków przeznaczony jest wyłącznie dla osób fizycznych, które nie są podatnikami VAT i nie dokonały zakupu materiałów budowlanych w celu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Organ wywiódł, że dom w S., w którym zamieszkał podatnik, zaspokaja jego potrzeby mieszkaniowe, natomiast pozostałe 2 budynki mieszkalne położone w miejscowość W. nie służyły zaspokojeniu takich potrzeb. Zdaniem organu I instancji wyzbycie się budynków mieszkalnych w stanie surowym, spowodowało, że poniesione wydatki na zakup materiałów budowlanych nie przyczyniły się do zrealizowania potrzeb mieszkaniowych I. K.. Organ uznał, że podatnik nie działał celem zaspokojenia swoich własnych potrzeb mieszkaniowych. Działania podatnika poprzedzające sprzedaż, znacznie wykraczały poza zwykłe czynności konieczne do zbycia składników majątku osobistego i wskazują na istnienie woli osiągnięcia korzyści ze sprzedaży, co jest charakterystyczne dla przedsięwzięć realizowanych w ramach działalności gospodarczej. Wobec powyższego przy określeniu kwoty przysługującego zwrotu nie zostały uwzględnione wykazane we wniosku wydatki wynikające z faktur VAT dotyczące budowy budynków mieszkalnych w miejscowości W. w okresie od [...] kwietnia 2007 r. do [...] grudnia 2007 r. na łączną kwotę [...] zł, w tym podatek VAT – [...] zł. Organ podatkowy uwzględnił natomiast wydatki wynikające z faktur VAT dotyczące budowy budynku mieszkalnego w miejscowości S., na łączną kwotę [...] zł, z czego podatek VAT stanowi kwotę [...] zł. Wydatki te zostały udokumentowane przez podatnika załączonymi do złożonego wniosku [...] kserokopiami faktur VAT, które w ramach prowadzonego postępowania podatkowego strona wskazała jako faktury dokumentujące poniesienie wydatków na budowę domu położonego w miejscowości S. W oparciu o przepis art. 3 ust. 5 ustawy o zwrocie określono kwotę zwrotu wydatków poniesionych w okresie od dnia [...] września 2006 r. do dnia [...] stycznia 2008 r. na zakup materiałów budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego w miejscowości S. w wysokości [...] zł (jako 68,18 % kwoty [...] zł) oraz odmówiono zwrotu części wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych dotyczących budynków mieszkalnych w W. w wysokości [...] zł. W odwołaniu od powyższej decyzji I. K. zarzucił naruszenie przepisów ustawy o zwrocie, a mianowicie: art. 3 ust. 5 i 6 przez błędne naliczenie kwoty zwrotu podatku, art. 4 ust. 2 przez niewłaściwe zastosowanie oraz art. 2 pkt 1 przez błędną wykładnię. W uzasadnieniu odwołania zakwestionowano stwierdzenie organu podatkowego, iż podatnik prowadził niezarejestrowaną działalność gospodarczą polegającą na budowie 2 domów oraz powołanie się przy tym na ostateczną decyzję wymiarową w przedmiocie podatku VAT Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, która została zaskarżona do WSA w Poznaniu. W ocenie strony organ podatkowy, twierdząc, że podatnik prowadził ukrytą działalność gospodarczą w formie budowy 2 domów nie wyjaśnił, dlaczego dokonano sprzedaży tych domów i na co zostały przeznaczone środki uzyskane z ich sprzedaży. Odwołujący się podniósł, iż żaden z przepisów ustawy o zwrocie, nie stanowi o budowie domu na własne potrzeby mieszkaniowe i zaznaczył, że budowę domów prowadzono z środków własnych z myślą o zaspokojeniu w przyszłości potrzeb mieszkaniowych podatnika i jego rodziny. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...], utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie, podzielając argumenty, podniesione przez organ I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że budowa 2 domów w W. odbywała się w ramach prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, stąd nie przysługuje mu prawo do zwrotu wydatków związanych z tą inwestycją. Organ II instancji podzielił pogląd strony odwołującej się, że w ustawie o zwrocie nie określono, czy chodzi tu o potrzeby mieszkaniowe własne czy cudze. Niemniej jednak, zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy, w okolicznościach przedmiotowej sprawy podatnik nie ma prawa do zwrotu wydatków związanych z budową 2 domów w W., gdyż inwestycję tę realizował w ramach prowadzonej działalności gospodarczej jako podatnik podatku VAT. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący powtórzył zarzuty naruszenia przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r. o zwrocie podniesione uprzednio w odwołaniu i przytoczył te same argumenty na ich poparcie. Kwestionując twierdzenie organów podatkowych, że budowa domów w W. była prowadzona w ramach samodzielnej działalności gospodarczej nie zgłoszonej przez podatnika, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o uwzględnienie w nowej decyzji pełnej kwoty zwrotu podatku w związku z budową budynków mieszkaniowych w wysokości [...] zł. Wyjaśniono, że sprzedaż domów w W. była podyktowana kłopotami finansowymi, a zamiarem skarżącego w czasie budowy było zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych i jego dziecka. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sądy administracyjne kontrolują zaskarżone akty tylko w zakresie ich zgodności z prawem i nie mają uprawnień do merytorycznego rozstrzygania sprawy. Stąd już w tym miejscu Sąd wyjaśnia, iż tak ukształtowana kognicja sądów administracyjnych uniemożliwia rozpoznanie wniosku strony skarżącej w przedmiocie "uwzględnienia w nowej decyzji pełnej kwoty zwrotu podatku". Jednocześnie przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granice danej sprawy wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przenosząc powyższe zasady na grunt niniejszej sprawy, Sąd dokonał oceny prawidłowości zastosowania przez organy podatkowe norm prawnych proceduralnych, wynikających z przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa w ustalonym na dzień wydania decyzji stanie faktycznym. Sąd stwierdził, że wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, czy też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie. W tym miejscu zasadnym jest przypomnienie, iż w myśl art. 3 ust. 1 ustawy o zwrocie osoba fizyczna ma prawo do zwrotu części wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych m.in. w związku z budową budynku (pkt 3). Zwrot, o którym mowa wyżej, dotyczy wydatków poniesionych i udokumentowanych fakturami wystawionymi od dnia 1 maja 2004 r. (art. 3 ust. 2 ustawy) oraz wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych, które do dnia 30 kwietnia 2004 r. były opodatkowane stawką podatku od towarów i usług w wysokości 7 %, a od dnia 1 maja 2004 r. są opodatkowane podatkiem VAT – 22 % (art. 3 ust. 3 ustawy). Dokumentem stanowiącym podstawę do obliczenia kwoty zwrotu części wydatków są faktury VAT wystawione dla osób fizycznych. Według art. 4 ustawy prawo do zwrotu przysługuje, pod warunkiem, że osoba fizyczna lub jej małżonek nie dokonywali wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych jako podatnicy podatku od towarów i usług, w celu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie ma zatem odpowiedź na pytanie, czy skarżący dokonywał wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych jako podatnik podatku od towarów i usług w ramach działalności gospodarczej. Sądowi w składzie orzekającym z urzędu wiadomym jest, że nieprawomocnym wyrokiem z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Po 315/11, WSA w Poznaniu oddalił skargę I. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące październik i grudzień 2007 r. Z uzasadnienia powyższego orzeczenia wynika, że dokonana przez podatnika sprzedaż powyższych 2 budynków w miejscowości W. nastąpiła w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 u.p.t.u. Sąd I instancji przychylił się zatem do stanowiska organów podatkowych, że I. K. stał się z tego tytułu podatnikiem VAT, a dokonana sprzedaż podlega opodatkowaniu tym podatkiem. Podzielając stanowisko zawarte w powyższym wyroku oraz ustalenia powtórzone w zaskarżonej w rozpatrywanej sprawie decyzji, Sąd w składzie orzekającym uważa, że działania podatnika podejmowane względem należącej do niego nieruchomości, a polegające na jej podziale na działki o mniejszej powierzchni, pozyskiwaniu zezwoleń na budowę domów jednorodzinnych oraz wznoszenie takich budynków, zabezpieczenie dojazdu do każdej z działek budowlanych oraz zobowiązanie do dokończenia rozpoczętej inwestycji, jak również pozyskiwanie potencjalnych nabywców poprzez ogłoszenia w lokalnej prasie czy zleceń do biura nieruchomości - dowodzi zorganizowanego i zarobkowego charakteru tej działalności. Również immanentne cechy działalności gospodarczej takie jak: profesjonalizm i zorganizowany charakter, podporządkowanie regułom opłacalności i zysku, ciągłość i powtarzalność, a w szczególności aktywność w podejmowaniu działań oraz uczestnictwo w obrocie gospodarczym przesądziły o tym, iż działania strony dokonywane były w ramach działalności gospodarczej. Stąd zasadny jest wniosek organu podatkowego, że budowa i sprzedaż domów w W. miała miejsce w ramach prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej. Powyższe ustalenie wyklucza prawo skarżącego do zwrotu spornych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym. Zdaniem Sądu organy podatkowe obu instancji zasadnie przyjęły, że skarżący nie zachował jednego z warunków uzyskania zwrotu, ujętego w treści art. 4 ustawy. Z materiału dowodowego wynika bowiem jednoznacznie, że skarżący dokonywał wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych jako podatnik podatku od towarów i usług, w celu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Zatem oczywistym jest, że nie został spełniony warunek o jakim mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o zwrocie. Wbrew zarzutom skargi wyzbycie się przez podatnika 2 domów w W., niezależnie od przyczyn tych transakcji, wytworzyło taki stan rzeczy, że poniesione wydatki na zakup materiałów budowlanych nie przyczyniły się do zrealizowania potrzeb mieszkaniowych I. K. Nieuprawniony jest wniosek skarżącego, że organ odwoławczy nie uwzględnił wskazywanych przez stronę okoliczności jakie doprowadziły do sprzedaży obu nieruchomości. Akta sprawy zawierają wyjaśnienie tych okoliczności. Czym innym jest jednak ich ocena i rozważenie jakie miały znaczenie z punktu widzenia rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy uznał, że takiego znaczenia nie mają i nie rozwijał swego stanowiska w tym zakresie, skoro uznano skarżącego za podatnika podatku od towarów i usług dokonującego zakupu materiałów budowlanych w ramach działalności gospodarczej. Na marginesie zauważyć należy, że organ odwoławczy, w przeciwieństwie do organu I instancji, nie zakwestionował tego, że skarżącemu przyświecał cel zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. Za bezzasadny sąd uznał zatem zarzut skargi jakoby organy podatkowe nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy mogących mieć znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, co stanowioby naruszenie art. 122 O.p. W szczególności, zdaniem strony skarżącej, niedostatecznie wyjaśnione zostały okoliczności wskazujące na przyczyny zakupu gruntu, na zamiar strony przy budowie domów i powody ich sprzedaży. Powyższe okoliczności, jak wspomniano wcześniej, zostały opisane w zaskarżonych decyzjach, ale w istocie pozostawały bez znaczenia wobec stwierdzenia że nie został spełniony warunek dotyczący podatku VAT, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o zwrocie. Mając na uwadze powyższe rozważania zarzuty naruszenia prawa materialnego podniesione w skardze uznano za nieuzasadnione. Dodatkowo Sąd zauważa, że w niniejszej sprawie organ podatkowy podjął rozstrzygnięcie, opierając się na całokształcie wyczerpującego materiału dowodowego, precyzowanego przez podatnika (art. 180 i 187 § 1 O.p.) i mając na uwadze znaczenie poszczególnych dowodów dla sprawy, zasady logiki oraz doświadczenia życiowego, co było warunkiem poprawności (obiektywności) dokonanej oceny w świetle art. 191 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2005 r., sygn. akt FSK 2127/04, Lex nr 173171). Fakt, że ocena organów dokonana w niniejszej sprawie nie jest zgodna z oczekiwaniami skarżącego, nie świadczy o tym, że doszło do naruszenia zasad prowadzenia postępowania podatkowego. W ocenie Sądu materiał dowodowy, został oceniony właściwie, zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i ocenie tej nie można zarzucić dowolności. Z oceny tej organy podatkowe wyciągnęły poprawne, pod względem formalnym i merytorycznym, wnioski. Zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał, zdaniem Sądu, pełne podstawy do rozstrzygnięcia sprawy w sposób wynikający z treści zaskarżonej decyzji. Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa procesowego bądź materialnego, które rodziłyby konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wobec powyższego orzeczono o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej, w oparciu o art. 151 P.p.s.a.