I SA/Po 592/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku XA o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi XA na decyzję Dyrektora Izby Celnej w[...] z dnia [...] lutego 2016 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca XA wnosząc skargę na wskazaną w sentencji decyzję wniosła o wstrzymanie jej wykonania i podnosząc, że decyzje obu instancji są niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi: na decyzję lub postanowienie – organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (por. art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienia NSA z dnia 26 kwietnia 2013 r., II OZ 322/13 i z dnia 29 maja 2013 roku, II OZ 412/13, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji, strona skarżąca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przy czym obowiązek ten obciąża wyłącznie wnioskodawcę (por. postanowienie NSA z dnia 8 maja 2013 r., I GZ 145/13, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i sąd nie wzywa do jego uzupełnienia. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013r., I GSK 376/13, publ.:orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli podstawą ustaleń faktycznych, pozwalających sądowi na podjęcie rozstrzygnięcia w tym przedmiocie , są okoliczności wskazane przez wnioskodawcę, to powinna być to informacja kompletna, pozwalająca na zobrazowanie realnej sytuacji strony (postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r. I GSK 454/13, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Twierdzenia winny też wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Skarżąca jednakże w żaden sposób nie uprawdopodobniła , a ze zgromadzonego materiału dowodowego w aktach sprawy nie wynika, aby wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzić miało do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca wskazała jedynie, że decyzje są niezasadne. Sąd nie miał obowiązku wyręczania skarżącej w kwestii podania przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, uprawdopodobnienia wniosku, jak i zbierania dokumentów, z których wynikałoby jaka jest jej sytuacja finansowa i majątkowa (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007r., II FZ 339/07, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych powodów sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.