I SA/Po 633/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 31 lipca 2013 r. o sygn. akt I SA/Po 633/13 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej płatnika oraz określenia wysokości należności z tytułu pobranych, a niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące: od stycznia do sierpnia 2012 r. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 31 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a") odrzucił skargę Spółki "[...]" na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu. W skardze kasacyjnej z dnia [...] sierpnia 2013 r. pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie, że braki formalne skargi złożone zostały w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniesienie sformalizowanego środka prawnego jakim jest skarga kasacyjna obwarowane jest szeregiem wymogów odnoszących się zarówno do możliwych ustawowych podstaw skargi, jak i do jej formy. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna winna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Powyższe wymogi wynikają stąd, iż Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd I instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. W konsekwencji braki w zakresie wskazania podstaw kasacyjnych nie podlegają konwalidacji i czynią skargę kasacyjną nieskuteczną uniemożliwiając dokonanie merytorycznej oceny tego środka zaskarżenia przez sąd kasacyjny (vide : wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 175/09 www. orzeczenia. nsa.gov.pl).). W art. 176 P.p.s.a. ustawodawca przewidział dwa rodzaje warunków, jakie winna spełniać skarga kasacyjna, jako środek zaskarżenia. W pierwszej kolejności, stosownie do art. 46 oraz 47 P.p.s.a. winna ona czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Po drugie skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne właściwe tylko dla tego rodzaju środka odwoławczego, a mianowicie powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia; wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia wraz z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Tylko w pierwszym przypadku, gdy skarga kasacyjna nie spełnia wymagań formalnych przewidzianych dla pisma procesowego mogą one ulec konwalidacji w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 P.p.s.a. Niespełnienie natomiast wymogów szczególnych, przewidzianych wyłącznie dla skargi kasacyjnej nie podlega sanacji. W konsekwencji obarczona nieusuwalnymi brakami w zakresie elementów konstrukcyjnych skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Istotnym elementem skargi kasacyjnej jest precyzyjne przytoczenie podstaw kasacyjnych wraz z jej uzasadnieniem. Wskazując podstawę kasacyjną składający skargę powinien przedstawić konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżanym orzeczeniem przepisy prawa materialnego lub procesowego. Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym nie zawiera podstaw kasacyjnych w rozumieniu art. 174 P.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał naruszenia prawa materialnego, czy też procesowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej bez wskazania przepisów zarzucono, że Sąd nie zbadał istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, a mianowicie nie wzięto pod uwagę, że prezes skarżącej Spółki jest obywatelem [...] i nie zna języka polskiego. W ocenie pełnomocnika Sąd winien przeprowadzić dalsze postępowanie przy uczestnictwie zaprzysiężonego tłumacza języka [...]. Stosownie do art. 174 P.p.s.a. stawiając zarzut naruszenia prawa, autor skargi kasacyjnej obowiązany jest przedstawić, na czym polegało naruszenie przez sąd prawa materialnego czy przepisów postępowania. W uzasadnieniu tym należy odnieść się nie tylko do poglądu przyjętego przez sąd, ale również sprecyzować swoje własne stanowisko wobec zaskarżonego orzeczenia, czyli wskazać właściwe znaczenie interpretowanego przepisu. Koniecznym natomiast elementem uzasadnienia drugiej podstawy z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. jest wskazanie, które przepisy - oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy - zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. np. wyrok NSA z dnia 12 października 2005 r. o sygn. akt I FSK 155/05 - LEX nr 173263; z dnia 23 maja 2006 r., o sygn. akt II GSK 18/06 - LEX nr 236385). Sąd nie może również samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z 30 marca 2004 r. o sygn. akt GSK 10/04, publ. "Monitor Prawniczy" 2004, nr 9, s. 392). Niewskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone i na czym to naruszenie polega oznacza, że skarga kasacyjna nie zawiera przytoczenia podstaw kasacyjnych, a tym samym - jako pozbawiona podstawowego elementu konstrukcyjnego - jest niedopuszczalna. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 178 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.