I SA/Po 639/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwia Zapalska Sędziowie WSA Katarzyna Nikodem WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2009 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaleglości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2005 r. oddala skargę /-/ M.Bejgerowska /-/ S.Zapalska /-/ K.Nikodem ISA/Po 639/09 U Z A S A D N I E N I E Naczelnik Drugiego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w K., decyzją z dnia[...]., nr[...], działając na podstawie art. 207 i art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005, Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p."), po wznowieniu postępowania, odmówił uchylenia decyzji z dnia[...], nr [...] i [...], orzekającej o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu Spółki Akcyjnej A., z siedzibą w K., P. G. w zakresie zaległości podatkowej Spółki w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2005 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę oraz umorzenia postępowania w tym zakresie. Organ I instancji stwierdził brak przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, że wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji zaległości podatkowych ciążących na A. S.A. z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2005 r. i podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika za kwiecień 2005 r., maj 2005 r. i luty 2006 r., wszczął postępowanie podatkowe w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej - prezesa Spółki P.G., za opisane wyżej zaległości. Organ podniósł, że termin płatności zobowiązania za miesiąc marzec 2005 r. z tytułu podatku od towarów i usług w Spółce Akcyjnej A. przypadał, zgodnie z art. 103 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.t.u."), na dzień 25 kwietnia 2005 r. Natomiast termin płatności pobranego podatku dochodowego, w myśl art. 38 ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., nr 14 poz. 176 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.d.o.f.") przypadał w następujących terminach: za miesiąc kwiecień 2005 r. - na dzień 20 maja 2005 r., za miesiąc maj 2005 r. - na dzień 20 czerwca 2005 r., za miesiąc luty 2006 r. - na dzień 20 marca 2006 r. Mimo upływu powyższych terminów spółka nie dokonała żadnych wpłat należnego podatku, zatem zgodnie z art. 51 § 1 i § 3 O.p. powstały zaległości podatkowe w tych podatkach. W toku postępowania w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe ustalono, że w okresie od 1 kwietnia 2005 r., tj. w czasie wymagalności zobowiązań i powstania zaległości podatkowych, funkcję prezesa zarządu pełnił P. G.. Decyzją z dnia [...] r., nr[...], [...], Naczelnik Drugiego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w K., na podstawie m.in. art. 116 § 1 O.p., orzekł o odpowiedzialności P. G. za zaległości podatkowe ciążące na A. S.A. z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2005 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę, podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu pełnienia funkcji płatnika za miesiące kwiecień 2005 r., maj 2005 r. oraz luty 2006 r. w kwocie łącznej [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę oraz koszty postępowania egzekucyjnego w kwocie [...] zł. Od powyższej decyzji strona nie wniosła odwołania, w związku z czym stała się ona prawomocna. We wniosku o wznowienie postępowania w zakresie orzeczenia o odpowiedzialności strony jako członka zarządu A. S.A. za zaległości podatkowe pełnomocnik P. G. wniosła o uchylenie powyższej decyzji i umorzenie postępowania. We wniosku podniesiono, że P. G. jako prezes zarządu nie zaciągał żadnych zobowiązań w imieniu spółki w okresie od 1 do 30 marca 2005 r., z którymi u.p.t.u. może wiązać skutki w postaci powstania zobowiązania podatkowego za ten okres, a nadto nie był stroną i nie reprezentował spółki przy zawieraniu umów (dokumentowanych fakturami VAT) w marcu 2005 r. W tej sytuacji, według pełnomocnika, nie można przypisać P.G. odpowiedzialności za zobowiązania A.S.A. w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2005 r., którego termin płatności przypadał na dzień 25 kwietnia 2005 r. Pełnomocnik strony, załączając nowe dowody w postaci 5 faktur VAT A. S.A. z dnia 5 i 31 marca 2005 r., gdzie jako osoba upoważniona do ich wystawienia figuruje pieczęć i podpis byłego prezesa zarządu spółki J. K., wyraziła pogląd, że stanowią one podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W toku wznowionego postępowania Naczelnik Drugiego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w K. uznał, że nie wystąpiły przesłanki, o których mowa w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Przytaczając treść powyższego przepisu organ wskazał, że warunkiem niezbędnym dla jego zastosowania jest łączne spełnienie następujących przesłanek: wystąpienie nowych okoliczności lub nowych dowodów w sprawie, okoliczności te lub dowody muszą istnieć w dniu wydawania decyzji oraz powinny one być istotne dla rozpatrywanej sprawy. Dodatkowo wyjaśniając stronie pojęcia obowiązku i zobowiązania podatkowego, organ stwierdził, że skonkretyzowanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług powstałego na skutek dokonania określonej czynności (wydania towaru lub wykonania usługi) i przekształcenie go w zobowiązanie podatkowe następuje po zakończeniu danego okresu rozliczeniowego, po określeniu całej kwoty przypadającej za dany okres rozliczeniowy (w tym przypadku miesięczny) i wskazaniu terminu i miejsca jego zapłaty do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy. Skonstruowana na gruncie u.p.t.u. zasada wskazuje, że zobowiązanie podatkowe w tym podatku powstaje po spełnieniu warunków określonych w art. 99 u.p.t.u. (złożenie deklaracji) i 103 ust. 1 u.p.t.u. (samoobliczenie podatku w ustalonym terminie obejmującym okres miesięczny, w którym powstał obowiązek podatkowy). Organ podkreślił, że zarówno w momencie powstania zobowiązania, jak też w okresie wymagalności zobowiązania P. G. pełnił funkcję prezesa zarządu w A. S.A. Odwołując się od powyższej decyzji pełnomocnik strony zarzucił organowi I instancji naruszenie ogólnych zasad postępowania podatkowego poprzez nie podjęcie przez organ podatkowy w toku postępowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Ponadto strona podniosła, iż zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa i bez podstawy prawnej poprzez wadliwe orzeczenie o odpowiedzialności osoby trzeciej, w sytuacji, gdy nie ciążył na obywatelu z mocy ustawy obowiązek podatkowy. Zdaniem odwołującego się zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem właściwości miejscowej i rzeczowej, a nadto strona wniosła o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej w P., decyzją z dnia [...] nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że Naczelnik Drugiego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w K. dokonał właściwej oceny dowodów zgromadzonych w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym w aspekcie zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., a której zaistnienie strona wskazywała we wniosku. Organ odwoławczy powtórzył za organem I instancji, że zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 O.p. zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. W świetle art. 99 i 103 ust. 1 u.p.t.u. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług spółki A. S.A. za miesiąc marzec 2005 r. powstało 25 kwietnia 2005 r., a w zaległość podatkową przerodziło się z dniem 26 kwietnia 2005 r., z uwagi na brak wpłaty w ustawowym terminie. Jako bezsporne organ uznał, że zarówno w momencie powstania zobowiązania jak też w okresie wymagalności zobowiązania P. G. pełnił funkcję prezesa zarządu A. S.A. i bez znaczenia pozostaje fakt, iż strona nie reprezentowała spółki przy zawieraniu umów w miesiącu marcu 2005 r. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w P. załączone do wniosku faktury świadczą jedynie o tym, że ówczesny zarząd spółki w ramach podejmowanych działań gospodarczych przyczynił się do powstania obowiązku podatkowego, który definiowany jest zgodnie z art. 4 O.p. jako nieskonkretyzowana powinność poniesienia przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie. Organ podatkowy II instancji wskazał, że zgodnie z art. 116 § 2 O.p. odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. Jako zobowiązanie podatkowe, w świetle art. 5 O.p., należy rozumieć wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia podatku. W świetle powyższego, organ stwierdził, że o odpowiedzialności członka zarządu decyduje nie moment powstania obowiązku podatkowego lecz moment powstania zobowiązania podatkowego. Ten natomiast w przedmiotowej sprawie bezsprzecznie zaistniał w dniu 25 kwietnia 2005 r., a więc w chwili gdy funkcję członka zarządu pełnił P. G.. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w P. załączone do wniosku o wznowienie postępowania faktury nie stanowią istotnej dla sprawy nowej okoliczności, ani też nowych dowodów mogących mieć wpływ na sposób rozstrzygnięcia w zakresie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej strony za wskazaną zaległość podatkową. A tylko takie mogą stanowić przesłankę uchylenia dotychczasowej decyzji i spowodować konieczność wydania nowego orzeczenia w danej sprawie. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że twierdzenia strony w kwestii wydania decyzji pierwszoinstancyjnej z rażącym naruszeniem prawa oraz bez podstawy prawnej, bądź z naruszeniem przepisów o właściwości zakwalifikowano jako argumenty w zakresie zawartego w odwołaniu wniosku o stwierdzenie jej nieważności. Z tego względu zostaną one rozpatrzone w postępowaniu, które zostanie wszczęte w terminie późniejszym, z uwagi na niedopuszczalność prowadzenia dwóch różnych postępowań wzruszających w trybie nadzwyczajnym tą samą decyzję. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P, oraz piśmie z dnia [...] P. G. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. i poprzedzającej ją decyzję Naczelnika Drugiego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w K. W treści skargi powtórzono zarzuty naruszenia zasad postępowania i argumentację podniesioną uprzednio w odwołaniu. Strona skarżąca podtrzymała stanowisko, że decyzję merytoryczną wydano w stosunku do osoby, która nie powinna być stroną postępowania i wydano ją bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa oraz z naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej i rzeczowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze, akcentując, że celem postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nie może być powtórne merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), a także art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a."), bada, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności czy przy jej wydawaniu doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów postępowania, dającego podstawę do jego wznowienia, względnie mającego istotny wpływ na wynik tego postępowania (art. 145 P.p.s.a.). Sąd administracyjny dokonuje zatem kontroli legalności działań administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Granice rozpoznania skargi przez Sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych w zaskarżonej sprawie, a z drugiej przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego (zakaz reformationis in peius). Rozpatrzenie zarzutów skargi należy rozpocząć od kwestii procesowych, albowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny w oparciu o prawidłowo przeprowadzone i rozpatrzone dowody, a także w zgodzie z wymogami formalnymi dają dopiero podstawy do zbadania prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Oceniając decyzje organów podatkowych w świetle przedstawionych kryteriów, Sąd stwierdził, że akty te odpowiadają prawu. Prowadząc postępowanie wznowieniowe, w trybie art. 240 O.p. i następne, organy są związane ogólnymi zasadami postępowania wynikającymi z przepisów Ordynacji podatkowej. Badanie podstaw wznowieniowych nie może być dokonywane z pominięciem regulacji zawartych w Dziale IV O.p., zgodnie z którymi organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 O.p.). W ramach realizacji tego obowiązku organy podatkowe - w myśl art. 187 § 1 O.p. – w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a następnie, zgodnie z art. 191 O.p. dokonały oceny, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Warto zauważyć, że Ordynacja podatkowa, w drodze wyjątku od zasady trwałości decyzji administracyjnej, dopuszcza możliwość weryfikowania przez organy podatkowe wydanych przez nie decyzji. Chodzi tutaj o zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania (art. 240 - 246 O.p.), a także o stwierdzenie nieważności (art. 247 - 252 O.p.) wskutek wystąpienia kwalifikowanych wad decyzji ostatecznej. W realiach niniejszej sprawy wyjaśnienia wymaga, że podniesione przez stronę w odwołaniu i w skardze zarzuty, że decyzja merytoryczna dotycząca orzeczenia o odpowiedzialności P.G. za zaległości podatkowe spółki została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, czy też została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, należą do podstaw stwierdzenia nieważności takiej decyzji, a nie do przesłanek wznowienia postępowania podatkowego. Przepis art. 247 § 1 O.p. stanowi bowiem, że organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która: 1) została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) została wydana bez podstawy prawnej; 3) została wydana z rażącym naruszeniem prawa; 4) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 5) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 6) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa; 8) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. Skoro zatem strona podniosła okoliczności wymienione w art. 247 § 1 pkt 1, 2, 3 i 5 O.p. obowiązkiem organu jest ich zbadanie, ale nie w toku postępowania wznowieniowego, tylko, jak słusznie wskazał organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności. Organ odwoławczy trafnie zatem podniósł, że postępowanie to zostanie wszczęte w terminie późniejszym, z uwagi na niedopuszczalność prowadzenia dwóch różnych postępowań wzruszających w trybie nadzwyczajnym tę samą decyzję. Postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją wszczęte zostało na skutek wniosku o wznowienie postępowania. Toczyło się zatem w trybie nadzwyczajnym stwarzającym możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, o ile postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad wskazanych enumeratywnie w art. 240 § 1 pkt 1-11 O.p. Postępowanie takie jest postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w zawężonych ramach. Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową tylko wówczas, gdy postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 O.p. Postępowanie wznowieniowe nie może być jednak wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja tego postępowania. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego. Ewentualnie konieczne staje się także ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w zwykłym postępowaniu oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji ostatecznej (dotychczasowej), doprowadzenie do jej uchylenia i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że dotychczasowa decyzja ostateczna została wydana z określonym naruszeniem prawa (art. 245 O.p.). Decyzja wydana po wznowieniu postępowania dotyczy zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym. Należy podkreślić, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, a nie samej decyzji. Podstawy wznowienia postępowania zostały enumeratywnie wyliczone w treści art. 240 § 1 O.p., w myśl którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132; 4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji; 8) została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny; 9) ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 10) wynik zakończonej procedury wzajemnego porozumiewania lub procedury arbitrażowej, prowadzonych na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 11) orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. istnieje możliwość wznowienia postępowania m.in., gdy ujawnią się nowe dowody lub okoliczności, istotne dla sprawy, istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który tę decyzję wydał. W związku z powyższym stwierdzić należy, że wzruszenie decyzji będzie możliwe jeżeli: - wyjdą na jaw nowe dowody lub okoliczności faktyczne, tzn. nowe w stosunku do przeprowadzonego dotychczas postępowania, - dowody lub okoliczności muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, - dowód lub okoliczność musi istnieć w dniu wydania decyzji, - nie może być znana organowi, który wydał ostateczną decyzję. W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje ostateczność decyzji z dnia [...] oraz fakt pełnienia przez A. W. funkcji prezesa spółki A. od dnia 1 kwietnia 2005 r. Jako podstawę wznowienia postępowania i uchylenia decyzji skarżący wskazał ujawnienie nowych okoliczności w sprawie. Mianowicie skarżący powołał się na nowe dowody, załączając je do wniosku o wznowienie postępowania, w postaci 5 faktur VAT A. S.A. z dnia 5 i 31 marca 2005 r., gdzie jako osoba upoważniona do ich wystawienia figuruje pieczęć i podpis byłego prezesa zarządu spółki J. K. Strona wyraziła pogląd, że stanowią one podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Mają one potwierdzać fakt, że w dniu ich wystawienia A. W. nie pełnił funkcji w zarządzie spółki i nie może, jego zdaniem odpowiadać za działania poprzedniego prezesa spółki. Stanowiska strony skarżącej nie sposób podzielić, bowiem jak trafnie zauważyły organy podatkowe dokumenty te nie są istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie. Dowód "istotny" to taki który ma dla sprawy fundamentalne znaczenie, a w konsekwencji ma wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Chodzi zatem przede wszystkim o dowód, który może mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie. Wbrew twierdzeniom skargi ujawnienie tego dowodu nie wskazuje na taką wadę postępowania w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe, która rodziłaby konieczność wydania przez organy odmiennego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Jeżeli nawet zaległości podatkowe wynikające ze wspomnianych nowych faktur jako nowe nie zostały objęte decyzją z dnia[...]., orzekającą o odpowiedzialności podatkowej P. G. za zaległości podatkowej Spółki w VAT za miesiąc marzec 2005 r., to nie można wykluczyć, że uchylenie tej ostatecznej decyzji przez organ byłoby działaniem na niekorzyść skarżącego i rozszerzyłoby zakres jego odpowiedzialności. Wobec powyższego uchylenie zaskarżonej decyzji jest niemożliwe z uwagi na obowiązujący Sąd zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego (zakaz reformationis in peius). Sąd nie podzielił również zarzutu strony skarżącej, że zobowiązania, których dotyczą zaległości podatkowe, nie powstały w czasie pełnienia przez A. W. obowiązków członka zarządu. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zarzut ten dotyczy w istocie postępowania zwykłego, a jak wcześniej wskazano postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest jego kontynuacją. Ubocznie jedynie Sąd zauważa, że wyjaśnienia organu odwoławczego zawarte w zaskarżonej decyzji w zakresie sposobu i terminu powstania zobowiązania oraz zaległości podatkowej są trafne. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że nawet niezgodna z oczekiwaniami podatnika ocena organów dokonana w niniejszej sprawie, nie świadczy o tym, że w toku wznowionego postępowania doszło do naruszenia podstawowych zasad procesowych. Mając na względzie, że decyzje organów obu instancji nie naruszają przepisów prawa, w sposób wymagający ich wyeliminowanie z obrotu prawnego, Sąd oddalił przedmiotową skargę, w oparciu o treść art. 151 P.p.s.a. /-/M. Bejgerowska /-/S. Zapalska /-/K. Nikodem