I SA/Po 679/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Protokolant sekr. sąd. Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę. Sygn. akt I SA/Po [...] U Z A S A D N I E N I E Naczelnik Urzędu Celnego w K. decyzją z [...].05.2015r. nr [...] wydaną na podstawie art. 207 ustawy z [...].08.1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 749 z późn. zm., dalej: "O.p.") w związku z art. 2 ust. 3, 4 i 5, art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1a, art. 8, art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 89 ust. 2 pkt 2, art. 90, art. 91 ustawy z 19.11. 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201 poz. 1540 z późn. zm., dalej: "u.g.h."), nałożył na [...] w K. (dalej: "spółka") karę pieniężną w wysokości [...] zł w związku z urządzaniem poza kasynem, gry na automatach "[...]" nr [...] oraz "[...]" nr [...] W powodach decyzji organ celny podał, że [...].11.2014 r. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę na stacji paliw w P. należącej do powyższej spółki. W miejscu tym stwierdzili dwa automaty do gier o podanych wyżej nazwach , na których brak było informacji o zezwoleniu jak i brak informacji o poświadczeniu rejestracji. Automaty były włączone i gotowe do gry. W trakcie kontroli uzyskali kserokopię umowy dzierżawy powierzchni użytkowej lokalu z [...].12.2013 r. z "K." z siedzibą w J. G., która jest dysponentem urządzeń . Kontrolujący przeprowadzili gry kontrolne na powyższych automatach. Ustalenia z kontroli zostały stwierdzone w protokołem. Funkcjonariusze celni ustalili, że gry mają charakter losowy, a gracz nie ma wpływu na jej wynik, przy czym wygrane pieniężne wypłacane są bezpośrednio z automatu, a więc gry kontrolne potwierdziły, że automaty podlegają ustawie o grach hazardowych. Kontrolujący przesłuchali w charakterze świadka obecnego podczas kontroli D. M. na okoliczności związane ze stwierdzeniem w lokalu gotowych do gry automatów . Uwzględniając powyższe ustalenia Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z [...].02.2015 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia spółce kary pieniężnej w związku z urządzaniem gier na automatach. Postanowieniem z [...].04.2015 r. nawiązującym do art. 181 O.p. , włączył do materiału dowodowego, materiał dowodowy z postępowania przygotowawczego karno-skarbowego [...] w postaci opinii biegłego sądowego z zakresu informatyki sporządzonych na podstawie przeprowadzonych oględzin kontrolowanych automatów do gry, które potwierdziły zasady gry opisane w eksperymentach przeprowadzonym przez funkcjonariuszy celnych. Spółka działając przez pełnomocnika, korzystając z prawa wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego wskazała, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyrokiem z 19.07. 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 orzekł, że przepisy tego rodzaju jak art. 14 ust. 1 u.g.h. , zgodnie z którym urządzenie gier na automatach dozwolone jest jedynie w kasynach gry, należy uznać za przepis techniczny w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34, zatem w niniejszej sprawie kwestią wymagającą uwzględnienia jest obowiązek niestosowalności tych przepisów, które z racji braku notyfikacji Komisji Europejskiej, pozostają bezskuteczne. W związku z tym pełnomocnik spółki wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 208 § 1 O.p. z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Naczelnik Urzędu Celnego uwzględniając zebrany materiał dowodowy uznał, że gry na badanych automatach urządzane na stacji paliw przez spółkę spełniają kryteria wymienione w art. 2 ust. 3 u.g.h. , czyli są to gry na automacie i które urządzane były z naruszeniem przepisów ustawy o grach hazardowych ponieważ lokal, w którym znajdowały się automaty do gry nie posiadał statusu kasyna gry, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1a ustawy o grach hazardowych. Jako osobę urządzającą gry określił spółkę ponieważ udostępniła miejsce dla automatów do gier, udostępniła te urządzenia osobom trzecim i umożliwiła im prowadzenie gier, z jej udziałem następowało otwieranie i zamykanie lokalu, zapewnienie dostępu do elektryczności, oświetlenia, utrzymania urządzenia w czystości itp. Spółka z tego tytułu czerpała również korzyści finansowe. Odnosząc się z kolei do wskazanego przez spółkę wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19.07.2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C 214/11, C-217/11, organ pierwszej instancji podkreślił, że przepis art. 14 ust 1 u.g.h., nie stanowił podstawy wszczęcia postępowania jak i wydania decyzji wymierzającej spółce karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych. Co więcej art. 14 ustawy odnosi się do tych podmiotów, które działają legalnie, na podstawie wcześniej uzyskanych zezwoleń, które po ich wygaśnięciu będą musiały przenieść swoją działalność do kasyn gry, a spółka nawet takiego zezwolenia nie posiadała. Ponadto w wyroku z 11.03.2015 r. P 4/14 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przepisy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są zgodne z art. 2 i art. 7 w zw. z art.9 Konstytucji RP, jak również z art. 20 i art.22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Naczelnik Urzędu Celnego ostatecznie uznał, że brak koncesji stanowi podstawę do nałożenia na spółkę urządzającą gry , kary pieniężnej o której mowa we wskazanych powyżej przepisach ustawy o grach hazardowych. W odwołaniu spółka działając przez pełnomocnika wniosła o uchylenie powyższej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Decyzji zarzuciła naruszenie: -art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h. przewidującego możliwość wymierzenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł od każdego automatu za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, poprzez jego zastosowanie wobec spółki , podczas gdy powołany przepis, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 ustawy, współtworzy "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34i Rady z [...].06.1998 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, a w konsekwencji, w braku notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych Komisji Europejskiej, nie może on być stosowany, zaś postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej wobec spółki powinno zostać umorzone, -art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. , przez ich niezastosowanie w sprawie, pomimo, że nie każdy organ celny, lecz Minister Finansów posiada wyłączną kompetencję do rozstrzygania decyzją administracyjną między innymi tego, czy dana gra jest grą na automacie w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Uzasadniając swoje stanowisko spółka w pierwszej kolejności wyraża przekonanie, że z uwagi na techniczny charakter przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w zw. z art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34, przepisy te nie mogą być podstawą zaskarżonej decyzji. Wyrażając przekonanie, że właściwym organem do rozstrzygnięcia, w drodze decyzji, czy dana gra lub zakład są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu tej ustawy jest wyłącznie Minister Finansów, jest zdania, że organ celny , poprzez samowolne przejęcie uprawnienia do rozstrzygania w tym zakresie dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Dyrektor Izby Celnej decyzją z [...].02.2016r. nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p., po rozpatrzeniu odwołania , utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Rozpatrując zarzuty odwołania, w pierwszej kolejności uznał za bezzasadny zarzut wydania decyzji na podstawie przepisów art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h. , które jako techniczne, wobec braku notyfikacji są bezskuteczne i nie mogły być podstawą wymierzania kar. W wyroku z [...].07.2012 r. TSUE , że art. 14 ust. 1 u.g.h. stanowi przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy [...]. Nie oznacza jednak, że brak tego przepisu w ustawie o grach hazardowych umożliwi podmiotom dowolne prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach i gier na automatach o niskich wygranych. Przepis ten nie stanowił podstawy prawnej do ukarania podmiotu za naruszenie przepisów ustawy. Natomiast przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. stanowi samoistną regulację, a przede wszystkim nie jest przepisem technicznym. nie opisuje on cech produktów, a sankcje w nim przewidziane wiążą się z działaniem polegającym na urządzaniu gier niezgodnie z zasadami, a nie odpowiadającymi standardom właściwościami produktów, czy też ich jakością. Po drugie, nie stanowi on "innych wymagań", gdyż odnosi się do określonego sposobu prowadzenia działalności przez podmioty urządzające gry, a nie do produktów. Nie określa również warunków determinujących w sposób istotny skład, właściwości lub sprzedaż produktu. W końcu po trzecie, przepis ten nie ustanawia żadnego zakazu, lecz zapewnia respektowanie zasad określonych w innych przepisach ustawy, co oznacza, że w relacji do nich realizuje funkcję gwarancyjną (jest ich gwarantem). Uznanie przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. przepis techniczny, który nie może być stosowany, w związku z brakiem jego notyfikacji, a co za tym idzie pozbawienie państwa możliwości sprawowania nadzoru nad działalnością hazardową, byłoby naruszeniem norm prawnych pochodzących z Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 11.03.2015 r. , P 4/14, orzekł, że przepisy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są zgodne z art. 2 i art. 7 w zw. z art. 9 Konstytucji RP, jak również z art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Notyfikacja, o której mowa w dyrektywie 98/34, implementowanej do polskiego porządku prawnego rozporządzeniem w sprawie notyfikacji, nie stanowi elementu konstytucyjnego trybu ustawodawczego. Uchybienie ewentualnemu obowiązkowi notyfikowania Komisji Europejskiej potencjalnych przepisów technicznych nie może jednak samo przez się oznaczać naruszenia konstytucyjnych zasad demokratycznego państwa prawnego oraz legalizmu. W ocenie organu, w sprawie, zastosowanie winna mieć właśnie kara, w wysokości o której mowa w art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. Karze pieniężnej w wysokości [...] zł od każdego automatu, za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry, nie może podlegać podmiot, który co prawda urządza gry na automatach poza kasynem gry, ale czyni to w sposób dopuszczalny przez prawo, tj. na podstawie stosownego zezwolenia. W stanie faktycznym sprawy jedyną karą, której może podlegać spółka, jest kara za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry wynosząca [...] zł od każdego automatu (art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. Tymczasem w sprawie spółka takim podmiotem nie jest, w związku z czym znajduje wobec niej zastosowanie kara w wysokości [...] zł od automatu. Z treści przepisów art. 2 ust. 3-5 u.g.h.) wynikają istotne cechy gier, którymi są: organizowanie w celach komercyjnych, występujący w nich element losowości lub charakter losowy oraz opcjonalnie - możliwość wygranej pieniężnej lub rzeczowej. Porównanie użytych w art. 2 ust. 3 i art. 2 ust. 5 u.g.h. zwrotów "gra zawiera element losowości" oraz "gra ma charakter losowy" prowadzi do wniosku, że o ile według art. 2 ust.3 ustawy, poza losowością gry na automacie, możliwe jest jeszcze wprowadzenie do gry, jako istotnych, elementów umiejętności, zręczności lub wiedzy, o tyle według art. 2 ust. 5 ustawy te elementy mogą mieć jedynie charakter marginalny, aby zachowała ona charakter losowy. Dominującym elementem gry musi być "losowość", rozumiana jako nieprzewidywalność rezultatu tej gry; elementy zręczności, wiedzy bądź umiejętności mogą występować jedynie jako elementy marginalne w grze. Słownikowo charakter losowy jakiegoś zdarzenia dotyczy nieprzewidzianych wydarzeń; jest oparty na przypadkowym wyborze lub na losowaniu; dotyczy losu, zależne jest od losu. Wykładnia językowa zwrotu "charakter losowy", zawartego w art. 2 ust. 5 u.g.h. pozwala utożsamianie powyższego zwrotu języka prawnego nie tylko z sytuacją, w której wynik gry zależy od przypadku, ale także z sytuacją, w której wynik gry jest nieprzewidywalny dla grającego. Niemniej najistotniejszym jest to, że ustawa w art. 2 ust. 5 zawiera sformułowania "są także", co oznacza, że aby gry na automacie zostały uznane za gry w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych, wystarczającym jest spełnienie jednego z warunków opisanych w art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h., jak również , gdy spełnione są jednocześnie obydwa warunki. Dyrektor Izby Celnej uznał, ż aby ustalić, czy dana gra ma charakter losowy, należy przeprowadzić indywidualną ocenę stanu faktycznego. W niniejszej sprawie funkcjonariusze celni podczas kontroli ustalili, że aby zagrać na automatach, niezbędnym było zasilenie ich środkami pieniężnymi, co stanowi o charakterze komercyjnym przedsięwzięcia. Funkcjonariusze udowodnili, że w przypadku kontrolowanych automatów bębny z symbolami zatrzymują się samoczynnie bez udziału gracza, co świadczy to o losowym charakterze urządzanych gier. W przypadku dwóch pierwszych automatów, funkcjonariusze ustalili, że wskutek odpowiedniego układu symboli graficznych na bębnach, można uzyskać wygraną rzeczową w rozumieniu art. 2 ust. 4 u.g.h. w postaci punktów kredytowych, które można przelać do pola "Credit", a więc do punktów otrzymanych za pieniądze. Dyrektor Izby Celnej uważa, że nie można podważać znaczenia środka dowodowego w postaci eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych. Taki środek dowodowy dopuszcza art. 32 ust. 1 pkt 13 u.o.s.c. , dający organom celnym możliwość przeprowadzenia w uzasadnionych przypadkach w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie, gry na automacie o niskich wygranych lub gry na innym urządzeniu. Wyniki takiego eksperymentu podlegają ocenie na tych samych zasadach, jak inne dowody. Eksperyment przeprowadzony na kontrolowanym urządzeniu może znacznie lepiej odzwierciedlić stan automatu, jego cechy i możliwości prowadzenia na nim gier o charakterze losowym, a nie np. zręcznościowym, niż opinia sporządzona wyłącznie na podstawie dokumentacji charakteryzującej urządzenie (opis producenta). Ustalenia kontrolujących zostały potwierdzone przez biegłego sądowego - mgr inż. W. K., który po dokonaniu oględzin automatów, we włączonych do niniejszego postępowania ekspertyzach wykonanych w sprawie nr RKS [...] Mając na uwadze powyższe ustalenia funkcjonariuszy celnych, ale również biegłego sądowego, Dyrektor Izby Celnej uważa, że skoro wynik gier na kontrolowanych automatach determinowany jest przez przypadek (nie zależy od zręczności gracza), można stwierdzić stanowczo, że gry te mają charakter losowy, a zatem podlegają przepisom ustawy o grach hazardowych. Zdaniem organu, automaty te realizują ponadto wygrane rzeczowe, o których mowa w art. 2 ust. 4 u.g.h. o czym świadczą twierdzenia biegłego o możliwości kolejnych gier poprzez wykorzystanie wygranych zdobytych we wcześniejszy grach. Dyrektor Izby Celnej nie zgadza się z zarzutem dotyczącym wydania decyzji bez uprzedniego rozstrzygnięcia przez Ministra Finansów charakteru gry w drodze decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 2 ust. 6 i ust. 7 u.g.h. Dokonanie tych ustaleń było możliwe na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych w ramach kompetencji posiadanych przez organ celny pierwszej instancji. zgodnie z art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych minister właściwy ds. finansów publicznych rozstrzyga w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1-5 są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy. Z kolei ust. 7 tego artykułu stanowi, że do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 6 należy dołączyć opis planowanego albo realizowanego przedsięwzięcia, zawierający w szczególności zasady jego urządzania, przewidywane nagrody, sposób wyłaniania zwycięzców oraz, w przypadku gry na automatach, badanie techniczne danego automatu, przeprowadzone przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może zażądać przedłożenia takich dokumentów przez stronę także w postępowaniu prowadzonym z urzędu. Z treści tych przepisów wynika ponadto, że to na podmiocie, a nie na organie celnym spoczywa obowiązek wystąpienia o rozstrzygnięcie do Ministra Finansów. W niniejszej sprawie, spółka podejmując prowadzenie działalności gospodarczej, która może budzić wątpliwości, co do jej zgodności z przepisami prawa, winna dla uniknięcia negatywnych skutków z tytułu prowadzenia takiej działalności, wystąpić o stosowne rozstrzygnięcie, przed jej rozpoczęciem. Organy celne na podstawie art. 89 i art. 90 u.g.h. uzyskały uprawnienie do poczynienia własnych ustaleń w zakresie wystąpienia w danej sprawie przesłanek wymierzenia kary za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry. W ramach tychże ustaleń wspomniane organy mają prawo dokonywać samodzielnej oceny charakteru gry, w granicach danej rozpoznawanej sprawy, przy odpowiednim zachowaniu procedur Ordynacji podatkowej (por. art. 8 i 91 u.g.h.), mają bowiem ustawowy obowiązek i odpowiadające mu uprawnienie do wymierzenia kar administracyjnych za stwierdzone naruszenia. Ponadto organ odwoławczy zauważa, że ustawodawca precyzyjnie określił w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., że karze podlega urządzający, którego nie należy utożsamiać wyłącznie z właścicielem automatu. Urządzanie gier na automatach to nie tylko udostępnianie swojego urządzenia, ale także umożliwianie grającym korzystanie z niego, nawet jeżeli stanowi ono cudzą własność. W sprawie spółka była niewątpliwie urządzającym gry na automatach poza kasynem gry , co znajduje potwierdzenie w znajdującej się w aktach sprawy umowie z dnia [...] grudnia 2013 r. Stwierdzony w sprawie stan faktyczny podlega przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. Powołane w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. przepisy art. 89 ust.1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy stanowią samoistną podstawę wymierzenia kary pieniężnej. Wobec powyższego Dyrektor Izby Celnej nie znalazł podstaw do zakwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. W skardze spółka reprezentowana przez pełnomocnika wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. jak również o zasądzenie na swoją rzecz od organu odwoławczego kosztów postępowania według norm przepisanych. Decyzji zarzuciła naruszenie przepisów: - art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. , poprzez błędną wykładnię pojęcia "urządzającego gry" jako obejmującego również podmiot, którego czynności sprowadzały się wyłącznie do wynajęcia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty do gier, bez dokonywania, zgodnie z materiałem zebranym w sprawie, żadnych innych czynności, a tym samym niezasadne objęcie Skarżącego zakresem podmiotowym normy z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w związku z art. 14 ust. 1 u.g.h. i niezasadne nałożenie na spółkę kary pieniężnej za "urządzanie gier na automatach poza kasynem gry"; - art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. , przewidującego możliwość wymierzania kary pieniężnej w wysokości [...] zł od każdego automatu, za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy powołany przepis, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, stanowi "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy nr [...] i Rady z [...].06.1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego , a w konsekwencji, w braku notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych Komisji Europejskiej, nie może być on stosowany, zaś postępowanie podatkowe powinno zostać w tym stanie umorzone. Uzasadniając skargę spółka w pierwszej kolejności stwierdziła, że dla zdefiniowania "urządzającego gry na automatach" nie ma znaczenia czy "urządzanie gier" następuje w obrębie kasyna i na podstawie koncesji na kasyno, czy też ma miejsce w lokalizacji niebędącej kasynem. przyjęcie odmiennej wykładni prowadzić musiałoby do przyjęcia obcej ustawie o grach hazardowych konstrukcji, że w przypadku, gdy dana lokalizacja nie stanowi własności podmiotu eksploatującego automaty do gier, to zawsze występuje wielość urządzających gry, tj. nie tylko podmiot eksploatujący automat, ale i podmiot (co najmniej jeden, zakładając brak podnajmu) oddający temu podmiotowi powierzchnię do eksploatacji automatów. Tym samym można w ocenie spółki przyjąć tezę, że czynność udostępnienia powierzchni lokalu pod eksploatację automatów do gier innemu podmiotowi nie jest traktowana jako "urządzanie gier", ale jest to po prostu czynność cywilno prawna - oddanie lokalu do władanie - zwykle w najem. Dodatkowo art. 35 pkt 6 u.g.h. jednoznacznie wskazuje, że wniosek o koncesję na kasyno gry powinien zawierać "odpis dokumentów wskazujących na prawo do władania budynkiem (lokalem) lub umowy zobowiązującej do oddania we władanie budynku (lokalu), w którym będą urządzane gry". W ustawie o grach hazardowych nie ma tożsamości pomiędzy urządzaniem gier, a zawarciem umowy zobowiązaniowej oddającej prawo do korzystania z lokalu. Żaden przepis ustawy o grach hazardowych nie dotyczy zawarcia umowy polegającej na oddaniu lokalu do władania innemu podmiotowi jako czynności "urządzania gier". Podmioty takie jak spółka także pod rządzami obowiązujących nadal fragmentarycznie przepisów ustawy z 29.07.1992 r. o grach i zakładach wzajemnych nie były traktowane jako "urządzające gry na automatach" z tego tylko powodu, że wynajmowały powierzchnię lokalu dla podmiotu, który w oparciu o zezwolenie urządzał gry na automatach niskohazardowych. Ponadto powołując się na przepis art. 128 Kodeksu wykroczeń stanowiący typ wykroczenia odnoszącego się do gier hazardowych, zwraca uwagę , że skoro art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. wskazuje, że karze podlega urządzający gry, a Kodeks wykroczeń w art. 128 wskazuje, że kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej urządza grę hazardową albo użycza do niej środków lub pomieszczenia, to z wykładni systemowej także wynika, że użyczanie pomieszczenia (jak w przypadku spółki ) jest inną czynnością, nie mieszczącą pod pojęciem urządzania gry w myśl art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. i tym samym eliminuje zasadność nałożonej kary. Spółka powołując się przy tym na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19.07.2012 r. wydany w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, który, jak wywodzi, potwierdził fakt, że bez notyfikacji przepisy nie mogą być egzekwowane wobec podmiotów indywidualnych. Dodatkowo spółka twierdzi, że treść z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. wskazuje na nierozerwalny związek normatywny pomiędzy zakazem urządzania gier na automatach poza kasynami wyrażonym w art. 14 ust. 1 ustawy, uznanym za "przepis techniczny" (nienotyfikowany, a więc i niestosowalny), a przepisem dającym podstawę do wymierzenia kary pieniężnej właśnie za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry (art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h.)., co wyklucza wymierzenie sankcji na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 u.g.h. Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Sąd, pomimo że spółka w skardze nie podniosła zarzutów procesowych, stwierdza, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane w postępowaniu prowadzonym w sposób zgodny z przepisami procedury podatkowej. Legalnie przeprowadziły dowód z eksperymentu o którym mowa w art. 32. ust. 1 pkt 13 u.o.s.c., a który dopuszcza wprost możliwość przeprowadzenia w uzasadnionych przypadkach w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie, gry na automacie o niskich wygranych lub gry na innym urządzeniu. W niniejszej sprawie zbędne było ubieganie się przez organ celny, aby zastosować sankcję, o uprzednie uzyskanie decyzji Ministra Finansów wydanej na podstawie art. 2 ust. 6 u.g.h. Sąd nawiązuje do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17.09. 2015 r. II GSK 1595/15, z 18.09. 2015 r. II GSK 1715/15 oraz z 5.11.2015 II GSK 2032/15 , które wyjaśniają, że tryb ustalenia charakteru gry w drodze decyzji Ministra Finansów nie znajduje zastosowania w toku postępowania o nałożenie kary pieniężnej za prowadzenie gier bez stosownych uprawnień. Minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w art. 2 ust. 1-5 u.g.h. są grami losowymi, zakładami wzajemnymi albo grami na automacie w rozumieniu ustawy. Decyzja wydawana jest na wniosek strony przede wszystkim w sytuacji, kiedy strona ta dopiero zamierza podjąć przedsięwzięcie i chce mieć pewność, co do jego charakteru, a co za tym idzie posiadać wiedzę, czy będzie ono podlegać uregulowaniom u.g.h. Decyzja ta może być wydana przez Ministra Finansów także w toku realizacji przedsięwzięcia. Gdy przedsięwzięcie polega na prowadzeniu gier na automatach do wniosku należy dołączyć badanie techniczne automatu przeprowadzone przez uprawnioną jednostkę badającą, a Minister Finansów może zażądać tego badania także, gdy prowadzi postępowanie z urzędu. W sytuacji, gdy bez zwracania się o rozstrzygnięcie do Ministra Finansów i bez zwracania się o opinię do uprawnionej jednostki badającej, strona podejmuje działalność w postaci gier na automatach, należy uznać, że wskazany wyżej "bezpieczny" etap wstępnych ustaleń charakteru gry pomija świadomie. W tym stanie rzeczy musi liczyć się z tym, że w przypadku zakwestionowania gry przez organy celne, dalsze postępowanie będzie toczyć się na podstawie przepisów o postępowaniu dowodowym zawartych w Ordynacji podatkowej, natomiast jest za późno na żądanie wydania decyzji przez Ministra Finansów. Regulacja art. 2 ust. 7 u.g.h. nie daje uprawnień i organowi celnemu do zainicjowania postępowania przed Ministrem Finansów. Organ ten może, co najwyżej, zasygnalizować potrzebę rozstrzygnięcia tej kwestii, co nie oznacza, że na skutek tej sygnalizacji Minister Finansów będzie zobligowany do wszczęcia postępowania z urzędu. Sąd nie stwierdził naruszenia reguł oceny dowodów z art. 191 O.p. Organy celne rozważyły całość zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ocena tych dowodów nie wykraczała poza granice swobodnej oceny dowodów bowiem została dokonana z poszanowaniem zasad logiki, wiedzy i zasad doświadczenia. W opinii sądu organy celne w oparciu o zebrany materiał dowodowy ustaliły obiektywny stan faktyczny sprawy. Gry na powyższych urządzeniach są grami na automatach (art. 2 ust. 3 i ust. 4 u.g.h.), lokal, w którym znajdowały się automaty do gry nie posiadał statusu kasyna gry, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1a u.g.h. , wygrane były natury pieniężnej oraz rzeczowe, urządzenia umożliwiały dokonywanie wypłat wygranych pieniężnych (punkty kredytowe zamienione na pieniądze) lub rozpoczęcie nowej gry za punkty uzyskane w wyniku wygranej w poprzedniej grze (bez dodatkowej opłaty), gry zawierały element losowości, ponieważ wynik gry był nieprzewidywalny dla gracza, grający nie miał wpływu na jej wynik ponieważ zależał od przypadku, a właścicielem automatów do gier jest spółka "K.". Urządzającym gry była [...]. Sąd te ustalenia przyjmuje za własną faktyczną podstawę rozstrzygnięcia, w ramach sądowej kontroli zaskarżonej decyzji. W tym stanie faktycznym sąd nie znajduje podstaw do uznania za zasadny zarzut, że spółka nie powinna podlegać karze pieniężnej z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. gdyż nie była "urządzającym gry na automatach". Urządzanie gier na automatach to nie tylko udostępnianie swojego urządzenia, ale także umożliwianie grającym korzystanie z niego, nawet jeżeli stanowi ono cudzą własność. Posłużenie się przez ustawę pojęciem "urządzającego gry", prowadzi do wniosku, że podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność, jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach poza kasynem gry. Nie ma przy tym istotnego znaczenia, czy podmiot ten legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry, której nie może uzyskać ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, ani też osoba prawna niemająca formy spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, które to spółki prawa handlowego, jako jedyne, o koncesję taką mogą się ubiegać (por. uchwała z 16.05.2016 r. , II GPS 1/16 oraz wyrok TK z 21.10.2015 r.). Organ celny zasadnie uznał spółkę za podmiot urządzającą gry. Z umowy dzierżawy powierzchni użytkowej z 1.12. 2013 r. wynika, że dzierżawca (spółka "K.") wydzierżawiła 5 m2 lokalu będącego w dyspozycji spółki jawnej, że przedmiotem działalności dzierżawcy na wydzierżawionej powierzchni będzie działalność na rzecz osób trzecich w zakresie nie stanowiącym działalności konkurencyjnej w stosunku do działalności prowadzonej przez wydzierżawiającego, a polegająca na umożliwieniu osobom trzecim rozrywki z wykorzystaniem automatów do gry. Według umowy do obowiązków dzierżawcy należy utrzymanie czystości na wydzierżawionej powierzchni lokalu oraz naprawianie wszelkich szkód powstałych z jego winy, a także płacenie wydzierżawiającemu miesięcznie czynszu w wysokości [...] zł brutto w terminie do dnia 15 następnego miesiąca za miesiąc poprzedni. Ś. D. [...] zeznając nie informował, by mający siedzibę w J. G. dzierżawca wykonywał obowiązek utrzymania czystości na wydzierżawionej powierzchni lokalu. Pełnomocnik spółki podczas rozprawy podał sądowi, że nie ma wiedzy na okoliczność częstotliwości pobytów dzierżawcy w lokalu spółki, a odnośnie obowiązku utrzymania czystości na wydzierżawionej powierzchni lokalu stwierdził, że sądzi, że obowiązek ten wykonywał pracownik spółki. Natomiast wydzierżawiający w umowie zobowiązał się dostarczyć energię elektryczną do wydzierżawionej powierzchni lokalu, zapewnić niezakłócony dostęp do przedmiotu dzierżawy. Z udziałem spółki następowało otwieranie i zamykanie lokalu, zapewnienie utrzymania urządzenia w czystości itp. W opinii sądu , oczywistym jest, że spółka urządzała gry na automatach. Spółka z tego tytułu czerpała również korzyści finansowe. W świetle ustalonego stanu faktycznego nie jest możliwe przyjęcie oceny, że urządzanie gier przez dzierżawcę odbywało się bez udziału spółki jako właściciela lokalu. Działania spółki to m. in. dostawa energii elektrycznej, oświetlenie lokalu, otwieranie i zamykanie lokalu (z pewnością także "pod potrzeby" grających), utrzymanie pomieszczenia łącznie z powierzchnią wydzierżawioną i automatów w czystości. Zasady logicznego wnioskowania uprawniają do stwierdzenia, że spółka dopuszczała serwisantów do kontroli automatów, dbała, by grający nie uszkadzali celowo automatów, gotowa była wzywać w tym przypadku Policję itd. Z okoliczności wynika, że spółka zobowiązała się do podjęcia czynności, które wykraczają poza obowiązki dzierżawcy , a które pozostają w ścisłym związku z działalnością gospodarczą najemcy. Wobec tego można domniemywać, że nawet dla przeciętnego gracza (korzystającego z automatu), udostępniającym automat i organizującym możliwość gry, we własnym lokalu, jest spółka. Sąd stwierdza brak podstaw do uwzględnienia stanowiska spółki sformułowanego w ten sposób , że niedopuszczalne było oparcie zaskarżonej decyzji na przepisach art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w związku z art. 14 ust. 1 u.g.h. , w sytuacji gdy ten ostatni przepis, stanowiąc regulację techniczną w rozumieniu dyrektywy 98/34, nie został notyfikowany Komisji Europejskiej. Przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jest szczególnym przepisem, który adresowany jest do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry a automatach. Sąd odnosząc się do wiążącego się z tym zarzutem zagadnienia, czy art. 89 u.g.h. stanowi przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34 odwołuje się uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjny z 16.05.2016 r., sygn. akt II GPS 1/16 (dostępna: orzeczenia nsa.gov.pl). W uchwale tej NSA stwierdził, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., stanowiący podstawę wydania decyzji, nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy. Przepis ten może zatem stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h. Dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w omawianym przepisie, oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny – w rozumieniu Dyrektywy 98/34, charakter art. 14 ust. 1 u.g.h. Powołana uchwała ma charakter wiążący w niniejszej sprawie, zgodnie bowiem z art. 269 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) ,dalej: "P.p.s.a.", jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu NSA, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Z treści przytoczonego przepisu wynika moc ogólnie wiążąca uchwał, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale podjętej przez NSA wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. (por.: wyrok NSA z 26.11.2014 r., II FSK 1474/14, dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podsumowując, wbrew zarzutom skargi, przepis art. 89 u.g.h. nie stanowił przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34. Zaskarżona decyzja nie zapadła więc na podstawie przepisu, który nie może być zastosowany. Organy celne były zobowiązane do prowadzenia postępowania w przedmiocie nałożenia kary finansowej przewidzianej tym przepisem, po stwierdzeniu, że spółka urządza gry na automatach poza kasynem gry. Dlatego sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a orzekł, jak w sentencji wyroku.