I SA/Po 690/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w części dotyczącej podatku od towarów i usług oddala skargę. We wniosku z dnia [...] o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej m.in. podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży gruntów T. W. (dalej: "wnioskodawca") przedstawił następujące zdarzenie przyszłe: jest rolnikiem indywidualnym, nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, nie jest płatnikiem VAT, płaci podatek rolny za grunty które posiada. Otrzymał w darowiźnie od swojej matki przed dwoma laty grunt o obszarze [...] ha którym są działki budowlane położone w A. o numerach ewidencyjnych [...] – [...] na które Gmina uchwaliła plan miejscowy pod zabudowę jednorodzinną. Grunt ten podzielony jest na 10 działek po [...] m2 każda. Obecnie chce kilka tych działek sprzedać bratu na poszerzenie jego gospodarstwa rolnego. Za ten grunt płaci podatek rolny. Obecnie połowa tego gruntu leży odłogiem, a pozostałą część uprawia sąsiad wnioskodawcy na potrzeby własne, od którego nie pobiera z tego tytułu żadnej opłaty. W związku z powyższym zadał następujące pytanie, czy w tym przypadku przy sprzedaży tych gruntów, będzie musiał odprowadzić 23% VAT? Zdaniem wnioskodawcy, nie zachodzi w tym przypadku VAT. W związku z tym, że złożony wniosek nie spełniał wymogów formalnych, pismem z dnia 17 grudnia 2012 r. organ podatkowy na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) – dalej: "O.p.", wezwał wnioskodawcę m.in. do usunięcia braków formalnych wniosku w zakresie podatku od towarów i usług poprzez uzupełnienie opisu sprawy o następujące informacje: 1) czy posiada inne nieruchomości, jeśli tak to jakie i w jaki sposób wszedł w ich posiadanie (np. darowizna, kupno)? 2) czy wcześniej dokonywał sprzedaży gruntów, jeśli tak to jakich i kiedy? Kto był ich nabywcą (podmiot prowadzący działalność gospodarczą, czy też osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej)? 3) czy zamierza nabywać kolejne nieruchomości (w jaki sposób i od kogo)? 4) czy planuje jeszcze w przyszłości sprzedaż kolejnych działek, jeżeli tak to w jakiej ilości i czy dla jednego nabywcy? Wnioskodawca udzielił odpowiedzi na wezwanie uzupełniając wniosek podał, że posiada jeszcze inne nieruchomości (grunty) za które płaci podatek rolny, które wchodzą w skład jego gospodarstwa i nabyłem je w drodze kupna ok. 12 lat temu, jak również darowizny od rodziców, że 2 lata temu sprzedał jedną działkę o wielkości [...] m2, która stanowiła grunt rolny i nabywcą była firma prowadząca działalność gospodarczą, że zamierza nabyć grunt rolny na poszerzenie swojego gospodarstwa rolnego a nadto podał, że jeszcze nie wie ile działek sprzeda i czy będzie sprzedawał kolejne grunty. Sprzedaż jest możliwa ale nie planowana i nie wie czy będą to 2 działki czy może więcej. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając w imieniu Ministra Finansów, pozostawił bez rozpatrzenia wniosek T. W. w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w części dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży gruntów. W postanowieniu organ podatkowy uzasadnił swoje rozstrzygnięcie tym, że w niniejszej sprawie nie zostały dopełnione wszystkie wymogi zawarte w wezwaniu z dnia [...]. W konsekwencji nie jest możliwe wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie, bowiem brak jednoznacznego wyjaśnienia wszystkich kwestii, będących przedmiotem zapytań w wezwaniu, uniemożliwia dokonanie przez organ podatkowy oceny, czy w sprawie, o której mowa we wniosku, sprzedaż gruntów podlega opodatkowaniu. Na powyższe postanowienie wnioskodawca T. W. złożył zażalenie wnosząc o rozpatrzenie jego wniosku i cofnięcie decyzji o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Wnioskodawca podniósł, że sprawa dotyczy działań przyszłych, a nie przeszłych i trudno jest o udzielenie konkretnej odpowiedzi na postawione przez organ pytania wyjaśniające. Udzielił odpowiedzi według wiedzy jaką w danej chwili posiadał. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając w imieniu Ministra Finansów, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w postanowieniu z dnia [...], nr [...]. Zdaniem organu wnioskodawca nie dopełnił warunków, o których mowa w art. 14b § 3 O.p. Nie przedstawił bowiem w ustawowym terminie, pomimo skutecznie doręczonego wezwania, uzupełnienia opisu zdarzenia przyszłego. Udzielenie przez wnioskodawcę informacji "Jeszcze nie wiem ile działek sprzedam i czy będę sprzedawał kolejne grunty, sprzedaż jest możliwa, ale nie planowana i nie wiem czy to będą 2 działki czy może więcej", nie można uznać za odpowiedź na pytanie "Czy Wnioskodawca planuje jeszcze w przyszłości sprzedaż kolejnych działek, jeżeli tak to w jakiej ilości i czy dla jednego nabywcy?" Wnioskodawca wniósł skargę na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego na podstawie danych podanych wedle jego najlepszej wiedzy we wniosku i jego uzupełnieniu faktów dotyczących zdarzenia przyszłego. W uzasadnieniu skargi podniósł, że uzupełnił braki formalne wniosku i udzielił odpowiedzi na zadane pytanie, zgodnie z najlepszą wiedzą, jaką w tym momencie posiadał. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację bowiem wydanie postanowienia o pozostawieniu wniosku z dnia [...] bez rozpatrzenia, było zasadne. Wnioskodawca nie dopełnił warunków, o których mowa w art. 14b § 3 O.p., tj. nie przedstawił w ustawowym terminie, pomimo skutecznie doręczonego wezwania, uzupełnienia opisu zdarzenia przyszłego. W związku z powyższym skarga jest bezzasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyniku przeprowadzenia sądowej kontroli postanowienia z dnia [...] wyrokiem z dnia 03 lipca 2013 r., sygn. I SA/Po280/13 uznał, że narusza ono prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. W ocenie sądu, udzielona przez wnioskodawcę odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia wniosku o interpretację pozwalała organowi podatkowemu na udzielenie interpretacji indywidualnej. Zdaniem Sądu I instancji skarżący przedstawił opis zdarzenia przyszłego, w oparciu o który organ podatkowy mógł wydać interpretację indywidualną, w stosunku do tak określonego zdarzenia przyszłego. Skoro skarżący stwierdził, że nie wie czy i ile gruntów w przyszłości będzie sprzedawał to organ podatkowy winien wydać interpretację indywidualną na podstawie opisanego zdarzenia przyszłego, czyli w stosunku do sprzedaży kilku działek. W ocenie sądu tak opisane zdarzenie przyszłe może kształtować prawa i obowiązki na gruncie określonej regulacji podatkowej i zainteresowany może żądać od organu wykładni, co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów normujących ten podatek w jego indywidualnej sprawie, tj. wykładni wskazującej zakres i sposób zastosowania przepisów regulujących określony podatek do przedstawionego zdarzenia przyszłego, który indywidualizuje zakres jego sprawy. W szczególności żądanie uzyskania interpretacji indywidualnej prawa podatkowego odnosi się do zdarzeń przyszłych przedstawionych przez wnioskodawcę, co do których wykładnia znajdujących w nich zastosowanie przepisów podatkowych, może rzutować na prawidłowe rozliczenie wnioskodawcy w ramach tego podatku. W efekcie wnioskodawca winien uzyskać rzetelną informację, jak w dotyczącym go zdarzeniu przyszłym, organ podatkowy interpretuje przepisy podatkowe znajdujące w nim zastosowanie. Organ wydający interpretację rozstrzyga, czy zainteresowany prawidłowo ocenia kwestię wpływu zaistnienia opisanego zdarzenia przyszłego na obowiązki i uprawnienia wynikające z unormowań prawa podatkowego. Zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku musi być skonkretyzowane i dotyczyć zindywidualizowanego podmiotu. W ocenie sądu, opis zdarzenia przyszłego przedstawiony przez wnioskodawcę jest na tyle precyzyjny i skonkretyzowany, że umożliwia wydanie stosownej interpretacji. Zdarzenie przyszłe zostało opisane wyczerpująco, wszechstronnie i na tyle dokładnie, że skarżący mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi. Minister Finansów zaskarżył wskazany powyżej wyrok w całości, domagał się jego uchylenia i oddalenia skargi, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Wyrokowi zarzucił naruszenie art. 146 § 1 w związku z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a." w związku z art. 14c § 1 i art. 14b § 1 w związku z art. 14b § 3 O.p., poprzez uwzględnienie skargi oraz przyjęcie, że organ naruszył prawo wydając objęte skargą postanowienie. Zarzucił także naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., sprowadzające się do sporządzenia wadliwego uzasadnienia wyroku, nie zawarcie w nim wyczerpującego wyjaśnienia, w tym podstawy prawnej, co w konsekwencji ma uniemożliwiać organowi podatkowemu poznanie motywów podjętego przez ten sąd rozstrzygnięcia. Organ zarzucił sądowi także naruszenie art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 roku, Nr 177, poz. 1054 ze zm.) - dalej: "ustawa o VAT", poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że w przedmiotowej sprawie, dla ustalenia obowiązku opodatkowania podatkiem w wysokości 23% planowanej sprzedaży gruntu przez skarżącego, zbędnym było doprecyzowanie przedstawionego opisu sprawy o informacje odnośnie innych, przyszłych planów skarżącego w zakresie sprzedaży nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2014 r., sygn. I FSK 1845/13 na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Uzasadniając wyrok stwierdził, że z treści art. 14b § 1-3, art. 14c § 1-2 O.p. wynika, że specyfika postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej polega m.in. na tym, że organ podatkowy związany jest stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym przedstawionym przez wnioskodawcę. U podstaw wprowadzenia z dniem 1 lipca 2007 r. instytucji indywidualnych interpretacji podatkowych legło założenie, że mają one pełnić dwojakiego rodzaju funkcje, a mianowicie informacyjną oraz gwarancyjną. Założenie to zostało zrealizowane w zakresie funkcji informacyjnej w przywołanych powyżej przepisach. Natomiast funkcję gwarancyjną interpretacji indywidualnych zapewniono wprowadzając przepisy o tzw. "nieszkodzeniu" podmiotowi, który zastosował się do wydanej interpretacji (zob. art. 14k § 1 i § 3, art. 14m oraz art. 14n O.p.). W interesie wnioskodawcy jest przedstawienie wyczerpującego i dokładnego opisu zaistniałych lub przyszłych zdarzeń, w sposób który je właściwie konkretyzuje. Bez niego mogłaby bowiem zostać zrealizowana wyłącznie funkcja informacyjna, i to w znacznym uproszczeniu, a nie funkcja gwarancyjna interpretacji indywidualnej. Wnioskodawca przyjął błędne założenie, iż instytucja interpretacji indywidualnej może być wykorzystana do uzyskania odpowiedzi, która weźmie pod uwagę stan faktyczny i zdarzenie przyszłe przedstawione w sposób ogólny i nieskonkretyzowany, ponieważ "jeszcze nie wie ile działek sprzeda i czy w ogóle będzie sprzedawał kolejne grunty" mimo że zadał pytanie "Czy w przypadku sprzedaży gruntów będzie musiał płacić VAT w wysokości 23%?" Sąd I instancji niezasadnie przyjął, że tego rodzaju sformułowanie wniosku o interpretację jest prawidłowe i umożliwia organowi wydanie interpretacji indywidualnej. Istota niniejszej sprawy dotyczy ustalenia, czy skarżący sprzedając opisane we wniosku działki będzie działał w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Prawidłowa wykładnia przepisów art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT w odniesieniu do dostaw działek budowlanych przez osoby fizyczne nie może być dokonana bez uwzględnienia wskazówek wynikających z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10), oraz Emilian Kuć, Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10). Sąd I instancji oceniając wniosek nie wziął pod uwagę wymienionych w tym wyroku warunków, jak również nie poddał analizie szeregu czynników, które podniósł Minister Finansów wydając zaskarżone postanowienie. Ma rację organ podatkowy, że przesłanką pozytywną uznania konkretnej działalności za wpisującą się w treść art. 15 ust. 2 ustawy o VAT jest ilość dokonywanych transakcji oceniana w korelacji z innymi okolicznościami. Ocena ta może doprowadzić do wniosku, że konkretna działalność wykraczała poza zakres zwykłego wykonywania prawa własności. Sąd I instancji dokonując ponownej kontroli zaskarżonego postanowienia weźmie pod uwagę kryteria wynikające z prawidłowej wykładni prawa materialnego oraz wytycznych zawartych w wyroku Trybunału z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Sąd był związany, na podstawie art. 190 p.p.s.a., wskazaną powyżej wykładnią prawa dokonaną w niniejszej sprawie przez sąd kasacyjny. Oznacza to, że sąd ponownie rozpoznając sprawę nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu orzeczenia. Uwzględnienie powyższej wykładni nie spowodowało jednak, że skarga okazała się zasadna. Zakres przedmiotowy niniejszej sprawy dotyczy legalności zaskarżonego postanowienia wydanego na podstawie art. 14g O.p., organ bowiem pozostawił bez rozpatrzenia wniosek skarżącego o wydanie indywidualnej interpretacji. Organ uznał, że wniosek podatnika wymaga uzupełnienia i na podstawie art. 169 § 1 i § 2, w związku z art. 14h O.p. wezwał o jego uzupełnienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia. Organ uznał, że w celu odpowiedzi na pytanie przedstawione we wniosku, a dotyczące opodatkowania sprzedaży działek, konieczne jest uzupełnienie wniosku poprzez wskazanie czy skarżący planuje jeszcze w przyszłości sprzedaż kolejnych działek, jeżeli tak to w jakiej ilości i czy dla jednego nabywcy? W odpowiedzi wnioskodawca wskazał, że jeszcze nie wie ile działek sprzeda i czy będzie sprzedawał kolejne grunty, że sprzedaż jest możliwa ale nie planowana i nie wie czy będą to 2 działki czy może więcej. W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Z kolei art. 15 ust. 2 ustawy o VAT stanowi, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W wyroku z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, TSUE uznał, że: dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2006/138/WE z dnia 19 grudnia 2006 r. (w skrócie: "Dyrektywa 112"), niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Ponadto TSUE wskazał, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 112, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. TSUE podkreślił, że jeżeli osoba ta, w celu dokonania wspomnianej sprzedaży, podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 112, należy uznać ją za podmiot prowadzący "działalność gospodarczą" w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej. TSUE dodał, że w wypadku stwierdzenia, iż Rzeczpospolita Polska nie skorzystała z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 112, należy zbadać, czy transakcje będące przedmiotem sporu podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 112, czyli – będącego jego odpowiednikiem w Polsce – art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Zdaniem TSUE, zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 112 (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy o VAT), jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. O tym, że dokonujący sprzedaży gruntu działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykonując prawo własności, decyduje stopień jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, który wskazuje, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Polska nie wprowadziła przepisu, który uznaje za podatnika VAT każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z dostawą terenu budowlanego. Dlatego tak istotna dla udzielenia odpowiedzi w formie interpretacji była informacja, czy skarżący planuje jeszcze w przyszłości sprzedaż kolejnych działek, jeżeli tak to w jakiej ilości i czy dla jednego nabywcy, aby ustalić, czy wnioskodawcę można uznać za podatnika podatku od towarów i usług i w konsekwencji udzielić odpowiedzi w zakresie opodatkowania sprzedaży działek. Zdaniem sądu organ podatkowy prawidłowo zastosował powołane przez siebie przepisy prawa, a rozstrzygnięcie trafnie uzasadnił. W ocenie sądu wydanie indywidualnej interpretacji w części dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży gruntów, nie jest możliwe, ponieważ wnioskodawca nie uzupełnił wniosku w zakresie wskazanym przez organ. Złożony przez skarżącego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie mógł być rozpoznany merytorycznie jako spełniający wymogi formalne określone w art. 14b § 3 O.p. W myśl art. 14 h § 1 O.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego. Zgodnie z art. 14 b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Na podstawie art. 14g § 1 O.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. pozostawia się bez rozpatrzenia. Sąd podkreśla, że podany we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe jedyną podstawę faktyczną interpretacji i tym samym wyznaczy granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Należy wziąć pod uwagę, że w postępowaniu w sprawie wydania pisemnej indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, organ ma obowiązek udzielić podatnikowi informacji w zakresie zastosowania i wykładni prawa podatkowego w przedstawionym stanie faktycznym lub opisanym zdarzeniu przyszłym. Istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Omawiana instytucja ma zatem na celu zapewnienie podatnikom tzw. bezpieczeństwa prawnego, którego wyrazem jest możliwość jednolitego rozumienia i stosowania prawa, a ponadto możliwość przewidywania, jakie rozstrzygnięcia, w razie wszczęcia postępowania podatkowego, wydadzą organy podatkowe. Tę rolę interpretacji indywidualnych można sprowadzić do realizacji dwóch głównych funkcji: informacyjnej i ochronnej. Indywidualna interpretacja nie ogranicza się wyłącznie do roli informatora co do zastosowania przepisów prawa i ich wykładni, ale przede wszystkim służy w zabezpieczeniu podmiotu, który zastosował się do wydanej w jego sprawie interpretacji indywidualnej przed ewentualnymi negatywnymi skutkami wynikającymi z działań zgodnych z treścią wydanego aktu. Organ w interpretacji odpowiadając, czy stanowisko zainteresowanego jest prawidłowe czy też nie, opiera się wyłącznie na opisanym we wniosku stanie faktycznym czy zdarzeniu przyszłym oraz stanie prawnym. Opisany stan faktyczny czy zdarzenie przyszłe musi być na tyle precyzyjny, aby pozwalał na jednoznaczną odpowiedź organu, co do stanowiska wnioskodawcy. W indywidualnej interpretacji organ nie może udzielić alternatywnej odpowiedzi. Dlatego też jeśli organ poweźmie wątpliwości co do opisanego stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego ma obowiązek wezwać wnioskodawcę o jego uzupełnienie, aby stanowisko osoby zainteresowanej zawarte we wniosku na tle opisanego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego pozwalało organowi udzielić odpowiedź "stanowisko jest prawidłowe" lub "stanowisko jest nieprawidłowe". Wydanie zaskarżonego postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia zostało poprzedzone wezwaniem wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku. Wystosowanie do wnioskodawcy wezwanie do uzupełnienia braków wniosku było uzasadnione albowiem braki dotyczyły elementów niezbędnych do wydania prawidłowej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wezwanie było sformułowane zgodnie z wymogami prawa, precyzyjnie wskazywało zakres żądanego uzupełnienia wniosku, termin, w ciągu którego należało dokonać uzupełnienia, zawierało także stosowne pouczenie o skutkach niedotrzymania terminu. Wnioskodawca odpowiadając, że jeszcze nie wie ile działek sprzeda i czy będzie sprzedawał kolejne grunty, a sprzedaż jest możliwa ale nie planowana i nie wie czy będą to dwie działki czy może więcej - nie dopełnił obowiązku uzupełnienia wniosku. W związku z tym, w ocenie sądu, organ prawidłowo pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. Dlatego sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.