I SA/Po 694/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna – Kubicka Sędzia WSA Dominik Mączyński Protokolant st.sekr.sąd.Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec i sierpień 2003 r., odsetek za zwłokę oraz kosztów egzekucyjnych oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w [P.] decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej: "O.p.") odmówił uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [P.] z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [ O.W.] z dnia [...] września 2008 r., nr [...], orzekającej o solidarnej odpowiedzialności [D.K.] (dalej: skarżący) jako członka zarządu ["B"]spółki z o. o. (dalej: spółka) za jej zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług (dalej: VAT) za miesiąc lipiec 2003 r. w kwocie [...] zł, odsetki za zwłokę w kwocie [...] zł i koszty egzekucyjne w kwocie [...] zł oraz za miesiąc sierpień 2003 r. w kwocie [...] zł, odsetki za zwłokę w kwocie [...] zł i koszty egzekucyjne w kwocie [...] zł. Z uzasadnienia decyzji wynika, że skarżący wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w [P.] z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], wskazując, że winna być zbadana okoliczność istnienia lub nieistnienia zobowiązania oraz sposób rozliczeń dokonanych wpłat na poczet zobowiązania w VAT. W tym zakresie aktualna kwota zobowiązania wynika z postanowień Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [K.] z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] oraz z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w sprawie zaliczenia dokonanych wpłat na poczet przedmiotowego zobowiązania w łącznej kwocie [...] zł. W związku z tym z w sprawie wystąpiła przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej w [P.] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie. Następnie po przeprowadzeniu wznowionego postępowania wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] W odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia organowi pierwszej instancji. Decyzji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, obrazę prawa procesowego, w szczególności art. 240 § 1 pkt 5 oraz pkt 11, art. 241, art. 116, art. 122 i art. 187, art. 188 oraz art. 191 O.p. Uzasadniając odwołanie skarżący powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 05 sierpnia 2010 r., sygn. akt. I SA/Po 364/10 uchylający w części decyzję i ograniczający odpowiedzialność skarżącego. Podkreślił, że zobowiązanie pierwotnie powstało u kontrahenta spółki – firmy [ M.S.] ["A"] w [K.], która była pierwotnym zobowiązanym. W związku z nieuregulowaniem VAT przez kontrahenta kwotę podatku na zasadzie solidarnej odpowiedzialności przerzucono na spółkę, a następnie na skarżącego jako członka zarządu. Zeznania świadka [M.S.] na rozprawie w dniu [...] listopada 2009 r. w sprawie [...], toczącej się przed Sądem Rejonowym w [K.] Wydziałem II Karnym, stanowią podstawę do żądania wznowienia postępowania w sprawie. Organ podatkowy pierwszej instancji nie przeprowadził dowodu z zeznań [M.S.] Z ich treści bezspornie wynika, że zarówno spółka jak i skarżący nie mieli świadomości, że kontrahent [M.S.] miał zawieszoną działalność gospodarczą i nie odprowadził należnego VAT. Ponadto błędem organu jest brak wznowienia z urzędu postępowania w sprawie odpowiedzialności spółki. Z decyzji Dyrektora UKS z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] wynika, że jej kontrahent – firma [M.S.] błędnie obliczyła i zadeklarowała VAT oraz że miała zawieszoną działalność gospodarczą. Skarżący nie składał wniosku o wznowienie postępowania w sprawie spółki albowiem nie posiada legitymacji do złożenia takiego wniosku. Ponadto podstawę do wznowienia postępowania stanowi orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (dalej: TSUE). Dyrektor Izby Skarbowej w [P.] decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 240 § 1 pkt 5 i pkt 11 i art. 245 § 1 pkt 2 O.p., po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], odmawiającą uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [P.] z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [O.W.] z dnia [...] września 2008 r. nr [...], którą orzeczono o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu spółki. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy argumentował, jak następuje: Zgodnie z treścią art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Nowe okoliczności, czy nowe dowody muszą istnieć wcześniej, ale zostały ujawnione dopiero po wydaniu decyzji ostatecznej. Są one nowe tylko dla organu podatkowego i tylko dlatego, że nie były one mu wcześniej znane. Muszą mieć charakter istotny a więc dotyczyć przedmiotu sprawy i mieć znaczenie prawne. Nie stanowią przesłanek do wznowienia postępowania, o których mowa art. 240 § 1 pkt 5 O.p. twierdzenia skarżącego o braku świadomości zarządu spółki, że jej kontrahent nie był uprawniony do wystawiania faktur VAT i miał zawieszoną działalność gospodarczą oraz wskazane w odwołaniu na powyższą okoliczność dokumenty. W chwili orzekania decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w[ P.] z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...] wchodziła w skład materiału dowodowego w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu za zaległości spółki, a więc była znana i nie może być uznana jako nowy dowód w sprawie. Przede wszystkim powyższej decyzji jak i protokołu z rozprawy karnej z dnia [...] listopada 2009 r. nie można uznać za dowody istotne na okoliczność braku wiedzy na temat kontrahenta. Nie dotyczą one przedmiotu sprawy i pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. Odpowiedzialność osoby trzeciej nie obejmuje określania czy ustalania wysokości zaległości podatkowych. W postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, w tym członka zarządu spółki kapitałowej, nie jest możliwe podnoszenie zarzutów dotyczących wysokości zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji ostatecznych. W rezultacie w przypadku, gdy w stosunku do spółki została wydana decyzja określająca zobowiązanie podatkowe czy ustalająca zobowiązanie podatkowe, w postępowaniu o odpowiedzialności osób trzecich nie rozstrzyga się już kwestii związanych z ustaleniem istnienia obowiązku podatkowego oraz z wysokością zobowiązania podatkowego. Brak podstaw do wznowienie z urzędu postępowania w sprawie odpowiedzialności quasi solidarnej spółki za zaległości podatkowe. Odpowiedzialność spółki wynika z samego prawa. Określenie wysokości zobowiązań podatkowych spółki w VAT za miesiące lipiec i sierpień 2003 r. nastąpiło decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...], która została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w [P.] z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] Ponadto prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 listopada 2006 r., sygn. akt I SA/Po 284/06 została oddalona skarga spółki na powyższą decyzję organu drugiej instancji. Zobowiązanie to jest zobowiązaniem spółki, a nie zobowiązaniem pierwotnym kontrahenta [M.S.] Wskazane w sposób bardzo ogólnikowy "orzecznictwo ETS" nie może stanowić podstawy do wzruszenia decyzji ostatecznej w myśl wskazanych wyżej przepisów art. 240 § 1 pkt 11 O.p. w myśl którego wznawia się postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. Skarżący nie wskazał konkretnego orzeczenia mającego wpływ na treść decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] Bez znaczenia dla sprawy są wywody skarżącego nawiązujące do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 05 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Po 364/10. Powyższym wyrokiem sąd uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [P.] z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w części dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości spółki z tytułu dodatkowego zobowiązania podatkowego w VAT za miesiące lipiec, sierpień i wrzesień 2003 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi. Sąd w pozostałej części oddalił skargę. Uchylona w powyższym zakresie decyzja, a w związku z tym nieistniejąca odpowiedzialność skarżącego za dodatkowe zobowiązanie spółki nie była zatem przedmiotem w sprawie wznowienia postępowania. W kwestii wniosków dowodowych skarżącego zapadło postanowienie organu odwoławczego z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], odmawiające ich uwzględnienia. Wniosek ponowny o przeprowadzenie tych dowodów nie zawierał żadnych argumentów, które mogłyby wpłynąć na zmianę stanowiska organu odwoławczego. Skarżący domagał się w skardze uchylenia powyższej decyzji organu odwoławczego w całości i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Skarżący decyzji zarzucił naruszenie: - art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a ustawy dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. – dalej: "ustawa o VAT"), poprzez niezgodność ograniczenia uregulowanego z treścią wyroku TSUE, a która stanowi wykładnię wiążącą zarówno dla sądów krajowych, jak i organów administracji publicznej, w tym organów podatkowych oraz rażące naruszenie treści art. 116 O.p.; - art. 122 i art. 187, art. 188, art. 191, art. 195 oraz art. 233, art. 240 § 1 pkt 5, art. 245 O.p. prowadzące do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji. Uzasadniając zarzuty skarżący argumentował następująco: W okresie, gdy był członkiem zarządu spółki w roku 2003, spółka nabyła olej napędowy od firmy [ M.S.] W toku kontroli prowadzonej w spółce dokonano kontrole krzyżowe, m. in. sprawdzono krzyżowo kontrahenta [M.S.] i ustalono, że jego firma w chwili sprzedaży miała zawieszoną działalność gospodarczą.[M.S.] potwierdził fakt sprzedaży udokumentowanej fakturami na rzecz spółki, lecz nie potrafił wskazać, ani czy zdeklarowany w deklaracji VAT-7 za miesiąc lipiec 2003 r. podatek należny zawiera podatek wynikający z faktur wystawionych tej spółce, ani wytłumaczyć dlaczego zadeklarowane wartości sprzedaży i podatku należnego są niższe niż wynikające z prowadzonej ewidencji sprzedaży. W związku z powyższym organ podatkowy określił spółce zobowiązanie in solidum które następnie w trybie art. 116 O.p. zostało przerzucone na skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 05 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Po 364/10 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [O.W.] z dnia [...] września 2008 r., nr [...] w części dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości spółki z tytułu VAT w zakresie kwoty zaległości z tytułu dodatkowego zobowiązania podatkowego za miesiąc lipiec 2003 r. wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi oraz za miesiąc wrzesień 2003 r. wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi. Po tym wyroku sprawca spornej zaległości [M.S.] w dniu [...] listopada 2011 r. był słuchany przez sąd karny w charakterze świadka i okazało się, że z nieznanych powodów organy podatkowe nie prowadziły wobec tego świadka żadnego postępowania i z pominięciem sprawcy [M.S.] - właściciela firmy ["A"] w [K.] na zasadzie art. 116 O.p. przerzuciły ciężar ciążącego na nim zobowiązania na spółkę, a następnie na skarżącego. Z treści ustaleń w sprawie podatkowej jak i karnej wynika, że spółka nabywając towar od kontrahenta [M.S.], nie miała, żadnej świadomości, że nie odprowadził on całego należnego VAT i że miał zawieszoną działalność gospodarczą. Legitymował się dokumentami NIP, REGON a nawet prowadził stacje paliw w [K.] przy ulicy przy której zlokalizowany jest także Urząd Skarbowy. Świadek [M.S.] w sprawie podatkowej nie był słuchany albowiem w roku 2005 zaprzestał prowadzenia działalności i do listopada 2011 r. przebywał zagranicą Polski. Jego zdaniem orzeczenie przenoszące odpowiedzialność jest sprzeczne z orzecznictwem TSUE oraz wyrokami sądów administracyjnych, które odpowiedzialność in solidum uzależniają od świadomości nabywcy. Skarżący w toku wznowionego postępowania składał szereg wniosków dowodowych z których żaden nie został przeprowadzony. W rezultacie została wydana niekorzystna decyzja dla skarżącego. Nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań [M.S.] jest błędem albowiem z treści ustaleń zapadłych w sprawie podatkowej jak i karnej bezspornie wynika, że spółka nabywając towar od kontrahenta [M.S.] nie miała, żadnej świadomości, że nie odprowadził należnego VAT i miał zawieszoną działalność gospodarczą. Dodatkowo okolicznością niesporną jest fakt, że ówczesne zaniechanie organu podatkowego w egzekwowaniu zaległości w VAT od [M.S.] przyczyniło się do zwiększenia rozmiaru szkody (odsetki). Gdyby organ podatkowy w owym czasie wyegzekwował zobowiązanie w całości lub w części od [M.S.] to spółka oraz skarżący w tej części byliby zwolnieni. Innym bardzo istotnym błędem organu jest brak bezspornego ustalenia, że [M.S.] nie zapłacił należnego VAT za spółkę skarżącego. Świadek [M.S.] potwierdził fakt sprzedaży udokumentowanej fakturami na rzecz spółki, lecz nie potrafił wskazać, ani czy zdeklarowany w deklaracji VAT-7 za miesiąc lipiec 2003 r. podatek należny zawiera podatek wynikający z faktur wystawionych tej spółce, ani wytłumaczyć dlaczego zadeklarowane wartości sprzedaży i podatku należnego są niższe niż wynikające z prowadzonej ewidencji sprzedaży. Świadek [M.S.] zawieszał i odwieszał działalność gospodarczą. Spółka była jednym z wielu jego kontrahentów. W tej sytuacji organy podatkowe nie wykazały jakoby sporny VAT który został wykazany i zapłacony przez firmę [M.S.] nie był tym VAT należnym od spółki której członkiem zarządu był w owym czasie skarżący.[M.S.] zapłacił za spółkę sporny VAT a nie zapłacił za innego kontrahenta "X" lub "Y" . Porównując kwotę podatku wykazanego na deklaracji VAT z kwotą VAT uiszczonego oraz kwotą VAT na fakturze bezspornie wynika że zadeklarowany VAT został zapłacony za spółkę skarżącego przez [M.S.] Błędem organu jest brak wznowienia z urzędu postępowania w sprawie odpowiedzialności in solidum przez spółkę. Wniosek o wznowienie postępowania objął jedynie treść orzeczenia dotyczącą jego osoby. Nie składał wniosku o wznowienie postępowania w sprawie spółki albowiem nie miał ani nie ma żadnej legitymacji do złożenia takiego wniosku. Organ na wniosek skarżącego w tej sytuacji winien również wznowić z urzędu postępowanie wobec spółki. Istota sprawy sprowadza się do akcesoryjnego charakteru zobowiązania i pominięcie tej kwestii przez organ jest rażącym błędem. W sprawie odpowiedzialności skarżącego z tytułu zaległości wobec ZUS z dnia [...] października 2007r. zapadł wyrok Sądu Okręgowego w [K.] V Wydziału Ubezpieczeń Społecznych sygn. akt [...] mocą którego ustalono, że skarżący nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania spółki, a mimo to organ w dalszym ciągu prowadzi w tej części postępowanie egzekucyjne wobec skarżącego nie respektując treści wyroku. Ponadto postanowieniami Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [ K.] - z dnia[...] kwietnia 2011 r.[...] zaliczono na poczet zobowiązania kwotę [...] zł oraz z dnia [...] maja 2011 r. [...] zaliczono na poczet zobowiązania kwotę [...] zł. Skarżący w dniu [...] lutego 2012 r. wniósł o przerachowanie nadpłaty VAT z tytułu zakupu środka trwałego, samochodu ciężarowego w kwocie ok.[...] zł, która to nadpłata do dnia dzisiejszego nie została rozliczona, a organ podatkowy nie powiadomił skarżącego o przyczynie opóźnienia w załatwieniu wniosku. Z powyższych względów skarga jest zasadna. Dyrektor Izby Skarbowej uznając za bezzasadne zarzuty, wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Podtrzymał swe stanowisko szczegółowo przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła być uwzględniona. W sprawie kluczowe znaczenie miała ocena, czy dowody wskazujące na fakt, że firma ["A"] [M.S.] miała zawieszoną działalność gospodarczą a mianowicie decyzja z dnia [...] czerwca 2003 r. Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [P.], nr [...] oraz protokół zawierający zeznania świadka [M.S.] na rozprawie w dniu [...] listopada 2009 r. w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym w [K.] Wydziałem II Karnym, sygn. akt [...], mogły być uznane za nowe i istotne dowody dające podstawę wznowienia postępowania. W opinii sądu organ podatkowy badając podstawy wznowienia i dokonując oceny wskazanych dowodów , nie naruszył art. 122 i art. 187, art. 188, art. 191, art. 195 oraz art. 233, art. 240 § 1 pkt 5, art. 245 O.p. , a więc nie dopatruje się by popełniły błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji. Sąd stwierdza, że w sprawie zostały przeprowadzone prawidłowo czynności dowodowe. Z akt sprawy wynika, że organ podatkowy działał w zgodzie z art. 120 O.p. i zrealizował przy tym obowiązek wynikający z art. 122 O.p. Organ odwoławczy stosownie do wymogów art. 188 O.p. odniósł się do wszystkich twierdzeń skarżącego. W okolicznościach sprawy nietrafny okazał się zarzut naruszenia art. 195 O.p. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przez organ odwoławczy reguł oceny dowodów. Zgromadzony materiał został oceniony wszechstronnie, wyczerpująco, swobodnie - lecz nie dowolnie. Ocena ta korzysta więc z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p. Konkluzje skarżącego nie prowadzą do podważenia końcowego stanowiska , że w sprawie nie występują przesłanki uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego, za zaległości podatkowe podatnika spółki ["B"]. Organ podatkowy prawidłowo uznał, że powołane przez skarżącego dowody w świetle art. 245 § 1 pkt 5 O.p. nie są dowodami nieznanymi wcześniej organowi podatkowemu (nowymi dla organu podatkowego), ale istniejącymi w chwili orzekania o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki. Decyzja z dnia [...] czerwca 2003 r., nr [...] Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [P.] znajdowała się w materiale dowodowym sprawy i była znana organowi podatkowemu orzekającemu odpowiedzialności skarżącego za długi spółki. Natomiast protokół zawierający zeznania świadka [M.S.] na rozprawie w dniu [...] listopada 2009 r. w sprawie [...], toczącej się przed Sądem Rejonowym w [K.] Wydziałem II Karnym, jest dokumentem, który nie istniał w dniu wydania decyzji o orzeczeniu o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej. Wobec powyższego sąd nie znajduje więc podstaw by zgodzić się z zarzutem popełnienia przez organ podatkowy błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę w zaskarżonej decyzji. Brak było podstaw do przyjęcia, że w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Powołana przez skarżącego okoliczność zawieszenia działalności oraz dowody celem potwierdzenia tych okoliczności, nie dotyczą przedmiotu sprawy i pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. Powołanie się przez skarżącego ogólnikowo "orzecznictwo ETS" nie może stanowić podstawy do wznowienia z art. 240 § 1 pkt 11 O.p. w myśl którego wznawia się postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. Skarżący nie wskazał konkretnego orzeczenia mającego wpływ na treść decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] Zdaniem sądu stwierdzenia skarżącego w kwestii braku ustaleń przez organ podatkowy, czy firma ["A"] [M.S.] zapłaciła za spółkę ["B"] należny VAT, jako nieznajdujące oparcia w prawie , nie mają bez znaczenia dla sprawy . Sąd podkreśla, że brak jest podstaw prawnych wznowienia postępowania z urzędu w sprawie odpowiedzialności spółki ["B"] za zaległości podatkowe. Określenie prawidłowych zobowiązań spółki dokonane zostało decyzją z dnia [...] czerwca 2003r. Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [P.] nr [...] Zobowiązanie określone w tej decyzji jest więc zobowiązaniem spółki. Nie jest przeto zobowiązaniem objętym rygorem solidarnej odpowiedzialności z innymi podmiotami gospodarczymi. Zdaniem sądu w postępowaniu w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej w myśl przepisów art. 116 O.p. nie ma możliwości podważania ustaleń dokonanych w innym postępowaniu, w zakresie ustalenia istnienia zobowiązania podatkowego oraz jego wysokości. Przepisy te nie dają uprawnień osobie trzeciej do weryfikacji wymiaru podatku. Zobowiązanie spółki ["B" ]nie było zobowiązaniem solidarnym i wbrew twierdzeniom skarżącego nie zostało ono "przerzucone" z innego podmiotu, tj. z firmy ["A"] [M.S.] W dniu [...] czerwca 2005 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [P.] wydał decyzję, w której określił spółce z o.o.["B"] zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące lipiec 2003 r., sierpień 2003 r. oraz ustalił dodatkowe zobowiązania podatkowe w tym podatku za miesiące lipiec 2003 r., sierpień 2003 r. i wrzesień 2003 r. Powyższe orzeczenie zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w [P.] z dnia [...] lutego 2006 r. Następnie wyrokiem z dnia 21 listopada 2006 r. sygn. I SA/Po 284/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę wniesioną przez spółkę na ww. decyzję organu odwoławczego. Podkreślić należy, że określenie zobowiązań spółki w prawidłowej wysokości spowodowane było stwierdzonymi nieprawidłowościami w zakresie obliczania i wpłacania przez spółkę podatku od towarów i usług za 2003 r. Natomiast kwestia ewentualnej zapłaty za spółkę przez [M.S.] należnego podatku nie miała znaczenia. Podkreślić również należy, że wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2010 r., sygn. I SA/Po 364/10 Wojewódzki Sad Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję I i II instancji w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki w części dotyczącej kwoty zaległości z tytułu dodatkowego zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi. W wyniku tego wyroku Naczelnik Urzędu Skarbowego w [O.W.] decyzją z dnia [...] marca 2011r., nr [...] umorzył postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności [D.K.] za zaległości spółki ["B"] w części dotyczącej dodatkowego zobowiązania podatkowego za miesiące lipiec, sierpień i wrzesień 2003 r. wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi. Jednakże zarzut, że organ egzekwował pełną kwotę zobowiązania bez uwzględnienia częściowego umorzenia postępowania podatkowego powinien zostać podniesiony w postępowaniu egzekucyjnym. Odnośnie wyroku Sądu Okręgowego w [K.] V Wydziału Ubezpieczeń Społecznych sygn. akt [...] z dnia [...] października 2007 r., zgodnie z którym skarżący nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania spółki, należy podkreślić, że dotyczy on zaległości wobec ZUS. Natomiast niniejsze postępowanie dotyczy zaległości w podatku od towarów i usług. W związku z powyższym wyrok ten nie wiąże organów podatkowych. Organy są związane natomiast wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2010 r., sygn. I SA/Po 364/10 w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności strony za zaległości podatkowe spółki ["B"] w podatku od towarów i usług. W opinii sądu bezpodstawny jest zarzut nieuzględnienia niezgodności przepisów art. 88 ust. 3a pkt 1 lit a) ustawy o VAT z treścią wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przede wszystkim te przepisy nie znajdują zastosowania w postępowaniu w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. Dlatego nawet ewentualna ich niezgodność z tymi orzeczeniami nie ma wpływu na wynik sprawy. Sąd podkreśla, że podstawę prawną orzeczeń o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległe zobowiązania spółki kapitałowej stanowią przepisy art. 116 O.p. Nie jest dopuszczalne badanie okoliczności dotyczących powstania zobowiązania a podatkowego podatnika (tu: spółki). Postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej, merytorycznej kontroli decyzji, gdyż nie jest kontynuacją postępowania zwykłego. Wznowienie postępowania jest trybem nadzwyczajnym, którego celem jest umożliwienie ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie przed organem podatkowym dotknięte było kwalifikowaną wadą procesową, wymienioną w art. 240 O.p. Dlatego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł, jak w sentencji wyroku.