I SA/Po 711/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Małecki Sędzia NSA Maria Skwierzyńska Protokolant st. sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2009r. sprawy ze skargi I.H. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę /-/M. Skwierzyńska /-/K. Pawlicki /-/J. Małecki Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego, działając z urzędu w oparciu o treść art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 7, art. 11 ust. 2, art. 11 c ust. 4, art. 15 ust. 4 i ust. 4 c, art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 08 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), określił IH – Przedsiębiorstwo A – podatek od towarów i usług od importu towaru wymienionego w zgłoszeniu celnym uzupełniającym z dnia [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzję uznającą zgłoszenie celne uzupełniające za nieprawidłowe w części dotyczącej stawki celnej i kwoty wynikającej z długu celnego, ustalając go w nowej wysokości. W odwołaniu z dnia [...] podatnik zarzucił decyzji naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej przez niepodjęcie postanowienia o zawieszeniu z urzędu postępowania w sytuacji, gdy rozpatrzenie i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. W niniejszej sprawie takim zagadnieniem było ustalenie kwoty długu celnego, co miało znaczenie dla ustalenia podstawy opodatkowania. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że postępowanie podatkowe winno być zawieszone do czasu ostatecznego zakończenia postępowania prejudycjalnego. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie występowało żadne zagadnienie wstępne, które musiałoby być rozstrzygnięte. Wskazał, iż decyzja z [...] została utrzymana w mocy decyzją organu odwoławczego z dnia [...]. W skardze z dnia [...] podatnik zarzucił decyzji naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 i art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Ordynacji podatkowej oraz naruszenie przepisów prawa materialnego przez zastosowanie przepisów nieobowiązującej w chwili wydania decyzji ustawy z dnia 08 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przedmiotowej sprawie skarga okazała się bezzasadna. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji skład orzekający stwierdza, że z mocy art. 11 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, w brzmieniu obowiązującym od 01 września 2003r., naczelnik urzędu celnego uprawniony został do orzekania w drodze decyzji w sprawach podatkowych. Powołany przepis w art. 11 ust. 2 zdanie drugie wskazywał, że naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatków w decyzji dotyczącej należności celnych. Warunkiem wydania takich rozstrzygnięć było stwierdzenie przez organ – w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego – iż kwoty podatków zostały wskazane nieprawidłowo. W tych okolicznościach niezasadne było powołanie się w skardze na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2001 r. o sygn. akt III SA 3226/99, skoro dotyczył on stanu faktycznego i prawnego z lat 1997 – 2000. Wobec powyższego w sprawie nie było podstaw do zwieszenia postępowania podatkowego. Z kolei wskazane w skardze naruszenie art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Ordynacji podatkowej łączy się z zarzutem naruszenia prawa materialnego, polegającego na niezamieszczeniu w decyzji i jej uzasadnieniu upoważnienia do wydania rozstrzygnięcia na podstawie aktu prawnego, który nie obowiązywał już w dniu orzekania przez organ I instancji. Odnosząc się do powyższego zarzutu skład orzekający zwraca uwagę , że w wielu orzeczeniach sądów administracyjnych i Sądu Najwyższego, a także Trybunału Konstytucyjnego powyższe zagadnienie zostało już rozstrzygnięte. W wyroku NSA z dnia 07 lutego 2006r. o sygn. akt I FSK 646/05 (publ. "Lex" nr 193114) wskazano, że w uzasadnieniu wyroku Trybunału z dnia 10 maja 2004r. sygn. SK 39/03 (publ. "Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego. Zbiór Urzędowy" Nr 5/A z 2004r. str. 561) Trybunał wyjaśnił, że fakt, iż w jakimiś zakresie ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w kwestii intertemporalnej (stosowania ustawy do sytuacji zapoczątkowanych przed wejściem w życie ustawy) – bynajmniej nie oznacza luki w prawie. Ustawodawca, nie regulując wyraźnie kwestii intertemporalnej, otwiera drogę do tego, aby w danej sytuacji stosować zasadę tempus regit actum (czas rządzi czynnością prawną). Tak więc wobec braku wyraźniej regulacji intertemporalnej kwestia międzyczasowa i tak będzie rozstrzygnięta, tyle że na korzyść zasady bezpośredniego stosowania ustawy nowej od momentu wejścia w jej życie, do stosunków nowo powstających i tych, które trwając w momencie wejścia w życie ustawy – nawiązały się wcześniej. Wobec powyższego należy uznać za prawidłowe rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji i zawartą w niej argumentację. W tych okolicznościach Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/M. Skwierzyńska /-/K. Pawlicki /-/J. Małecki kk