I SA/Po 729/25

Dnia 11 lutego 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (sprawozdawca) Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant: st. sekretarz sąd. Agnieszka Raczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2026 roku sprawy ze skargi M. K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 30 lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz M. K. kwotę 680,- (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z 39 maja 2025 r. M. K. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący" ) wystąpiło do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "organ" "DKIS") o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej uznania go za podatnika podatku od towarów i usług w związku z wniesieniem aportem do spółki infrastruktury kanalizacji deszczowej oraz podlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług transakcji przekazania w/w infrastruktury w drodze aportu do spółki. We wniosku przedstawiono następujący opis zdarzenia przyszłego. Gmina M. K. jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem od towarów i usług. Posiada osobowość prawną i prowadzi gospodarkę finansową na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych. M. wykonuje zadania własne nałożone na jednostkę odrębnymi przepisami prawa. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym, do zadań własnych gminy należy zaspokajanie podstawowych potrzeb wspólnoty samorządowej, obejmujące sprawy dotyczące wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz. W myśl art. 6 ust. 1 cytowanej ustawy, do zakresu działania Gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Gmina od lat podejmuje działania inwestycyjne, w ramach których powstaje infrastruktura kanalizacji deszczowej. Kanalizacja ta jest usytuowana głównie w pasach drogowych przy uwzględnieniu lokalizacji innych urządzeń i budowli podziemnych, a także nadziemnych o głębokich fundamentach. Przez system kanalizacji deszczowej rozumie się zbiór urządzeń wodnych takich jak kanały, rowy, kolektory, rury – przeznaczone do odbioru wód opadowych i roztopowych. System kanalizacji składa się z sieci kanalizacji deszczowej, przykanalików od wpustów, przepompowni oraz urządzeń podczyszczających na wylotach rzek i kanałów. Łączna długość kanałów deszczowych wynosi ok. 214 km, łączna długość przykanalików od wpustu wynosi ok. 38 km. Na terenie miasta działa 11 przepompowni wód deszczowych o różnych parametrach technicznych. Ponadto na rzekach i kanałach działają urządzenia podczyszczające na 49 wylotach, składające się z osadników, separatorów, piaskowników. Urządzenia te stanowią własność M. K.. Powstała infrastruktura stanowi budowlę i spełnia definicję towaru (art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług) a jej zbycie stanowi dostawę towarów. M. K. zamierza wnieść wkładem niepieniężnym (aportem) przedmiotowy majątek do spółki P. K. Sp.z. o.o. w K.. Aport stanowi odpłatną dostawę towarów, w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. Gmina wykonuje zadania własne samodzielnie lub przez swoje jednostki organizacyjne. Spółka jest spółką miejską z [...] udziałem M. . Została powołana do zapewnienia ciągłości powszechnej dostępności dostaw wody, odbioru ścieków oraz odbioru wód opadowych i roztopowych zlewni kanalizacji ogólnospławnych na terenie M. K.. M. K. corocznie w trybie zamówienia z wolnej ręki podpisuje ze spółką odpłatną umowę na utrzymanie kanalizacji deszczowej na terenie M. K., będącej jej własnością. M. K. wnosząc do spółki aport w postaci infrastruktury kanalizacyjnej powstałej w ramach zadań inwestycyjnych, będzie działać w roli organu władzy publicznej. Infrastruktura została wybudowana w zakresie zadań własnych i do momentu wniesienia jej aportem służy odprowadzaniu wód deszczowych i roztopowych. Zatem jest i będzie wykorzystywana wyłącznie do celów innych niż działalność gospodarcza w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a mianowicie do realizacji zadań nałożonych odrębnymi przepisami (art. 15 ust. 6 tej ustawy), czyli do zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie kanalizacji. Przeniesienie własności infrastruktury na rzecz spółki ma nastąpić w drodze wniesienia aportu w zamian za udziały w podwyższonym kapitale zakładowym spółki. Powyższa czynność nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, ponieważ M. K. nie będzie działać w charakterze podatnika. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: 1. czy w związku z opisaną transakcją M. K. będzie występować jako podatnik podatku od towarów i usług? 2. czy transakcja przekazania infrastruktury kanalizacji deszczowej w drodze aportu do spółki komunalnej będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT? W ocenie M. K. , dokonując opisanego w zdarzeniu przyszłym aportu infrastruktury kanalizacji deszczowej na rzecz P. K. sp. z o.o. w K. nie będzie dla tej transakcji występowała jako podatnik podatku od towarów i usług, gdyż w tym szczególnym przypadku realizuje swoje zadania własne związane z odprowadzaniem wód opadowych z ulic, chodników i dachów, zapobiegając zalaniu i podtopieniem. Wybudowana infrastruktura nie będzie służyła do wykonywania odpłatnych czynności na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych a Gmina nie będzie uzyskiwała żadnych pożytków. Zatem w zakresie realizowania zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których została powołana, Gmina nie jest podatnikiem podatku VAT a zastosowanie będzie miał art. 15 ust. 6 ustawy. W konsekwencji, w ocenie miasta, w przypadku, gdy w zakresie realizacji danej czynności Gmina nie działa w charakterze podatnika VAT, nie jest możliwe opodatkowanie planowanej czynności wniesienia przez M. K. aportem infrastruktury kanalizacji deszczowej do spółki komunalnej. W dniu 30 lipca 2025 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał interpretację indywidualną, w której uznał stanowisko Gminy za nieprawidłowe. Zdaniem organu, w związku z opisaną transakcją M. K. będzie występować jako podatnik podatku od towarów i usług i transakcja przekazania infrastruktury kanalizacji deszczowej w drodze aportu do spółki komunalnej będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT. Organ podał, że rozpatrując w zakresie podatku VAT kwestie uprawnień i obowiązków podmiotów takich jak jednostki samorządu terytorialnego (np. gminy, miasta) należy mieć na uwadze, że podmioty te w odniesieniu do niektórych czynności występują jako organ władzy publicznej i nie są uznawane za podatników w rozumieniu art. 15 ust. 6 ustawy o VAT. Jednostki samorządu terytorialnego występują w charakterze podatników od towarów i usług wyłącznie w zakresie, w jakim działają w ramach stosunku cywilnoprawnego. Aport to transakcja o charakterze odpłatnym. Odpłatnością jest także np. otrzymanie udziałów spółki, w związku z którym wnoszący aport uzyskuje pewną wymierną korzyść. Wniesienia aportu do spółki prawa handlowego lub cywilnego – w zależności od tego co jest jego przedmiotem – spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów lub odpłatnego świadczenia usług. Tym samym w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy, uznawane jest za sprzedaż, ponieważ odbywa się za wynagrodzeniem: istnieje bowiem bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymywanym wynagrodzeniem w formie wyrażonych pieniężnie udziałów. W sytuacji zatem, gdy przedmiotem aportu są towary w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z odpłatną dostawą towarów w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy. W konsekwencji, wniesienie aportem powstałego w ramach inwestycji majątku w zamian za udziały uznać należy za odpłatną dostawę towarów na terytorium kraju. Wniesienie przez skarżącego aportem infrastruktury w postaci kanalizacji deszczowej będzie miało charakter cywilnoprawny. Tym samym M. K. nie będzie działało jako organ władzy publicznej a konsekwencji nie będzie mogło skorzystać z wyłączenia, o którym mowa w art. 15 ust. 6 ustawy. Czynność ta będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako dostawa towaru dokonywana za wynagrodzeniem (w formie wyrażonych pieniężnie udziałów) zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy. Pismem z 25 sierpnia 2025 r., M. K. wniosło skargę na powyższą interpretację indywidualną, zarzucając jej naruszenie: 1. art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 14 b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm. - dalej "o.p.", przez nienależyte rozpoznanie zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, w związku z pominięciem podnoszonej okoliczności, według której wnosząc aportem infrastrukturę służącą do odbierania wód opadowych i roztopowych do P. K. sp. z o.o. w K. będzie realizowała bezpośrednio publiczne zadanie własne – z zakresu odbierania wód opadowych i roztopowych; 2. art. 121 § 1 i 2 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, co miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy, wyrażający się w odmiennej w swojej treści indywidualnej interpretacji, w sytuacji, gdy M. K. w listopadzie 2024r. uzyskało od tego samego organu interpretację indywidualną, w której w analogicznym stanie prawnym i faktycznym nie uznano transakcji wniesienia aportu do spółki komunalnej za podlegający opodatkowaniu podatkiem VAT. 3. naruszenie art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. 2025r., poz. 775, dalej: u.p.t.u.) w zw. z art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE.L.2006.347.1, dalej Dyrektywa) poprzez uznanie, że wymienione przepisy mają zastosowanie do czynności jednostki samorządu terytorialnego wykonywanych w granicach nałożonych odrębnymi przepisami zadań publicznych, związanych z realizacją zadania własnego w zakresie odprowadzania wód opadowych, 4. niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji błędną wykładnię art. 15 ust. 6 u.p.t.u. w zw. z art. 13 ust. 1 Dyrektywy poprzez przyjęcie, że wniesienie aportem do spółki infrastruktury w postaci kanalizacji deszczowej będzie miało charakter cywilnoprawny, opierając się jedynie na formie, w której zostanie przeprowadzona transakcja z jednoczesnym pominięciem charakteru dokonywanej transakcji, w której skarżący nie działa jako podatnik, gdyż realizuje zadania publiczne powierzone mu przepisami prawa i występuje w zakresie danej czynności jako organ władzy publicznej wykonujący bezpośrednio przy pomocy swojej jednostki organizacyjnej – spółki zadania w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych, 5. niewłaściwe zastosowanie art. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996r. o gospodarce komunalnej (t.j.Dz. U. z 2021r., poz. 679) w zw. z art. 1 ustawy o gospodarce komunalnej i w zw. z art. 7 ust. 1 i art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2025r., poz. 1153) wyrażającej się w ich pominięciu podczas gdy treść przedmiotowych przepisów jest istotna dla rozstrzygnięcia, ponieważ przesądza, iż czynność polegająca na wniesieniu aportu do spółki komunalnej w celu realizacji zadania własnego przekazanego do tej spółki jest czynnością w której jednostka samorządu terytorialnego działa jako organ władzy publicznej. Mając na uwadze powyższe zarzuty, M. K. wniosło o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 – dalej jako "p.p.s.a."), w tym również interpretacji indywidualnych poddanych kontroli sądowej na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a) p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego, który miał zastosowanie w chwili orzekania w sprawie. Na podstawie art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego, a sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Podkreślić należy, że organ jest związany treścią wniosku o wydanie interpretacji, co oznacza, iż organ wydaje interpretację, bazując wyłącznie na takim opisie stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, jakie przedstawi zainteresowany (art. 14c § 1 w zw. z art.14b § 3 o.p.). Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Na podstawie art. 7 ust. 1 u.p.t.u., przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W ujęciu tego przepisu, pojęcie "dostawa towarów" obejmuje wszelkie czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, np.: sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu niepieniężnego, tj. aportu. Przez towary - rozumie się rzeczy i ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 u.p.t.u.). Przez sprzedaż - rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (art. 2 pkt 22 u.p.t.u.). Wniesienie aportu do spółki jest odpłatną dostawą towaru w rozumieniu przepisów u.p.t.u. Stosownie do art. 15 ust. 1 u.p.t.u., podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 u.p.t.u.). Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych (art. 15 ust. 6 u.p.t.u.). Z ww. przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego na gruncie podatku od towarów i usług występować mogą w dwoistym charakterze: - podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nie odrębnymi przepisami prawa, oraz - podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie umów cywilnoprawnych. Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zgodnie z art. 2 pkt 1 i 2 u.s.g., Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Gmina posiada osobowość prawną. Gmina wykonuje zdania własne określone w art. 7 u.s.g. oraz zadania zlecone z zakresu administracji rządowej (art. 8 u.s.g.). Powyższe nie wyklucza prowadzenia przez Gminę działalności gospodarczej (choć w ograniczonym zakresie), na co wskazuje art. 9 u.s.g. Zadaniami użyteczności publicznej w rozumieniu przepisów u.s.g. są zadania własne gminy, określone w art. 7 ust. 1 u.s.g., których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych (art. 9 ust. 4 u.s.g.). Formy prowadzenia gospodarki gminnej, w tym wykonywania przez gminę zadań o charakterze użyteczności publicznej określa ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz.U. z 2021 r. poz. 679 ze zm., dalej "u.g.k."). Gmina oraz inna gminna osoba prawna może prowadzić działalność gospodarczą wykraczającą poza zadania o charakterze użyteczności publicznej wyłącznie w przypadkach określonych w przepisach u.g.k. (art. 9 ust. 2 u.s.g.). Ustawa o gospodarce komunalnej określa zasady i formy gospodarki komunalnej jednostek samorządu terytorialnego, polegające na wykonywaniu przez te jednostki zadań własnych, w celu zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej. Gospodarka komunalna obejmuje w szczególności zadania o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych (art. 1 ust. 1 i 2 u.g.k.). Gospodarka komunalna może być prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego w szczególności w formach samorządowego zakładu budżetowego lub spółek prawa handlowego (art. 2 u.g.k.). Przepis art. 3 u.g.k. przewiduje możliwość powierzenia wykonywania zadań samorządowych podmiotom zewnętrznym. Jednostka samorządu terytorialnego, poprzez przypisanie jej określonego zadania przez ustawodawcę, staje się zobowiązana do jego wykonania. Obowiązek ten jest jednocześnie podstawą do działania administracji, podjęcia konkretnej aktywności. Wykonanie obowiązku nałożonego przez ustawodawcę nie musi się zawsze wiązać z bezpośrednim działaniem jednostki samorządu terytorialnego, która realizuje zadanie we własnym zakresie. Do bezpośredniego działania samorządu nawiązuje art. 2 u.g.k. Drugą możliwością jest przekazanie wykonania zadania innemu podmiotowi, co normuje art. 3 u.g.k. Przekazanie wykonania zadania innemu podmiotowi na podstawie art. 3 u.g.k. nie łączy się ze zwolnieniem jednostki samorządu terytorialnego z obowiązku zapewnienia realizacji zadania. Obowiązek ten, jako umocowany w prawie publicznym, nie może być przekazany w drodze umowy jednostkom z sektora prywatnego ani innym jednostkom publicznym. Samo jego wykonanie może być jednak powierzone podmiotowi zewnętrznemu, który nie staje się przez to podmiotem samorządowym. Należy zatem odróżnić publicznoprawny obowiązek zapewnienia realizacji zadania, który ciąży na określonej jednostce samorządu terytorialnego, od prywatnoprawnego jego wykonywania na podstawie umowy (por. Ustawa o gospodarce komunalnej. Komentarz. C. Banasiński i inni, W. 2017, wydawnictwo Wolters Kluwer, do art. 3) Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.g.k., jednostki samorządu terytorialnego mogą tworzyć spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjne, a także mogą przystępować do takich spółek. Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 3 u.s.g, zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz. W zakresie wykonywania zadań użyteczności publicznej gmina może przyjąć dwa różne rozwiązania organizacyjne: 1) wykonywać te zadania za pośrednictwem utworzonych przez siebie w tym celu jednostek organizacyjnych, w szczególności zakładów budżetowych lub spółek prawa handlowego (art. 9 ust. 1 i 3 u.s.g. i art. 2 u.g.k.), lub 2) za pośrednictwem innych, organizacyjnie niepowiązanych z gminą podmiotów: osób fizycznych, osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej. W tym drugim wypadku czyni to na zasadach ogólnych, czyli na podstawie zawartych z nimi umów o wykonywanie zadań (art. 9 ust. 1 u.s.g. i art. 3 ust. 1 u.g.k.). Zasadnicza odmienność między gospodarką komunalną, a działalnością gospodarczą polega głównie na tym, że gospodarka komunalna nie ma celu zarobkowego. Musi się ona mieścić w ramach działalności komunalnej, a jej obligatoryjnym celem pozostaje wykonywanie zadań własnych gminy, a w tym zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty (zadań użyteczności publicznej). W ocenie Sądu, kwestię wykonywania zadań własnych przez Gminę w świetle stanu faktycznego, zawartego we wniosku, należy rozpoznawać poprzez art. 2 u.g.k. Zgodnie z tym przepisem spółki kapitałowe, mimo iż posiadają odrębną podmiotowość od jednostki samorządu terytorialnego, są traktowane w świetle przepisów u.g.k. jako jednostki organizacyjne powołane w celu wykonywania gospodarki komunalnej przez jednostkę samorządu terytorialnego. Ustawodawca przypisuje im bowiem podobną funkcję w sferze użyteczności publicznej, co samorządowemu zakładowi budżetowemu. Poza sferą użyteczności publicznej ustawodawca pozwala na tworzenie spółek, wykluczając w niej formy gospodarki budżetowej (wprost odnosząc się do samorządowego zakładu budżetowego w art. 7 u.g.k.) Niewątpliwie jednoosobowe spółki samorządu terytorialnego mogą być traktowane jako forma wykonania zadań użyteczności publicznej we własnym zakresie przez jednostkę samorządową, posiadającą w takiej spółce [...] akcji lub udziałów. Należy odróżnić sytuację, w której spółka stanowi formę wykonania zadania przez jednostkę samorządu terytorialnego, od sytuacji, w której spółka jest formą współpracy z podmiotem zewnętrznym, prowadzącej do przekazania temu podmiotowi wykonania zadania własnego. W ocenie Sądu, spółka kontrolowana przez konkretną jednostkę samorządu terytorialnego może być uznana za formę bezpośredniego jej działania w sferze gospodarki komunalnej. W orzecznictwie zwraca się uwagę na szczególną pozycję w gospodarce komunalnej spółek traktowanych jako jednostki organizacyjne gminy. Wskazuje się przy tym, że spółka jest taką jednostką, jeżeli występuje odpowiednia więź między gminą i spółką, przy czym brak ustalonych jednoznacznych kryteriów do określenia tej więzi. Tym też tłumaczy się brak wymogu zawarcia przez gminę umowy z taką spółką w celu zlecenia wykonania zadań. Spółka jest wówczas jednostką organizacyjną gminy, działając jako jej jednostka wewnętrzna, i nie przynależy do podmiotów zewnętrznych, z którymi trzeba wchodzić w stosunki umowne na podstawie art. 3 u.g.k. Orzeczenia zawierające tezę o braku konieczności zawierania umów w takich przypadkach opierają się na twierdzeniu, że umowa cywilnoprawna jest potrzebna przy zlecaniu zadań użyteczności publicznej podmiotom zewnętrznym wobec jednostki samorządowej, a więc niepodporządkowanym jej organizacyjnie. Wynika z tego jednocześnie, że jednostką organizacyjną gminy w tym rozumieniu jest, obok samorządowego zakładu budżetowego, również spółka prawa handlowego. Jest tak ze względu na kryterium organizacyjnej i gospodarczej zależności od jednostki samorządu terytorialnego (por. wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2005 r., o sygn. akt II GSK 105/05). W świetle omawianych przepisów umowa jest podstawą powierzenia wykonywania gminnych zadań użyteczności publicznej podmiotom innym niż jednostki organizacyjne utworzone przez gminę (art. 9 ust. 1 u.s.g. i art. 3 ust. 1 u.g.k.). Wykonywanie przez gminę zadań komunalnych we własnym zakresie – przez utworzoną w tym celu jednostkę organizacyjną – siłą rzeczy zawarcia umowy nie wymaga. Podstawą powierzenia wykonywania tych zadań bowiem jest sam akt organu gminy powołujący do życia tę jednostkę i określający przedmiot jej działania (por. komentarz C. Banasiński i inni, do art. 2 u.g.k.). W niniejszej sprawie Gmina podała, że jest w [...] % udziałowcem spółki P. K. sp. z o.o w K. i spółka została powołana do zapewnienia ciągłości powszechnej dostępności wody, odbioru ścieków oraz odbioru wód opadowych i roztopowych zlewni kanalizacji ogólnospławnych na terenie M. K.. Przedmiotem działania spółki jest: odprowadzanie i uzdatnianie ścieków, pobór, uzdatnianie i dostarczanie wody, roboty związane z budową rurociągów przesyłowych i sieci rozdzielczych, pozostałe specjalistyczne roboty budowlane gdzie indziej niesklasyfikowane, roboty związane z budową pozostałych obiektów inżynierii lądowej i wodnej gdzie indziej niesklasyfikowane, wykonywanie instalacji wodno – kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych i klimatyzacyjnych. działalność usługowa w zakresie rozprowadzania wody, unieszkodliwianie odpadów, odprowadzanie ścieków, wykonywanie robót ogólnobudowlanych w zakresie rozdzielczych obiektów liniowych: rurociągów, budowa rozdzielczych / lokalnych / rurociągów wodnych i kanalizacyjnych, wynajem sprzętu budowlanego i burzącego z obsługą operatorską, wynajem nieruchomości na własny rachunek. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie w świetle przedstawionego stanu faktycznego należy uznać za uzasadnione stanowisko Gminy, że za pośrednictwem P. K. sp.z o.o. wykonuje swoje zadania własne w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 3 u.s.g., art. 9 ust. 1 i 3 u.s.g. i art. 2 u.g.k. Skoro zatem Gmina za pośrednictwem spółki wykonuje zadania własne w postaci odprowadzania wód opadowych z ulic, chodników i dachów, to nie może być uznana za podatnika podatku od towarów i usług zgodnie z art. 15 ust. 6 u.p.t.u. Przedmiotowa kanalizacja deszczowa powstała w celu realizacji zadania własnego gminy a nie na potrzeby działalności gospodarczej, służy wyłącznie do wykonywania zadań publiczprawnych. Dokonując aportu tej infrastruktury M. K. nie będzie działało w charakterze podatnika VAT a tym samym czynność ta nie będzie opodatkowana podatkiem VAT. Sąd nie podziela zarzutów naruszenia art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 14 b § 1 o.p., i art. 121 § 1 i 2 O.p. Organ przeanalizował wniosek oraz dokonał oceny prawidłowości prezentowanego w nim stanowiska. W konsekwencji, realizując zasadę wynikającą z art. 14b § 1 o.p., organ wydał interpretację indywidualną, w której wykazał z jakiego powodu prezentowane we wniosku stanowisko ocenił jako nieprawidłowe (realizując tym samym zasadę wynikającą art. 14c § 1 i 2 o.p.), przy czym zaskarżona interpretacja indywidualna zawiera wskazanie w sposób wyczerpujący właściwego, stanowiska w zakresie dotyczącym przedmiotu wniosku, jak również uzasadnienie prawne tej oceny, udzielone na podstawie przepisów prawa podatkowego. Interpretacja ma na celu w sposób zwięzły udzielenie właściwej odpowiedzi na zadane pytanie przy jednoczesnej ocenie stanowiska wnioskodawcy. Ponadto interpretacja indywidualna może być wydana wyłącznie w odniesieniu do opisanego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego, i organ wydający interpretację jest tym opisem związany. Tym samym, zaskarżona interpretacja opiera się wyłącznie na przedstawionym przez skarżącą zdarzeniu. Z art. 121 § 1 o.p., mającego zastosowanie przy wydawaniu interpretacji indywidualnych (art. 14h) wynika, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, co w przypadku interpretacji przepisów prawa podatkowego przekłada się na konieczność zawarcia w jej uzasadnieniu pełnej, przekonującej argumentacji. Oznacza to - zgodnie z art. 14c o.p., że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny a w razie negatywnej oceny tego stanowiska - zawiera też wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Wszystkie wymienione wyżej elementy zawiera zaskarżona interpretacja. Natomiast z żadnego przepisu o.p., w tym przepisów regulujących materię wydawania interpretacji, nie wynika obowiązek organu polemizowania ze wszystkimi poglądami prawnymi strony. Organ interpretacyjny, rozpoznając sprawę ponownie, udzieli odpowiedzi na zadane przez skarżącą pytanie, uwzględniając przedstawioną przez Sąd ocenę prawną. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 146 § 1 i 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2018.265) jak w punkcie II sentencji wyroku. Na zasądzone koszty składają się: wpis – 200 zł, opłata za czynności radcy prawnego – 480 zł, opłata od pełnomocnictwa – 17 zł.