I SA/Po 73/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 06 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia zawiesić postępowanie. Strona skarżąca "A" (dalej – "skarżąca") wystąpiła o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od VAT usług pomocy społecznej. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że skarżąca jest jednostką budżetową (powiatową jednostką organizacyjną). Wszystkie dochody przekazuje na konto Starostwa Powiatowego, zaś na realizację zadań statutowych otrzymuje środki z budżetu Powiatu. Świadczy usługi na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004 r. Nr 64, poz. 593 ze zm.) – dalej – "u.p.s." i rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 19 października 2005 r. w sprawie domów pomocy społecznej, w oparciu o decyzje Starosty Powiatu o umieszczeniu mieszkańca w domu pomocy społecznej oraz decyzje burmistrza/wójta gminy o skierowaniu odpłatności za pobyt. Oba akty w sposób dokładny regulują obowiązkowy zakres usług świadczonych przez skarżącą w ramach odpłatności za pobyt, w zakresie: I. Potrzeb bytowych, zapewniając: 1) miejsce zamieszkania, 2) wyżywienie, 3) odzież i obuwie, 4) utrzymanie czystości. II. Opiekuńczym, polegającym na: 1) udzielaniu pomocy w podstawowych czynnościach życiowych, 2) pielęgnacji, 3) niezbędnej pomocy w załatwianiu spraw osobistych. III. Wspomagającym, polegającym na: 1) umożliwieniu udziału w terapii zajęciowej, 2) podnoszeniu sprawności i aktywizowaniu mieszkańców domu, 3) umożliwieniu zaspokojenia potrzeb religijnych i kulturalnych, 4) zapewnieniu warunków do rozwoju samorządności mieszkańców domu, 5) stymulowaniu nawiązywania, utrzymywania i rozwijania kontaktu z rodziną i społecznością lokalną, 6) działaniu zmierzającym do usamodzielnienia mieszkańca domu, w miarę jego możliwości, 7) pomocy usamodzielniającemu się mieszkańcowi domu w podjęciu pracy, szczególnie mającej charakter terapeutyczny, w przypadku osób spełniających warunki do takiego usamodzielnienia, 8) zapewnieniu bezpiecznego przechowywania środków pieniężnych i przedmiotów wartościowych, 9) finansowaniu mieszkańcowi domu nieposiadającemu własnego dochodu wydatków na niezbędne przedmioty osobistego użytku, w kwocie nieprzekraczającej 30% zasiłku stałego, o którym mowa w art. 37 ust. 2 pkt 1 u.p.s., 10) zapewnieniu przestrzegania praw mieszkańców domu oraz dostępności do informacji o tych prawach dla mieszkańców domu, 11) sprawnym wnoszeniu i załatwianiu skarg i wniosków mieszkańców domu. Wobec powyższego według skarżącej, mieści się ona w katalogu podmiotów wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 22 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) - dalej: "ustawa o VAT". Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego skarżąca zapytała: czy jest podatnikiem VAT z tytułu świadczonych usług pomocy społecznej i czy jest zobowiązana wykazywać w deklaracji VAT-7 sprzedaż zwolnioną na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 22 ustawy o VAT Skarżąca wyraziła przekonanie, że jest podatnikiem VAT z tytułu świadczonych usług pomocy społecznej i jest zobowiązana wykazywać w deklaracji VAT-7 sprzedaż zwolnioną na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 22 ustawy o VAT. Minister Finansów działając przez podmiot upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] w interpretacji z dnia [...] września 2013 r., sygn. [...] uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Stwierdził, że skarżąca z tytułu świadczonych usług w zakresie opieki społecznej jest podatnikiem VAT, zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, jednocześnie usługi będące przedmiotem wniosku korzystają ze zwolnienia od VAT na mocy art. 43 ust. 1 pkt 22 lit. b ustawy o VAT, a zainteresowana wykazuje sprzedaż zwolnioną na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 22 ustawy o VAT w deklaracji podatkowej VAT-7. Nie zgadzając się z tym stanowiskiem skarżąca wezwała organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę indywidualnej interpretacji. W odpowiedzi na to wezwanie organ podatkowy stwierdził brak podstaw do zmiany wydanego aktu. W skardze z dnia [...] grudnia 2013 r. skarżąca wniosła o uchylenie powyższej interpretacji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 6 ustawy o VAT w związku z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT oraz w związku z art. 8 ust. 1, art. 43 ust. 1 pkt 22 lit. b tiret pierwsze i art. 99 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez błędne przyjęcie, że realizacja zadań statutowych obejmujących pomoc społeczną realizowaną w trybie indywidualnych decyzji administracyjnych, a zatem w ramach reżimu administracyjnoprawnego stanowić będzie czynność zwolnioną przedmiotowo z opodatkowania VAT, z obowiązkiem jej zadeklarowania w składanych przez skarżąca deklaracjach rozliczeniowych dla potrzeb VAT, mimo że tego typu działania nie stanowią czynności objętych statusem podmiotowym podatnika VAT na gruncie ustawy o VAT i nie podlegają ujęciu w celach rozliczeniowych dla potrzeb podatku. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowe podlegało zawieszeniu z urzędu. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Sądowi z urzędu wiadomo, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 grudnia 2013 r., w sprawie o sygn. akt I FSK 311/12, wystąpił, na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) z następującymi pytaniem prejudycjalnym, czy: w świetle art. 4 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana - Dz. Urz. UE z 2012 r., Nr C 326, s. 13 i nast.) jednostka organizacyjna gminy (lokalnego organu władzy w Polsce) może być uznana za podatnika VAT w sytuacji, gdy wykonuje czynności w charakterze innym niż organ władzy publicznej w rozumieniu art. 13 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE z 2006 r., Nr L 347, s. 1 i nast. ze zm.), pomimo, że nie spełnia warunku samodzielności (niezależności) przewidzianego w art. 9 ust. 1 tej dyrektywy? W ocenie sądu, okoliczności faktyczne niniejszej sprawy oraz zastosowane przez organ podatkowy przepisy prawa materialnego uprawniają do przyjęcia, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Nie budzi wątpliwości to, że odpowiedź TSUE na przytoczone wyżej pytanie prejudycjalne będzie miała istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy z uwagi na zbieżność przedstawionych w nich zagadnień podatkowych. Przy czym sąd uwzględnia fakt, że TSUE jest sądem wspólnotowym w znaczeniu ustrojowym a zatem prowadzone przed nim postępowanie jest postępowaniem sądowym, które mieści się w pojęciu "postępowania sądowego", użytym w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (tak: A. Wróbel, [w:] pr. zb. "Wprowadzenie do prawa Wspólnot Europejskich (Unii Europejskiej)", Zakamycze 2002, s. 154). Sąd uwzględnia ponadto stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który opowiedział się za szerokim interpretowaniem przesłanki z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wychodzącym poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania (tak NSA w postanowieniu z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt I FZ 73/14, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.