I SA/Po 766/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2019 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...]., nr [...]. Burmistrz Miasta i Gminy [...] decyzją z 12 marca 2018 r., nr [...] ustalił X. X. (dalej: "skarżący") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku do nieruchomości za 2018 r. na kwotę [...]zł. Ustalając wysokość zobowiązania podatkowego za przedmiot opodatkowania przyjął: – garaże o pow. [...] m2; – pozostałe budynki o pow. [...] m2; – grunty o pow. [...] m2; – grunty zadrzewione i zakrzewione o pow. [...] m2. Burmistrz ustalił, że skarżący pozostawał i pozostaje właścicielem zabudowanej nieruchomości położonej w miejscowości [...], oznaczonej numerem geodezyjnym [...] (obręb geodezyjny [...]), którą nabył 15 października 1998 r. Nieruchomość ta zabudowana jest wieloma budynkami, w których mieściła się [...] w [...]. Skarżący wielokrotnie składał informację podatkowe - ostatnią z nich złożył 19 stycznia 2018 r. Budynki o łącznej pow. użytkowej [...] m2 są różnej konstrukcji i stopniu zniszczenia. Stanowiły niegdyś zakład przemysłowy. Skarżący formalnie nie zmienił ich przeznaczenia w trybie postępowania administracyjnego. Nie uzyskał również zezwolenia na rozbiórkę tych obiektów. Powierzchnia użytkowa budynków została pierwotnie ustalona na podstawie protokołu inwentaryzacji składników budowlanych [...] w [...] z 1991 r. oraz aktu notarialnego rep. A nr [...] z 15 października 1998 r. W 2011 r. organ podatkowy przeprowadził dowód z opinii biegłego celem określenia stanu obiektów zlokalizowanych na terenie opodatkowanej działki. Z opinii wynika m. in., że wszystkie obiekty spełniają kryteria budynku. Ilość i rodzaj budynków nie uległy zmianie od dnia ich nabycia. W toku postępowania nie organ podatkowy nie stwierdził aby którykolwiek z budynków został rozebrany. Burmistrz omówił w decyzji również treść ekspertyzy techniczne sporządzonej przez biegłego z 22 lipca 2015 r. Opinia ta potwierdza wcześniejsze ustalenie co do powierzchni użytkowej spornych budynków. Wskazała na zły stan techniczny części obiektów nie stwierdzając jednak, że obiekty te nie są budynkami. Burmistrz na potrzeby wymiaru podatku przyjął powierzchnię budynków wynikającą z opinii technicznej z 22 lipca 2015 r. Odnosząc się do złożonej przez skarżącego korekty informacji podatkowej z 19 stycznia 2018 r. Burmistrz wskazał, że nie może ona zostać uznana za zgodną ze stanem faktycznym i prawnym. Skarżący w informacji tej nie wykazał powierzchni użytkowej budynków. Wykazał również inną powierzchnię działki niż wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Na potrzeby wymiaru podatku przyjął więc powierzchnię działki w wielkości wynikającej z ewidencji gruntów i budynków. Odwołał się przy tym do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 ze zm. – dalej: "P.g.k."). Burmistrz za niezasadne uznał opodatkowanie budynków skarżącego jak budynków mieszkalnych wskazując, że żaden z nich nie pełni takiej funkcji. Za niezasadne uznał również opodatkowanie spornych gruntów podatkiem leśnym. Pismem z 29 marca 2018 r. skarżący wniósł odwołanie od wymienionej na wstępie decyzji wnosząc o jej uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W odwołaniu przedstawił zgodny w jego ocenie ze stanem prawnym i faktycznym sposób opodatkowanie spornej nieruchomości. Podniósł m. in., że nieruchomość jest użytkowana wyłącznie w celach mieszkaniowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z 27 kwietnia 2018 r., nr [...] utrzymało w mocy wymienioną na wstępie decyzję organu pierwszej instancji. Odwołując się do postanowień art. 21 P.g.k. oraz postanowień § 68 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2011 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1034 ze zm.) Kolegium za bezsporne uznało, że skarżący jest użytkownikiem wieczystym gruntów o pow. [...] m2 z czego [...] m2 stanowią zabudowane tereny przemysłowe (oznaczone symbolem "Ba") oraz użytkownikiem wieczystym gruntów o pow. [...] m2 stanowiących grunty zadrzewione i zakrzewione (oznaczone symbolem "Lz"). Z opinii biegłego z 22 lipca 2015 r. wynika, że powierzchnia użytkowa spornych budynków (z wyłączeniem garaży wynosi) [...] m2 zaś powierzchnia garaży [...] m2. Po sporządzeniu omawianej opinii organ nie otrzymał żadnych informacji o zmianie stanu opodatkowanej nieruchomości. Z uwagi na fakt niewykonywania na nieruchomości działalności gospodarczej organ pierwszej instancji przyjął, że wszystkie budynki z wyłączeniem garażowych należy opodatkować jako budynki pozostałe. Pismem z 07 sierpnia 2018 r. skarżący wniósł skargę na wskazaną powyżej decyzję SKO w [...] wnosząc m. in. o uchylenie tej decyzji w całości. Skarżący podniósł również m. in., że na opodatkowanej nieruchomości od 01 stycznia 2012 r. nie jest prowadzona działalność gospodarcza. Nieruchomość wykorzystywana jest wyłącznie w celach mieszkaniowych. Od 2016 r. skarżący posiada meldunek na spornej nieruchomości. Podniósł że organy podatkowe nie rozpoznały wniosku o przeprowadzenie wizji lokalnej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi. Pismem z 16 stycznia 2019 r. ustanowiony w ramach prawa pomocy pełnomocnik skarżącego sformułował wobec zaskarżonej decyzji następujące zarzuty: 1) naruszenie art. 122 oraz 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej: "O.p.") poprzez niezebranie całego niezbędnego do wyjaśnienia sprawy materiału dowodowego a szczególności niewyjaśnienie: – czy budynki zakwalifikowane jako budynki pozostałe były nimi w rzeczywistości w 2018 r., czy też powinny być zakwalifikowane częściowo jako budynki mieszkalne, a częściowo jako inne obiekty nie posiadające statusu budynków; – czy garaże posadowione na nieruchomości rzeczywiście istniały w 2018r. oraz jeżeli tak, to jaka była ich powierzchnia użytkowa, czy posiadają status budynków, wobec braku dachów; – jaka jest powierzchnia gruntów pozostałych, a jaka gruntów stanowiących nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione; – jaki obszar gruntu został zajęty przez Miasto i Gminę [...] na poczet przystanku autobusowego dla gminnego autobusu szkolnego, posadowionego na gruncie skarżącego; – jaki obszar gruntu skarżącego jest wyłączony od podatku, z uwagi na częściowo znajdującą się na gruncie skarżącego infrastrukturę przeciwpożarową wraz z instalacją przeciwpożarową hydrantami; – jaki obszar należący do skarżącego został zajęty przez Miasto i Gminę [...] na poczet wodociągu gminnego i jaki to pas gruntu w związku z powyższym powinien zostać wyłączony z podatku od nieruchomości; – jaka część budynków została wydzierżawiona przez skarżącego osobom trzecim na cele mieszkalne; 2) naruszenie art. 187 w zw. z art. 191 O.p. poprzez niewszechstronne i dowolne rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego a szczególności: – pozbawione podstaw i merytorycznego uzasadnienia uznanie za wiarygodną opinię z 22 lipca 2015, sporządzoną przez biegłego M. R. dla ustalenia stanu budynków w 2018, podczas gdy w przedmiotowej sprawie istotne jest przede wszystkim, które z budynków były budynkami mieszkalnymi w 2018 oraz które z budynków posiadały status budynków, – oparcie przez organ drugiej instancji decyzji jedynie na podstawie mapy zasadniczej znajdującej się w aktach sprawy dokumentującej stan nieruchomości na rok 2018 r., bez ustalenia faktycznego stanu nieruchomości; – błędny z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego myślenia tok rozumowania organu drugiej instancji polegający na przyjęciu, iż analizując jedynie mapę z 2018 r., opinię z początku 2011 r., wadliwą opinię z 2015 r. ustalił stan faktyczny nieruchomości w roku 2018, podczas, gdy żadna z tych czynności nie została dokonana w roku 2018 lub bezpośrednio po nim, a tym samym brak możliwości skutecznego podważenia danych zawartych w informacji dot. podatku od nieruchomości złożonych przez skarżącego w 2018 r.; 3) naruszenie art. 233 § 2 O.p. poprzez jego niezastosowanie, polegające na wydaniu przez organ drugiej instancji decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podczas gdy rozstrzygnięcie sprawy przez organ drugiej instancji wymagało przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części; 4) naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 oraz art. 210 § 4 O.p. poprzez jego niezastosowanie, polegające na braku uzasadnienia faktycznego decyzji organu drugiej instancji co do znacznej części ustaleń faktycznych; 5) naruszenie art. 181 O.p. poprzez przyjęcie, że opinia biegłego z 22 lipca 2015 r., dotycząca stanu faktycznego sprzed trzech lat, nie zawierająca nazwisk osób biorących udział w wizji lokalnej z 2015 r. jest przydatna do przedmiotowej sprawy, podczas gdy co do zasady wymagane jest zaktualizowanie materiału dowodowego, w celu ustalenia prawidłowego stanu faktycznego i ustalenie prawdy materialnej, co w konsekwencji prowadzi również do naruszenia art. 120, 125 § 1, 188 O.p. a także art. 7 Konstytucji RP; 6) naruszenie art. 200 O.p. poprzez jego niezastosowanie przez organ drugiej instancji i brak wyznaczenia skarżącemu siedmiodniowego do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, co doprowadziło do wydania zaskarżonych błędnych decyzji i braku możliwości powoływania dowodów przez skarżącego, w celu wyjaśniania sprawy; 7) naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 oraz art. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 ze zm.) poprzez błędne uznanie przez organ, że budynki posadowione na gruncie skarżącego stanowią garaże oraz budynki "pozostałe", a także grunty "pozostałe", co doprowadziło do błędnego zastosowania stawek podatkowych, niezgodnie z faktycznym sposobem użytkowania budynków, niezgodnie z faktycznym stanem budynków, które nie spełniają definicji budynku oraz niezgodnie z faktyczną powierzchnia zalesionych gruntów; 8) naruszenie w szczególności § 2 uchwały nr XXXIII/253/2017 Rady Miejskiej Gminy [...] z dnia 24 października 2017 r. w sprawie ustalenia stawek i zwolnień w podatku od nieruchomości w zw. z art. 4 i 7 u.p.o.l. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do błędnego ustalenia stawek podatkowych oraz błędnego ustalenia powierzchni obszarów objętych podatkiem od nieruchomości w tym doprowadziło do nieuwzględniania zwolnień z podatku od nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Sąd odnosząc się do zarzutów skargi w pierwszej kolejności wskazuje, że zgodnie z art. 21 ust. 1 P.g.k., podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie sądów administracyjnych na tle przytoczonego przepisu przyjmuje się, że dane wynikające z ewidencji - w szczególności w przypadku wymiaru podatku od nieruchomości - mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów [por. uchwała NSA z 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Od zasady tej istnieją wyjątki – wskazane w uchwale NSA z 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13 – jednakże okoliczności takie nie miały w sprawie miejsca. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (ich zmiana może mieć miejsce tylko w stosownym trybie administracyjnym, a organy podatkowe nie mają możliwości ich samodzielnego korygowania). Do kategorii tej zaliczyć można dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków. Drugą kategorię stanowią dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być w pewnych - niejako wyjątkowych - sytuacjach przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów proceduralnych. Może to mieć miejsce m.in. w sytuacji, gdy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takiej sytuacji organ podatkowy zobligowany jest do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku [por. wyrok NSA z 01 marca 2018 r., II FSK 458/16]. W kontekście argumentacji skarżącego sąd podkreśla, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków należą do danych bezwzględnie wiążące organ podatkowy, a ich weryfikacja nie jest możliwa w toku postępowania podatkowego. Z uwagi na powyższe zamierzonego rezultatu nie mogły wywrzeć zarzuty pełnomocnika skarżącego podnoszące: niewyjaśnienie czy budynki zakwalifikowane jako budynki pozostałe były nimi w rzeczywistości w 2018 r.; niewyjaśnienie jaka jest powierzchnia gruntów pozostałych, a jaka gruntów stanowiących nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione; niewyjaśnienie jaka część budynków została wydzierżawiona przez skarżącego osobom trzecim na cele mieszkalne. Ewentualna dzierżawa budynku na cele mieszkalne nie jest bowiem okolicznością wyłączającą związanie organu danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. W kontekście związania organu danymi zawartymi w tej ewidencji sąd dodatkowo wskazuje, że skarżący jaki właściciel opodatkowanych nieruchomości był zobowiązany zgłaszać ewentualne zmiany danych objętych ewidencją prowadzącemu ją organowi. Zgodnie bowiem z art. 22 ust. 2 P.g.k., podmioty, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 (właścicieli nieruchomości), zgłaszają właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian. Obowiązek ten nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, wynikających z aktów normatywnych, prawomocnych orzeczeń sądowych, decyzji administracyjnych, aktów notarialnych, materiałów zasobu, wpisów w innych rejestrach publicznych oraz dokumentacji architektoniczno-budowlanej przechowywanej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Zaniedbując powyższy obowiązek skarżący winien w świetle obowiązujących przepisów prawa liczyć się z ewentualnym ustaleniem wysokości podatku od nieruchomości na podstawie danych nieodpowiadających rzeczywistości. W kontekście związania organu danymi z ewidencji gruntów i budynków sąd dodatkowo wskazuje, że zasada ta nie rozciąga się na sytuację gdy budynek nie został wpisany do ewidencji. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że nie ulega wątpliwości, że budynki niewpisane do ewidencji również podlegają opodatkowaniu, u.p.o.l. bowiem nie uzależnia obowiązku podatkowego od wpisania budynku do ewidencji [tak: uchwała NSA z 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09]. W tego rodzaju sytuacji powierzchnia opodatkowanego budynku może być ustalona na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu. W opinii sądu w niniejszej sprawie organy dopuściły się naruszenia art. 122, art. 181, art. 187 oraz art. 191 O.p. na skutek braku wypisów z ewidencji budynków. W aktach sprawy znajduje się bowiem jedynie wypis z ewidencji gruntów oraz zrzuty ekranu z systemu informatycznego organu mające obrazować treść ewidencji budynków. Zrzutów tych nie można jednak w żadnej mierze utożsamiać z wypisami z ewidencji budynków. Nie stanowią one dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 O.p. Dokonując wymiaru podatku od nieruchomości organ ma obowiązek zebrania dowodów potwierdzających treść ewidencji gruntów i budynków. Dokumentem tego rodzaju są jedynie wypisy z rejestru gruntów, rejestru budynków oraz z rejestru lokali. Ustalając stan faktyczny sprawy organy oparły się na opinii biegłego M. R. z 21 lipca 2015 r. tymczasem jak wskazano w wyroku WSA w Poznaniu z 13 kwietnia 2018 r., I SA/Po 1043/17 opinia ta zawiera wady. Nosi ona bowiem datę 22 lipca 2015 r., natomiast z jej treści wynika, że 03 sierpnia 2015 r. dokonano wizji lokalnej z udziałem przedstawiciela zleceniodawcy, natomiast 21 sierpnia 2015 r. miała miejsce kolejna wizja lokalna z udziałem przedstawiciela wnioskodawcy i jego pełnomocnika. W aktach sprawy brak jest dowodu przeprowadzenia oględzin spornej nieruchomości. Opinii nie można uznać jednocześnie za protokół z oględzin, skoro została podpisana wyłącznie przez jej autora, tym bardziej, że nie wskazuje ona danych osób uczestniczących w "wizjach lokalnych". Sąd wobec powyższego sąd uznał, że brak dowodu w postaci protokołu z oględzin należy zakwalifikować jako naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Za zasadne z omówionych powyżej przyczyn należało również uznać zarzuty skargi podnoszące błędną ocenę wartości dowodowej opinii biegłego. W toku powtórnego postępowania w sprawie organ podatkowy dokona oględzin opodatkowanej nieruchomości celem zbadania m. in. aktualności w 2018 r. wniosków opinii biegłego sporządzonej w 2015 r. W toku oględzin spornej nieruchomości organ podatkowy stwierdzi, czy garaże posiadają dachy. Okoliczność ta ma istotne znaczenie w sprawie bowiem brak dachu wyklucza możliwość uznania danego obiektu budowlanego za budynek (art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.). Przeprowadzenie oględzin spornej nieruchomości umożliwi ustalenie czy doszło do zajęcia gruntu skarżącego na poczet przystanku autobusowego dla gminnego autobusu szkolnego, czy w istocie na gruncie skarżącego znajduje się infrastruktura przeciwpożarową jak i czy doszło do zajęcia części gruntu na poczet wodociągu gminnego. W razie wystąpienia wskazanych powyżej okoliczności obowiązkiem organu podatkowego będzie ustalenie czy skutkują one zastosowaniem zwolnień przewidzianych w u.p.o.l. jak i uchwale Rady Miejskiej Gminy [...] z dnia 24 października 2017 r., nr XXXIII/253/2017 w sprawie ustalenia stawek i zwolnień w podatku od nieruchomości. Organy rozważą również czy zasadnym byłoby przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego , ale mając na uwadze art. 197 § 1 O.p. według którego jest to możliwe jedynie gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Rozstrzygnięcie sprawy wymaga wiadomości specjalnych wtedy, gdy przy jej rozpoznaniu wyłoni się zagadnienie mające znaczenie, którego wyjaśnienie przekracza zakres wiadomości i doświadczenia życiowego osób mających wykształcenie ogólne i nie jest możliwe bez posiadania wiadomości specjalnych w określonej dziedzinie nauki, sztuki, rzemiosła, techniki, stosunków gospodarczych itp., z którą wiąże się rozpatrywane zagadnienie [tak: wyrok NSA z 12 czerwca 2018 r., II GSK 3769/16]. Sąd zastrzega, że wnioski z opinii biegłego czy też wnioski wyciągnięte z analizy jakiegokolwiek innego dowodu nie mogą skutkować wyłączeniem zasady związania organów podatkowych danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Jak wskazano to już bowiem powyżej zawarte w ewidencji gruntów i budynków dane dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków należą do danych bezwzględnie wiążące organ podatkowy, a ich weryfikacja nie jest możliwa w toku postępowania podatkowego. Podkreśla jednak, że wnioski wyciągnięte z analizy opinii biegłego czy też innych dowodów mogą posłużyć jednak organowi dla ustalenia danych istotnych z punktu widzenia opodatkowania budynków nie wykazanych w ewidencji budynków. Sąd nie podziela zarzutu skargi podnoszącego oparcie się przez organ drugiej instancji jedynie na mapie zasadniczej znajdującej się w aktach sprawy. Ustalając powierzchnię opodatkowanego gruntu organy (zgodnie z dyspozycją art. 21 ust. 1 P.g.k.) oparły się na wypisie z ewidencji gruntów. Sąd za trafne uznał zarzuty naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 oraz art. 210 § 4 O.p. Kolegium nie wyjaśniło powodu uznania za aktualną opinię biegłego sporządzoną w 2015 r. Uchybienie w zakresie naruszenie art. 200 O.p. będzie zniwelowane w toku powtórnego postępowania w sprawie. Z uwagi na powyższe sąd za przedwczesne uznał odnoszenie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Ocena w tym zakresie nastąpi w sytuacji niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego sprawy. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań sądu. Rekapitulując wytyczne sądu w tym zakresie sąd stwierdzić, że obowiązkiem organów będzie pozyskanie wypisu z ewidencji budynków obrazujących zapisy ewidencji gruntów i budynków odnoszące się do spornych budynków. W sytuacji gdy należące do skarżącego budynki nie zostały wykazane w tego rodzaju ewidencji obowiązkiem organów będzie pozyskanie danych pozwalających na ich opodatkowanie przy wykorzystaniu każdego prawnie dopuszczalnego dowodu. Postępowanie dowodowe nie może służyć podważaniu danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków bezwzględnie wiążących organ podatkowy. Do danych tego rodzaju należą dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków. Do obowiązków organu będzie należeć również dokonanie oględzin opodatkowanej nieruchomości celem ustalenia aktualności opinii biegłego z 2015 r. Konieczne jest bowiem ustalenie czy opodatkowane garaże w istocie posiadają dach. Przeprowadzenie oględzin spornej nieruchomości jawi się również jako konieczne celem ustalenia czy doszło do zajęcia gruntu skarżącego na poczet przystanku autobusowego dla gminnego autobusu szkolnego, czy w istocie na gruncie skarżącego znajduje się infrastruktura przeciwpożarową jak i czy doszło do zajęcia części gruntu na poczet wodociągu gminnego. W razie wystąpienia wskazanych powyżej okoliczności obowiązkiem organu będzie ustalenie czy skutkują one zastosowaniem zwolnień przewidzianych w u.p.o.l. jak i uchwale Rady Miejskiej Gminy [...] z dnia 24 października 2017 r., nr XXXIII/253/2017 w sprawie ustalenia stawek i zwolnień w podatku od nieruchomości. Organy rozważą również zasadność pozyskania nowej opinii biegłego, mając na uwadze, że przeprowadzenie tego rodzaju dowodu jest możliwe jedynie gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, tj. wiadomości przekraczające zakres wiadomości i doświadczenia życiowego osób mających wykształcenie ogólne. Sąd za nieuzasadniony uznał wniosek skarżącego z 19 marca 2019 r. o otwarcie zamkniętej rozprawy na nowo. Po zamknięciu rozprawy 13 marca 2019 r. nie ujawniły się żadne istotne okoliczności sprawy. Okolicznością tego rodzaju nie jest zwłaszcza choroba skarżącego. Sąd podkreśla, że skarżący jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaś rozpoznając sprawę brał pod uwagę każde z pism procesowych strony skarżącej. Wcześniejsze wnioski o odroczenie rozprawy sąd rozpoznał 13 marca 2019 r. wydając postanowienie, które zamieścił w protokole rozprawy. Z uwagi na powyższe sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) , orzekł, jak w sentencji wyroku.