I SA/Po 85/26

Dnia 13 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (sprawozdawca) Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oddala skargę. [...] wyroku Zaskarżoną decyzją z 12 sierpnia 2025 r., [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "SKO" lub "organ II instancji") po rozpatrzeniu odwołania D. Sp. z o.o. w P. od decyzji Prezydenta Miasta P. z 25 czerwca 2025 r., [...], odmawiającej udzielenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego – utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z 10 marca 2025 r. D. Sp. z o.o. w P. (dalej jako "Spółka" lub "Skarżąca") zwróciła się do Prezydenta Miasta P. o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Prezydent Miasta P. (dalej jako "Prezydent Miasta" lub "organ I instancji") decyzją z 25 czerwca 2025 r., [...], odmówił Skarżącej udzielenia wnioskowanego zezwolenia. Jak wskazał w uzasadnieniu decyzji, Skarżąca jako adres swojej stałej siedziby wskazał adresy wskazywane przez wielu przedsiębiorców ubiegających się o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, dlatego wszczął postępowanie wyjaśniające w tym zakresie. Ustalił, że wskazany lokal jest biurem wirtualnym, prowadzonym przez spółkę R. O. Sp. z o.o. (dalej jako "Sp. RO"), której zarząd jest tożsamy osobowo z zarządem Skarżącej. Ponadto R. Sp. z o.o. (z tożsamym zarządem; dalej jako "Sp. R. ") zajmuje się, jak wskazała na swojej stronie internetowej "uzyskiwaniem oraz odnawianiem licencji w transporcie drogowym (przewóz osób, przewóz rzeczy) oraz spedycji (pośrednictwie przy przewozie rzeczy) dla swoich klientów. W swojej ofercie posiadamy również gotowe spółki z licencjami które nigdy nie prowadziły działalności. Zakup gotowej spółki z licencją umożliwia rozpoczęcie działalności w ciągu 1 dnia bez formalności w postaci uzyskania licencji od podstaw". Wobec tego, w ocenie Prezydenta Miasta, trudno uznać, że zawodowa sprzedaż "firm transportowych" posiadających zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz korzystanie z biur wirtualnych jest prowadzeniem działalności transportowej przez przedsiębiorcę w sposób rzeczywisty i ciągły, adekwatny do celów prowadzonej działalności i dostosowany do bieżących potrzeb. Ponadto 71 podmiotów posiadających zezwolenie organu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz 35 kolejnych podmiotów ubiegających się o to zezwolenie ma wskazany ten sam adres. Mało prawdopodobne jest prowadzenie działań w sposób rzeczywisty i ciągły w danym momencie przez 106 spółek pod tym samym adresem, z tą samą siedzibą i przez tych samych członków zarządu. Powierzchnia lokalu wskazywana jako siedziba Spółki (76,9 m2) również nie daje możliwości swobodnego wykonywania w tym lokalu działalności gospodarczej przez ponad sto podmiotów, w tym Skarżącą. Przedsiębiorca powinien prowadzić działalność transportową w sposób rzeczywisty i ciągły, adekwatny do celów prowadzonej działalności i dostosowany do bieżących potrzeb, czego nie zapewnia wskazany lokal. Wobec powyższego Prezydent Miasta uznał, że Spółka nie spełnia wymogów z art. 5 ust. 1 lit. a) i f) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. U. UE L z 2009 r. Nr 300, str. 51 z późn. zm., dalej jako "rozporządzenie (WE) nr 1071/2009"). Ponadto, wskazane przez Spółkę miejsce bazy eksploatacyjnej nie jest przystosowane do prowadzenia działalności gospodarczej w sposób zorganizowany i ciągły zgodnie z art. 5 ust. 2c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539 z późn. zm., dalej w skrócie "u.t.d."), a także nie spełnia warunków z § 21 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm., dalej w skrócie "rozporządzenie MI"); w bazie organu nie odnotowano również pozwolenia na budowę bazy eksploatacyjnej na wskazanym terenie. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka, reprezentowana przez adw. J. S., wniosła o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy, ew. przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zarzuciła naruszenie art. 5 ust. 2 u.t.d., art. 3 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 5 ust. 1 lit. a, f i g rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 oraz art. 1 pkt 1 k.p.a. Podkreśliła, że zarząd Spółki jest jedynym podmiotem, który dysponuje wobec lokalu "tytułem własności", Spółka posiada "realne powiązania osobowe z adresem, pod którym mieści się siedziba spółki", a lokale, którymi Spółka dysponuje na podstawie umowy najmu, "gwarantują jej dostęp do dokumentów dotyczących głównej działalności". Umiejscowienie siedziby w tym miejscu odpowiada bieżącym potrzebom Spółki. Skarżąca winna być traktowana indywidualnie; okoliczność 71 podmiotów posiadających zezwolenie zarejestrowanych pod tym adresem i 35 ubiegających się jest bez znaczenia. Skarżąca winna być traktowana indywidualnie. Decyzją z 12 sierpnia 2025 r., wskazaną we wstępie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Przytoczywszy odpowiednie przepisy znajdujące zastosowanie w sprawie, organ II instancji zaznaczył w szczególności, że ratio legis art. 3 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 jest zlikwidowanie istnienia fikcyjnych siedzib przewoźników i przeciwdziałanie braku możliwości przeprowadzenia w całości lub w znacznej części kontroli przewoźnika drogowego z powodu nieprawidłowo określonej siedziby. Podzieliło pogląd Prezydenta Miasta, że określenie adresu siedziby przedsiębiorcy w biurze wirtualnym nie spełnia wymogu posiadania siedziby w rozumieniu ww. przepisu przez podmiot wnioskujący o udzielenie przedmiotowego zezwolenia. Nie jest bowiem możliwe prowadzenie działalności w "jednym lokalu mieszkalnym" o pow. niespełna 80,00 m2, w którym zarejestrowanych jest ponad 106 podmiotów gospodarczych; nierealne jest również przeprowadzenie kontroli tych wszystkich podmiotów w tym samym czasie. Okoliczność, że właściciele i jednocześnie członkowie zarządu Spółki są jednocześnie wspólnikami i członkami zarządu spółki zajmującej się tworzeniem i sprzedawaniem spółek transportowych wprawdzie nie ma bezpośredniego wpływu na treść decyzji w niniejszej sprawie, jednak wskazuje na brak zamiaru prowadzenia działalności transportowej w sposób rzeczywisty i ciągły. Siedziba Spółki nie jest zgodna z wymogami rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaznaczyło również, że pojazd wskazany we wniosku wskazany został również w sprawie z wniosku innego przedsiębiorcy, toczącej się przed tym organem, a w konsekwencji nie jest możliwe stwierdzenie, że Skarżąca po wydaniu zezwolenia będzie dysponowała na bieżąco i w sposób regularny ww. pojazdem, skoro ma nim dysponować również inny podmiot. Tym samym nie został spełniony również wymóg z art. 5 ust. [1 lit.] g rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało jednak, że organ I instancji błędnie uznał, że Spółka nie spełnia wymogu bazy eksploatacyjnej, bowiem z protokołu kontroli przeprowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. wynika, że pod wskazanym adresem znajduje się parking przystosowany do parkowania 62 pojazdów ciężarowych z naczepami. Jednakże brak spełnienia wymogu z art. 5 ust. 1 lit. a, f i g rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 stanowi podstawę do odmowy udzielenia wnioskowanego zezwolenia. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Skarżąca, reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika, wniosła o jej uchylenie wraz z decyzją ją poprzedzającą, zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Zarzuciła naruszenie "mające wpływ na wynik sprawy naruszenia prawa materialnego", tj. 1) art. 5 ust. 2 u.t.d. poprzez błędne przyjęcie, że Skarżąca nie spełniła kryteriów przemawiających za udzieleniem jej zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego; 2) art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 poprzez dokonanie wadliwej, rozszerzającej wykładni pojęcia "przedsiębiorcy", polegającego w szczególności na nieuwzględnieniu przez organ, iż "przedsiębiorca" oznacza osobę fizyczną lub prawną, nastawioną nie [sic] osiągnięcie zysku lub nie i tym samym nieuwzględnienie, iż Skarżąca jako spółka z o.o. stanowi osobę prawną i winna być oceniania w toku rozpoznawania niniejszej sprawy w sposób indywidualny, w oderwaniu od osób fizycznych powiązanych ze spółką czy też innych osób prawnych powiązanych z tymi osobami fizycznymi; 3) art. 3 ust. 1 lit. a i art. 5 ust. 1 lit. a, f i g rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 poprzez dokonanie jego błędnej interpretacji i tym samym niezasadne przyjęcie, iż siedziba Skarżącej nie spełnia kryteriów określonych w ww. przepisach; 4) art. 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady indywidualnego rozstrzygania spraw w drodze decyzji administracyjnych; 5) art. 7a § 1 k.p.a. poprzez nieuprawnione naruszenie przez Organ zasady rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść Skarżącej; 6) 16 k.p.a. poprzez nieuprawnione zakwestionowanie przez Organ prawidłowości swoich decyzji wydanych w innych sprawach, a tym samym naruszenie zasady trwałości decyzji. W uzasadnieniu rozwinęła argumentację zarzutów, wskazując w szczególności, że rozważania dotyczące prowadzącej przez członków zarządu Skarżącej działalności nie powinny stanowić podstawy decyzji odmownej i wykluczać charakteru siedziby Spółki, która stanowi odrębny byt prawny od pozostałych podmiotów. Stwierdziła również, że "Organ nie jest podmiotem kompetentnym do podważania wydanych przez siebie w innych sprawach decyzji administracyjnych, w wyniku których udzielone zostało zezwolenie na wykonywaniu zawodu przewoźnika drogowego rzeczy innym spółkom powiązanym" i odniosła się do reguły trwałości decyzji wskazanej przez TK w wyroku z 12 maja 2015 r., P 46/13. Skarżąca spełnia wszelkie wymogi ze wskazanych przepisów rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Organ zastosował wykładnię "wyjątkowo niekorzystną" dla strony. Podsumowując stwierdziła, że zaprezentowana przez Organ argumentacja jest bardzo lakoniczna i stanowi de facto potwierdzenie wcześniej sformułowanych twierdzeń. Nie sposób zatem uznać, by organ wnikliwie przeanalizował sprawę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej w skrócie "p.p.s.a."). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 12 sierpnia 2025 r. , [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z 25 czerwca 2025 r., [...], odmawiającą D. P. Sp. z o.o. udzielenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (na dzień wydania decyzji: Dz.U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm., zwanej dalej k.p.a.), zakwalifikowanych przez pełnomocnika jako zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 1 pkt 1, art. 7a § 1 oraz art. 16 k.p.a. Po pierwsze, art. 1 pkt 1 k.p.a. określa zakres normowania tej ustawy, tj. stwierdza, że normuje ona m.in. postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych albo załatwianych milcząco. Strona przez ten zarzut de facto doszukuje się naruszenia art. 28, 80 czy 104 k.p.a. Sąd nie podziela stanowiska Spółki. Zaskarżona decyzja załatwia bowiem indywidualną sprawę Skarżącej, z wyłącznie jej wniosku, po przeprowadzeniu oceny, czy dana okoliczność została udowodniona. Niezasadny jest zatem również wskazywany przez Spółkę zarzut naruszenia art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 odnoszący się do indywidualnego potraktowania Skarżącej, jako odrębnego bytu prawnego. Skarżąca w żaden sposób nie wskazała również, co do której normy organy miałyby zastosować wykładnię "wyjątkowo niekorzystną" dla Spółki. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny, zastosowanie art. 7a § 1 k.p.a. i rozstrzyganie na jego podstawie na korzyść strony winny mieć miejsce wówczas, gdy wystąpią niedające się usunąć wątpliwości, co do wykładni przepisów stosowanego prawa. Powyższa zasada może być stosowana w ostateczności - w sytuacji, gdy pomimo zastosowania różnych metod wykładni przepisów nadal pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej. Mówiąc inaczej, możliwe są co najmniej dwa równie uprawnione sposoby rozumienia normy prawnej. Stosując tę zasadę winno się zatem wybrać jeden ze sposobów wykładni normy - ten, który jest najbardziej korzystny dla strony. Zastosowanie art. 7a § 1 KPA i rozstrzyganie na jego podstawie na korzyść strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy wystąpią niedające się usunąć wątpliwości, co do wykładni przepisów stosowanego prawa, tzw. "pat interpretacyjny" (por. wyroki NSA z 04.02.2025 r., II OSK 1346/22, z 03.12.2024 r., I OSK 2065/21, z 27.04.2023 r., II GSK 1063/20 – wszystkie przytaczane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: publ. CBOSA). Zarzut naruszenia art. 16 k.p.a. (zasady trwałości decyzji), de facto, jak się wydaje, miałby dotyczyć ew. naruszenia określonej w art. 8 § 2 zasady nieodstępowania od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, lecz nie został on szerzej uargumentowany przez Skarżącą, poza wskazaniem dwóch spółek powiązanych osobowo ze Skarżącą, co do których miały być wydane pozytywne dla nich decyzje. Podkreślić jednak trzeba, że jak wskazał NSA w wyroku z 05.06.2025 r., I GSK 1007/22, odmienna ocena takiego samego stanu faktycznego i prawnego przez te same organy w odrębnych postępowaniach bez wątpienia nie jest pożądana z punktu widzenia zasady zaufania. Pamiętać jednak należy, że oprócz tej zasady, należy również wziąć pod uwagę inne, w tym zasadę praworządności. Nie podlega ochronie prawnej domaganie się wydania decyzji błędnej w ramach zachowania zasady zaufania. Nie można powołać się na naruszenie zasady z art. 8 § 2 k.p.a. w sytuacji kiedy wydana w sprawie decyzja, choćby była odmienna od innej decyzji, wydanej w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, jest jednak prawidłowa i zgodna z prawem. Wzgląd na zachowanie zasady praworządności ma w tej sytuacji priorytet nad oczekiwaniem strony do otrzymania decyzji takiej samej jak decyzje uprzednio wydawane w analogicznych stanach faktycznych i prawnych, bowiem oczekiwanie takie nie jest "słuszne" i "uzasadnione" jako naruszające zasadę praworządności. W uzasadnieniu Skarżąca podniosła również, że zaprezentowana argumentacja jest lakoniczna (co odpowiadałoby zarzutowi naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a.) oraz stanowi powielenie wcześniej sformułowanych twierdzeń, a w konsekwencji nie można przyjąć, że organ rzetelnie pochylił się nad zarzutami Skarżącej (co stanowiłoby zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności z art. 15 k.p.a.). W kontekście powyższego wystarczy wskazać, że organ II instancji nie podzielił poglądu Prezydenta Miasta co do braku bazy eksploatacyjnej, zaś odniósł się do pojazdu innego, niż wskazywanego przez organ I instancji, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, która spełnia wszelkie wymogi z art. 107 k.p.a. Także zatem i te zarzuty okazały się niezasadne. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego Sąd wskazuje, że materialnoprawną podstawę decyzji stanowiły przepisy ustawy z 06 września 2001 r. o transporcie drogowym (na dzień wydania decyzji: Dz.U. z 2024 r. poz. 1539 z późn. zm., dalej w skrócie "u.t.d."), w szczególności jej art. 5 ust. 1 i 2. Zgodnie z powołanymi regulacjami podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2 [dotyczących wymogu uzyskania licencji na przewóz oraz odpowiednio pośrednictwo przy przewozie osób i rzeczy – dop. Sądu], wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009" (ust. 1). Zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia wymagania określone w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009 (ust. 2). Zgodnie z art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 "przedsiębiorca" oznacza osobę fizyczną lub prawną, nastawioną na osiągnięcie zysku lub nie, stowarzyszenie lub grupę osób bez osobowości prawnej, nastawione na osiągnięcie zysku lub nie, lub jakikolwiek podmiot publiczny, posiadający własną osobowość prawną lub podlegający organowi, który taką osobowość posiada, wykonujące przewozy osób lub osobę fizyczną lub prawną, wykonującą przewozy towarów w celach handlowych. Jak stanowi art. 3 ust. 1 lit. a ww. rozporządzenia, przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełniać następujące wymogi: posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich. Z kolei w myśl art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, aby spełnić wymóg określony w art. 3 ust. 1 lit. a), przedsiębiorca musi w danym państwie członkowskim siedziby: a) posiadać lokale, w których ma dostęp do oryginałów dokumentów dotyczących głównej działalności – w formie elektronicznej lub w dowolnej innej formie – w szczególności do umów przewozowych, dokumentów dotyczących pojazdów, którymi dysponuje przedsiębiorca, dokumentów księgowych, akt dotyczących pracowników, umów o pracę, dokumentów dotyczących zabezpieczenia społecznego, dokumentów zawierających dane na temat przydziału zleceń dla kierowców i ich delegowania, dokumentów zawierających dane na temat kabotażu, czasu prowadzenia pojazdu i okresów odpoczynku oraz do wszelkich innych dokumentów, do których właściwy organ musi mieć dostęp, w celu weryfikacji spełnienia przez przedsiębiorcę warunków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu b) organizować przewozy flotą pojazdów w taki sposób, aby pojazdy, którymi dysponuje przedsiębiorca i które są wykorzystywane w przewozach międzynarodowych, wracały do jednej z baz eksploatacyjnych w tym państwie członkowskim nie później niż w ciągu ośmiu tygodni od jego opuszczenia; c) być zarejestrowany w rejestrze spółek handlowych tego państwa członkowskiego lub w innym rejestrze tego rodzaju, gdy wymaga tego prawo krajowe; d) podlegać podatkowi od dochodów oraz, gdy wymaga tego prawo krajowe, posiadać ważny numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej; e) gdy zezwolenie zostanie wydane – dysponować co najmniej jednym pojazdem, który został zarejestrowany lub wprowadzony do ruchu i dopuszczony do użytkowania zgodnie z przepisami tego państwa członkowskiego, niezależnie od tego, czy jest właścicielem tego pojazdu czy użytkownikiem z innego tytułu, np. na podstawie umowy najmu z opcją zakupu, umowy najmu lub umowy leasingu; f) w sposób rzeczywisty i ciągły prowadzić działania administracyjne i handlowe przy wykorzystaniu odpowiedniego sprzętu i urządzeń w lokalach, o których mowa w lit. a), znajdującym się w tym państwie członkowskim oraz w sposób rzeczywisty i ciągły zarządzać przewozami z wykorzystaniem pojazdów, o których mowa w lit. g), przy użyciu odpowiedniego sprzętu technicznego znajdującego się w tym państwie członkowskim; g) na bieżąco i w sposób regularny dysponować liczbą pojazdów spełniających warunki określone w lit. e), i kierowcami umiejscowionymi zazwyczaj w bazie eksploatacyjnej w tym państwie członkowskim, proporcjonalnie do wielkości wykonywanych przez przedsiębiorcę przewozów. Ze znajdujących się w aktach umów najmu z 5 marca 2025 r. wynika, że najemca (Skarżąca) wyraża zgodę na współdzielenie wynajmowanej powierzchni z innymi najemcami (§ 3). Jak ustaliły organy, w lokalu zarejestrowanych było 71 podmiotów posiadających zezwolenie organu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz 35 kolejnych podmiotów ubiegających się o to zezwolenie (łącznie 106 podmiotów). Jak słusznie wskazano w wyroku WSA w Warszawie z 27.08.2025 r., VI SA/Wa 3375/24, nawet ew. digitalizacja dokumentów nie będzie świadczyć o spełnieniu wymogi z art. 5 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, bowiem "wskazać należy na przykład dokumentu, co do którego istnieje obowiązek posiadania go w wersji papierowej, tj. zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, które jest wydawane na urzędowym blankiecie. Stanowiska tego nie zmienia dopuszczona przez ustawodawcę w art. 7b ustawy o transporcie drogowym możliwość przechowywania dokumentów księgowych w biurze rachunkowo-księgowym, bowiem tam mogą być przechowywane jedynie dokumenty księgowe i konieczne do dokonywania rozliczeń księgowych". Słusznie zatem organy uznały, że Skarżąca nie spełnia wymogu z art. 3 ust. 1 lit. a w zw. z art. 5 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Końcowo należy również zauważyć, że kolejną podstawą odmowy udzielenia wnioskowanego zezwolenia był brak spełnienia wymogu z art. 5 ust. 1 lit. g rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, tj. wskazany przez Spółkę pojazd został również wskazany w sprawie z wniosku innego podmiotu o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, a zatem nie jest możliwe stwierdzenie, że Spółka po wydaniu zezwolenia będzie dysponowała na bieżąco i w sposób regularny tym pojazdem, skoro ma nim dysponować także inny podmiot. Okoliczność ta nie została jednak w żaden sposób zakwestionowana przez Skarżącą. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.