I SA/Po 904/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek Sędziowie Sędzia NSA Sylwia Zapalska asesor sąd. WSA Szymon Widłak (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 24 września 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi JG na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. oddala skargę /-/ S. Widłak /-/ S. Małek /-/ S. Zapalska I SA/Po 904/08 Uzasadnienie Na podstawie upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia [...] w marcu i w kwietniu 2006r. w firmie A przeprowadzona została kontrola podatkowa w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem m.in. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 rok. W toku kontroli ustalono, iż podatnik w 2004 roku prowadził działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży pojazdów samochodowych osobowych i ciężarowych A, opodatkowaną podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych. W dniu 25.04.2005r. Pan J. G. złożył w Urzędzie Skarbowym w J. zeznanie podatkowe PIT-36 za 2004 rok. Skarżący w załączniku PIT-B, załączonym do zeznania PIT -36 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za rok podatkowy 2004r. wykazał przychód z prowadzonej działalności w kwocie 225.187,86 zł, koszty uzyskania przychodu 278.882,75 zł oraz stratę z tej działalności w kwocie 53.694,89 zł. Ustalenia kontroli zawarto w protokole doręczonym stronie w dniu 25.04.2006 roku. Postanowieniem z dnia [...] roku Naczelnik Urzędu Skarbowego w J.rozpatrując sprawę ponownie wszczął postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 rok a następnie powołując się na art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art.23 § 2 i art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) oraz art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 Nr 14, poz. 176 ze zm.) decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 rok w kwocie 6.277,- zł. W zakresie ewidencjonowania przychodów stwierdzono szereg nieprawidłowości, w tym zaniżenie przychodów ze sprzedaży towarów handlowych o kwotę 45.002,12 zł. z tytułu ewidencjonowania w podatkowej księdze jedynie marży zamiast przychodu pomniejszonego o należny podatek od towarów i usług. Organ podatkowy I instancji stwierdził bowiem, iż podatnik od momentu zastosowania szczególnej procedury opodatkowania sprzedaży, tj. od września 2004 roku, kiedy sprzedaż samochodów rozpoczął dokumentować fakturami VAT-marża, do przychodów z tytułu sprzedaży samochodów zaliczał kwotę odpowiadającą wartości netto marży zamiast całą wartość netto sprzedaży, na którą składa się wartość nabycia plus marża netto. W wyniku tych nieprawidłowości organ I instancji stwierdził zaniżenie przez podatnika przychodów ze sprzedaży towarów handlowych o kwotę 45.002,12 zł i naruszenie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 roku Nr 14, poz. 176 ze zm.). Postępowanie podatkowe wykazało także zaniżenie przychodu o kwotę 114.386,88 zł poprzez nie wykazanie całości przychodów uzyskanych ze sprzedaży samochodów. W toku postępowania podatkowego i analizy materiału dowodowego ustalono, że podatnik w 2004r. dokonał 118 transakcji sprzedaży samochodów. Mając na uwadze złożone przez stronę oświadczenie, że jedynym źródłem utrzymania był dochód uzyskiwany z prowadzonej działalności gospodarczej organ I instancji podjął czynności mające na celu ustalenie stanu faktycznego w zakresie uzyskanego przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej. W związku z tym, w toku prowadzonego postępowania podatkowego przesłuchano kontrahentów, którzy nabywali od J. G. samochody. Wśród 97 przesłuchanych osób, 27 oświadczyło, że zapłaciło za nabycie samochodu kwotę wyższą niż wynika z dokumentu zakupu (faktury VAT bądź faktury VAT-marża). W konsekwencji powyższych ustaleń stwierdzono zaniżenie przychodów w ogólnej kwocie 159.389,- zł (114.386,88 + 45.002,12). Zdaniem organu I instancji nieprawidłowości te stanowiły naruszenie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz.U. z 2000 roku Nr 14, poz. 176 ze zm.) Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 193 § 2 tej ustawy stwierdzono, że prowadzana księga w powyższym zakresie była nierzetelna i na podstawie art. 193 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa w części dotyczącej niezaewidencjonowanych przychodów nie uznano prowadzonej księgi jako dowodu. Organ I- szej instancji stwierdził, iż zgodnie z § 11 ust 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dn. 26.08.2003 roku w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152, poz 1475 ze zm.) podatnik winien prowadzić księgę rzetelnie i w sposób niewadliwy. Ponadto wskazano na § 11 ust 4 wymienionego wyżej rozporządzenia, z którego wynika, że księgę uznaję się za rzetelną również, gdy niewpisane lub błędnie wpisane kwoty przychodu nie przekraczają łącznie 0,5% przychodu wykazanego w księdze za dany rok podatkowy lub przychodu wykazanego w roku podatkowym do dnia, w którym naczelnik urzędu skarbowego lub organu kontroli skarbowej stwierdził te błędy. Organ podatkowy I instancji zauważył, że łącznie niezaewidencjonowany przychód ze sprzedaży w kwocie 159.389,- zł stanowi 70,78% 2 przychodu wykazanego w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2004 rok. Ustalono także zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 4.800 zł. wynikającą z pominięcia w wartości remanentu. Ustalono także zaniżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 7.237,80 zł. wynikającą z nie zaksięgowania w podatkowej księdze przychodów i rozchodów wydatków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą tj. opłaty skarbowej za wydanie zaświadczeń dotyczących środków transportu, wystawionych przez Urząd Miejski w J., na łączną kwotę 6.750,- zł oraz wpłaty z tytułu zapłaty podatku od środków transportowych na kwotę 249,80 zł. Ponadto nie ujęto w kosztach działalności wpłaty za wydanie tablic tymczasowych wystawionych przez Starostwo Powiatowe w J. na kwotę 238,- zł. W rezultacie dokonanych ustaleń zaniżenie kosztów uzyskania przychodów wyniosło zdaniem organu 47.439,92 zł (45.002,12 - 4.800 + 7.237,80). Powyższe nieprawidłowości stanowiły naruszenie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji na podstawie art. 193 § 2 tej ustawy stwierdzono, że prowadzana księga w powyższym zakresie była nierzetelna i zgodnie z art. 193 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa w części dotyczącej nieprawidłowości w zakresie kosztów uzyskania przychodu nie uznano prowadzonej księgi jako dowodu. W myśl § 11 ust 5 w/w rozporządzenia Ministra Finansów przepisy wskazanego § 11 ust. 4 stosuje się odpowiednio w przypadku stwierdzenia braku zapisów lub błędnych zapisów dotyczących kosztów uzyskania przychodu. Uwzględniając wyżej wymienione ustalenia działając zgodnie z art. 45 ust 6 cytowanej ustawy wyliczono wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 rok w kwocie 6.277,- zł. W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia J. G. wniósł o uchylenie w całości decyzji organu I instancji. Zarzucił nie wyjaśnienie kwestii związanych z różnicami w cenach sprzedaży. Zdaniem strony w ustaleniu kosztów uzyskania przychodu pominięto rzeczywistą wartość zakupu poszczególnych pojazdów, które są wyższe niż aniżeli podane przez podatnika. Nie zgodził się także z oceną dokonaną przez organ I instancji posiadanych faktur oraz zeznań świadków kwestionujących wartości z nich wynikające. Dyrektor Izby Skarbowej w P. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II- ej instancji stwierdził, iż w postępowaniu podatkowym w sposób nie budzący wątpliwości udowodniono, że podatnik nie zaewidencjonował całego przychodu ze sprzedaży samochodów i prowadził podatkową księgę przychodów 3 nierzetelnie naruszając z § 11 ust 1 w/w rozporządzenia. W zakresie przyjętej wysokości kosztów uzyskania przychodu również organ odwoławczy nie znalazł podstaw do ich zakwestionowania. Stwierdził, iż organy podatkowe mają prawo dokonywać oceny załączonych dowodów. W ocenie organu odwoławczego w uzasadnieniu decyzji wskazano jakim dowodom organ podatkowy I instancji dał wiarę a jakim odmówił dania wiary, ze szczegółowym wyjaśnieniem zajętego stanowiska. Podniesiono, iż w toku postępowania podatkowego nie przedstawiono żadnego dowodu, iż dokonywano zakupu samochodów w kwotach wyższych, niż to zostało wykazane w prowadzonej księdze podatkowej, przy czym w tym zakresie obowiązek udowodnienia spoczywa na podatniku. Argumentowano także, iż przepisy prawa nakładają obowiązek rzetelnego dokumentowania zdarzeń gospodarczych między innymi poniesionych przez podatnika wydatków, które stanowią koszty uzyskania przychodu. W konsekwencji stwierdzono, iż przeprowadzone postępowanie podatkowe w żaden sposób nie naruszyło obowiązującego prawa. Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej skargę wniósł J.G. zarzucając pominięcie aspektu dyrektyw unijnych w zakresie VAT dotyczące handlu towarami używanymi, oraz zapisy samej ustawy VAT, niewłaściwe zastosowanie metod ustalenia dochodu według zasad wynikających z ustawy Ordynacja Podatkowa niewłaściwe zastosowanie art. 22 ust 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz nie przestrzeganie zapisów ordynacji podatkowej a w szczególności art. 120, 121, 122, 123 i 124. W uzasadnieniu skargi stwierdzono, iż dokonane ustalenia w zakresie dochodu nie uwzględniają rzeczywistej wartości zakupu samochodów. Zdaniem autora skargi nastąpiło naruszenie art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez nie zebranie całego materiału dowodowego, który to obowiązek spoczywa na organie podatkowym. Powyższe skutkowało naruszeniem przez organy art. 122 Ordynacji podatkowej obligującym organy do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśniania stanu faktycznego sprawy. Skarżący przytoczył treść art. 23 § 5 ustawy Ordynacja podatkowa, który nakłada na organy określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania w wysokości zbliżonej do rzeczywistości. W dalszej części skargi podniósł kwestie ustawy o podatku VAT i przepisów unijnych w kwestii podatku VAT, między innymi art. 26a VI dyrektywy. Powołując się na zapis art. 120 ustawy o podatku od towarów i usług skarżący wskazał, iż podstawą opodatkowania tym podatkiem jest marża stanowiąca różnicę między całkowitą kwotą, która ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia pomniejszona o kwotę podatku. 4 Podnosząc kwestie opodatkowania podatkiem od towarów i usług skarżący podniósł, iż marża na pojeździe kształtuje się od 200 do 1000 zł w zależności między innymi od rodzaju pojazdu oraz jego cech i danych technicznych. W ocenie skarżącego przedstawione w skardze zarzuty wskazują, iż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W konsekwencji skarżący wniósł o jej uchylenie. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zawiera uzasadnionych argumentów. Na wstępie należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002r -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę decyzji administracyjnych pod względem zgodności z prawem. Rolą sądu jest zatem kontrola zaskarżonej decyzji i prawidłowość przeprowadzonego przez ten organ postępowania dowodowego. Podstawową zasadą natomiast postępowania dowodowego jest zasada swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji Podatkowej), co oznacza, że organ uprawniony do oceny dowodów obowiązany jest swoją ocenę oprzeć na przekonywających podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu, zaś sąd administracyjny ma obowiązek poddać tę ocenę dowodów kontroli. Postępowanie dowodowe przeprowadzone w toku postępowania podatkowego w niniejszej sprawie doprowadziło do ustalenia, iż w zakresie ewidencjonowania przychodów w firmie J. G. doszło do zaniżenia przychodów ze sprzedaży towarów handlowych o kwotę 45.002,12 zł. z tytułu ewidencjonowania w podatkowej księdze jedynie marży zamiast przychodu pomniejszonego o należny podatek od towarów i usług. Jak szczegółowo wyjaśnił organ podatkowy I instancji podatnik od września 2004 roku do przychodów z tytułu sprzedaży samochodów zaliczał kwotę odpowiadającą wartości netto marży zamiast całą wartość netto sprzedaży, na którą składa się wartość nabycia plus marża netto. Rezultatem tych nieprawidłowości było zaniżenie przez podatnika przychodów ze sprzedaży towarów handlowych o kwotę 45.002,12 zł i naruszenie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz.U. z 2000 roku Nr 14, poz. 176 ze zm.). Wtoku prowadzonego postępowania podatkowego przesłuchano kontrahentów, którzy nabywali od J. G. samochody. Spośród nich 27 5 oświadczyło, że zapłaciło za nabycie samochodu kwotę wyższą niż wynika z dokumentu zakupu. W konsekwencji stwierdzono zaniżenie przychodów w ogólnej kwocie 159.389 zł. Nie ulega wątpliwości, iż nieprawidłowości te stanowiły naruszenie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz.U. z 2000 roku Nr 14, poz. 176 ze zm.) Słusznie zatem organy podatkowe na podstawie art. 193 § 2 Ordynacji Podatkowej a także § 11 ust 1 i 4 Rozporządzenia Ministra Finansów z dn. 26.08.2003 roku w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152, poz 1475 ze zm.) stwierdziły, że prowadzana księga podatkowa w powyższym zakresie była nierzetelna i na podstawie art. 193 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa w części dotyczącej niezaewidencjonowanych przychodów nie uznały jej za dowód. Organy podatkowe prawidłowo ustaliły również zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 4.800 zł. wynikającą z pominięcia w wartości remanentu. Ustalono także zaniżenie kosztów uzyskania przychodów o łączną kwotę 7.237,80 zł. wynikającą z nie zaksięgowania w podatkowej księdze przychodów i rozchodów wydatków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą tj. opłaty skarbowej za wydanie zaświadczeń dotyczących środków transportu, wystawionych przez Urząd Miejski w J., na łączną kwotę 6.750,- zł oraz wpłaty z tytułu zapłaty podatku od środków transportowych na kwotę 249,80 zł. Ponadto nie ujęto w kosztach działalności wpłaty za wydanie tablic tymczasowych wystawionych przez Starostwo Powiatowe w J. na kwotę 238,- zł. W rezultacie dokonanych ustaleń zaniżenie kosztów uzyskania przychodów wyniosło łącznie 47.439,92 zł. Uwzględniając wyżej wymienione ustalenia działając zgodnie z art. 45 ust 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych zasadnie wyliczono wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 rok w kwocie 6.277,- zł. W niniejszej sprawie Sąd nie podziela zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów procedury, w tym art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. - a także art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Zawarta w art. 120 Ordynacji podatkowej zasada praworządności zobowiązuje organy podatkowe do działania w oparciu o przepisy prawa. W myśl art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej organy podatkowe zobowiązane są prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a art. 124 Ordynacji podatkowej statuuje tzw. zasadę przekonywania polegającą na wyjaśnianiu przez organy podatkowe zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, tak aby 6 w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Z kolei przepis art. 122 Ordynacji podatkowej wyraża zasadę prawdy materialnej, zgodnie z którą organy podatkowe obowiązane są podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W konsekwencji zasada prawdy materialnej zobowiązuje organy podatkowe do badania związku stanu faktycznego i prawnego sprawy z rzeczywistością. Jedną z podstawowych gwarancji osiągnięcia prawdy materialnej jest wymóg zupełnego zgromadzenia materiału dowodowego sformułowany w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgromadzenie materiału dowodowego wpływa bezpośrednio na obiektywizm prowadzonego postępowania dowodowego. Nie można podzielić zarzutów skargi, albowiem postępowanie podatkowe w rozpoznawanej sprawie prowadzone było zgodnie z powyższymi zasadami, doprowadziło do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a organy podatkowe wydając swoje rozstrzygnięcia nie naruszyły zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Dodatkowo należy zauważyć, iż nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 187 Ordynacji Podatkowej a polegający zdaniem strony nie niewyczerpującym zgromadzeniu dowodów stanowiących podstawę ustalenia ceny zakupu pojazdów przez podatnika. Skarżący nie wskazał, które z dokumentów stanowiących podstawę ustaleń organów co do ceny zakupu kwestionuje. Nie określił także czy wszystkie z nich czy tez jedynie dotyczące tych pojazdów, które - jak wykazało postępowanie podatkowe - sprzedane były następnie za kwoty wyższe niż wykazane na fakturach. Nie wyjaśnił również czy badanie szacunkowej wartości pojazdów miało by dotyczyć także pojazdów, których sprzedaż już na terenie Polski za kwoty wykazane na fakturach kupujący potwierdzili. Niezależnie od tego nie można podzielić poglądu wyrażonego w skardze, iż w niniejszej sprawie rolą organów podatkowych było badać wszystkie dokumenty dotyczące działalności handlowej skarżącego. Obowiązku wyrażonego art. 187 Ordynacji Podatkowej nie można traktować jako uwolnienia podatnika od konieczności przedkładania czy wskazywania koniecznych dokumentów, zwłaszcza w sytuacji gdy podatnik z konkretnych dowodów wywodzi dla siebie określone korzystne skutki prawne. Nieuzasadniony był także wniosek podatnika o ponowne przesłuchanie osób, które nie potwierdziły kupna samochodów za kwoty wskazane w dokumentach zakupu. Organy podatkowe oceniły te zeznania i w sposób uzasadniony nadały im walor 7 wiarygodności dodatkowo weryfikując je porównaniem cen z odpowiednimi katalogami cen uśrednionych podobnych pojazdów. Nie znalazł uzasadnienia zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 22 ust. 1 Ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz.U. z 2000 roku Nr 14, poz. 176 ze zm.). Skarżący nie przedstawił na czym polegało naruszenie przepisu art. 22 ust. 1 Ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych, tym niemniej zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w ocenie Sądu pozwala stwierdzić, że skarżący w sposób nieprawidłowy nie zaliczył w ciężar kosztów uzyskania przychodów wykazanej przez organy podatkowe kwoty wynikającej z niewłaściwego ewidencjonowania wartości zakupu towarów, nie zaksięgowania w podatkowej księdze przychodów i rozchodów wydatków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz pominięcia wartości remanentu. Zauważyć należy, że stosownie do przepisu § 11 ust 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152, poz. 1475 ze zm.) zapisy w księdze podatkowej podatnik winien prowadzić księgę rzetelnie i w sposób niewadliwy. Ponadto wskazano na § 11 ust 4 wskazanego rozporządzenia, z którego wynika, że księgę uznaję się za rzetelną również, gdy niewpisane lub błędnie wpisane kwoty kosztów uzyskania przychodu nie przekraczają łącznie 0,5% przychodu wykazanego w księdze za dany rok podatkowy lub przychodu wykazanego w roku podatkowym do dnia, w którym naczelnik urzędu skarbowego lub organu kontroli skarbowej stwierdził te błędy. Stwierdzenie nierzetelności księgi upoważniało organy podatkowe na podstawie art. 193 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa w części dotyczącej nieprawidłowości w zakresie kosztów uzyskania przychodu do nieuznania prowadzonej księgi jako dowodu. W rezultacie organu podatkowe po uzupełnieniu postępowania dowodami uzyskanymi w jego toku w sposób uprawniony określiły zobowiązanie podatkowe J. G. odstępując od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania (art. 23§2 Ordynacji Podatkowej). Nieuzasadniony jest zatem także zarzut skargi dotyczący nieprawidłowego zastosowania metod ustalania dochodu poprzez zastosowanie metody niewłaściwej. Wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze organy podatkowe nie naruszyły przepisów unijnych w zakresie podatku od towarów i usług dotyczących handlu towarami używanymi jak tez i samej ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, albowiem przepisy te nie znalazły zastosowania w niniejszej sprawie. Należy przy tym zauważyć, iż postępowanie podatkowe nie dotyczyło podatku VAT a podatku 8 od osób fizycznych, czego skarżący wydaje się nie dostrzegać. Również wyrok, który powołany został w skardze wydany był w sprawie dotyczącej określenia podatku od towarów i usług i nie ma odniesienia do niniejszej sprawy. Tym samym też zarzuty w tym zakresie nie są uzasadnione. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, iż zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione, wobec czego podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). /-/Sz.Widłak /-/ S.Małek /-/ S.Zapalska