I SA/Po 907/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Violetta Mielcarek po rozpoznaniu w dniu 12 października 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. S. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r., Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2005r. postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – na rzecz radcy prawnego M. S. tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej kwotę [...] zł ([...]) + [...] zł ([...] zł) tytułem podatku VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 2 lutego 2011r. odrzucił skargę K. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2005r. Postanowieniem z dnia 9 marca 2011r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zwolnił skarżącego od kosztów sądowych i ustanowił dla niego radcę prawnego. Wyznaczony z urzędu radca prawny M. S. pismem z dnia 28 marca 2011r. wniósł skargę kasacyjną na w.w postanowienie i jednocześnie złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Oświadczył, że koszty te nie zostały uiszczone nawet w części. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 września 2011r., sygn. akt II FSK 1372/11 oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wniosek pełnomocnika ustanowionego z urzędu o przyznanie wynagrodzenia pozostawił do rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach i opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm., dalej jako rozp.) radcy prawnemu przysługuje za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie – 240 zł (por. § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c). W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłatę sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (por. § 2 ust. 3 rozp.). Zgodnie z § 15 pkt 1 i 2 rozp. koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Z akt sprawy wynika, że sprawa dotyczy umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2005r., a zatem przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna. Wobec powyższego, uwzględniając wniosek radcy prawnego M. S., na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) i § 2 ust. 3 rozp. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.