I SA/Po 912/01

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi "R.-P." sp. z o.o. w C. na decyzję Izby Skarbowej w Z.-G. z dnia 30 marca 2001 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 1998 r. - oddala skargę. Inspektor Kontroli Skarbowej Jadwiga D. w Urzędzie Kontroli Skarbowej w Z.-G. przeprowadziła w firmie "R.-P." sp. z o.o. kontrolę w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem z tytułu podatku od towarów i usług za listopad 1998 r. Będąc podatnikiem podatku od towarów i usług kontrolowana Spółka 21.12.1998 r. złożyła deklarację VAT-7 dla podatku od towarów i usług za listopad 1998 r., w której wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w kwocie 813.068 zł według wyliczenia: - VAT naliczony 2.028.297 zł, - VAT należny 1.215.229 zł, - do zwrotu na rachunek bankowy 813.068 zł. Urząd Skarbowy w Ś. rozliczył, na wniosek Spółki z 21.12.1998 r. wykazaną w deklaracji kwotę zwrotu podatku /po zaliczeniu kwoty 627.111,80 zł na zobowiązania podatkowe/, przekazał 31.12.1998 r. na rachunek bankowy Spółki kwotę w wysokości 185.956,20 zł. Spółka zawyżyła kwotę zwrotu różnicy podatku, ponieważ w ewidencji sprzedaży dla potrzeb VAT /a także sporządzonej na jej podstawie deklaracji VAT-7/ nie wykazała wartości importu usług 10.492,10 zł DEM, /21.687,17 zł/ oraz podatku należnego w kwocie 4.771,17zł, które Spółka będąc usługobiorcą usług z importu obowiązana była określić i rozliczyć z Urzędem Skarbowym. Ustalenia te dotyczą usług świadczonych przez firmę "R. u. P. G." z D. /Niemcy/ za usługi oprogramowania urządzeń wykonane w M. w trakcie realizacji zlecenia inwestycyjnego M6/REC-239 "Układ Recylkulacji odpadów" i wynikają z końcowej faktury rozliczeniowej (...) z 30.10.1998 r. na kwotę 42.490,10 DEM. Faktura (...) z 30.10.1998 r. zawiera rozliczenie kosztów związanych z realizacja zlecenia inwestycyjnego - pełnego czasu pracy oraz kosztów dojazdów, czyli razem 42.490,10 DEM minus faktura (...) z 25.08.1998 r. /31.998 DEM/ tj. 10.492,10 DEM. W załączniku do faktury wykazano dodatkowy czas pracy Markusa K. /przedstawiciela firmy niemieckiej/ w Zakładzie Produkcyjnym w M. od 26.08.1998 r. do 28.08.1998 r. w trakcie realizacji tego zlecenia. Wynikającą z końcowej faktury rozliczeniowej kwotę 10.492,10 DEM przekazano na rzecz kontrahenta zagranicznego 19 listopada 1998 r. Wartość usługi z dnia zapłaty zobowiązania wynosiła 21.687,17zł. Spółka zarachowała kwotę 21.687,17 zł jako oprogramowanie komputerowe podlegające amortyzacji według stawki 50 procent do "wartości niematerialnych i prawnych", a nie na zwiększenie wartości początkowej modernizowanego środka trwałego. Przedmiotem transakcji nie był majątek trwały o charakterze wartości niematerialnych i prawnych oraz ustaliła, iż przedmiotem umowy było świadczenie usług strony niemieckiej na rzecz partnera polskiego. Ponadto Spółka zarachowała do VAT naliczonego podlegającego odliczeniu, podatek w kwocie 2.255,90 zł wynikający z dokumentu odprawy celnej SAD nr 140400/05/002453 z 28.10.1998 r. do środków trwałych wprowadzonych na polski obszar celny na rzecz innego podmiotu, czym zawyżyła VAT naliczony. W rejestrze zakupów dla potrzeb VAT za listopad 1998 r., a następnie w deklaracji VAT-7 wykazano kwotę podatku naliczonego w wysokości 7.297,60 zł z tego dokumentu SAD wystawionego w związku z wprowadzeniem na polski obszar celny towarów z "R. I." A/S z Danii na kwotę 59.871 DKK. Faktury z 23.10.1998 r.: - (...) na kwotę 18.762 DKK /10.290,87 zł/ za dwie stacje dokujące, klawiaturę oraz monitory, - (...), na kwotę 35.392 DKK, (...) na kwotę 2.327 DKK, (...) na kwotę 3.390 DKK za części do maszyn oraz koszty transportu. Części zamienne do maszyn wykazane na fakturach (...) przyjęto do magazynu Spółki, natomiast sprzęt komputerowy wykazany na fakturze (...) z 23.10.1998 r. nie został zaewidencjonowany w księgach Spółki. Fakturę opatrzono adnotacją "faktura niepłatna, wartość celna 18.762 DKK". Z treści faktury firmy duńskiej wynika, że sprzęt komputerowy stanowi własność firmy "R. I." z Danii. Do Polski został dostarczony w celu wyposażenia - znajdującego się w C. - nowego biura firmy duńskiej /"R. I. A/S"/. Powyższa informacja wynika także z treści przedmiotowej faktury firmy duńskiej. Inspektor Kontroli Skarbowej Jadwiga D. w Urzędzie Kontroli Skarbowej w Z.-G. 14 grudnia 2000 r. wydała decyzję (...) określając: - prawidłową kwotę zwrotu różnicy od towarów i usług za listopada 1998 r. w wysokości 806.041.00 zł, - zaległość podatkową w podatku od towarów i usług w kwocie 7.026 zł, - odsetki od zaległości podatkowej w kwocie 5.400,40 zł oraz - dodatkowe zobowiązania podatkowe za listopad 1998 r. w wysokości 2.107,80 zł. Od decyzji Inspektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z.-G. Spółka odwołała się, żądając uchylenia przedmiotowej decyzji oraz wydania orzeczenia co do istoty sprawy w części dotyczącej stwierdzenia braku prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z importem na polski obszar celny części komputerowych na rzecz "R. I. A/S" ze względu na rażące naruszenie prawa, a w szczególności art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. W uzasadnieniu odwołania podatnik podniósł, że przepisy art. 19 ust. 1 i art. 19 ust. 2 ustawy o VAT, wprowadzają zasadę generalną, zgodnie z którą podatek naliczony przy nabyciu towarów i usług podlega odliczeniu od podatku należnego. Strona stwierdziła, że ustawodawca nie definiuje, czy nabyciem jest tylko nabycie własności w rozumieniu prawa cywilnego, czy też wystarczające jest, np. nabycie posiadania. Dlatego w opinii Spółki termin "nabycie" z art. 19 ust. 1 ustawy o VAT nie jest nabyciem w rozumieniu prawa cywilnego, ale w jego zakres wchodzą także wszystkie inne formy otrzymania towarów, chociażby tylko we władanie faktyczne. Według skarżącej Spółki nabycie w rozumieniu art. 19 ust. 1 ustawy o VAT jest powstającym po stronie kupującego /importera/ usługobiorcy rezultatem czynności opodatkowanej na podstawie art. 2 tej samej ustawy i nie ma znaczenia tytuł prawny pod jakim towar jest przywożony na polski obszar celny. Poza strefą zainteresowania ustawodawcy pozostaje także causa, dla której towar został przywieziony na polski obszar celny. Kwotę do odliczenia stanowi także, z tytułu importu towarów, rozumianego jako faktyczny, przewóz towar na polski obszar celny - kwota wynikająca z dokumentu SAD wystawionego na tę okoliczność. Spółka dokonała importu towarów, import ten jest opodatkowany, a okoliczność potwierdzona dokumentami SAD, to Spółka ma prawo do odliczenia podatku VAT wykazanego w dokumencie SAD. Strona skarżąca wskazała, że przepisu art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT nie można stosować wobec importu towarów z tego, bo import nie jest czynnością, której dokonanie wiąże się z ponoszeniem jakichkolwiek wydatków nie będących podatkami lub cłami. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka zarzuciła decyzji Izby Skarbowej w Z.-G. z 30 marca 2001 r. (...) rażące naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy /rozstrzygnięcie/, a w szczególności art. 1, art. 19 ust. 3, art. 25 ust. 1 pkt 3 i art. 27 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. W konkluzji skarżąca domagała się uchylenia decyzji Izby Skarbowej w Z.-G. w części oraz poprzedzającej ją decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z 14 grudnia 2000 r. (...). W uzasadnieniu skargi Spółka twierdzi, że zgodnie z art. 19 ust. 1 ww. ustawy podatnik ma prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Warunek nabycia towarów przez podatnika, należy uznać za błędny. Izba Skarbowa opierając się w tym przypadku na cywilistycznym ujęciu "nabyciu własności" towaru, dopuszcza się rażącego naruszenia prawa przez dokonanie zawężającej interpretacji powołanego przepisu. Zarzuca również organom podatkowym, iż argumentacja dotycząca braku elementu kosztu uzyskania przychodu jest sprzeczna z zasadami logiki, a hipoteza normy zawartej w art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług nie znajduje zastosowania do sytuacji Spółki. Skarżąca twierdzi, że przepis art. 25 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 lit. "b" ww. ustawy nie mają zastosowania do importu towarów. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie podnosząc, że kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest stwierdzenie, iż spółka w deklaracji VAT-7 za listopad 1998 r. zawyżyła kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym o kwotę 2.255,90 zł. Spółka nie miała prawa do obniżenia VAT naliczonego w kwocie 2.255,90 zł - w wysokości określonej na dokumencie odprawy celnej SAD nr (...) z 28. 10.1998 r. Wprowadzony na polski obszar celny sprzęt komputerowy na podstawie tego dokumentu SAD został następnie przekazany innemu podmiotowi - firmie duńskiej "R. I. A/S". Do tego sprzętu skarżąca nie miała żadnego tytułu prawnego. Sprzęt ten nie znajduje się na stanie środków trwałych, podatnika, i nie został objęty przeprowadzonym spisem z natury. Faktura stanowiąca podstawę sporządzenia dokumentu odprawy celnej nie została objęta ewidencja księgową Spółki. Wydatki związane z nabyciem nie zostały uwzględnione w kosztach uzyskania przychodów. Podatnik nie nabył sprzętu i nie miał tez prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Warunkiem odliczenia podatku naliczonego od należnego zarówno przy sprzedaży w kraju, jak i imporcie towarów, jest właśnie ich nabycie przez podatnika. Skarżąca nie nabyła importowanych przez siebie towarów, to nie może odliczyć z należnego podatku uiszczonego przy imporcie tych towarów podatku naliczonego. Podstawowym przepisem regulującym ww. obniżenie jest przepis art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, natomiast ust. 2 art. 19 tej ustawy definiuje pojęcie "kwoty podatku naliczonego". Podobnie jak kolejne ustępy tego przepisu. Art. 19 ust. 2 ustawy musi być odczytywany łącznie z ust. 1. Błędne jest stanowisko Spółki, że tytuł pod jakim wprowadza się towary na polski obszar celny, a także przeznaczenie towarów nie mają żadnego znaczenia w sprawie. Poniesione przez Spółkę wydatki nie były związane ze sprzedażą w ogóle, a wprowadzone na polski obszar celny urządzenia bezpośrednio służyły firmie zagranicznej. Samo posiadanie faktury lub dokumentu odprawy celnej nie jest warunkiem wystarczającym do skorzystania z uprawnienia zawartego w art. 19 ust. 1 i ust. 3 ustawy. Prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje - zdaniem Izby Skarbowej w przypadku skumulowania dwóch okoliczności - otrzymania dokumentu stwierdzającego nabycie towaru oraz posiadanie tego towaru Spółka jako importer towarów obowiązana była do zapłaty podatku od towarów i usług, bowiem czynność importu podlegała opodatkowaniu, stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy w związku z art. 5 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Sam Fakt opłacenia cła oraz VAT w związku z importem towarów w wysokości wynikającej z dokumentów odprawy celnej nie uprawnia podatnika do odliczenia podatku wynikającego z tych dokumentów. Przepisy art. 19 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ określające prawo podatnika do obniżenia VAT należnego o VAT naliczony należy stosować w powiązaniu z art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy. Obniżenie to jest wyłączone w odniesieniu do nabytych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W sprawach dotyczących podatku od towarów i usług za kwiecień, listopad i grudzień 1998 r. oraz za wrzesień, październik, listopad i grudzie 1999 r. sporne są kwestie dotyczące: nieujęcia w ewidencji sprzedaży dla potrzeb VAT wartości importu usług świadczonych dla skarżącej Spółki przez podmioty w Niemiec i Danii; zaliczenia przez Spółkę do podatku od towarów i usług - podatku naliczonego wynikającego z dokumentów odpraw celnych od środków trwałych wprowadzonych na polski obszar celny na rzecz innego podmiotu; nieujęcia w rejestrze dla potrzeb VAT i nie wykazania w deklaracji VAT korekty faktury (...). Skarżąca Spółka podnosiła, że 6 października 1997 r. podpisała z firmę "R. I. A/S" umowę o świadczenie usług konsultingowych w zakresie ogólnego zarządzania, marketingu, doradztwa w reklamie, polityki personalnej, szkoleniowej pomocy w dziedzinie zarządzania finansowego oraz systemów informatycznych. Kontrahent ten w styczniu 1999 r. zarejestrował się jako podatnik VAT, otrzymał numer identyfikacji podatkowej. Podnosząc te okoliczności skarżąca domagała się stwierdzenia, że przedmiotowe usługi nie mogą być traktowane jako usługi importowane lecz jako świadczone przez podatnika VAT na terytorium Polski. Zarzut ten jest chybiony. W decyzjach dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych za lata 1998-1999 organy podatkowe nie uznały za kosz uzyskania przychodów podatku VAT za wyżej wymienione usługi. Za koszt uzyskania przychodów nie uznano również wartości materialnych i prawnych, które zdaniem organów, winny być doliczone do wartości początkowej środków trwałych, a następnie amortyzowane. Skarżąca Spółka nie kwestionowała ustaleń dokonanych przez organy podatkowe w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Zarzut podwójnego opodatkowania usług świadczonych przez Spółkę "R. I. A/S" jest również z uwagi na tą okoliczność chybiony. W niniejszych sprawach problem dotyczył również usług świadczonych na rzecz firmy "R. P." przez inne podmioty niż firma "R. I. A/S". Usługodawcami byli Gunter E. i Gerhard S. "F. A. S. GmbH" "S. - B. R. u. P. GmbH" z D. czyli podmioty gospodarcze z Niemiec oraz firmy "B. T. C." A/S i "S." "IS E. RG" z Danii. Usługi świadczone przez podmioty zagraniczne to: montaż naszym w trakcie realizacji zlecenia inwestycyjnego, konsultacje, instrukcje, szkolenia, przygotowanie programów CNC-wiresaw do produkcji w C., oprogramowanie urządzeń w M., modernizacja maszyny testowej UCT 50, nadzór nad montażem elektrycznym i mechanicznym układu przenośników taśmowych, montaż pił do wycinania otulin. Należności za te usługi zapłacono wykonawcom zagranicznym na ich rachunki bankowe. Przepis art. 4 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług stanowi, że przez import usług - rozumie się usługi świadczone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, za których wykonanie należność jest przekazywana osobie lub jednostce mającej siedzibę bądź miejsce zamieszkania za granicą (...). Według tej regulacji podatnikiem jest usługobiorca. Trafne jest zatem stanowisko organów podatkowych, w której przedmiotowe czynności uznano za import usług. W sprawie jest bowiem niesporne, że usługi świadczyły osoby lub firmy mające siedzibę lub miejsce zamieszkania poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Należności za wykonane usługi przekazano na rzecz wykonawców odpowiednio do Niemiec i Danii. Podnoszony zarzut, że część z tych usług stanowiły usługi "w zakresie szkolnictwa dla dorosłych gdzie indziej nie sklasyfikowanych" jest chybiony. Organy podatkowe prawidłowo oceniły te usługi. Skarżąca zaewidencjonowała je jako techniczny konsulting innych firm, a na rachunku za te usługi opisano je jako "konsulting techniczny" - nie są to usługi zwolnione od podatku VAT. Ich charakter określony został w dokumentach finansowych firmy /vide np. wyroki NSA z dnia: 3 kwietnia 2002 r. I SA/Wr 1633/00; 4 marca 1998 r. I SA/Gd 1332/96/. Przepis art. 19 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług stanowi, że kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług (...) a w przypadku importu - suma kwot podatku wynikająca z dokumentu celnego (...). Przepis ten reguluje sposób obliczenia, ustalenia wysokości podatku naliczonego. Ustęp 1 tego przepisu stanowi jednak, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego podatnik ma przy nabyciu towarów i usług. W świetle tego uregulowania wywody skarżącej spółki w kwestii nabycia są bezzasadne. Spółka - jak twierdzi nabyła towar w wyniku "importu" lecz nie stała się jego właścicielem a przekazała go właścicielowi. Skarżąca władała towarem w imieniu właściciela. Skarżąca wymienia różne formy i tytuły nabycia, które stanowią, dają prawo do obniżenia podatku należnego o naliczony lecz w niniejszych sprawach nie wskazała na jakiej podstawie nabyła ten towar. Podatnik uzyskując prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego mu przy nabyciu towarów i usług przy stosowaniu tego prawa musi wziąć pod uwagę szereg obwarowań i wyłączeń. Obniżenia kwoty podatku lub zwrotu różnicy podatku nie stosuje się w przypadku nabycia przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym /art. 25 ust. 1 pkt 3/. Jednym z koniecznych warunków obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług jest poniesienie wydatku na nabycie, który to wydatek w myśl przepisów o podatku dochodowym może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów. Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16. Podmioty stosunków gospodarczych mogą dowolnie i na swobodnie określonych warunkach kształtować łączące je stosunki zobowiązaniowe. Ocena ich zgodności z prawem podatkowym należy do organów podatkowych, ustawodawca bowiem wyraźnie wiąże koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodu. Cel ten zatem winien być wyraźnie widoczny, a poniesione wydatki winny go bezpośrednio realizować lub co najmniej zakładać jako realny. Tak więc, aby podatnik mógł określony wydatek zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów dla celów podatkowych, to winien wykazać bezpośredni związek tego wydatku nie tylko z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą ale przede wszystkim to, że jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego w roku podatkowym przychodu /vide: wyrok NSA z dnia 21 lutego 2001 r. SA/Sz 1581/99/. Przepis art. 25 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług dotyczy wyłączenia prawa do obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego, gdy nabycie towarów nastąpiło w wyniku darowizny lub nieodpłatnego świadczenia usługi - przepis ten nie ma zastosowania do importów towarów /vide: Uchwała 7 Sędziów NSA z dnia 27 maja 2002 r. FPS 4/02/. Zgodnie z ustawowym wyjaśnieniem zawartym w art. 4 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, przez import towarów rozumie się przywóz towarów z zagranicy niezależnie od sposobu ich wprowadzenia na polski obszar celny. Import towarów podlega zaś, na podstawie art. 2 ust. 2 cytowanej ustawy, podatkowi od towarów i usług, który zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 19 ust. 1 i 2 może być odliczony od podatku należnego, o ile nie zachodzą wymienione w tejże ustawie przypadki ograniczające możliwość obniżenia podatku należnego /vide: wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2000 r. SA/Gd 2346/98/. Wyjątek od tej reguły stanowi wyżej omówiona regulacja zawarta w art. 25 ustawy o VAT. Użyte w art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym określenie nabycie towarów i usług odnosi się również do importu Pojęcie to należy rozpatrywać w powiązaniu z przepisem art. 25 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Nabycie musi zatem nastąpić w taki sposób, aby podatnik mógł poniesione wydatki zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu zgodnie z przepisami o podatku dochodowym. Jeżeli wydatki na nabycie towarów i usług nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu to brak jest podstaw do obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego. Organy podatkowe prawidłowo określiły dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Ewidencja podatkowa powinna zawierać dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego oraz kwoty podatku naliczonego obniżającego podatek należny. W ewidencji powinny zatem ujmowane być tylko te kwoty podatku naliczonego, które obniżają podatek należny, a nie wszelkie kwoty podatku naliczonego. Ujęcie w ewidencji tych kwot podatku naliczonego, o które podatnik nie miał prawa pomniejszyć podatku należnego i w konsekwencji dokonanie takiego odliczenia, z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie, stanowiło naruszenie obowiązków ewidencyjnych, które doprowadziło do zawyżenia podatku naliczonego, a w konsekwencji do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego z mocy art. 27 ust. 6 ustawy z 1993 r. o VAT /vide: wyrok NSA z dnia 11 września 2000 r. I SA/Ka 557/99/. Postępowanie przeprowadzone zostało przez organy podatkowe prawidłowo. Zgromadzono materiał dowodowy, który pozwolił na rzetelną ocenę działalności firmy i prawidłowości rozliczeń w zakresie podatku od towarów i usług. Sąd nie dopatrzył się uchybień, które mogłyby by skutkować uchyleniem zaskarżonych decyzji /art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/. Mając powyższe na uwadze, Sąd na zasadzie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sadzie Administracyjnym oddalił skargi.