I SA/Po 931/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Asesor sądowy WSA Michał Ilski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi R. sp. z o.o. sp. k. w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 września 2025 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 17 stycznia 2024 r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent Miasta postanowieniem z 17 stycznia 2024 r., nr [...] oddalił zarzuty R. P. sp. z o.o. sp. k. (dalej zwanej również skarżącą) w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego z 19 grudnia 2023 r., nr [...] obejmującego należność z tytułu podatku od nieruchomości od osób prawnych za 2018 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji wyjaśnił, że postępowanie egzekucyjne prowadzone jest na podstawie tytułu egzekucyjnego z 19 grudnia 2023 r., nr [...] Objęta nim należność to podatek od nieruchomości od osób prawnych za 2018 r. określony w decyzji Prezydenta Miasta z 13 listopada 2023 r., nr [...] Wyjaśniono, że wskazana decyzja została doręczona 27 listopada 2023 r., 11 grudnia 2023 r. wniesiono od niej odwołanie, 15 grudnia 2023 r. decyzji tej nadano rygor wykonalności, 19 grudnia 2023 r. wystawiono tytuł wykonawczy, 27 grudnia 2023 r. doręczono odpis tytułu wykonawczego, zaś 29 grudnia 2023 r. doręczono postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Skarżąca w zarzutach podniosła, że postanowienie o rygorze natychmiastowej wykonalności zostało doręczone po dacie doręczenia tytułu wykonawczego. W konsekwencji, zdaniem skarżącej należało uznać, że na moment wszczęcia postępowania egzekucyjnego decyzja nie była ostateczna i nie podlegała wykonaniu. Tym samym niedopuszczalne było wystawienie tytułu wykonawczego. W ocenie Prezydenta Miasta wszczęcie postępowania egzekucyjnego i zastosowanie środka egzekucyjnego na podstawie zaskarżonego tytułu wykonawczego było zasadne i skuteczne, w konsekwencji czego nastąpił skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia. Skutek w postaci wykonalności decyzji następuje już w dniu wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, a nie w dniu jego doręczenia. Wskazano również, że wśród przyczyn wyliczonych w art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 z późn. zm. – dalej w skrócie: "u.p.e.a.") nie ma przedwczesności tytułu wykonawczego i wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a wady tytułu wykonawczego, podobnie jak brak upomnienia nie pociągają za sobą braku wymagalności egzekwowanego obowiązku. Uznano również, że ocena zarzutów następuje na dzień ich wniesienia. W tym kontekście wskazano, że zarzuty zostały wniesione po dniu wydania, a nawet po dniu doręczenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wymagalności. Skarżąca wniosła zażalenie na wymienione na wstępie postanowienie organu pierwszej instancji. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 29 września 2025 r., nr [...] utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Uznano, że organ pierwszej instancji zasadnie oddalił zarzut skarżącej braku wymagalności obowiązku oraz wygaśnięcia obowiązku poprzez przedawnienie. Stwierdzenie, że obowiązek nie jest wymagalny, oznacza, że obowiązek istnieje i jego egzekucja będzie dopuszczalna w przyszłości, ale nie może on być egzekwowany w danym momencie ze względu np. na wstrzymanie wykonania, odroczenie terminu wykonania lub rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego żadna z powyższych sytuacji nie występuje. Wskazano również, że Prezydent Miasta skorzystał z prawa do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności i 19 grudnia 2023 r. wystawił tytuł wykonawczy. Wskazano również, że w związku z zastosowaniem skutecznego środka egzekucyjnego dokonano przerwania biegu terminu przedawnienia. Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na omówione powyżej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego . Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej według norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm. – dalej w skrócie: "k.p.a.") w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia, które stoi w sprzeczności z przepisami prawa; 2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez niepodjęcie wszelkich działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i naruszenie zasady praworządności; 3) art. 8 i 11 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, w tym naruszenie zasady proporcjonalności; 4) art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego skarżonego postanowienia, co przejawiało się brakiem wyjaśnień, na jakiej podstawie organ odwoławczy uznał zarzuty skarżącej za niezasadne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Rozstrzygnięcie sporu wymagało dokonania kontroli legalności zaskarżonego postanowienia. W ocenie organów należało orzec o oddaleniu zarzutów skarżącej w sprawie egzekucji administracyjnej podnoszonych na podstawie art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) oraz art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. Skarżąca kwestionuje powyższe zapatrywanie podnosząc m.in., że postanowienie nadające rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji organu pierwszej instancji zostało doręczone 29 grudnia 2023 r., a więc już po wszczęciu postępowania egzekucyjnego i zastosowaniu środka egzekucyjnego. Stosownie do postanowień art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Jak stanowi z kolei art. 33 § 2 powołanego aktu, podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Stosownie do postanowień art. 34 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Zgodnie z art. 34 § 2 powołanego aktu, wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia. Zgodnie zaś z art. 34 § 4 analizowanej ustawy, organ egzekucyjny po otrzymaniu zawiadomienia o wydaniu ostatecznego postanowienia o: 1) oddaleniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej albo stwierdzeniu jego niedopuszczalności - kontynuuje postępowanie egzekucyjne albo podejmuje zawieszone postępowanie egzekucyjne; 2) uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku, niemająca charakteru trwałego, wystąpiła po wszczęciu egzekucji administracyjnej - zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części; 3) uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w: a) art. 33 § 2 pkt 1-5, b) art. 33 § 2 pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku ma charakter trwały lub wystąpiła przed wszczęciem egzekucji administracyjnej - umarza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części. W kontekście art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. należy wskazać, że przez wymagalność należy rozumieć taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego. Stwierdzenie, że obowiązek nie jest wymagalny, oznacza, że obowiązek istnieje i jego egzekucja będzie dopuszczalna w przyszłości, ale nie może on być egzekwowany w danym momencie [tak: wyrok NSA z 9 maja 2023 r., III FSK 565/22]. Z niekwestionowanych okoliczności sprawy wynika, że u podstaw wystawienia 19 grudnia 2023 r. tytułu wykonawczego nr [...] leżała decyzja organu pierwszej instancji z 13 listopada 2023 r., nr [...] Decyzją tą określono skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r. Od wskazanej decyzji zostało wniesione odwołanie. Prezydent Miasta postanowieniem z 15 grudnia 2023 r., nr [...] nadał wskazanej powyżej decyzji z 13 listopada 2023 r. rygor natychmiastowej wykonalności. Prezydent Miasta oddalając zarzuty skarżącej przyznaje, że postanowienie nadające rygor natychmiastowej wykonalności zostało doręczone 29 grudnia 2023 r. Z niespornych okoliczności stanu faktycznego sprawy wynika przy tym, że doręczenie skarżącej odpisu tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego nastąpiło 27 grudnia 2023 r. Wskazane zajęcie zostało przy tym sporządzone 19 grudnia 2023 r. oraz skierowane wskazanego dnia do dłużnika zajętej wierzytelności. Na tle wskazanych powyżej okoliczności należy wskazać, że stosownie do postanowień art. 239a O.p., decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Rygor natychmiastowej wykonalności może zostać nadany decyzji nieostatecznej w razie wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wskazanych w art. 239b § 1 O.p. pod warunkiem uprawdopodobnienia stosownie do postanowień art. 239b § 2 powołanego aktu, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Wskazać również należy, że stosownie do postanowień art. 239b § 3 O.p., rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nadawany jest przez organ podatkowy pierwszej instancji w drodze postanowienia. Zgodnie z art. 219 O.p., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 208, 210 § 2a i § 3-5 oraz art. 211-215, a do postanowień, na które przysługuje zażalenie, oraz postanowień, o których mowa w art. 228 § 1, stosuje się również art. 240-249 oraz art. 252, z tym że zamiast decyzji, o których mowa w art. 243 § 3, art. 245 § 1 i art. 248 § 3, wydaje się postanowienie. Stosownie z kolei do postanowień art. 212 powołanej ustawy, organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Decyzje, o których mowa w art. 67d, wiążą organ podatkowy od chwili ich wydania. Na tle przytoczonych regulacji należy wyjaśnić, że ustawodawca powiązał powstanie szeregu skutków materialnoprawnych i procesowych z momentem doręczenia aktu, a nie z jego wydaniem. Doręczenie aktu sprawia, że wchodzi on do obrotu prawnego. Z momentem doręczenia strona poznaje treść decyzji lub postanowienia i w konsekwencji uzyskuje świadomość w zakresie swych praw czy też obowiązków. Doręczenie jest bowiem sposobem wyrażenia woli organu na zewnątrz, poza strukturę administracji publicznej. Decyzja niedoręczona stronie jest decyzją nieistniejącą z prawnego punktu widzenia. Powyższe uwagi należy odnieść odpowiednio do postanowień zaskarżalnych zażaleniem lub skargą do sądu administracyjnego [tak: uchwała NSA z 7 marca 2022 r., I FPS 4/21]. W konsekwencji skutek prawny związany z wykonalnością decyzji nieostatecznej należy wiązać z doręczeniem postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z art. 212 w zw. z art. 219 O.p. postanowienie (podobnie jak decyzja) wiąże organ od chwili jego doręczenia stronie. Dopiero od tego momentu wchodzi ono do obrotu prawnego i wywiera skutki prawne [tak: wyrok NSA z 23 listopada 2021 r., III FSK 368/21]. Jeśli więc nawet nieostateczna decyzja została doręczona, ale postanowienie o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności nie zostało doręczone stronie, wówczas egzekucja jest niedopuszczalna (art. 212 w zw. z art. 219 O.p.). Do przerwania biegu terminu przedawnienia dochodzi w sytuacji, gdy zastosowano środek egzekucyjny, ale wcześniej doręczono nieostateczną decyzję wymiarową, jak również postanowienie o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Brak doręczenia takiej decyzji, czy też postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie skutkuje skutecznym przerwaniem biegu terminu przedawnienia [tak: wyrok NSA z 17 maja 2022 r., III FSK 619/21]. Kierując się treścią powyższych rozważań należy stwierdzić, że nieostateczna decyzja Prezydenta Miasta z 13 listopada 2023 r. uzyskała przymiot wykonalności z dniem doręczenia postanowienia nadającego jej rygor natychmiastowej wykonalności, tj. 29 grudnia 2023 r. Do wskazanego dnia decyzja Prezydenta Miasta była aktem nieostatecznym i niewykonalnym, w konsekwencji czego nie mogła ona stanowić podstawy wystawienia tytułu egzekucyjnego. Powyższe świadczy, o ziszczeniu się w sprawie sytuacji, o której mowa w art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) u.p.e.a. Wskazać w tym miejscu również należy, że wszczęcie egzekucji administracyjnej w niniejszej sprawie nastąpiło zgodnie z art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a., z dniem doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności, tj. 19 grudnia 2023 r. Tymczasem brak wymagalności egzekwowanego obowiązku miał miejsce do 29 grudnia 2023 r. (tj. do dnia, w którym nastąpiło doręczenie postanowienia Prezydenta Miasta z 15 grudnia 2023 r. nadającego rygor natychmiastowej wykonalności jego decyzji z 13 listopada 2023 r.). W konsekwencji powyższego należy uznać, że przyczyna braku wymagalności miała miejsce przed wszczęciem egzekucji administracyjnej. Wystąpienie tego rodzaju sytuacji skutkuje, w świetle art. 34 § 4 pkt 3 lit. b) u.p.e.a. obowiązkiem umorzenia postępowania egzekucyjnego. W ocenie Sądu zapadłe w sprawie postanowienia organów nie odpowiadają prawu również z uwagi na brak poczynienia jakichkolwiek rozważań w kierunku ustalenia czy w odniesieniu do podnoszonych na podstawie art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. zarzutów przedawnienia nie należało zastosować postanowień art. 34 § 2 pkt 3 lit. a) u.p.e.a. Celem wskazanego ostatnio przepisu jest wyeliminowanie konkurencji w zakresie rozpatrywania tych samych kwestii, w ramach dwóch postępowań, tj. zwykłego postępowania administracyjnego, w tym także podatkowego, bądź sądowego, a jednocześnie postępowania egzekucyjnego czy zabezpieczającego, których głównym i podstawowym celem jest doprowadzenie do wykonania konkretnego obowiązku [tak: wyrok NSA z 8 marca 2024 r., I GSK 186/23]. Celem tej regulacji jest zapobieżenie rozstrzygania tej samej kwestii w kilku odrębnych postępowaniach. Nie ma bowiem powodów, dla których ta sama kwestia miałaby być przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu jurysdykcyjnym, a następnie ponownie - w ramach zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej [tak: wyrok NSA z 7 sierpnia 2024 r., III FSK 1658/23]. Wszelkie spory materialnoprawne, odnoszące się do zasadności i wymagalności obowiązku, co do zasady rozstrzygane są w postępowaniu jurysdykcyjnym. To bowiem postępowanie jest przeznaczone do rozstrzygania tego typu sporu. Dopuszczalność podnoszenia, a co za tym idzie – rozpoznania zarzutu materialnoprawnego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi wyjątek od tej zasady. Dopiero wówczas, gdy niemożliwe jest zgłaszanie zarzutu materialnoprawnego w postępowaniu jurysdykcyjnym, dopuszczalne jest wniesienie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W postępowaniu administracyjnym oraz postępowaniu podatkowym organ prowadzący postępowanie ma obowiązek z urzędu uwzględnić wszystkie okoliczności faktyczne i prawne, rzutujące na istnienie oraz zakres obowiązku. Fakt przedawnienia zobowiązania podatkowego organ podatkowy zobowiązany jest uwzględnić z urzędu, nawet bez konieczności podnoszenia tego zarzutu w toku postępowania podatkowego [tak: A. Cudak, Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Komentarz praktyczny z orzecznictwem. Wzory pism procesowych, 2022, rozdział 4.2.2., dostępny w bazie danych Legalis]. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej zostały wniesione przez skarżącą pismem z 3 stycznia 2024 r. Tutejszemu Sądowi jest przy tym z urzędu (na podstawie okoliczności sprawy I SA/Po 770/25) wiadomym, że odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z 13 listopada 2023 r. zostało wniesione przez skarżącą pismem z 11 grudnia 2023 r. Na skutek jego rozpoznania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 18 sierpnia 2025 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zestawienie powyższej chronologii zdarzeń prowadzi do wniosku, że kwestia przedawnienia egzekwowanego zobowiązania podatkowego stanowiła z urzędu przedmiot badania w toku postępowania podatkowego przed wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji z 18 sierpnia 2025 r. W konsekwencji powyższego, kierując się treścią art. 34 § 2 pkt 3 lit. a) u.p.e.a. obowiązkiem organu pierwszej instancji orzekającego 17 stycznia 2024 r. było stwierdzenie niedopuszczalności zarzutu wygaśnięcia egzekwowanego obowiązku z uwagi na to, że kwestia przedawnienia była we wskazanej dacie przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym. Niezależnie od powyższego należy również uznać, że zaskarżone postanowienie nie zostało sporządzone w sposób odpowiadający wymogom k.p.a. Stosownie do postanowień art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jak stanowi zaś art. 8 § 1 powołanej ustawy, organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Stosownie z kolei do postanowień art. 11 powołanego aktu, organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Zgodnie z kolei z art. 107 § 3 powołanego aktu, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wskazany przepis na mocy art. 126 k.p.a. znajduje odpowiednie zastosowanie do postanowień. Na tle art. 107 § 3 k.p.a. wskazuje się, że uzasadnienie decyzji powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a. Zasada ta nie jest jednak realizowana, gdy organ nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Wskazać również należy, że w świetle postanowień art. 15 k.p.a., postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W orzecznictwie wskazuje się, że zasada ta nie jest realizowana, gdy organ pomija milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy lub twierdzenia uważane przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, muszą być rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane przez organ rozpatrujący sprawę [por.: wyrok NSA z 25 marca 2021 r., II OSK 3047/20]. Wydając zaskarżone postanowienie w istocie ograniczono się do stwierdzenia, że Prezydent Miasta skorzystał z prawa do nadania swojej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności oraz, że w związku z zastosowaniem skutecznego środka egzekucyjnego dokonano przerwania biegu terminu przedawnienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się w żaden sposób do argumentacji zażalenia podnoszącej, że skutek prawny związany z wykonalnością decyzji nieostatecznej należy wiązać z datą doręczenia postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, a nie datą wydania takiego postanowienia. Nie odniesiono się w żadnej mierze do powołanych przez skarżącą na poparcie jej stanowiska postanowień art. 219 oraz art. 212 O.p. Nie odniesiono się do argumentów wskazujących na to, że zarówno decyzja, jak i postanowienie o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności muszą być doręczone stronie przed wszczęciem egzekucji. W konsekwencji powyższych zaniechań nie sposób przyjąć aby Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozważyło istotę sprawy. Konkludując całokształt powyższych rozważań należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jak również poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji nie odpowiadają prawu. Rozstrzygnięcia te naruszają regulacje u.p.e.a. Rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego narusza przy tym dodatkowo wskazane powyżej regulacje k.p.a. W toku powtórnego postępowania obowiązkiem organów będzie uwzględnienie wykładni prawa przedstawionej w niniejszym wyroku oraz dokonanie przez jej pryzmat powtórnego rozpatrzenia zarzutów skarżącej w sprawie egzekucji administracyjnej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późń zm.) należało orzec, jak w pkt I. sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanego aktu. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się: wpis od skargi w kwocie 100 zł, równowartość opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa procesowego w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie 480 zł należne na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 215). W ocenie Sądu brak było przy tym podstaw do zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej. Zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w takiej wysokości nie znajduje w szczególności uzasadnienia w stopniu złożoności sprawy, jak i w nakładzie pracy pełnomocnika wiążącym się ze sporządzeniem 12 stronnicowej skargi.