I SA/Po 948/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2016r. sprawy ze skargi Gminy A na uchwałę Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie poręczenia emisji obligacji oddala skargę Uchwałą z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] Rada Miejska w Ś. W., na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm. – dalej "u.s.g.") oraz art. 94 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 885 ze zm. – dalej: "u.f.p."), udzieliła S. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ś. W. poręczenia emisji obligacji. Według § 3 uchwały spłata zobowiązań wynikających z poręczenia obligacji wyemitowanych przez Spółkę następować będzie w latach 2016-2030. Zgodnie z § 8 uchwały spłata zobowiązań finansowych powstałych w związku z udzieleniem poręczenia następować będzie z dochodów własnych Gminy Ś. W.. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] Regionalna Izba Obrachunkowa, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (Dz. U. z 2012 r. poz. 1113 ze zm.) oraz art. 91 ust. 1 u.s.g., stwierdziło nieważność uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ś. W. z dnia [...] lutego 2016 r. w sprawie poręczenia emisji obligacji. Regionalna Izba Obrachunkowa na podstawie art. 61 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 – dalej: "K.p.a.") zawiadomiła przedstawiciela Gminy o wszczętym postępowaniu nadzorczym w odniesieniu do uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w Ś. W. z dnia [...] lutego 2016 r., wyznaczając jednocześnie termin badania na dzień [...] marca 2016 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie Regionalna Izba Obrachunkowa wskazała, że z przepisu art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g., który został powołany w podstawie prawnej badanej uchwały, wynika kompetencja rady gminy do podejmowania uchwał w sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy (innych niż wymienione w pkt 1-14). Natomiast z postanowień art. 94 ust. 1 u.f.p. wynika, że jednostki samorządu terytorialnego mogą udzielać poręczeń i gwarancji. Łączna kwota poręczeń i gwarancji określana jest w uchwale budżetowej. Wskazana podstawa prawna nie daje więc organowi stanowiącemu uprawnienia do podejmowania uchwał w sprawie udzielenia poręczenia imiennie określonemu podmiotowi. W ocenie Kolegium nie istnieje też żaden inny przepis prawa materialnego dający podstawę Radzie do podjęcia takich uchwał. W związku z powyższym Kolegium stwierdziło, że przedmiotowa uchwała jest dotknięta wadą nieważności jako wydana bez podstawy prawnej. Kolegium wskazało, że udzielanie poręczeń, a więc zawieranie umów poręczenia należy do wyłącznej kompetencji organu wykonawczego i dokonywane jest w ramach upoważnienia przez organ stanowiący na podstawie art. 94 ust. 1 u.f.p. w uchwale budżetowej. Z przepisu art. 30 ust. 2 pkt 4 u.s.g. wynika, że do zadań wójta w szczególności należy wykonywanie budżetu gminy. Natomiast z przepisów art. 262 ust. 1 i 2 u.f.p. wynika, że czynności prawnych polegających na udzielaniu poręczeń i gwarancji w gminie dokonuje wójt, burmistrz, prezydent. Dla ważności tych czynności konieczna jest kontrasygnata skarbnika jednostki samorządu terytorialnego. Z wyżej powołanych przepisów wynika, iż po określeniu przez organ stanowiący w uchwale budżetowej łącznej kwoty poręczeń (gwarancji), wójt gminy posiada wyłączną kompetencję do udzielenia konkretnym podmiotom poręczeń (gwarancji) w ramach tego upoważnienia. Dodatkowo Kolegium podniosło, że z analizy uchwały zmieniającej budżet na rok 2016, która została podjęta w dniu [...] lutego 2016 r., tj. na tej samej sesji, wynika, że Rada nie określiła łącznej kwoty poręczeń. Gmina Ś. W., działająca przez Burmistrza Miasta Ś. W. zaskarżyła w całości uchwałę nr [...] Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia [...] marca 2016 r., wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej uchwale zarzucono: 1. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na: a) naruszeniu art. 94 u.f.p. poprzez jego błędną interpretację sprowadzającą się do przyjęcia, iż organ stanowiący gminy nie może podjąć uchwały w przedmiocie określenia zasad poręczenia emisji obligacji w sytuacji, gdy umowa poręczenia jest zawierana na okres przekraczający rok budżetowy; b) naruszeniu art. 262 ust. 1 i 2 u.f.p. poprzez jego błędną interpretację sprowadzającą się do przyjęcia, że kompetencje do udzielenia poręczenia emisji obligacji posiada jedynie burmistrz, gdy interpretacja taka jest sprzeczna z brzmieniem art. 94 u.f.p. oraz art. 18 ust. 2 pkt 2 oraz pkt 9 lit. i oraz per analogiam lit. c u.s.g. W uzasadnieniu skarżąca w pierwszej kolejności wskazała na art. 94 u.f.p., zgodnie z którym, jednostki samorządu terytorialnego mogą udzielać poręczeń i gwarancji. Zarazem art. 18 ust. 2 pkt 9 u.s.g. stanowi, że do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu. Zgodnie zaś z lit "c" ww. przepisu uchwała Rady gminy jest wymagana w przypadku zaciągania przez gminę długoterminowych kredytów i pożyczek. W przedmiotowym przypadku Rada Miejska w Ś. W. w wyniku podjętej uchwały określiła zasady udzielenia S. sp. z o. o. poręczenia emisji obligacji na lata 2016 - 2030. Rada Miejska zarazem w zgodzie z treścią art. 54 u.f.p. wskazała, iż źródłem pokrycia zobowiązań finansowych powstałych w związku z udzieleniem poręczenia będą dochody gminy. Zdaniem skarżącej udzielenie przedmiotowego poręczenia z całą pewnością należy zakwalifikować jako czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu. Z uwagi na powyższe tak znacznego poręczenia nie sposób udzielić wyłącznie przez Burmistrza w ramach ustalonej przez radę gminy na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit "i" maksymalnej wysokości poręczeń w roku budżetowym. Poręczenie emisji obligacji stanowi poręczenie długoterminowe i jako takie będzie obciążać budżet gminy w latach kolejnych. Stosując art. 18 ust. 2 pkt 9 lit "c" u.s.g. per analogiom należy dojść do wniosku, iż uchwały rady gminy wymaga udzielenia poręczenia długoterminowego przekraczającego zakres zwykłego zarządu. Interpretacja art. 30 ust. 2 pkt 4 u.s.g. oraz na art. 262 ust. 1 oraz 2 u.f.p. przedstawiona przez Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej jest słuszna, ale tylko i wyłącznie w przypadku udzielania przez gminę poręczeń nie przekraczających zakresu zwykłego zarządu. W przypadku poręczeń długoterminowych koniecznym jest jednak podjęcie stosownej uchwały przez radę gminy. Niezależnie od powyższego uprawnienie Rady do podjęcia przedmiotowej uchwały można upatrywać w art. 18 ust. 1 pkt 2 u.s.g., który zezwala Radzie na podejmowanie uchwał w sprawie określenia kierunków działania Burmistrza. Odpowiadając na skargę Regionalna Izba Obrachunkowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Jednocześnie organ wyjaśnił, że Rada Miejska na tej samej sesji podjęła uchwałę nr [...] zmieniającą budżet. W uchwale tej nie dokonano ustalenia łącznej kwoty poręczeń w wysokości zgodnej ze zmianami dokonanymi w Wieloletniej Prognozie Finansowej oraz nie dokonano zmian w wydatkach bieżących w zakresie wypłat z tytułu udzielonych przez jednostkę samorządu terytorialnego poręczeń i gwarancji w 2016 r. Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w uchwale Nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. wskazało m. in., że uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w Ś. W. z dnia [...] lutego 2016 r. zmieniająca uchwałę w sprawie uchwalenia budżetu Gminy Ś. W. na rok 2016, podjęta została z naruszeniem przepisów prawa powołanych w uzasadnieniu uchwały. Rada Miejska zastosowała się do powyższego wskazania w swojej uchwale z dnia [...] kwietnia 2016 r. o nr. [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżoną uchwałą Regionalna Izba Obrachunkowa stwierdziła nieważność uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ś. W. uznając, iż została ona podjęta przez organ stanowiący bez podstawy prawnej - tym samym uchwała ta dotknięta jest wadą nieważności wynikającą z przepisu art. 91 ust. 1 u.s.g. Organ podniósł, iż jednostki samorządu terytorialnego działają na podstawie i w granicach prawa, natomiast z przepisu art. 18 ust. 2 pkt. 15 u.s.g. wynika kompetencja rady gminy do podejmowania uchwał w sprawach zastrzeżonych do kompetencji rady (innych niż wymienione w pkt 1-14). Natomiast z postanowień art. 94 ust. 1 u.f.p. wynika, iż jednostki samorządu terytorialnego mogą udzielać poręczeń i gwarancji, a kwota poręczeń i gwarancji określana jest w uchwale budżetowej. Zdaniem organu wskazana w uchwale podstawa prawna nie daje organowi stanowiącemu uprawnienia do podejmowania uchwał w sprawie udzielenia poręczenia imiennie określonemu podmiotowi oraz, że nie istnieje żaden przepis prawa materialnego dający podstawę do podjęcia takich uchwał. W rozstrzygnięciu nadzorczym wskazano, że udzielanie poręczeń, a więc zawieranie umów poręczenia, należy od wyłącznej kompetencji organu wykonawczego i dokonywane jest w ramach upoważnienia przez organ stanowiący na podstawie art. 94 ust. 1 u.f.p. Wskazano także, iż zgodnie z przepisem art. 30 ust. 2 pkt 4 u.s.g. do zadań wójta w szczególności należy wykonywanie budżetu gminy zaś z przepisów art. 262 ust. 1 i 2 u.f.p. wynika, że czynności prawnych polegających na udzielaniu poręczeń i gwarancji dokonuje wójt, burmistrz, prezydent. Dla ważności tych czynności konieczna jest kontrasygnata skarbnika jednostki samorządu terytorialnego. Kolegium zatem wskazało, iż po określeniu przez organ stanowiący w uchwale budżetowej łącznej kwoty poręczeń (gwarancji) wójt posiada wyłączną kompetencję do udzielenia konkretnym podmiotom poręczeń (gwarancji) w ramach tego upoważnienia. W uzasadnieniu Kolegium Izby wskazało, że w dniu [...] lutego 2016 r., a więc na tej samej sesji Rada Miejska podjęła również uchwalę w sprawie poręczenia emisji obligacji (uchwała Nr [...]) oraz dokonała zmiany Wieloletniej Prognozy Finansowej (uchwala Nr [...]). Uchwała w sprawie poręczenia przewidywała (§ 3 uchwały), że spłaty zobowiązań wynikających z poręczenia dla S. Spółka z o.o. będą następować w latach 2016-2030. W § 4 uchwały określono, że kwoty zabezpieczające emisje ujmowane będą w budżecie oraz Wieloletniej Prognozie Finansowej i obejmować będą w roku: 2016 - [...] zł, 2017 - [...] zł, 2018- [...] zł, 2019 - [...] zł, 2020 - [...] zł, 2021 -[...] zł, 2022 - [...] zł, 2023 - [...] zł, 2024 - [...] zł, 2025-[...] zł, 2026 - [...] zł, 2027 - [...] zł, 2028 - [...] zł, 2029 - [...] zł, 2030 -[...] zł. Zmiany dokonane w Wieloletniej Prognozie Finansowej polegały między innymi na zwiększeniu wydatków bieżących z tytułu poręczeń i gwarancji w latach 2016-2030 o kwoty zgodne z kwotami wykazanymi w uchwale w sprawie poręczenia emisji obligacji. Kwestie udzielania przez jednostki samorządu terytorialnego poręczeń wieloletnich zostało uregulowane w ustawie o finansach publicznych. Stosownie do art. 94 tej ustawy jednostki samorządu terytorialnego mogą udzielać poręczeń i gwarancji lecz łączna ich kwota musi być określona w uchwale budżetowej. Zgodnie z art. 236 u.f.p. wydatki w uchwale budżetowej winny być ujęte co najmniej w podziale na wydatki bieżące i majątkowe. Do kategorii wydatków bieżących zaliczane są wypłaty z tytułu udzielonych przez jednostkę samorządu terytorialnego poręczeń i gwarancji. Analiza badanej uchwały budżetowej wykazała, iż Rada w uchwale budżetowej nie dokonała ustalenia łącznej kwoty poręczeń w wysokości zgodnej ze zmianami dokonanymi w Wieloletniej Prognozie Finansowej oraz nie dokonała zmian w wydatkach bieżących w zakresie wypłat z tytułu udzielonych przez jednostkę samorządu terytorialnego poręczeń i gwarancji w 2016 r. W związku z powyższym w celu wyeliminowania stwierdzonych nieprawidłowości Rada zgodnie z art. 94 u.f.p. winna określić w uchwale budżetowej łączną kwotę poręczeń w wysokości zgodnej z sumą kwot zwiększeń poręczeń dokonanych w uchwale Nr [...] Rady Miejskiej w Ś. W. z dnia [...] lutego 2016 r. zmieniającej uchwałę w sprawie wieloletniej prognozy finansowej Gminy Ś. W. na lata 2016-2034. Ponadto w wydatkach bieżących Rada winna zwiększyć wypłaty z tytułu udzielonych przez jednostkę samorządu terytorialnego krajowych poręczeń o kwotę [...]zł, tj. kwotę zwiększonych wydatków bieżących z tytułu poręczeń i gwarancji dokonanych w Wieloletniej Prognozie Finansowej na 2016 rok (poz. 2.1.1). Rada Miejska zastosowała się do tego wskazania w uchwale [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. i tym samym podzieliła stanowisko Kolegium Izby wyrażone w dniu [...] marca 2016 r. W związku z powyższym Kolegium Izby w dniu [...] kwietnia 2016 r. uchwałą nr [...] umorzyło postępowanie odnośnie uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ś. W. z dnia [...] lutego 2016 r. zmieniającej uchwałę w sprawie uchwalenia budżetu Gminy Ś. W. na rok 2016. W świetle powyższego zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione. Przedmiotowa uchwała Rady Miejskiej została podjęta na podstawie art. 18 list. 2 pkt 15 u.s.g., który nie daje podstaw prawnych do podjęcia uchwały w sprawie poręczenia obligacji. Organ stanowiący gminy wykonuje kompetencję prawodawczą zawartą w upoważnieniu ustawowym i jest obowiązany działać ściśle w granicach tego upoważnienia. Z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego wynika zasada zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa (art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej). Pochodną zasady demokratycznego państwa prawnego jest art. 7 Konstytucji, zgodnie z którym organy władzy publicznej działają w granicach i na podstawie prawa, a organy władzy publicznej mogą działać tylko tam i o tyle, o ile prawo je do tego upoważnia. Sądy administracyjne wielokrotnie wypowiadały się odnośnie stosowania zasady legalizmu, a w istocie jej niestosowania przez różne podmioty. Podjęcie uchwały przez organ stanowiący bez podstawy prawnej przesądza o dotknięciu jej wadą nieważności w świetle art. 91 ust. 1 u.s.g. Ustawodawca nie udzielił organowi stanowiącemu delegacji do podejmowania uchwał tej treści; ponadto wykonywanie budżetu (w tym zaciąganie zobowiązań) należy do wyłącznych kompetencji organu wykonawczego (art. 30 ust. 2 pkt 4 u.s.g.). Organ stanowiący ustalając wysokość maksymalnej kwoty poręczeń i gwarancji w uchwale budżetowej wyczerpuje swoje kompetencje w zakresie działalności gwarancyjnej; udzielenie poręczenia zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. i) u.s.g., należy do wyłącznej kompetencji organu wykonawczego. Podkreślić należy, że uprawnienia rady gminy w zakresie podejmowania uchwał wynikają ściśle z przepisów prawa. Rada gminy nie może podejmować uchwał we wszystkich sprawach dotyczących gminy, ale tylko w tych, w których ustawodawca przyznał jej do tego wyraźne kompetencje. Zasadnicza grupa takich właśnie przepisów kompetencyjnych skupiona jest w art. 18 u.s.g. Ustawa o finansach publicznych zezwala w przepisie art. 94 jednostkom samorządu terytorialnego na udzielanie poręczeń i gwarancji - po spełnieniu określonych warunków. Ustawa ta dopuszcza możliwość udzielania poręczeń przez jednostki samorządu terytorialnego: w granicach kwot określonych w uchwale budżetowej, do określonej kwoty, z określonym terminem ważności, zaś łączna kwota poręczeń i gwarancji określana jest w uchwale budżetowej. Z powyższego przepisu wynikają dwa istotne, systemowe ograniczenia możliwości udzielania przez jednostki samorządu terytorialnego poręczeń: po pierwsze, poręczenia mają być udzielane z uwzględnieniem stosownych przepisów ustawy o finansach publicznych; po drugie, uchwała budżetowa powinna określać łączną kwotę poręczeń i gwarancji. Zgodnie zaś z przepisem art. 212 ust. 1 pkt 7 u.f.p. uchwała budżetowa określa kwotę wydatków przypadających do spłaty w danym roku budżetowym, zgodnie z umową, z tytułu poręczeń i gwarancji udzielonych przez jednostkę samorządu terytorialnego. Natomiast zgodnie z przepisem art. 226 ust. 1 pkt 1 u.f.p. wieloletnia prognoza finansowa powinna być realistyczna i określać dla każdego roku objętego prognozą dochody bieżące oraz wydatki bieżące budżetu jednostki samorządu terytorialnego, w tym na obsługę długu, gwarancje i poręczenia. Powyższe dwa przepisy wyraźnie wskazują, iż dla każdego roku budżetowego jak i roku objętego prognozą określa się kwotę wydatków i odpowiednio wydatki na obsługę poręczenia. Do udzielania poręczeń (zarówno krótkoterminowych, jak i długoterminowych) uprawniony jest organ wykonawczy, pod warunkiem że organ stanowiący upoważni go do tego, ustalając maksymalną wysokość pożyczek i poręczeń udzielanych przez organ wykonawczy w roku budżetowym. W świetle cytowanego przepisu art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. i) u.s.g. za wątpliwy należy uznać argument, iż za uznaniem kompetencji organu stanowiącego do udzielania długoterminowych poręczeń przemawia fakt, że podjęcie takich zobowiązań nie mieści się w granicach zwykłego zarządu mieniem. Z treści tego przepisu wynika wprost, iż udzielanie poręczeń (które uznaje się za krótkoterminowe) także przekracza zakres zwykłego zarządu. Nie wydaje się też zasadne wywodzenie krótkoterminowego charakteru poręczeń ze sformułowania "udzielanych (...) w roku budżetowym". Określenie to odnosi się wprost do udzielania poręczeń, a nie do spłaty wynikających z nich zobowiązań. Z tego, że chodzi o poręczenia udzielane w roku budżetowym, nie sposób logicznie wywieść, iż wynikające z nich zobowiązania muszą być w tym samym roku budżetowym spłacone. Intencją ustawodawcy było raczej podkreślenie, iż dopuszczalne jest wyłącznie określanie wysokości poręczeń udzielanych w konkretnym roku budżetowym. Ponadto, w tych przypadkach, gdy prawodawca zastrzega, iż regulacje dotyczą zobowiązań krótkoterminowych, wyraźnie to formułuje, expressis verbis pisząc o zobowiązaniach krótkoterminowych. Gdyby zatem chciał zastrzec, iż przedmiotem regulacji jest ustalenie maksymalnej wysokości poręczeń krótkoterminowych, uczyniłby to wprost, tym bardziej że taką właśnie technikę stosuje (lecz tylko w odniesieniu do pożyczek i kredytów, nazywając je krótkoterminowymi) w tych samych przepisach, które traktują także o poręczeniach (art. 18 pkt 19 lit. d) ustawy o samorządzie województwa, art. 12 pkt 8 lit. d) u.s.g.). Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. d) u.s.g., do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach ustalania maksymalnej wysokości pożyczek i kredytów należy wnosić, że dla uznania w roku danego zobowiązania za krótkoterminowe nie wystarcza samo zastrzeżenie, iż jest ono zaciągane w roku budżetowym. Prawodawca zobowiązania krótkoterminowe nazywa tak wprost, obok zastrzeżenia, iż są one zaciągane w roku budżetowym. Byłoby to zbędne, gdyby krótkoterminowy charakter zobowiązania wynikał z samego tylko określenia "zaciągane w roku budżetowym". Z powyższych wywodów wynika, iż do udzielania poręczeń (zarówno krótkoterminowych jak i długoterminowych) uprawniony jest organ wykonawczy, pod warunkiem że organ stanowiący upoważni go to tego, ustalając maksymalną wysokość pożyczek i poręczeń udzielanych przez organ wykonawczy w roku budżetowym. Bezsporne w sprawie jest, iż zobowiązanie w postaci udzielonego poręczenia będzie obciążać budżet gminy w kolejnych latach. Jednak (jak podniesiono w skardze) nie można zastosować per analogiam przepisu art. 18 ust. 2 lit. c) u.s.g. i z tego wywieść wniosku o obowiązku udzielenia "poręczenia długoterminowego przekraczającego zwykły zarząd". Ustawodawca w żadnym przepisie nie odniósł się do rozróżnienia poręczeń na krótko i długoterminowe i nie powiązał tego z właściwą kompetencja organu stanowiącego do podejmowania uchwał. Przypomnieć należy, iż nie można dowolnie - bez umocowania w ustawie - kwalifikować poręczenia jako czynność przekraczającą zwykły zarząd (bądź nie). Ustawodawca w przepisie art. 18 ust. 2 u.s.g. w zamkniętym katalogu wymienił czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu i wymagające podjęcia uchwały przez organ stanowiący. O tym, że ustawa o finansach publicznych nie upoważnia organu samorządu terytorialnego do podejmowania uchwał w sprawie wyrażenia woli poręczenia wypowiedział się również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 września 2005 r. o sygn. II GSK 168/05 ( System Informacji Prawnej LEX nr 165807 ) W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. ) orzekł jak w sentencji.