I SA/Po 971/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2020 r. sprawy ze skargi Polskiej Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w [...], Oddział w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 2017,00 zł ( dwa tysiące siedemnaście złotych 00/100 ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z [...] grudnia 2012 r. Spółka Gazownictwa w [...] (obecnie Polska Spółka Gazownictwa Sp. z o.o. Oddział w [...]) wystąpiła do Prezydenta [...] o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2007-2012 oraz o zwrot nadpłaty. Jednocześnie spółka złożyła korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2007-2012. W argumentacji wniosku spółka podniosła, że w złożonych deklaracjach podatkowych za lata 2007-2012 błędnie wykazała do opodatkowania podatkiem od nieruchomości w kategorii budowli wartość urządzeń stacji redukcyjno-pomiarowych i telemetrii, urządzeń technicznych i pomiarowych, punktów pomiarowych i redukcyjno-pomiarowych. Obiekty te, w ocenie spółki, są urządzeniami technicznymi i nie stanowią budowli, ani urządzeń budowlanych. Prezydent Miasta [...] decyzjami z [...] marca 2013 r. nie stwierdził nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2007-2012 oraz określił spółce wysokość zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2007-2012. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołań spółki, decyzjami z [...] lipca 2013 r. uchyliło powyższe decyzje, a sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Prezydent Miasta [...] decyzjami z [...] września 2013 r. określił spółce wysokość zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2007- 2012 i nie stwierdził nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2007-2012. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołań spółki, decyzjami z [...] grudnia 2013 r. utrzymało w mocy powyższe decyzje organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 9 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Po 300/14, oddalił skargę spółki. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 7 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 1325/15, uchylił powyższy wyrok i sprawę przekazał WSA w Poznaniu do ponownego rozpoznania. WSA w Poznaniu, po ponownym rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z 29 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Po 960/17, uchylił decyzje SKO w [...] z [...] grudnia 2013 r. i poprzedzające je decyzje Prezydenta [...] z [...] września 2013 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ I instancji w toku ponownego rozpoznania sprawy zobowiązany będzie do zbadania, czy w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Na skutek ponownego rozpoznania sprawy, Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] maja 2018 r., nr [...], umorzył postępowanie w sprawie określenia spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2007-2008, a decyzją z [...] września 2018 r., nr [...], odmówił spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2007 r. w kwocie [...]zł i za 2008 r. w kwocie [...]zł. W motywach tego drugiego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w toku postępowania powołał biegłego z zakresu infrastruktury gazowniczej - mgr inż. K. S., który sporządził opinię z [...] lipca 2018 r. dotyczącą przedmiotów opodatkowania wykazanych we wniosku spółki z [...] grudnia 2012 r. o stwierdzenie nadpłaty. Z opinii tej wynika, że sieć gazowa stanowi obiekt budowlany jako zbiór elementów konstrukcyjnych oraz urządzeń i instalacji, które zostały podłączone w celu realizacji określonego zadania, wobec czego elementy budowli stanowią integralną całość techniczno-użytkową. Bez wszystkich elementów składowych sieć gazowa nie mogłaby spełniać swoich funkcji. Brak stacji redukcyjno-pomiarowych uniemożliwiałoby prawidłowy przesył gazu do odbiorców i kontrolę mediów. Wszystkie wymienione we wniosku elementy sieci gazowej są ze sobą związane i stanowią całość techniczno-funkcjonalną i użytkową. Brak któregoś z nich uniemożliwia funkcjonowanie sieci. Biegły stwierdził, że nie można wykluczyć, iż każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze będzie mógł być samodzielnie wykorzystywany do określonego celu, budowla stanowić ma zaś całość techniczno-użytkową. W praktyce inżynierskiej trudno wyobrazić sobie, aby urządzenie służące do redukcji i pomiaru gazu bez połączenia ich z gazociągiem pełniły samodzielną funkcję użytkową. Dopiero w połączeniu z gazociągiem urządzenia te stanowią całość użytkową, pozwalają na prowadzenie działalności w postaci przesyłania i dystrybucji paliw gazowych. W konkluzji opinii biegły uznał, że kontenerowe stacje redukcyjno-pomiarowe, punkty redukcyjno-pomiarowe, punkty pomiarowe, urządzenia techniczne i pomiarowe, stacje gazowe stanowią niezbędny i konieczny element sieci gazowej, z punktu widzenia kryterium całości techniczno-użytkowej. Występuje między jej poszczególnymi elementami takie połączenie, które zgodnie z wymogami techniki pozwala na wykorzystywanie go do określonego użytku. Ponadto biegły stwierdził, że odłączenie ww. urządzeń czyniłoby budowle bezużytecznymi i spowodowałoby niemożność jej funkcjonowania. Urządzenia te stanowią zatem niezbędny i konieczny element sieci gazowej z punktu widzenia kryterium całości techniczno-użytkowej. Uwzględniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ I instancji uznał, że podatkiem od nieruchomości powinny być opodatkowane obiekty stacji redukcyjno-pomiarowych i telemetrii, urządzeń technicznych i pomiarowych, punktów pomiarowych gazu, punktów redukcyjno-pomiarowych gazu wykazane przez spółkę w deklaracjach za 2007 i 2008 r. Zdaniem organu, urządzenia te współtworzą całość techniczno-użytkową, która zapewnia prawidłowe korzystanie z sieci gazowej. Demontaż poszczególnych elementów, połączonych i współpracujących ze sobą, służących do przesyłania i dystrybucji paliw gazowych, skutkowałby niemożnością funkcjonowania gazociągu, nie mówiąc o całości sieci gazowej i zarządzającego nią przedsiębiorstwa, a to zagrażałoby zachwianiu dystrybucji gazu ziemnego. W konsekwencji poczynionych ustaleń organ I instancji stwierdził, że spółka powinna zapłacić od spornych obiektów budowlanych podatek od nieruchomości za 2007 r. w kwocie [...]zł (liczony od budowli o wartości [...] zł), a za 2008 r. w kwocie [...]zł (liczony od budowli o wartości [...] zł). Mając na względzie, że spółka zapłaciła zobowiązanie z tytułu spornych obiektów budowlanych w latach 2007 i 2008 w ww. kwotach, Prezydent Miasta [...] uznał brak podstaw do określenia na rzecz spółki wnioskowanej nadpłaty. Przy piśmie z [...] września 2018 r. spółka przedłożyła przykładowe decyzje organów podatkowych rożnych instancji, wyroki WSA we Wrocławiu i NSA, a także opinię biegłego potwierdzające prawidłowość jej stanowiska w kwestii wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości urządzeń technicznych infrastruktury gazowniczej. Po przeanalizowaniu tego materiału dowodowego, organ I instancji nie zmienił swojego dotychczasowego poglądu, że sporne obiekty budowlane nie podlegają wyłączeniu z podatku od nieruchomości. W odwołaniu spółka zażądała uchylenia powyższej decyzji organu I instancji i określenie zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2007-2008 z uwzględnieniem powstałych nadpłat zgodnie ze złożonymi korektami deklaracji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1 pkt 2 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm. - w skrócie: "u.p.o.l."), art. 3 pkt 1b i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm. - w skrócie: "p.b."), a także art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 197 § 1 w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 210 § 1 pkt 4 i 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm. - w skrócie: "o.p."). Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] października 2019 r., nr [...], uchyliło decyzję organu I instancji i umorzyło postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu decyzji SKO stwierdziło, że w sprawie zaistniała przesłanka przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r., albowiem do [...] grudnia 2013 r. nie zostało wydane przez organ II instancji orzeczenie merytoryczne. Wobec tego, na podstawie art. 208 § 1 o.p., postępowanie w sprawie należy umorzyć. W skardze z [...] listopada 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o uchylenie powyższej decyzji SKO w [...] i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Kwestionowanej decyzji spółka zarzuciła naruszenie art. 208 § 1 o.p. poprzez niezasadne umorzenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2007 i 2008 z uwagi na jego bezprzedmiotowość, pomimo złożenia przez spółkę wniosku o stwierdzenie nadpłaty przed upływem terminu przedawnienia. W argumentacji skargi spółka podniosła, że w przypadku, gdy doszło do przedawnienia zobowiązania, a wniosek podatnika o stwierdzenie nadpłaty został złożony w terminie, to organ powinien się ograniczyć wyłącznie do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie nadpłaty. Organ nie powinien natomiast umorzyć postępowania w sprawie nadpłaty z uwagi na jego bezprzedmiotowość (bezprzedmiotowe jest postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania po upływie terminu przedawnienia, a nie postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty). Skarżąca zarzuciła, że wbrew stanowisku SKO w sprawie nie wystąpiły żadne przesłanki uzasadniające orzeczenie o bezprzedmiotowości postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] podtrzymało dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W toku sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, w kontekście zarzutu sformułowanego w skardze, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie, jest ocena zasadności zastosowania w sprawie przez SKO w [...] przepisu art. 208 § 1 o.p., uzasadniającego umorzenie postępowania. W ocenie SKO w [...], w sprawie zaistniała przesłanka przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2007 i 2008, albowiem do [...] grudnia 2013 r. nie zostało wydane przez organ II instancji orzeczenie merytoryczne w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2007-2008. W związku z tym, na podstawie art. 208 § 1 o.p., postępowanie w sprawie powinno być umorzone. Innego zdania jest skarżąca spółka, która akcentuje na odrębność postępowania w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2007-2008 oraz postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w tym podatku. Zdaniem skarżącej, w przypadku, gdy doszło do przedawnienia zobowiązania, a spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w terminie, czyli przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania, to organ powinien się ograniczyć wyłącznie do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie nadpłaty. W takiej sytuacji, zdaniem spółki, brak jest jakichkolwiek podstaw do umorzenia postępowania w przedmiocie nadpłaty. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja SKO w [...] narusza prawo, a w związku z tym należy ją wyeliminować z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 208 § 1 o.p. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. W myśl art. 70 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Na wstępie niniejszych rozważań podkreślenia wymaga, że przedmiotem rozstrzygania w sprawie przez organ I instancji w decyzji z [...] września 2018 r., nr [...], był wyłącznie wniosek skarżącej z [...] grudnia 2012 r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2007-2008 oraz o zwrot nadpłaty, a nie określenie spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2007-2008. Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 o.p., za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku przysługuje m.in. podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 o.p., jeżeli w deklaracjach wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek (art. 75 § 2 pkt 1 lit. b o.p.). Bez wątpienia pojęcia zobowiązania podatkowego (art. 5 o.p.) i nadpłaty podatku (art. 72 § 1 o.p.), w tym m.in. w kontekście przedmiotu postępowań uregulowanych w o.p., nie są ze sobą tożsame. Ze zobowiązania podatkowego wynika publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie na rzecz uprawnionego podatkobiorcy, czyli podatek określony tak w art. 6 o.p., podczas gdy nadpłata podatku jest - generalne rzecz ujmując - świadczeniem nienależnie zapłaconym lub nadpłaconym, w odniesieniu do którego świadczący może dochodzić jego zwrotu składając, zgodnie z art. 75 § 1 o.p., wniosek o stwierdzenie nadpłaty. Podatek, jako realizacja wynikającej z obowiązku podatkowego powinności jego zapłaty oraz nadpłata podatku jako świadczenie podatkowe nienależne lub nadpłacone, stanowią wprawdzie wynik podatkowo znaczących czynności podmiotu prawa podatkowego, na przykład procesu samoobliczenia podatku, jednakże wyniki te nie są pojęciowo w rozumieniu obowiązującego prawa tożsame (por. uchwała NSA z 27 stycznia 2014 r., sygn. akt II FPS 5/13 - wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku, o którym mowa w art. 75 § 1 o.p. wszczyna postępowanie w przedmiocie jej stwierdzenia, zgodnie z art. 165 § 1 i 3 o.p. Przedmiotem wniosku z art. 75 § 1 o.p. jest bowiem żądanie stwierdzenia nadpłaty, natomiast według treści art. 165 § 3 o.p., datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu. Pierwszymi czynnościami tego postępowania są czynności sprawdzające. Wynika to z tego, że jeżeli do wniosku zawierającego żądanie stwierdzenia nadpłaty, zgodnie z art. 75 § 3 o.p., załączane jest skorygowane zeznanie podatkowe (korekta deklaracji podatkowej), to na podstawie art. 272 o.p., jak każda deklaracja, podlega ono badaniu przez organ podatkowy, m.in. w obszarze poprawności formalnej, jak również ustalenia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do stwierdzenia zgodności z przedstawionymi dokumentami. Jeżeli wyniki tych czynności uzasadniają, że prawidłowość wykazującego nadpłatę skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, na podstawie art. 75 § 4 o.p. organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę. Realizacja prawa do nadpłaty podatku zostaje w ten sposób zakończona (por. wyrok NSA z 2 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 1401/08). Jeżeli natomiast organ podatkowy w wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzających kwestionuje prawidłowość skorygowanej deklaracji podatkowej, a przez to i złożonego wraz z nią wniosku o nadpłatę, oceniając że deklaracja ta budzi wątpliwości, może – przed rozpatrzeniem tego wniosku – wszcząć postępowanie celem określenia wysokości zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 21 § 3 o.p. W tym miejscu należy zaznaczyć, że zgodnie z uchwałą poszerzonego składu NSA z 27 stycznia 2014 r., sygn. akt II FPS 5/13, w przypadku zakwestionowania prawidłowości skorygowanej deklaracji podatkowej złożonej wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, zgodnie z art. 75 § 3 o.p., organ podatkowy nie ma obowiązku przed rozpatrzeniem tego wniosku wszczynać w każdej sprawie postępowania celem określenia wysokości zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 21 § 3 o.p. Ewentualne przedawnienie zobowiązania podatkowego nie musi skutkować bezprzedmiotowością postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty, zgodnie bowiem z art. 79 § 2 o.p., prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. A contrario złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie czyni bezprzedmiotowym postępowania w tym zakresie nawet po upływie terminu przedawnienia pod warunkiem złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przed upływem terminu przedawnienia. W rozpoznawanej sprawie spółka złożyła w dniu [...] grudnia 2012 r. wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2007-2008 wraz z korektami deklaracji. Jako podstawę powstania nadpłaty wskazała wadliwe określenie podstawy opodatkowania poprzez zaliczenie do budowli urządzeń stacji redukcyjno-pomiarowych i telemetrii, urządzeń technicznych i pomiarowych, punktów pomiarowych i redukcyjno-pomiarowych. Obiekty te, w ocenie spółki, są urządzeniami technicznymi i nie stanowią budowli, ani urządzeń budowlanych, a zatem powinny podlegać wyłączeniu od opodatkowania. Termin przedawnienia zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2007 i 2008, zgodnie z art. 70 § 1 o.p., upływał odpowiednio w dniach [...] grudnia 2012 r. i [...] grudnia 2013 r. Wniosek spółki o stwierdzenie nadpłaty został złożony [...] grudnia 2012 r., a zatem przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za lata 2007-2008. Tym samym organ podatkowy był zobowiązany do rozpoznania tego wniosku. W wyniku ponownego rozpoznania wniosku spółki z [...] grudnia 2012 r. Prezydent Miasta [...], uwzględniając wytyczne zawarte w wyroku WSA w Poznaniu z 29 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Po 960/17, w pierwszej kolejności decyzją z [...] maja 2018 r., nr [...], umorzył postępowanie w sprawie określenia spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2007-2008, a następnie decyzją z [...] września 2018 r., nr [...], odmówił spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2007 r. w kwocie [...]zł i za 2008 r. w kwocie [...]zł. Od tej ostatniej decyzji spółka wniosła odwołanie i domagała się od SKO w [...] merytorycznego rozpoznania jej sprawy w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2007-2008. Tymczasem SKO w [...] w zaskarżonej decyzji, wbrew żądaniom spółki, stwierdziło jedynie, że z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2007-2008, postępowanie w sprawie, na podstawie art. 208 § 1 o.p., należy umorzyć. Z treści zaskarżonej decyzji wynika zatem jednoznacznie, że organ odwoławczy błędnie odniósł się do kwestii już prawomocnie rozstrzygniętej decyzją Prezydenta [...] z [...] maja 2018 r., a w ogóle pominął meritum sprawy, tj. rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku spółki z [...] grudnia 2012 r. o stwierdzenie nadpłaty. W kontekście poczynionych wyżej rozważań i bezspornych okoliczności faktycznych sprawy Sąd stwierdza, że upływ terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2007 i 2008, wbrew twierdzeniom SKO w [...], nie powodował konieczności umorzenia, na podstawie art. 208 § 1 o.p., postępowania nadpłatowego zainicjowanego wnioskiem spółki z [...] grudnia 2012 r., albowiem wniosek o stwierdzenie nadpłaty został złożony przez spółkę przed upływem terminów przedawnienia ww. zobowiązań podatkowych. W tym miejscu jeszcze raz należy podkreślić, że postępowanie o stwierdzenie nadpłaty nie jest tożsame z postępowaniem w sprawie określenia zobowiązania podatkowego. Tym samym za zasadny należy uznać podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez SKO w [...] art. 208 § 1 o.p. i niezasadne umorzenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2007 i 2008 z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy ustosunkuje się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu spółki i rozstrzygnie sprawę merytorycznie, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 127 o.p. Swoje stanowisko SKO w [...] przedstawi w należycie sporządzonym i wyczerpującym uzasadnieniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - w skrócie: "p.p.s.a."), Sąd orzekł jak w pkt I sentencji. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego Sąd orzekł jak w pkt II sentencji wyroku, w oparciu o treść art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).